Κείμενο κατάληψης γραφείων ΣΥΡΙΖΑ

Μετανάστες και αλληλέγγυοι πραγματοποιήσαμε κατάληψη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ της Μυτιλήνης, το Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017, μετά το αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο οποίο συμμετείχαν μετανάστ(ρι)ες, μέλη του αντιεξουσιαστικού χώρου και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Η κατάληξη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί συνέχεια ενός αγώνα που μετράει ήδη 1.5 μήνα διαδρομής στην πλατεία Σαπφούς, όταν ομάδα μεταναστ(ρι)ών αποχώρησε διαμαρτυρόμενη από το κέντρο κράτησης της Μόριας, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουμε σε αυτό ή κανένα παρόμοιο camp. Και αυτό, όχι γιατί διεκδικούμε κάποιου είδους προνόμιο σε σχέση με τους υπόλοιπους μετανάστες που βρίσκονται εκεί, αλλά γιατί εκεί δεν αισθανόμαστε, ούτε είμαστε ασφαλείς.

   Τα απαράδεκτα καταλύματα, το άθλιο φαγητό που προσφέρεται, η απουσία αξιοπρεπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η εκδικητική στέρηση παροχής νερού λόγω συμμετοχής σε κινητοποιήσεις. η συνεχής αστυνομική καταστολή, οι βίαιες διαμάχες μεταξύ εθνικοτήτων που καλλιεργούνται απ’ την ίδια την διοίκηση του κέντρου κράτησης, συνθέτουν το πλαίσιο του βίαιου εγκλεισμού που μας επιβάλλεται εκεί. Στο αποκορύφωμα αυτού του κανιβαλισμού ανήκει και η σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών, ομοφυλόφιλων, αλλά και ανήλικων παιδιών που οδηγούνται σε αυτόν τον δρόμο, είτε γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος βιοπορισμού, είτε γιατί γίνονται θύματα κυκλωμάτων. Ο επίπλαστος διαχωρισμός που ορίζεται μεταξύ πρόσφυγα και μετανάστη, δημιουργεί συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικότητες λόγω των προνομίων που λαμβάνουν κάποιες εθνικότητες.
Όλα τα παραπάνω συνδέονται με την αντιμεταναστευτική ευρωπαϊκή πολιτική η οποία διεξάγει πολέμους, δημιουργώντας μεταναστευτικές ροές και ταυτόχρονα αρνείται την  ελεύθερη μετακίνηση των θυμάτων που η ίδια δημιούργησε. Σε αυτήν εμπεριέχεται η συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας, την οποία με χαρά προσυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το υδάτινο νεκροταφείο της Μεσογείου, τα νησιά του Αιγαίου που έχουν μετατραπεί σε φυλακές χωρίς κάγκελα, καθώς και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία στοιβάζονται μετανάστ(ρι)ες είναι τα αποτελέσματα αυτής της θανατηφόρας πολιτικής.

   Αξίζει να σημειωθεί, πως από την στιγμή που κατεβήκαμε στην πλατεία Σαπφούς γίναμε αόρατοι για κάθε διεθνή Μη Κυβερνητική Οργάνωση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πλήρη απουσία κάθε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και οποιασδήποτε άλλης βοήθειας.
Παρόλες τις επιθέσεις που εμείς, οι μετανάστ(ρι)ες, δεχτήκαμε στην πλατεία Σαπφούς, προτιμάμε να μένουμε εκεί εκτεθειμένοι στο κρύο και σε κάθε είδους απειλή, παρά να επιστρέψουμε στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Απειλές οι οποίες κυμάνθηκαν από την προκλητική αδιαφορία των άμεσα υπεύθυνων (όπως Ύπατη Αρμοστεία, ΣΥΡΙΖΑ, τοπικές αρχές), την απάθεια μέρους της τοπικής κοινωνίας, έως και τις εκδηλώσεις μίσους, όπως το σόου που έδωσε ο αντιδήμαρχος καθαριότητας Κατζανός παλεύοντας με τα πανό στην πλατεία, η συγκέντρωση στην οποία κάλεσε ο δήμαρχος Σ. Γαληνός, η στάση του αντιπροέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Πουλέλλη και ο ξυλοδαρμός μεταναστ(ρι)ών από την αστυνομία.
Στη σκακιέρα του ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού σκηνικού έχουν όλοι ενεργό ρόλο. Αντιλαμβανόμενοι το γεγονός αυτό προβήκαμε στην κατάληψη των τοπικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ θέλοντας να ασκήσουμε πίεση και να φέρουμε προ των ευθυνών του έναν απ’ τους βασικούς συνένοχους της παρούσας συνθήκης. Για αυτό και μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα καταργούμε την απόσταση μεταξύ μας δείχνοντας πως η φιλανθρωπία είναι μία πλάνη και η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Από τη μεριά μας, ως μετανάστ(ρι)ες, δεν έχουμε παρά να αναγνωρίσουμε σε αυτούς τους λίγους ανθρώπους το γεγονός ότι έσπασαν κάθε σύνορο και μας έκαναν να νοιώσουμε κομμάτι αυτής της κοινωνίας.

 

Τέλος, αυτό που απαιτούμε είναι:

  • ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ HESAM SHAERI HESARI – ΤΟ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΑΠΦΟΥΣ

 

  • ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΓΓΥΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ Ή/ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΕΛΑΘΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 

  • ΤΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

-ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

 

-Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 

-ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΔΙΑΜΟΝΗΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ

 

 

Πρωτοβουλία Αλληλέγγυων και Μεταναστ(ρι)ών

Κάλεσμα σε διαμαρτυρία

Τρίτη 14/11 στις 16:30

Διαμαρτυρία στο κέντρο κράτησης της Μόριας

για την απαγωγή από την αστυνομία του απεργού πείνας

Hesam Shaeri Hesari

αναδημοίευση από: https://enoughisenough14.org/2017/11/12/refugeesgr-lesvos-hunger-striker-in-moria-detention-for-deportation/

Μικροφωνική Αλληλεγγύης

Μικροφωνική Αλληλεγγύης

στους-ις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες της πλ.Σαπφούς

Πέμπτη 02 Νοεμβρίου στις 17:00

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους-ις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες

Έξω η ταμπέλα γράφει «ανθρωπισμός»

 

 

 

αναδημοσίευση από Το περιοδικό

Μια περιήγηση στον κόσμο των ΜΚΟ και της «διαχείρισης προσφυγικών πληθυσμών»

Μου άρεσε πάντοτε να χαζεύω απ’έξω τις βιτρίνες: εκκεντρικές διακοσμήσεις, παγωμένα βλέμματα ανθρώπινων ομοιωμάτων, η μόνιμη αμφιβολία στις κινήσεις του καταναλωτή και το ατέλειωτο πέρα-δώθε των εργαζομένων. Ομως, πίσω απ’ τα τζάμια η εικόνα είναι πάντοτε παραπειστική. Η φαντασμαγορία της βιτρίνας είναι φτιαγμένη για να ξεγελάει ακόμα και τον πελάτη που περνιέται υποψιασμένος. Αν δεν πιάσεις το εμπόρευμα με τα ίδια σου τα χέρια, ο μαγαζάτορας είναι ικανός να σου πουλήσει τα πιο δυσώδη φύκια του Σαρωνικού μέσα σε πολυτελές περιτύλιγμα από μεταξωτές κορδέλες.

Αφήνοντας πίσω τις επιφυλάξεις, είπα κάποια στιγμή να σταματήσω να κοιτάω σαν χάνος και να περάσω στα ενδότερα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις στον διευθυντή του καταστήματος (βιογραφικά, συνεντεύξεις κλπ), άνοιξε στο πέρασμά μου μια διπλή αυτόματη πόρτα. Απ’έξω έγραφε «Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων». Πάνω στη τζαμαρία τεράστια αυτοκόλλητα με φράσεις όπως «Weloverefugees» και λέξεις γεμάτες καλωσύνη και συμπόνοια στο συνάνθρωπο.

Όπως «Ανθρωπισμός». Στην άκρη μία πινακίδα με ενημέρωνε ότι ο χώρος παρακολουθείται (και χρηματοδοτείται) από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Την πρώτη μέρα της δουλειάς κατάλαβα πώς πρέπει να αναβαθμίσω το λεξιλόγιό μου, υιοθετώντας την αργκό των τεχνοκρατών της φιλανθρωπίας: εδώ στην καθομιλουμένη τα παιδιά είναι «φιλοξενούμενοι», ενώ στην πιο επίσημη γλώσσα ονομάζονται «ωφελούμενοι». Επίσης οι συνάδελφοι, οι προϊστάμενοι και τα αφεντικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, χωρίς ιεραρχίες και προστριβές. Τόσο ωραία που αυτοαποκαλούμαστε όλοι «συνεργάτες». Σύντομα έπαψε να μου προκαλεί εντύπωση η τυπολατρική επιμονή στον εξευγενισμένο λόγο, αφού κατάλαβα το νόημα πίσω από τις λέξεις. Τα πάντα εδώ μέσα καλύπτονται από ένα πέπλο υποκρισίας: όλα πρέπει να φαίνονται -και ν’ακούγονται- άψογα και επιμελημένα, όπως εκείνες οι οικογένειες στις τηλεοπτικές διαφημίσεις που παίρνουν χαμογελαστές το πρωινό τους σε τραπεζαρίες ολόφωτες από τον ανέφελο ουρανό.

