Γράμμα στην τοπική κοινωνία…

Οι εικόνες που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες να εξελίσσονται στο νησί, είναι εικόνες που μας ξεπερνάνε. Οι συνεχόμενες αυξήσεις μεταναστών στα παράλια του νησιού, δεν έχουν να κάνουν τίποτα με ότι μέχρι τώρα ξέραμε. Ίσως κάποιοι να μπορούν να παραπέμψουν σε εικόνες σχεδόν ενός αιώνα πίσω, όταν και τότε οι ακτές και τα στενά του νησιού πλημμύρισαν από ανθρώπους που έφταναν κατατρεγμένοι. Άνθρωποι που ερχόντουσαν με την ελπίδα να μπορέσουν να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους αλλά αντιμετωπίστηκαν επίσης σαν εισβολείς, σαν ξένοι. Είναι όμως εικόνες που δεν μπορούν να μεταφέρουν ούτε το αδιέξοδο εκείνων των ανθρώπων που κατέφθαναν έχοντας αφήσει το βιός τους πίσω τους, αλλά ούτε την αμηχανία των ντόπιων για το πώς μπορούν αυτοί να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τις ιστορίας. Έτσι και τώρα παρακολουθούμε τα γεγονότα μη γνωρίζοντας τι μπορούμε να κάνουμε. Μία ιστορία μπλεγμένη πίσω από αίτια και αιτιατά, Άλλα εμφανέστατα και άλλα κρυμμένα καλά πίσω από πολιτικές. Μία ιστορία που εγκλωβίζεται μέσα σε νόμους και κανόνες που ακόμα και οι πιο ψύχραιμοι αδυνατούν να αντιληφθούν τις χρησιμότητες των περισσότερων εξ αυτών. Η ιστορία όμως δεν γράφεται από τους νόμους και τους κανόνες που ακολουθούνται. Γράφεται από τη στάση που κρατάνε οι άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά στα γεγονότα. Από τις επιλογές που θα κάνουν. Από το αν θα γυρίσουν την πλάτη τους στη βοήθεια που τους ζητείται να προσφέρουν. Από τον αν θα απλώσουν το χέρι ή το τσεκούρι τους.

Στο τι αποφάσεις θα πάρουμε εξαρτάται και από το πώς θα φιλτράρουμε τις εικόνες και τις πληροφορίες που μας πασάρουν. Όπως σχεδόν πάντα, η μεταφορά της πληροφορίας δεν έχει σκοπό την ενημέρωση αλλά κυρίως τον αποπροσανατολισμό και τη δημιουργία αντίπαλων στρατών και στρατοπέδων. Αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά αίτια και τους πραγματικά υπεύθυνους. Έτσι βρισκόμαστε να παρακολουθούμε τα τοπικά και εθνικά ΜΜΕ να παρουσιάζουν τις αφίξεις των μεταναστών ως εισβολές. Τους εξαντλημένους και βρεγμένους μετανάστες ως επικίνδυνους τζιχαντιστές. Τις τελευταίες οικονομίες τους ως ευκαιρία βελτίωσης της δικής μας οικονομικής θέσης. Τις ατελείωτες πεζοπορίες τους κάτω από τον ήλιο, ως ζήτημα της δικής μας οδικής ασφάλειας. Την επιθυμία τους να δροσιστούν ως κατανάλωση του «δικού μας» νερού. Παρακολουθήσαμε μία σειρά ανακοινώσεων που τους χρέωνε την χαμηλή τουριστική κίνηση του νησιού! Τα κέντρα κράτησης να βαφτίζονται κέντρα φιλοξενίας και τα ξεσπάσματα τους ενάντια στη συνέχιση της εξαθλίωσης τους, να ονομάζονται «υποκινούμενες κινήσεις από ντόπιους κύκλους». Πάλι καλά δεν τους χρεώσαμε και τη φτώχεια μας!