Τη δεύτερη μέρα στο μαγαζί είχα μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Άρχισα να συνηθίζω στην υποκριτική λέγοντας στους ανήλικους μετανάστες ό,τι μου υπαγόρευαν οι «συνεργάτες» μου να λέω: τα πάντα εδώ γίνονται με γνώμονα το καλό σας, όλοι είμαστε ίσοι, εμείς εδώ δεν κάνουμε διακρίσεις κλπ. Ομως οι «φιλοξενούμενοι» είχαν αμείλικτες απορίες. «Αν δεν υπάρχουν διακρίσεις τότε γιατί κάποιοι παίρνουν τα χαρτιά να φύγουν σε άλλη χώρα κι άλλοι όχι; Γιατί κάποιοι αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες με δικαίωμα παραμονής στη χώρα ενώ άλλοι στερούνται ακόμα και τη στοιχειώδη προστασία; Κι αν, όπως λέτε εδώ, εσείς είστε οι καλοί κι οι άλλοι απ’έξω είναι οι κακοί, τότε γιατί δεν κάνετε κάτι για να διορθώσετε αυτές τις αδικίες;»

Τις επόμενες μέρες σταμάτησα να ενθαρρύνω την τόση ελευθεριότητα στην έκφραση, μιμούμενος τους γύρω μου, μόνο και μόνο για ν’αποφύγω τις δύσκολες ερωτήσεις. Αυτές στις οποίες δεν είχα τι να πω. Αυτές στις οποίες είχα τι να πω αλλά δεν έπρεπε να πω απολύτως τίποτα. Δεν ήταν άλλωστε αυτός ο ρόλος μου. Η σύμβασή μου δεν μου επέτρεπε να παρέχω τέτοιες πληροφορίες. Οι προϊστάμενοί μου θα δυσαρεστούνταν ιδιαίτερα αν μάθαιναν ότι ενσπείρονται «καινά δαιμόνια» στις δομές φιλοξενίας, ότι υποδαυλίζεται η δυσαρέσκεια των  φιλοξενούμενων προς τους οικοδεσπότες τους.

Μετά από εβδομάδες εργασίας σταμάτησα ακόμα και να έχω τύψεις για όλα αυτά, αφού συνειδητοποίησα ότι η αποσιώπηση «ευαίσθητων ζητημάτων» ήταν ο χρυσός κανόνας. Για τα πάντα. Παραδόξως σε αυτό εδώ το μαγαζί ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο. Για την ακρίβεια, οι ανήλικοι μετανάστες-ωφελούμενοι των προγραμμάτων στέγασης δεν έχουν σχεδόν ποτέ δίκιο: το δίκιο βρίσκεται παντού τριγύρω εκτός από αυτούς. Ποτέ άλλωστε δεν έφτασε η φωνή τους έξω από το μαγαζί. Ποτέ δεν κατάφεραν να αρθρώσουν το δικό τους λόγο για το πώς βιώνουν αυτή τη φιλοξενία, για το τι πραγματικά τους παρέχεται και τι τους λείπει, για το πόσο ανθρωπιστική είναι τελικά όλη αυτή η διαχείριση των αποκαλούμενων «μεταναστευτικών ροών». Κι όποτε έγινε αυτό, έγινε με τη «συνετή» διαμεσολάβηση ή τη νουθεσία κάποιων ενηλίκων: με το αρμόδιο επιστημονικό προσωπικό ή μέσω των επιτρόπων  της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Ετσι που να διασφαλίζεται ότι τίποτε δεν πρόκειται να ρίξει σκιές στην έξωθεν καλή μαρτυρία των υποκαταστημάτων του ανθρωπισμού.

Και μέσα; Μέσα οι μέρες μου περνούσαν με μπόλικη εργασιακή εκμετάλλευση κι ακόμα περισσότερες συνειδησιακές δοκιμασίες. Ωστόσο, τα πάντα παρέμεναν σκεπασμένα από το γνώριμο, πια, πέπλο της υποκρισίας. Οι πάντες ασκούνταν στην ευγενή τέχνη της προσποίησης. Από τη μια οι συνάδελφοί μου προσποιούνταν ότι οικειοθελώς παρείχαν απλήρωτες ώρες και μέρες εργασίας (ποιος να μιλήσει εδώ για απλήρωτες αργίες, βραδινά ωράρια και χαμένα ρεπό, όταν ήδη η σύμβαση εργασίας προϋποθέτει τη συναίνεση του εργαζόμενου στη «μη καταβολή δώρων και επιδομάτων»;). Κι από την άλλη οι προϊστάμενοί μου προσποιούνταν ότι δεν υπάρχουν παράπονα, ούτε από τους «ωφελούμενους» αλλά ούτε και από τους «συνεργάτες».

Σκεφτήκαμε έτσι κάποιοι «συνεργάτες» να κάνουμε μια μικρή διακοπή εργασιών. Να ανοίξουμε ένα λάκκο στο συμπαγές έδαφος της σιωπής και της συναίνεσης. Να σταματήσουμε να παίζουμε το παιχνίδι της υποκρισίας. Να αρχίσουμε να μιλάμε για κάποια απ’όσα μας ενοχλούσαν. Και πρώτα-πρώτα για την ακαταλληλότητα ημών των ιδίων να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της δουλειάς. Για την αδυναμία μας να αντεπεξέλθουμε στις στοιχειώδεις ανάγκες ή τις εύλογες επιθυμίες των «φιλοξενουμένων» χωρίς το απαραίτητο αριθμητικά αλλά και το επαρκές ποιοτικά προσωπικό. Για όλες τις ανεπάρκειες των «επιστημόνων» του μαγαζιού και για τις αδεξιότητες των προϊσταμένων μας. Για την κυρίαρχη στάση κατευνασμού των παραπόνων αντί για επίλυση προβλημάτων. Για τον «οπαδισμό», την αφόρητη έπαρση και την αλαζονεία των αμειβόμενων επαγγελματιών της αλληλεγγύης. Κι ακόμα περισσότερο αποφασίσαμε να μιλήσουμε για εκείνους τους πάντοτε αόρατους, ατσαλάκωτους, πετυχημένους καριερίστες, για τους εσαεί υψηλά ιστάμενους ανθρωπιστές και για το όνειδος του φιλανθρωπικού τους σωματείου. Εκείνο που προβάλλει στην ταμπέλα τη «στήριξη ευάλωτων πληθυσμών» αλλά έχει καταχωνιασμένο στο πατάρι τον κυνισμό του οικονομικού κόστους των «παρεχόμενων υπηρεσιών».

Εκείνη η μέρα ήταν από τις τελευταίες στο μαγαζί. Μάζεψα από την αποθήκη τα προσωπικά μου είδη και κατευθύνθηκα στην πόρτα της εξόδου. Μαζί μου πήραν τον ίδιο δρόμο όσοι είχαν προηγουμένως την ίδια περιέργεια να μάθουν τι κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης και κάτω από την ταμπέλα του «ανθρωπισμού». Σταθήκαμε μια στιγμή στο δρόμο και κοιταχτήκαμε. Καμιά απογοήτευση. Έμεινε μόνο η στυφότητα στο στόμα εκείνου που βουτάει το δάχτυλο να δοκιμάσει λίγη απ’την αλήθεια.

Κωστής Μαργιόλης – Αλλότρια, ΤΑ ΚΟΙΝΑ – 03/10/2017

Δήλωση Απεργού Πείνας Arash Hampay

μετάφραση από εδώ

Σήμερα είναι η 29η ημέρα της απεργίας πείνας των Kozhin Hussein και Bahrooz Arash στην φυλακή της Μόριας. Σήμερα είναι η 28η ημέρα της δικής μου απεργίας πείνας στην πλατεία της Μυτιλήνης. Κάνουμε απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στην τεράστια αδικία που υπάρχει στην Ευρώπη απέναντι στους πρόσφυγες ‘χωρίς καταφύγιο’.

Αμφιβάλλω πως έχετε προσπαθήσει να αναλογιστείτε τα γεγονότα που συνέβησαν εδώ πριν δύο μέρες, όταν 200 ΜΑΤ εισέβαλαν στο camp της Μόριας στις 6 το πρωί. Είχαν ως στόχο τους ανθρώπους που δεν είχαν την κάρτα ‘ausweiss’ για οποιονδήποτε λόγο. Είχαν ως στόχο ανθρώπους που απορρίφθηκαν στις συνεντεύξεις τους. Είχαν ως στόχο ανθρώπους που υποπτευόντουσαν ότι είχαν πάρει μέρος στις διαμαρτυρίες. Όλοι αυτοί συννελήφθησαν και τους έβαλαν στη φυλακή. Άκουσα πως υπάρχουν 18 Αφρικανές γυναίκες μεταξύ των ανθρώπων που απελάθηκαν. Όλες στάλθηκαν στο κέντρο κράτησης. Δεν ξέρω αν είδατε τις εικόνες που δημοσίευσα πριν από μερικές ημέρες. Φωτογράφησα κάποια παιδιά που είναι θύματα πολέμου. Ήταν μισοντυμένα, μόνο από τη μέση και κάτω. Δεν έδειχναν να είναι καθαρά. Δούλευαν. Μάζευαν σκουπίδια από το έδαφος. Ένα από τα παιδιά κουβαλούσε ένα καρότσι μπροστά από προσωπικό της EURO-RELIEF.

Φωτογράφισα τα παιδιά και δημοσίευσα τις φωτογραφίες στα κοινωνικά μέσα που χρησιμοποιώ. Αυτά τα μέσα έχουν 20.000 μέλη. Αναρωτιέμαι αν είδατε τις φωτογραφίες ή όχι. Ξέρατε ότι καθημερινά απελαύνουν ντουζίνες προσφύγων; Αυτοί οι πρόσφυγες που είναι ΘΥΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ. Πρόσφυγες που έχουν φύγει από δικτατορίες και επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης. Πρόσφυγες που έχουν ζητήσει καταφύγιο από εσάς. Πρόσφυγες που απελαύνονται υπό την πλήρη σιωπή της αστυνομίας και των Ηνωμένων Εθνών. Πρόσφυγες που απελαύνονται, χωρίς μέριμνα για την ασφάλεια των ζωών τους, πίσω στις χώρες τους. Δεν έχετε δικαιολογία να μην γνωρίζετε για όλα αυτά, καθώς δημοσιεύω προσεκτικά αυτές τις αθλιότητες κάθε μέρα. Αυτές οι δημοσιεύσεις έχουν κοινοποιηθεί μεταξύ των 20.000 ανθρώπων που με ακολουθούν στα μέσα. Εντούτοις, μόνο μια χούφτα κόσμου έχει αντιδράσει. Λιγότερο από 100 άνθρωποι έχουν αντιδράσει. Για μένα, αυτό δείχνει πόσο αδιάφορη έχει γίνει η κοινωνία. Αυτό είναι επικίνδυνο. Αυτό καταμαρτυρά έλλειψη συνείδησης και έλλειψη της γενικότερης ηθικής στην κοινωνία. Μια κοινωνία που χειροτερεύει περισσότερο κάθε μέρα, που γίνεται εντελώς αδιάφορη και ανήξερη απέναντι στην αδικία, τη βία, τον πόλεμο, τον εξευτελισμό, και την ανηθικότητα.

Παρότι νιώθω ότι η ενεργειακή κρίση και η κρίση του νερού απειλούν πραγματικά τον κόσμο, η παρακμή της ηθικής, η αδιαφορία και η ανηθικότητα της κοινωνίας απειλεί την κοινωνία ακόμα περισσότερο.

Λέω μαλακίες; Ναι, είναι αλήθεια, πραγματικά λέω μαλακίες. Δεν έχω φάει τίποτα εδώ και 28 μέρες. Περιμέναμε την προστασία σας, αλλά μας αφήσατε μόνους στην φυλακή, σε έναν τόπο βασανιστηρίων. Ειμαι καλά, αλλά μην πιστέψετε αυτό το ψέμα. Αν ήμουν καλά δεν θα έγραφα για την ταλαιπωρία. Αντί για την ταλαιπωρία θα μιλούσα εκτενέστατα για την ομορφιά της Ελλάδας και τα γραφικά ελληνικά νησιά.

Όλες οι δηλώσεις μου είναι παρόμοιες. Οι κραυγές και τα παράπονά μου μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Τα επαναλαμβάνω συνεχώς. Είναι τόσο κουραστικό και για εσάς και για μένα.

Δεν πιστεύω ότι η ενεργειακή κρίση και η κρίση του νερού είναι τόσο επικίνδυνες όσο η κρίση ηθικής, αδιαφορίας και άγνοιας του κόσμου.

Δε θα μιλήσω άλλο σήμερα για αυτά τα πράγματα. Θα ήθελα να μοιραστώ κάποια όμορφα γεγονότα που συνέβησαν τις τελευταίες δύο μέρες που βρίσκομαι σε αυτό το τουριστικό, μυθολογικό και πολιτισμένα νησί.

Οι Kozhin Hussein και Bahrooz Arash βρίσκονται σε πάρα πολύ άσχημη κατάσταση. Ειδικά, βρίσκονται σε επικίνδυνη κατάσταση. Αυτοί οι δύο άνθρωποι χρειάζονται την προσοχή σας τώρα. Το λιγότερο που μπορείτε να κάντε είναι να δημοσιεύεσετε τις φωτογραφίες τους και τα νέα που μαθαίνετε για αυτούς. Αυτό είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένας σύμμαχος. Ας κάνετε ό,τι θέλετε, ας είστε στο πλευρό τους ή όχι, ας διαδηλώσετε την αλληλεγγύη σας απέναντί τους ή όχι. Ούτως ή άλλως θα συνεχίσουμε με την μοναξιά μας. Θα συνεχίσουμε τον χορό μας με τον θάνατο μέχρι την ημέρα που ο Bahrooz και ο Kozhin θα είναι ελεύθεροι. Μπορείτε να τους ελευθερώσετε, ή μπορείτε να στείλετε τρεις ακόμα ανθρώπους στον θάνατο με τα ίδια σας τα χέρια. Πιστεύουμε ότι είναι καλύτερο να πεθάνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός.

Θυμάμαι την μητέρα μου. Την μητέρα μου με το αγνό της μυαλό που μου είπε αντίο με το κεφάλι της ήσυχο. Μου είπε “Πήγαινε, εκεί τους σέβονται τους ανθρώπους. Είμαι σίγουρη ότι οι άνθρωποι και το κράτος δε θα σου κάνουν κακό. Δε θα σε φυλακίσουν και δε θα σε βασανίσουν”. Εκείνη τη φορά έκανες λάθος καλή μου μητέρα, αγαπημένε μου άγγελε.

27-07-2017

Για το εφετείο της εκκένωσης του Ορφανοτροφείου

Αναδημοσίευση από provo.gr

Μια ιστορία για την Τούμπα του 2016

Η ιστορία ξεκινά με την κατάληψη του Ορφανοτροφείου τον Δεκέμβρη του 2015. Χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες κηρύχθηκαν ξαφνικά παράνομοι και εγκλωβίστηκαν στον ελλαδικό χώρο. Μέσα σε λίγους μήνες εκτοπίστηκαν και από την Ειδομένη –έναν υπαίθριο και σχετικά ανεξέλεγκτο, με στοιχεία πρόχειρης αυτοδιαχείρισης, χώρο εγκατάστασης στα σύνορα– σε απομονωμένα και επιτηρούμενα καμπς και κέντρα κράτησης σε όλη τη χώρα.

Όσοι/ες πηγαίναμε τακτικά στην Ειδομένη από το καλοκαίρι του 2015, είδαμε τον χειμώνα του 2015-2016 να χτίζεται ένας φράχτης, είδαμε ανθρώπους να ζουν μέσα στη λάσπη και να ξυλοκοπούνται από την αστυνομία, να γεννάνε σε σκηνές, να καίνε ό,τι βρουν μπροστά τους για να ζεσταθούν, να μεταφέρονται άσκοπα από πόλη σε πόλη με λεωφορεία, να «πετάγονται» από καμπ σε καμπ, να τους σταματάνε στο πουθενά ώστε να καθυστερήσουν την έλευσή τους στα σύνορα. Ακόμη και αν τα κατάφερναν, τους γύριζαν στην Αθήνα, με αποτέλεσμα πολλοί/ές να πέφτουν θύματα εμπορίου ανθρώπων, ακόμα και οργάνων. Ο κατάλογος της κακοποίησης συνεχίζεται επί μακρόν και για πάντα, αφού η κατάσταση μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει. Συγκεκριμένα, οι μετανάστ(ρι)ες ξαναγίνονται αόρατοι, και η Ελλάδα, από αποκλειστικά κράτος-διακινητής, γίνεται σιγά σιγά και κράτος-εισπράκτορας κονδυλίων ανθρωπιστικής βοήθειας. Πλέον οι μετανάστ(ρι)ες σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε καμπς, φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης και τμήματα, όπου δολοφονούνται ή εξοντώνονται, ωθούνται αναγκαστικά στην παραίτηση ή τη στημένη παρανομία, αφού δεν έχουν καμία δυνατότητα να εγκατασταθούν, να μορφωθούν, να δουλέψουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Ποιοι-ες είμαστε Μέσα σε αυτές τις συνθήκες κινητοποιήθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι στο πλευρό των μεταναστ(ρι)ών. Όχι έμμισθα, ούτε από οίκτο. Είμαστε λοιπόν κάποιοι/ες από αυτούς. Συναντηθήκαμε από διάφορα σημεία της πόλης και του κόσμου, άνθρωποι που χρόνια τώρα αγωνιζόμαστε στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και τις σχολές μας, άνθρωποι που συμμετέχουμε ενεργά στα κινήματα και στους κοινωνικούς αγώνες. Κοινή μας ανάγκη υπήρξε η δημιουργία ενός τόπου συνάντησης ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, ενός συλλογικού χώρου, μακριά από την επιτήρηση και τη διαχείριση του κράτους, των θεσμών του και των ΜΚΟ, ενός χώρου που θα προτάσσει την ισοτιμία και την αυτοργάνωση. Πρόκειται για ένα κτίριο που είχε καταληφθεί για να στεγάσει μετανάστριες και μετανάστες, στο πλαίσιο της αλληλεγγύης προς ανθρώπους που υπόκεινται την καταπίεση και την περιθωριοποίηση επειδή είχαν την «ατυχία» να μην γεννηθούν στην κυρίαρχη (καθώς και κυριαρχική) Δύση, επειδή είχαν την «ατυχία» να βρίσκονται στην υποτιμημένη πλευρά ενός διπόλου που είναι δομημένο ιεραρχικά, ορίζοντας και διαχωρίζοντας τις αξίες ανθρώπινων ζωών σε ανώτερες και κατώτερες. Επειδή είχαν την «ατυχία» να υπάρχουν σε έναν κόσμο που επιβάλλει και αναπαράγει την ύπαρξη της καταπίεσης, διακρίνοντας τους ανθρώπους σε προνομιούχους και μη.