Μέσα σε αυτήν την παράκρουση δεν θα μπορούσαν να λείπουν και τα ακροδεξιά σκουλήκια. Εκμεταλλευόμενοι την αμήχανη αντίδραση της ντόπιας κοινωνίας έρχονται να ψαρέψουν οπαδούς μέσα στα θολά νερά της ξενοφοβίας. Διασπείρωντας με τη σειρά τους μέσα από τα blog που διαχειρίζονται (lesvospost, κ.α.) ένα σωρό από αναληθή γεγονότα, αλλά ακόμα στήνοντας και προβοκάτσιες, προσπαθούν να στρέψουν την κοινωνία εναντίων όσο καταφθάνουν, ελπίζοντας ότι μέσα σε αυτό το κλίμα θα μπορέσουν να βρουν την υποστήριξη που χρειάζονται για να ξαναβγούν από τις τρύπες τους. Τις τρύπες αυτές στις οποίες τους ξαναέχωσε το αντιφασιστικό κίνημα του νησιού όποτε τόλμησαν να εμφανιστούν τα προηγούμενα χρόνια.

Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε τι χρειάζονται οι άνθρωποι αυτοί που φθάνουν. Άραγε τι είναι αυτό που ζητάνε και μπορεί να στρέφει τον κόσμο εναντίον τους; Ζήτησαν από κάποιον ή κάποια να μην ταΐσει τα παιδιά του για να ταΐσει αυτούς-ες; Ή μήπως πήραν σβάρνα τα μαγαζιά της λέσβου ζητώντας να απολυθούν οι ντόπιοι και να προσληφθούν αυτοί ή αυτές; Το μόνο που επαναλαμβάνουν, είναι ότι ζητάνε την ελευθερία τους. Αυτή που θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν το ταξίδι τους προσπαθώντας να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Να ξαναβρεθούν με τις χαμένες τους οικογένειες ή να τους δοθεί η δυνατότητα να φτιάξουν τέτοιες. Να έχουν νόμιμα χαρτιά για να μπορούν να βιοποριστούν όπως κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι. Να πάψουν να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι κατώτερης κατηγορίας έτσι ώστε να μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους για ακόμα μία φορά στα κυκλώματα, συστημικά ή μη, που θα προσπαθήσουν να τους εκμεταλλευτούν.

Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε δίπλα τους. Βλέπετε, είμαστε και εμείς κόσμος που αγωνιά για το τι θα του ξημερώσει. Οι περισσότεροι και οι περισσότερες εξαντλώντας τις μέρες μας σε κακοπληρωμένες δουλειές ή ψάχνοντας για μία. Άλλοι από εδώ και άλλες έχοντας επιλέξει αυτόν τον τόπο για να ζήσουμε. Ζώντας μέσα σε μία συνεχή ανασφάλεια καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι μας φταίει και ακόμα περισσότερο ποιοι-ες. Και σίγουρα δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι που φτάνουν…

Δεν θα συνηθίσουμε στην εξαθλίωση.

Δεν θα αφήσουμε τα φίδια να βγουν από τις τρύπες τους.

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες

Musaferat
Ιούλιος 2015

Το παραπάνω κείμενο μοιράζεται πόρτα-πόρτα σε σπίτια της πόλης της μυτιλήνης καθώς επίσης φιλοξενείται στο 5ο τεύχος του έντυπου δρόμου Κλάξον.

Γράμμα στους μετανάστες…

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών

για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης

 

“Ο αγώνας είναι μονόδρομος. Ο αγώνας ενάντια στην καθημερινή εκμετάλλευση και τα τείχη του ρατσισμού, οι μάχες για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις, για ίσα δικαιώματα ανάμεσα σε ντόπιους και αλλοδαπούς εργαζόμενους, για μια ζωή με αξίες και αξιοπρέπεια είναι τα επόμενα μας βήματα. Μαζί με το αντιρατσιστικό και μεταναστευτικό κίνημα θα διανύσουμε αυτό το δύσκολο και μόνο δρόμο, το δρόμο του αγώνα.”