Ποιοι-ες γίναμε: δημιουργήθηκε έτσι λοιπόν μια συνέλευση που δεν αποτελούνταν μόνο από «προνομιούχους», ντόπιους και ευρωπαίες, που οι μεταφράσεις ήταν πολλές και οι διαφορετικές γλώσσες ακόμα περισσότερες, που αγωνιζόμασταν μαζί και όχι γι’ αυτές/αυτούς.

Από τη θεωρία στην πράξη Έτσι, κάναμε κατάληψη στο χώρο του πρώην ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» και φτιάξαμε μέσα σε αυτό με τα ίδια μας τα χέρια (ντόπιοι, ευρωπαίοι και μετανάστες) δωμάτια φιλοξενίας (για έως και 80 άτομα), κουζίνα, φαρμακείο, χώρο για τα παιδιά, καφενείο, κήπο, κάναμε τακτικές συναντήσεις με δικηγόρους που φρόντιζαν για τα χαρτιά των μεταναστ(ρι)ών, με τη στήριξη της γειτονιάς σε είδη πρώτης ανάγκης αλλά και τη συμμετοχή της. Ταυτόχρονα, κάναμε εκδηλώσεις με ομιλίες μέσα στην κατάληψη αλλά και έξω από αυτήν, σε πλατείες, καταλήψεις και φεστιβάλ, μιλώντας τόσο για το ίδιο το εγχείρημα όσο και για τα δικαιώματα των μεταναστ(ρι)ών για ελεύθερη μετακίνηση και χαρτιά. Προχωρήσαμε σε παρεμβάσεις ενάντια στην εκκένωση και την κατεδάφιση του κτιρίου, καλέσαμε έξω από στρατόπεδα συγκέντρωσης με αίτημα την απελευθέρωσή τους, διεκδικήσαμε έμπρακτα την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη και την εργασία, ομάδες ατόμων πήγαιναν συνέχεια στα καμπς και συμμετείχαμε ενεργά στα αντιφασιστικά καλέσματα. Όλα αυτά τα αποφασίζαμε και τα διεκπεραιώναμε όλες/οι μαζί, με εβδομαδιαίες συνελεύσεις σε όλες τις γλώσσες, ώστε όλοι/ες να μπορούν να συμμετέχουν. Δεν κάναμε διαχωρισμούς βάσει θρησκείας, ούτε χώρας προέλευσης, ούτε οικογενειακής κατάστασης. Επίσης, δεν αναγνωρίζαμε και δεν αναγνωρίζουμε το διαχωρισμό των μεταναστ(ρι)ών σε νόμιμους και παράνομους. Για εμάς, λοιπόν, αυτή η κατάληψη αποτέλεσε τον ζωτικό μας χώρο, καθώς και τον πρώτο ασφαλή χώρο για τους/τις μετανάστ(ρι)ες για περίπου οχτώ μήνες, και ήταν η απόδειξη ότι μπορούμε να ζούμε, να δουλεύουμε και να αγωνιζόμαστε μαζί.

Καταστολή, αλλά όχι αναστολή Στα τέλη Ιουλίου 2016, η αστυνομία «χτύπησε την πόρτα» του Ορφανοτροφείου με ΜΑΤ, φαγάνες και μπουλντόζες, προσήγαγε όποιους/ες βρήκε μέσα (εκτός από τις οικογένειες με μωρά και μικρά παιδιά, που δεν θα έγραφαν καλά στις κάμερες). Στη συνέχεια, άφησε την εργολαβία να ολοκληρώσει το έργο της Εκκλησίας, με την κατεδάφιση του κτιρίου. Τελικά, κατηγορίες για την κατάληψη αποδόθηκαν μόνο σε ντόπιους και ευρωπαίους, ενώ όσοι μετανάστες είχαν προσαχθεί οδηγήθηκαν σε καμπς έξω από τη Θεσσαλονίκη. Η συνεργασία που επιτυγχάνουν ο δήμος, η κυβέρνηση Συριζανέλ, η αστυνομία, το πανεπιστήμιο, τα μμε και η Εκκλησία στον τομέα της διαχείρισης και της καταστολής των μεταναστ(ρι)ών είναι εντυπωσιακή.

Βέβαια, από την πρώτη κιόλας μέρα δεχτήκαμε απειλές από το κατά τα άλλα «φιλάνθρωπο» παπαδαριό, για πολλούς λόγους: Γιατί η πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών είναι μουσουλμάνοι. Γιατί ήταν εμφανείς στην τοπική ζωή και καθημερινότητα και όχι κοινωνικά αποκλεισμένοι, όπως θέλει το κράτος. Γιατί η Εκκλησία διεκδικεί το οικόπεδο, χωρίς το κτίριο, για να χτίσει «φιλανθρωπικό» μεγαθήριο για τα κέρδη της. Έτσι, μετά την χρόνια απραξία της, τελικά προχώρησε στην καταστροφή όχι μόνο ενός ιστορικού κτιρίου, αλλά και ενός εγχειρήματος, που με όλα του τα προβλήματα στάθηκε αλληλέγγυο και στο ύψος των περιστάσεων απέναντι στις πολιτικές των συμφερόντων που εξυψώνουν το κέρδος και υποβαθμίζουν τον άνθρωπο. Ένα κτίριο που κατάφερε να γίνει το σπίτι μας. Με αυτήν την κατεδάφιση χάθηκε ένας χώρος συνάντησης, γεμάτος ιστορίες και βιώματα, αποθήκες γεμάτες είδη πρώτης ανάγκης που είχαν συγκεντρωθεί και πολλά προσωπικά αντικείμενα, αλλά όχι η επιμονή μας. Κάποιοι συνέχισαν το ταξίδι τους, κάποιοι παρέμειναν ακόμα εδώ ψάχνοντας για δουλειά ή προετοιμάζοντας την επόμενή τους κίνηση. Αν δεν συνεχίζαμε, θα ήταν σαν να αρνιόμαστε το ίδιο το ένστικτο της ελευθερίας.

Τι έμεινε Φυσικά, μέχρι και σήμερα ο χώρος όπου στεγαζόταν η κατάληψη στέγης μεταναστ(ρι)ών Ορφανοτροφείο είναι γεμάτος μπάζα. Τελικώς δεν έγινε καμία αξιοποίηση του χώρου. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι η εκκένωση και η ταχύτητα με την οποία ξεκίνησε η διαδικασία κατεδάφισης δεν επαληθεύει τα λεγόμενα κράτους και Εκκλησίας για αξιοποίηση του χώρου για το κοινό συμφέρον, αλλά δηλώνει την πρόθεση να χτυπηθεί ένα «επικίνδυνο» εγχείρημα, ένα κέντρο αγώνα όπου ντόπιοι και μετανάστ(ρι)ες ζούσαν και πάλευαν μαζί.

Σήμερα η κατάσταση για τους μετανάστ(ρι)ες δεν έχει αλλάξει. Οι πνιγμοί έχουν γίνει συνήθεια, τα παιδιά των μεταναστ(ρι)ών στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν πηγαίνουν σχολείο, και τα καμπς «αναβαθμίζονται» για να στοιβάξουν και άλλες/ους, περιθωριοποιώντας τους μακριά από τη ζωή της πόλης. Κόσμος συνεχίζει να απελαύνεται μαζικά στην «ασφαλή» Τουρκία με βάση το σύμφωνο ΕΕ-Τουρκίας. Τα 70 στα 100 ευρώ που αντιστοιχούν σε κάθε μόνιμα εγκατεστημένο αιτούντα άσυλο δεν ξέρουμε πού πήγαν.

Ως μετανάστ(ρι)ες μετά την εκκένωση οδηγηθήκαμε σε καμπς εκτός πόλης, και ανεξάρτητα από την επιλογή μας να γυρίσουμε στο κέντρο της πόλης και να ενωθούμε με τους υπόλοιπους/ες στον αγώνα κατά της καταστολής, φάνηκε ξεκάθαρα η πολιτική διαχείριση, της απομόνωσης και της διάσπασης, που ακολουθεί το κράτος. Ως αλληλέγγυες/οι αντιμετωπίζουμε μεγάλες ποινές φυλάκισης και υπέρογκα ποσά σε δικαστικά έξοδα. Οι σχέσεις μας όμως δυναμώνουν και θα μας συνδέει πάντα η αλληλεγγύη και η ανάγκη για αξιοπρεπή ζωή. Μοιραζόμαστε όσα έχουμε και αγωνιζόμαστε μαζί για όσα μας ανήκουν, ενάντια στις αιτίες που γεννούν την υποτίμηση των ζωών μας. Σίγουρα επιβεβαιώσαμε το πιο σημαντικό: ότι τα εγχειρήματα αυτοοργάνωσης των μεταναστ(ρι)ών, η έμπρακτη αλληλεγγύη στους/στις χωρίς χαρτιά και οι κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών είναι και παραμένουν η μεγαλύτερη απειλή για το κράτος και τα τσιράκια του.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ/ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ, ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΠΟΙΝΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟΥ

 

*(αναβολή από 26/5) Δευτέρα 29 Μάη, 7 μμ: Συγκέντρωση – Εκδήλωση, Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας

Τετάρτη 31 Μάη, 9 πμ: Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Πρώην συνέλευση κατάληψης στέγης μεταναστ(ρι)ών Ορφανοτροφείο

Ακολουθούν φωτογραφίες από τις αφισοκολλήσεις καθώς και από την πολυπόθητη “αξιοποίηση” του οικοπέδου από την εκκλησία και τον Ανθιμο.

Καταγγελία για τις ιατρικές αυθαιρεσίες κατά τη νοσηλεία του Mohamed A.

Ο Mohamed A. κάνει απεργία πείνας από τις 13/12, με αίτημα την ακύρωση της απόφασης απέλασής του και κατά συνέπεια παύση της διοικητικής του κράτησης και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου, καθώς διώκεται από το στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου  για δημοσιοποίηση βίντεο με δολοφονίες οπαδών του καθεστώτος Μόρσι.

Αρχικά έγιναν 3 προσπάθειες να εισαχθεί στο νοσοκομείο, αλλά δεν κρινόταν επαρκής λόγος η απεργία πείνας, παρότι με βάση την ιατρική δεοντολογία, αν ένας ασθενής αιτιάται αδυναμία και καταβολή δεν μπορεί ένα νοσηλευτικό ίδρυμα να μην ανταποκρίνεται.

Τελικά  έπρεπε να φτάσει στην 32η ημέρα απεργίας για να κριθεί αναγκαία η νοσηλεία του στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης λόγω της επιδείνωσης της υγείας του.

Η μη εισαγωγή του Mohamed A.  στο νοσοκομείο τον πρώτο καιρό, ήταν μόνο η αρχή ενός κύκλου ιατρικών αυθαιρεσιών και μεθοδευμένης κατάχρησης εξουσίας.

Από την  πρώτη κιόλας μέρα που ο απεργός εισήλθε στο νοσοκομείο, άρχισε να διαφαίνεται η στάση κάποιων εκ των γιατρών και των μπάτσων οι οποίοι είτε με το καλό- με το προσωπείο του ενδιαφέροντος-είτε με το κακό- μέσω του φόβου και του εκβιασμού για εξιτήριο- πίεζαν τον Mohamed να σταματήσει την απεργία πείνας. Η απειλή του εξιτηρίου, “νομιμοποιήθηκε” βασιζόμενη σε μια σκόπιμη  ερμηνεία του νόμου, που αναφέρεται σε παρακολούθηση απεργών πείνας, χωρίς να διευκρινίζεται αν αυτή θα είναι εντός ή εκτός νοσοκομείου.

Κεντρικό ρόλο σ’όλο αυτο είχε η διευθύντρια της Α’ παθολογικής κλινικής Μ. Κουρόγλου η οποία ήταν η υπεύθυνη γιατρός για τη νοσηλεία του απεργού εκείνο το διάστημα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από αυτήν δίνονταν οι εντολές για τη χορήγηση ή μη του ορού, από αυτήν καθορίζονταν οι εξετάσεις που θα γίνονταν, και το σημαντικότερο, από αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση ή μη της νοσηλείας. Η Κουρόγλου εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον την εξουσία αυτή, επί μία βδομάδα απειλούσε καθημερινά ότι θα έδινε εξιτήριο, επιβαρύνοντας τον απεργό πείνας με άγχος και πίεση, καθώς το εξιτήριο σήμαινε και απέλαση στην περίπτωση του-κάτι που αποπειράθηκε και στις 13/1 παρά την κατάσαση του Mohamed-.

Ταυτόχρονα η Κουρόγλου αρνιόταν πεισματικά να παραδώσει τα αντίγραφα των ιατρικών εγγράφων που ζητούσε ο Mohamed, κάτι που πέρα από αντιδεοντολογικό ήταν και άκρως εκδικητικό σαν στάση, καθώς τα έγγραφα αυτά ήταν απαραίτητα και για το δικαστήριο που θα έκρινε την άρση κράτησης του, αλλά και για την νέα αίτηση ασύλου του.
Τελικά, μετά από πιέσεις  του κινήματος αλληλεγγύης στο Mohamed, των σωματείων, και κάποιων γιατρών που πήραν σαφή θέση υπέρ του απεργού, η Κουρόγλου  διαβεβαίωσε, ότι ο απεργός θα νοσηλευτεί στο νοσοκομείο για όσο διαρκέσει η απεργία πείνας.

Όμως, το μεσημέρι της  Δευτέρας (23/1), παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις της, εξέδωσε ξαφνικά εξιτήριο στο Mohamed  το οποίο  συνυπέγραψαν οι συνάδελφοι της Φ. Παπαλυσάνδρου, και  ο Ε. Ζιώγας . Το εξιτήριο πέρα απο σαθρό, προσπαθεί να αποπολιτικοποιήσει την απεργία πείνας, αναγράφοντας στα αίτια “προσωπικοί λόγοι”. Αυτό φαίνεται και στο αίτιο εισαγωγής “διαταραχή ηλεκτρολυτών”, που αφού “αποκαταστάθηκε” δεν χρήζει πλέον λόγο νοσηλείας. Παρόλα αυτά βάσει της ιατρικής δεοντολογίας, ένας απεργός πείνας πρέπει να υποβάλλεται σε συγκεκριμένες εξετάσεις και κατά την εισαγωγή του και πριν την έκδοση εξιτηρίου.

Κάποιες από αυτές είναι: βιοχημικές εξετάσεις, εξέταση της κλινικής εικόνας δηλαδή σφύξεις, αρτηριακή πίεση, απώλεια βάρους, αίσθημα ζάλης και αδυναμία, αλλά και ηλεκτροκαρδιογράφημα. Στην περίπτωση του Μohamed δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω, οι εξετάσεις ήταν μισές και ο εργαστηριακός έλεγχος πλημμελής. Η μη καταγραφή απώλειας βάρους ειδικά, αποτελεί σοβαρή έλλειψη. Ακόμα και με καλές εργαστηριακές εξετάσεις, η απώλεια βάρους ενός απεργού πείνας είναι κομβική, αφού όταν είναι πάνω από 15% της ολικής μυικής μάζας σώματος μπορεί να αποβεί επικίνδυνη και  μοιραία ακόμα και για τη ζωή του απεργού, εφόσον παράλληλα συντελείται και απώλεια μάζας από τον καρδιακό μυ, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει ανακοπή και αιφνίδιο θάνατο. Αφού  οδήγησαν τον Mohamed στα κρατητήρια της ΓΑΔ Λέσβου-παρότι βρισκόταν στην 42η μέρα απεργίας πείνας, το βράδυ της ίδιας ημέρας χρειάστηκε να εισαχθεί εκ νέου στο νοσοκομείο ύστερα απο έντονη δυσφορία που ένιωσε αλλά και ύστερα απο αίτημα του δικηγόρου αλλα και πιέσεις που ασκήθηκαν απο τους/τις αλληληλέγγυους/ες.

Τα γεγονότα αυτά αλλά και η  γενικότερη διαχείριση από την Κουρόγλου, καταχραζόμενη την εξουσία της ταυτίζεται με την κυρίαρχη πολιτική η οποία διαχωρίζει υποκείμενα σε σώματα που έχουν και σώματα που δεν έχουν σημασία. Για εμάς η Κουρόγλου και όσοι/ες συνυπέγραψαν το εξιτήριο έχουν πολιτική ευθύνη.