απόσπασμα από το κείμενο λήξης

της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών

(Μάρτιος 2011)

 

Το κείμενο που κρατάς στα χέρια σου είναι μια ελάχιστη κίνηση επικοινωνίας και έκφρασης της αλληλεγγύης μας. Είμαστε οι Musaferat, μια ομάδα ανθρώπων στη Μυτιλήνη ενάντια στα κέντρα κράτησης μεταναστών/προσφύγων, ενάντια στην εκμετάλλευση και τον εγκλεισμό αυτών που έφυγαν διωγμένοι από τις χώρες τους και αναζητούν την ελευθερία και την ασφάλεια στην Ευρώπη. Δεν είμαστε κάποια φιλανθρωπική οργάνωση ή ΜΚΟ, ούτε έχουμε καμία σχέση με το ελληνικό κράτος και τους φορείς του. Λειτουργούμε ενάντια σε κάθε κυριαρχία και διαμορφώνουμε μόνοι το λόγο και τις πράξεις μας.

Μελετάμε τις συνθήκες που ανάγκασαν εσένα όπως και τόσους άλλους να ξεριζωθείτε από τους τόπους σας. Εμφύλιοι πόλεμοι, στρατιωτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης στην Ασία και την Αφρική, λεηλασία των φυσικών πόρων από την «πολιτισμένη δύση», με αποτέλεσμα τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τη φυγή. Τα ίδια κράτη που ευθύνονται για όλα αυτά είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία της «Ευρώπης- φρούριο» η οποία προσπαθεί να κρατήσει τους μετανάστες/πρόσφυγες εκτός συνόρων. Τα ίδια αυτά κράτη και οι σύγχρονοι δουλέμποροι ευθύνονται για τους χιλιάδες πνιγμένους μετανάστες σε ναυάγια στις θάλασσες της Ευρώπης, για τον εγκλεισμό χιλιάδων ανθρώπων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, για τη σύγχρονη δουλεία σε χωράφια, εργοστάσια, σπίτια και οίκους ανοχής.

Δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε υποδείξεις ή να σου δώσουμε συμβουλές για τη συνέχεια του δύσκολου ταξιδιού σου. Σίγουρα θα ξέρεις τι περιμένεις και ακόμα πιο σίγουρα θα ζήσεις από κοντά τι σημαίνει αυτή η Ευρώπη-φρούριο. Από τη μεριά μας υπάρχει μόνο μία πρόταση: Ο μόνος δρόμος για την ελευθερία περνάει από τους αγώνες που δίνουμε μόνοι μας. Κανείς δεν πρόκειται να μας σώσει αν εμείς οι ίδιοι δεν κινηθούμε, όπως έχουν ήδη κάνει κάποιοι μετανάστες εδώ στην Ελλάδα πριν έρθεις. Αν ρωτήσεις, θα μάθεις για τον αγώνα των 300 μεταναστών απεργών πείνας πριν μερικά χρόνια οι οποίοι ζητούσαν νομιμοποιητικά έγγραφα, για τους αγώνες των Αιγύπτιων αλιεργατών στη Θεσσαλονίκη , για τους αγρότες φράουλας και τις συνθήκες που αντιμετώπισαν στην Πελοπόννησο, για τους αγώνες  ντόπιων και μεταναστών που κατάφεραν να κλείσουν το προηγούμενο κέντρο κράτησης στο νησί που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή, κ.α..

Σου γράφουμε αυτό το γράμμα για να ξέρεις ότι υπάρχουν κάποιοι εδώ που λογαριάζουν τους εαυτούς τους στην ίδια μοίρα με σένα γιατί ο εχθρός που έχουμε είναι κοινός: Τα αφεντικά που μας κλέβουν τις ζωές, τα κράτη που μας κρατάνε υποταγμένους για τα συμφέροντα των «μεγάλων», ο ρατσισμός, ο φασισμός, η μισαλλοδοξία, τα σύνορα, ο πόλεμος.

Σε όλα αυτά ,απαντάμε με κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης.