Από την πλευρά μας, ξεκαθαρίζουμε ότι δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε όλες αυτές τις αυθαιρεσίες που γίνονται εις βάρος του Mohamed A.

Ταυτόχρονα, καλούμε κάθε γιατρό, κάθε ιατρικό σύλλογο και φορέα, να πάρει θέση, απέναντι σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις και αυθαιρεσίες που καταστρατηγούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος, αλλά και απέναντι σε όποιο/α γιατρό έθεσε σε κίνδυνο την υγεία του Mohamed A.

Συνέλευση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Mohamed A.

Ανακοίνωση από τα κατειλημμένα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ

Για την άρση των συρματοπλεγμάτων της εξουσίας.

     Η μεγάλη μεταναστευτική κίνηση , η οποία συντελέστηκε τον προηγούμενο χρόνο ανέδειξε με τον πιο σαφή τρόπο την ολοκληρωτική οχύρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ελληνικού Κράτους, σηματοδότησε, δηλαδή ,την απαρχή ενός νέου κύκλου επιθετικών αντι-μεταναστευτικών πολιτικών με χαρακτηριστική την ντροπιαστική για την ανθρώπινη υπόσταση ευρωτουρκική συμφωνία. Πλέον στην εντεινόμενη κατάσταση εξαίρεσης που βιώνουν οι μετανάστες και οι μετανάστριες ήρθε να προστεθεί η «παρανομοποίηση» της ύπαρξης  μέσω επίπλαστων διαχωρισμών «πρόσφυγας»-«μετανάστης-ια», η εγκαθίδρυση νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης, η αύξηση της διασυνοριακής καταστολής, η συνεχής στρατιωτιοτικοποίηση των συνόρων και οι μαζικές απελάσεις. Στην απέλπιδα προσπάθειά της η κυβερνητική εξουσία παρουσιάζει μία κατάσταση ομαλότητας για τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, η οποία βέβαια καταρρέει την επόμενη στιγμή μέσα από τις εικόνες αίσχους των κέντρων κράτησης.

   Σε όλη αυτή τη συνθήκη, που άπειροι άνθρωποι εξοντώνονται ηθικά και σωματικά, καταλήγοντας έγκλειστοι σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ,ζώντας κάτω απ’ το χιόνι πολλές φορές, ο Μοχάμεντ Α., αποφασίζει να προβεί σε έναν αγώνα -με όπλο το ίδιο του το σώμα- διεκδικώντας τα αυτονόητα. Ανάμεσα στα αιτήματα του είναι η παύση της διοικητικής κράτησης του και   απώτερος του  σκοπός είναι η λήψη ασύλου (μετά από 2 απορρίψεις αιτημάτων του), καθώς στην Αίγυπτο κινδυνεύει η ζωή του από το καθεστώς Σίσι.

 Ο Mohamed παρά την στήριξη αλληλέγγυων, και κάποιων ελάχιστων βοηθητικών γιατρών, έχει ταλαιπωρηθεί τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά γιατί  όντας στην 39η μέρα απεργίας πείνας, είναι ακόμα πιο ευάλωτος στις πιέσεις είτε των μπάτσων, που μεθοδεύουν την παύση της νοσηλείας του- με σκοπό την απέλαση του εν τέλει-, είτε της διευθύντριας της παθολογικής κλινικής που αρνείται να δώσει τις τιμές των εξετάσεων του. Όλοι οι παραπάνω εργάζονται μαζί προσπαθώντας να κάμψουν τις αντιστάσεις του προκειμένου να σταματήσει την απεργία πείνας.

Ούτως ειπείν, η σημερινή κατάληψη των κομματικών γραφείων του κυβερνώντος κόμματος αποτελεί την ελάχιστη κίνηση αλληλεγγύης τόσο στον αγώνα του μετανάστη απεργού πείνας Mohamed A. , όσο και ευρύτερα σε κάθε μετανάστη και μετανάστρια όπου βλέπει στον εαυτό του/της τις επιπτώσεις του βραχίωνα θανατοπολιτικής όπου έχει αναπτύξει η Ευρώπη-Φρούριο και η Ελλάδα-Φυλακή. Μέσα σε αυτό το  κλίμα κοινωνικής ανάθεσης και γενικευμένης απάθειας , το οποίο επέφερε εκ νέου η κυβέρνηση με τις συνεχείς αναφορές περί «μη ύπαρξης εναλλακτικής», τις εκκενώσεις των καταλήψεων στέγης, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, τις ακροδεξιές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, τις υπερθεαματικές φωτογραφίσεις με φασιστικά κόμματα, αναδύεται η πραγματικότητα της κρατικής βαρβαρότητας, η οποία είναι αμείλικτη και αυτή ακριβώς καλούμαστε να αμφισβητήσουμε ριζικά και να αντιπαλέψουμε. Εν τέλει, ενόσω οι κυρίαρχοι επιτείνουν στο όνομα του ρεαλισμού, την απελπισία, την μισαλλοδοξία και το ρατσισμό, εμείς δεν θα πάψουμε ποτέ να προτάσσουμε «έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους».

          

Άμεση άρση της κράτησής του του Mohamed A.

Συνέχιση της νοσηλείας του καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας

Άμεση παράδοση των ιατρικών του εγγράφων

Ικανοποίηση όλων των αιτημάτων του

Άμεση παύση όλων των απελάσεων


Συνέλευση αλληλεγγύης στον
MohamedA.

Γράμμα του απεργού πείνας Μοχάμεντ Α. (03/01/2017) – (Translated)

Auf Deutsch

In English

Turkce olarak

En français

Όταν απουσιάζουν οι χτύποι της καρδιάς μέσα στο κλουβί του θώρακα σταματάει κι η λειτουργία όλου του σώματος. Μπορεί ο πόνος να κυβερνήσει την καρδιά αλλά το πείσμα μέσα στο χρόνο να μην παραδίνεται…

 

Οι χτύποι του πόνου μέσα στο κλουβί της φυλακής

Να μην σε νοιάζει τι έχεις στα χέρια σου σήμερα γιατί ίσως  το χάσεις  αύριο. Ίσως μια μέρα έρθεις στη θέση μου και γίνεις εσύ ο επισκέπτης στη χώρα μου. Θα είμαι καλύτερος! Μην κοιτάς τη δύναμή σου σήμερα. Ίσως αύριο βρεθείς σε κάποιο νοσοκομείο κι ίσως εγώ να είμαι αυτός που θα σου δώσει το αίμα του. Η γενναιοδωρία είναι στους τρόπους μου…

Λες αν μιλήσω για το δίκαιο κι αυτά που νιώθω για όσα συμβαίνουν στους ανθρώπους γύρω μου να με καταδικάσουν; Αν κρίνεται ένοχος όποιος μιλάει για δικαιοσύνη και δυναμώνει τον αδύναμο, όποιος στέκεται αντιμέτωπος με την αδικία, όποιος λέει ΟΧΙ!!!, αν είναι έτσι, δέχομαι την τιμωρία. Προτιμώ να πεθάνω τίμιος, θαρραλέος, αξιοπρεπής και λέγοντας την αλήθεια, παρά να ζήσω χωρίς τιμή, χωρίς αξιοπρέπεια, όντας υποκριτής. Ακόμα και το μισό θησαυρό του κόσμου να κατείχα δεν θα είχε καμία αξία αφού τίποτα απ’ όλα αυτά δεν εξαγοράζεται με χρήματα. Το λοιπόν, όλα αυτά είναι ο άνθρωπος. Αυτός δεν κοιτάζει χρώμα ή θρησκεία. Εδώ είμαστε όλοι ίσοι. Αν τιμωρούμαι επειδή είμαι άνθρωπος, αυτή είναι η ουσία του βασανιστηρίου: Μια ζωή χωρίς τιμή, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη. Μια ζωή όπου επικρατούν οι δειλοί. Θεέ μου! Πόσο βάρβαρη είναι η τιμωρία της συνείδησης…

Είμαι γεμάτος δύναμη και δεν σας αναγκάζω να με σεβαστείτε γιατί αυτή την ώρα, η δύναμή μου είναι φόβος. Τώρα δεν χρησιμοποιώ καθόλου τη δύναμή μου γιατί προσπαθώ να καταλάβω από τι υλικό είστε φτιαγμένοι και να μην επηρεαστώ. Γιατί είμαι σαν το χρυσό: Και να τον λιώσεις, θα παραμείνει χρυσός. Δεν αλλάζω. Δεν θα καταφέρετε να λιγοστέψετε τις δυνατότητες και τη δύναμή μου. Ακόμα κι αν δεν καλυτερέψετε τη συμπεριφορά σας απέναντι μου, δεν θα επιδιώξω να έρθω αντιμέτωπος μαζί σας, δεν θα γίνω σαν και σας. Θα παραμείνω όπως είμαι και κανείς δεν θα με σταματήσει να μιλάω για δικαιοσύνη.

Εδώ, σ’ αυτή την κοινωνία πολλοί νιώθουν τι θέλω να πω γιατί είναι γεμάτοι αισθήματα, μπορούν να καταλάβουν τους υπόλοιπους και γνωρίζουν τη σημασία της αλήθειας. Αντιλαμβάνονται την ευχαρίστηση στη μετάδοση της αγάπης μεταξύ όλων των δογμάτων. Τι όμορφο που είναι να ζεις σε μια κοινωνία που δεν ξέρει τα ψέματα  ή το μίσος και εύχεται για την αγάπη και την ειρήνη.

Θα υπερασπίζομαι τη δικαιοσύνη και την ισότητα, θα παλέψω την αδικία. Θα υποστηρίζω τον αδικημένο. Θα νιώθω τον πόνο των άλλων κι ας κοστίσει αυτό την ίδια μου τη ζωή. Όχι λοιπόν σε μια ζωή δίχως ισότητα!

Θα είμαι η πένα που εκτοξεύει μελάνι δικαιοσύνης ώστε να κερδίσει ο αδικημένος και να κατεδαφιστεί η αδικία.

Ερωτήσεις.

Πού είναι αυτοί που λένε πως υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα; Μήπως είναι απλά λόγια και δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα; Ψάχνετε την απάντηση; Συγγνώμη, δεν υπάρχει απάντηση.

Αυτή δεν είναι όλη η ιστορία. Είναι ο πρόλογος. Είκοσι δύο (22) μέρες χωρίς τροφή, δεν έχω άλλες αντοχές. Θέλω να σας μιλήσω για το ρατσισμό και την ηθική κάποιων. Να σας πω τι έγινε στην Αίγυπτο. Να σας μιλήσω για όλα…

Σας ευχαριστώ.

Κάλεσμα στη δίκη της Σάναα Τάλεμπ

Ποιος φοβάται τη Σάναα Τάλεμπ;;;

η δίκη της Τάλεμπ και η νέα συνθήκη στα κέντρα κράτησης

Η Σάναα Τάλεμπ δικάζεται την Τρίτη 18 Οκτώβρη. Την κατηγορούν γιατί αντιστάθηκε στην προσπάθεια βίαιης απέλασής της τον Νοέμβρη του 2015. Εκείνη την περίοδο, οι μπάτσοι είχαν προσπαθήσει να επαναφέρουν την τακτική των βίαιων απελάσεων των κρατουμένων στο Κέντρο Κράτησης γυναικών Ελληνικού. Αρχικά, οι ανθρωποφύλακες προσπάθησαν να ξεγελάσουν τη Σάναα λέγοντάς της ότι θα την αφήσουν ελεύθερη και , αντί να την αφήσουν, την πήγαν στο αεροδρόμιο για να την στείλουν πακέτο πίσω στο Μαρόκο. Την τραμπούκισαν, την απείλησαν, αλλά η Σάναα δεν υποχώρησε. Αν και κρατήθηκε εκδικητικά για άλλους έξι μήνες, δεν έπαψε να αγωνίζεται· έκανε αποχή συσσιτίου, έκανε απεργίες πείνας, έκανε αντίσταση με κάθε τρόπο. Το είχε δηλώσει άλλωστε: «καλύτερα να πεθάνω, παρά να γυρίσω πίσω στο Μαρόκο…». Οι συγκρατούμενές της ήταν δίπλα της, αγωνιζόμενες όλες μαζί για ελευθερία και αξιοπρέπεια, ζώντας σε άθλιες συνθήκες και στερούμενες ακόμη και τα βασικά. Τελικά, η Τάλεμπ απελευθερώθηκε χάρη στο δικό της σκληρό αγώνα και στην αλληλεγγύη συντροφισσών και συντρόφων από όλη τη χώρα. Εκκρεμεί, όμως , η δίκη της…

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της αριστεράς του κράτους και του κεφαλαίου συνεχίζει να κοροϊδεύει τους μετανάστες. Ο νόμος που ψήφισε και θεωρητικά καθορίζει ως μέγιστο όριο φυλάκισης των «χωρίς χαρτιά» στους τρεις μήνες, είναι μία ακόμα από τις μνημειώδεις απάτες της. Αυτοί οι τρεις μήνες, όμως,δεν μετράνε από την πρώτη μέρα κράτησης. Μεσολαβεί μια πολύμηνη γραφειοκρατική διαδικασία που ονομάζεται “καταγραφή του αιτήματος ασύλου”. Φυσικά, αυτό το χρονικό διάστημα – που μπορεί να ξεπεράσει τους έξι μήνες – , οι μετανάστριες τον περνάνε σε κάποιο μπουντρούμι, μην έχοντας καμία ιδέα σχετικά με το πότε θα απελευθερωθούν.

Τη σκλήρυνση της στάσης των ΣΥΡΙΖΑίων την βλέπουμε και στο Κέντρο Κράτησης του Ελληνικού. Μετά από δυο χρόνια, απαγόρευσαν στα μέλη της συλλογικότητάς μας να επισκέπτονται τις κρατούμενες μετανάστριες και να επικοινωνούν μαζί τους. Σκοπός του κράτους είναι να κάμψει τη θέληση των έγκλειστων μεταναστριών για αγώνες και να τις καταστήσει πάλι α ό ρ α τ ε ς . Οι αλληλέγγυες και οι αλληλέγγυοι, όμως, δεν έχουν σκοπό να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μαζί με τις μετανάστριες μέχρι να κλείσει και το τελευταίο Κέντρο Κράτησης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΑΝΑΑ ΤΑΛΕΜΠ

ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΧΑΡΤΙΑ, ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΦΩΤΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

ΤΡΙΤΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΗ 9:00

ΚΤΙΡΙΟ 2 ΑΙΘΟΥΣΑ 1

Αλληλέγγυες – αλληλέγγυοι κρατουμένων στα Νότια

Μετά και την εκδίκαση της υπόθεσης, η Sanaa Taleb κρίθηκε αθώα και αφέθηκε ελεύθερη!

Διαδήλωση προσφύγων και μεταναστών στο λιμάνι της Μυτιλήνης

4

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Το βράδυ της Παρασκευής (9/9) πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις μεταξύ μεταναστών και μπάτσων στο κέντρο κράτησης στη Μόρια. Αυτό συνέβη, αρχικά, επειδή 500 άτομα αφέθηκαν χωρίς φαγητό. Αργότερα, κυκλοφόρησε μια φήμη μεταξύ των ανθρώπων στη Μόρια ότι 8 μετανάστες βρέθηκαν νεκροί σε κοντέϊνερ μέσα στο λιμάνι της Μυτιλήνης, όμως παρά το έντονο ενδιαφέρον από μεγάλη μερίδα του κόσμου οι μπάτσοι αρνήθηκαν επανελλημένως να ανταντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με το θέμα. Τότε άρχισαν ξανά οι συγκρούσεις στο κέντρο κράτησης. Την επόμενη μέρα, Σάββατο (10/9), μετανάστες διάφορων εθνικοτήτων οργάνωσαν διαδήλωση στο λιμάνι της Μυτιλήνης με την στήριξη της κουζίνας No Border της Λέσβου. Περίπου 200 άνθρωποι φώναξαν συνθήματα και διαδήλωσαν ειρηνικά. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη δήλωση του θυμού τους για τις συνθήκες που επικρατούν στη Μόρια και στο νησί της Λέσβου γενικότερα, με κάποιους μετανάστες να φτάνουν στο σημείο να αποπειρώνται να πηδήσουν το φράχτη του λιμανιού και να πετάξουν πέτρες στους μπάτσους. Ήταν, κυριολεκτικά, μία κραυγή για ελευθερία. Πολλοί τουρίστες παρακολουθούσαν τραβώντας φωτογραφίες και μερικοί απ’ αυτούς συμμετείχαν στη διαδήλωση. Στο τέλος, η κουζίνα No Border διένειμε φαγητό και νερό σε όλους τους παρεβρισκόμενους μετανάστες

Απαιτούμε

ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ

 

https://noborderkitchenlesvos.noblogs.org/

 

2

Αντιμεταναστευτικές δυστοπίες. Το περίφημο παράδειγμα της Μυτιλήνης

Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

Υδάτινα σύνορα με Τουρκία. Ανατολικές ακτές, Εφταλού, Συκαμνιά. Κάτω τρίτος – κάπου ανάμεσα στα χωράφια… Ονόματα ασήμαντα, που εύκολα θα ξεχαστούν, ακόμα κι αν καταγράφηκαν πρόσκαιρα από τις κάμερες των διεθνών μήντια, όταν αυτά, παίρνοντας στο κατόπι αστέρες του χόλιγουντ, προσγειώνονταν στην «καρδιά της προσφυγικής κρίσης»…

Μερικοί τόνοι σωσίβια, δεκάδες ναυαγισμένα δουλεμπορικά καΐκια, άλλα τόσα κορμιά πρόχειρα παραχωμένα στη μέση του πουθενά, μακριά από τα πολλά βλέμματα, βυθισμένα στην εκκωφαντική σιωπή τους.