Musaferat

Αύγουστος 2015

Το κείμενο στα αγγλικά: English

Το κείμενο στα γαλλικά: Français

Το κείμενο στα αραβικά: العربية

Το κείμενο στα πέρσικα (Φαρσί): فارسی

Κείμενο-ενημέρωση για την κατάσταση των προσφύγων-μεταναστών στην Κω

04

αναδημόσιευση από athens indymedia

Κάποτε, πολύ παλιά, αλλά όχι τόσο παλιά για να ξεχάσει κανείς, ξεκινούσαν από τα μέρη μας τη διαδρομή τους για ένα καλύτερο αύριο χιλιάδες άνθρωποι με οικεία πρόσωπα και ακόμη πιο οικεία ονόματα. Τους στοίβαζαν σε πλοία και τρένα, τους υποδέχονταν εχθρικές αστυνομίες, τους κατέγραφαν με αριθμούς οι αρχές, τους έβαζαν να κοιμούνται σε τρύπες σαν τα ζώα, τους έδιναν τις χειρότερες δουλειές, τους αποκαλούσαν υπάνθρωπους, μιάσματα και μαυροκέφαλους, ώστε να τους έχουν υποτιμημένους ως εργάτες και εξαθλιωμένους ως ανθρώπους.

 Σήμερα η ιστορία της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, η οποία από τότε που υπάρχουν κράτη, έθνη και πόλεμοι ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει, αναζωπυρώνεται. Τώρα είμαστε εμείς από την άλλη πλευρά της θάλασσας για να δεχθούμε χιλιάδες κατατρεγμένους, οι οποίοι περνάνε με κίνδυνο τη ζωή τους τα σύνορα της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης η οποία μόνο άμοιρη δεν είναι για τις τύχες των τόπων που άφησαν αυτοί πίσω τους. Έχοντας στρατό σε κάθε γωνιά του κόσμου, συνδιαλεγόμενη με κάθε αυταρχική τοπική εξουσία, αρπάζοντας εδώ και αιώνες πόρους και γη, θυμάται μόνο την ασφάλεια της όταν καλείται να πληρώσει ένα τίμημα των επιλογών της. Πώς αλλιώς θα γινόταν όταν η πολιτική της που επεκτείνεται πολεμικά από τα στενά της Μάγχης μέχρι τα παράλια της Δωδεκανήσου, έχει ως στόχο την ακραία υποτίμηση της ανθρώπινης ύπαρξης και την προώθηση ενός εξαθλιωμένου εργατικού δυναμικού στα κενά της οικονομίας της;

 Στο πλαίσιο αυτό δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη το γεγονός πως η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση, πετάει το μπαλάκι των ευθυνών μακριά της, αδιαφορεί ουσιαστικά για την τύχη των μεταναστών, συνεχίζει να έχει ενεργά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την Ελλάδα, ενώ προσπαθεί, μάταια, να βγάλει ένα φιλανθρωπικό λόγο. Τα κούφια έργα της, μα προπάντων η στάση της αστυνομίας της (βλ. αστυνομική βία, μίζες, κάλυψη παρανομιών ημέτερων συμφερόντων κλπ) αποδεικνύει πανηγυρικά τα παραπάνω.  Εξάλλου, ο ελληνικός στρατός συνεχίζει ακόμη και σε χαλεπούς οικονομικά καιρούς, να δίνει το παρόν σε δώδεκα χώρες, με βάση και τις στρατηγικού χαρακτήρα ανάγκες ενός κράτους που ποτέ δεν ξεχνά τις μιλιταριστικές απαρχές του.

 Επίσης καμία έκπληξη δεν νιώθουμε για την έκφραση ενός μισάνθρωπου και ρατσιστικού λόγου από τη δημοτική αρχή και πολλούς καταστηματάρχες της πόλης. Όταν χαλάει η βιτρίνα τους, εξαφανίζονται ξαφνικά οι ρητορείες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κλείνουν τις βρύσες και τις τουαλέτες της πόλης, αναπαράγεται μια ακροδεξιά ρητορική («ανακατάληψη της πόλης μας», «θα χυθεί αίμα», «ούτε νερό…»),που χαρακτηρίζει την γραμμή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και πληρώνονται νεοναζί, φουσκωτοί και λοιπά ασπόνδυλα για να καθαρίσουν τα πάρκα με τη βία, εξαπολύοντας απειλές προς πάσα κατεύθυνση.

Δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη που αμέτρητες ιστορίες αισχροκέρδειας εις βάρος των μεταναστών έχουν θαφτεί από θεσμικούς φορείς και τοπικά ΜΜΕ. Το σύστημα τοπικών συμφερόντων μπορεί να σκούζει στις κάμερες για τη ζημιά στην οικονομία του νησιού, αλλά μια χαρά βγάζει υπεραξία από ανθρώπους απελπισμένους, νοικιάζοντάς τους δωμάτια-τρύπες με τιμές πεντάστερων (π.χ. 35 ευρώ το κρεβάτι σε δωμάτια με 4 κλίνες), ανασταίνοντας και ξεχρεώνοντας κλειστές επιχειρήσεις, παίρνοντας αντίτιμο ακόμη και για να φορτιστούν τα κινητά των μεταναστών (3 ευρώ η φόρτιση), πουλώντας τους 1,5 ευρώ το νερό, κλέβοντας τις μηχανές των δουλεμπορικών και αναλαμβάνοντας ακόμη και χρέη μεταφορέα με 400 ευρώ αντίτιμο για να τους πάνε στην Κάλυμνο, όπου η εκεί αστυνομία θα τους εκδώσει πιο γρήγορα τα χαρτιά τους.

 Ίσως το μόνο που μας προκαλεί μια μικρή έκπληξη και κυρίως αηδία, είναι η εκφορά ενός ξενοφοβικού και ρατσιστικού λόγου από μια σεβαστή μερίδα Κώων. Τολμούν και μιλάνε για παράνομους και λαθραίους, αυτοί που τα παππούδια τους είχαν πλημυρίσει με ένα εισιτήριο μόνο στο χέρι, την Αυστραλία, τον Καναδά και την Αμερική. Τολμούν και αποκαλούν το νησί μικρό και ισχυρίζονται πως υπάρχει έλλειψη χώρων φιλοξενίας, την στιγμή που κάθε καλοκαιρινή σεζόν φιλοξενούνται εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες και ταυτόχρονα υπάρχει πλήθος ερειπωμένων χώρων ακόμη και μέσα στο κέντρο της πόλης.

 Αν προσθέσουμε την ελλιπή παρουσία των Μ.Κ.Ο. και λοιπών ευαίσθητων θεσμών που πληρώνονται υποτίθεται για να βοηθούν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, καθώς και τα τελευταία γεγονότα με τη συνύπαρξη μπάτσων και φασιστών, το μάντρωμα χιλιάδων μεταναστών στο γήπεδο του Ανταγόρα με κλειστές πόρτες, κάτω από αντίξοες συνθήκες (χωρίς νερό, φαγητό, τουαλέτες και σκιά), τις απρόκλητες επιθέσεις των τοπικών ταγμάτων εφόδου, όπως συνέβη στις 11 και 12 Αυγούστου, έχουμε όλο το ζοφερό σκηνικό που χαρακτηρίζει τις ζωές χιλιάδων συνανθρώπων μας που έτυχε να γεννηθούν λίγο πιο μακριά από εδώ και να μιλάνε μια άλλη γλώσσα. Όλους αυτούς δεν πρόκειται να τους αφήσουμε μόνους τους απέναντι στις ορέξεις του σύγχρονου κανιβαλισμού. Καμία πρόκληση δεν θα μείνει αναπάντητη και καμία φωνή αλληλεγγύης δεν θα φιμωθεί. Προτάσσουμε την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και πρόσφυγες κόντρα στη χυδαιότητα που απλώνεται στις μέρες μας.

Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι

στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι…

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Ενημέρωση για δράσεις που έγιναν στο νησί

Τη Δευτέρα 10 Αυγούστου ανεβάσαμε δυο πανό (βλ. φώτο) σε κεντρικά σημεία του νησιού, τα οποία κατέβηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Ως απάντηση γράφτηκαν το βράδυ πολλά συνθήματα στην πόλη.