Ακολουθήσαμε τα χνάρια μιας νοητής διαδρομής από ακτές σε στρατόπεδα κράτησης κι από χωράφια σε «μη τόπους» ταφής, με ένα σφίξιμο στο στομάχι. Και με την απορία για το πόση συμπύκνωση βαρβαρότητας, απαξίωσης και χυδαιότητας απέναντι στην ίδια τη ζωή, πόση εκμετάλλευση και απάθεια μπορεί να αντέξει ένα κομμάτι γης στο βόρειο αιγαίο.

Το περίφημο «παράδειγμα της Μυτιλήνης» – μια μακάβρια διαδρομή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Θα την έλεγες και ανακύκλωση, ανακύκλωση φτηνών και αναλώσιμων υλικών…

4 χρόνια ή 48 μήνες ή 208 βδομάδες ή 1.460 μέρες ή 35.040 ώρες

hambastegi-1

Ο mazhar iqbal, μετανάστης (εργάτης) από το πακιστάν, ένας από τους 65 κατηγορούμενους για την εξέγερση στην αμυγδαλέζα το 2013, βρίσκεται ακόμα κρατούμενος στο κέντρο κράτησης στην κόρινθο.

Συλλαμβάνεται χωρίς χαρτιά τον ιούλιο του 2012 στη λάρισα, όπου έμενε και δούλευε για αρκετά χρόνια.

Από τότε δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα ελεύθερος.

Τον αύγουστο του 2013, στο κέντρο κράτησης της αμυγδαλέζας όπου ήταν έγκλειστος, ξεσπά εξέγερση. Μαζί με άλλους 64 συγκρατούμενούς του διώκεται ποινικά και προφυλακίζεται στον κορυδαλλό. Όλοι αθωώνονται στη δίκη που ακολουθεί το δεκέμβρη του 2014 και αφήνονται ελεύθεροι, εκτός από τον mazhar που οδηγείται πάλι πίσω στον κορυδαλλό για να εκτίσει περαιτέρω ποινή φυλάκισης 1 έτους για παράνομη είσοδο στην χώρα, με βάση καταδικαστική απόφαση που είχε εκδοθεί ερήμην του το 2012.

Συνολικά, ο  mazharέχει κρατηθεί διοικητικά για έναν χρόνο στην αμυγδαλέζα (ιούλιος 2012 – αύγουστος 2013), έχει προφυλακιστεί στον κορυδαλλό περιμένοντας τη δίκη για την εξέγερση για άλλους 17 μήνες (αυγ. 2013 – δεκ. 2014), ακολούθως έχει φυλακιστεί άλλον έναν χρόνο εκεί εκτίωντας παλιότερη ποινή (ιαν. 2015 – δεκ. 2015), και συνεχίζει μέχρι σήμερα να κρατείται, διοικητικά και πάλι,  στο κέντρο κράτησης κορίνθου, αφού έκανε πρώτα ένα μικρό πέρασμα 2 μηνών από την αμυγδαλέζα.

Συμπληρώνει 4 χρόνια συνεχόμενου εγκλεισμού.

Οι αντιρρήσεις στη διοικητική κράτησή του απορρίπτονται από τη διεύθυνση αλλοδαπών κατ’ εξακολούθηση.

Το ελληνικό κράτος και τα όργανά του, μπάτσοι και δικαστές, εξάντλησαν πάνω του όλη τους τη βία, το ρατσισμό και την εκδικητικότητα.

Ο mazhar όμως δεν έχει παραιτηθεί.

Παρά το ότι έχει περάσει τα τέσσερα τελευταία χρόνια έγκλειστος, παρά την απελπισία που τον κατακλύζει τις μέρες και τις νύχτες εκείνες που το κελί του φαντάζει ο μοναδικός του ορίζοντας, συνεχίζει να στέκεται όρθιος και αξιοπρεπής και να παλεύει για τη ζωή και την ελευθερία του.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ MAZHAR IQBAL

αθήνα 14.6.2016

hambastegi

Aλληλεγγύη στη Sanaa Taleb

Η Sanaa Taleb,μετανάστρια από το Μαρόκο και πρώην κρατούμενη στο κέντρο κράτησης γυναικών του Ελληνικού
κέρδισε την ελευθερία της στις 27 απρίλη, μετά από ένα χρόνο αγώνα.
Στις 31/5 δικάζεται γιατί αντιστάθηκε στη βίαιη απέλασή της.
Θα είμαστε εκεί να τη στηρίξουμε και έξω από το κέντρο κράτησης.
Δε ξεχνάμε τις υπόλοιπες γυναίκες μέσα στο Ελληνικό, που παραμένουν έγκλειστες.
Δε ξεχνάμε όλες τις μετανάστριες και όλους τους μετανάστες που βρίσκονται υπό καθεστώς παρανομοποίησης, μέσα και έξω από τα κέντρα κράτησης.

γυναικεία φεμινιστική ομάδα
μπεφλόνα

Πατρίδες από Νάυλον

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Βαλένθια, Ισπανία: Περαστικοί σταματούν τη διαδρομή τους στο κέντρο της πόλης, προσπαθώντας να καταλάβουν σε τι αφορούν οι εργασίες που γίνονται στην ιστορική περιοχή. Η νύχτα πέφτει και αποκαλύπτεται ένα ιδιαίτερο art installation, η εξέλιξη του οποίου θα τους ξαφνιάσει.

Εμπνευσμένο από τη φράση του ποιητή Mario Benedetti “Πατρίδες από νάιλον, σιχαίνομαι τους εθνικούς σας ύμνους, όπως και τις σημαίες σας”.

Πέθανε, αυτή είναι η λύση!

Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης


ΥΓ: Για ελληνικούς υπότιτλους πατήστε CC->Ελληνικά.
Το αρχικό βίντεο βρέθηκε εδώ.

Παρεμβάσεις στην Ημερίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ (Μυτιλήνη)

2

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Το λεσβιακό καρναβάλι ξεκίνησε…

Ενώ τα ναυάγια στο αιγαίο συνεχίζονται μετρώντας εκατοντάδες νεκρούς. Ενώ οι νατοϊκές δυνάμεις αναπτύσσονται στην περιοχή αποκαλύπτοντας και στον τελευταίο δύσπιστο τον ολοκληρωτικό πόλεμο που έχει κηρύξει η δύση στους μετανάστες. Ενώ όσοι και όσες καταφέρνουν να περάσουν συνεχίζουν εξαθλιωμένοι-ες μία πορεία προς το άγνωστο, καθώς κανένας και καμία τους δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το που ακριβώς θα καταλήξει, στη μυτιλήνη διοργανώθηκε ημερίδα καρνάβαλος για την «προσφυγική κρίση».

Πιο συγκεκριμένα το Σάββατο 13 φλεβάρη στην ημερίδα που διοργάνωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων στη Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής συγκεντρώθηκαν στελέχη αυτού του κόσμου που εφαρμόζει τις θανατοπολιτικές της ευρώπης-ελλάδας φρούριο. Ήρθαν για να μοιραστούν μεταξύ τους αλλά και στο φιλοθεάμων κοινό τους, τα τρομερά επιτεύγματά τους. Αυτά που οδήγησαν τον τελευταίο μόνο χρόνο στο αιγαίο περί τα 1000 άτομα στο θάνατο, εκατοντάδες χιλιάδες στην εξαθλίωση και δεκάδες σημεία στην ελλάδα, μεταξύ των οποίων και η λέσβος, σε τόπους εξαθλίωσης και κανιβαλισμού. Προεξέχων βρέθηκε ο υφυπουργός Μεταναστευτική Πολιτικής Γ. Μουζάλας ως πολιτικός προϊστάμενος για να περιγράψει τις τεράστιες «επιτυχίες» του προηγούμενου αυτού διαστήματος αλλά και για να ρίξει τις ευθύνες για ακόμα μία φορά στην τουρκία και στην ευρώπη για τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές που η ελλάδα εφαρμόζει. Ο υπουργός που στις μέρες του πολλαπλασιάζονται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, κλείνουν τα σύνορα και προστίθεται ακόμα ένας επίπλαστος διαχωρισμός μεταξύ μεταναστών και προσφύγων, για να ορίσει το δικαίωμα στο όνειρο για μία αξιοπρεπέστερη ζωή. Αν και δε βρέθηκαν τελικά κοντά μας, τα μηνύματά τους στείλανε επίσης ο Ν. Τόσκας που ως υπουργός Προ.Πο έχει συμβάλει τα μέγιστα στην πλήρη επαναλειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες αλλά και στην επανεκκίνηση των βίαιων απελάσεων αλλά και ο Θ. Δρίτσας που ως υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής φρόντισε να υπενθυμίσει στο ντόπιο και στο εφοπλιστικό κεφάλαιο τις χρυσές ευκαιρίες που δημιουργεί η «προσφυγική κρίση». Θεατές και συμμετέχοντες όλοι και όλες που μέσα από τις θέσεις τους στην τοπική αυτοδιοίκηση, στους διεθνείς οργανισμούς, στα επιτελεία των ΜΜΕ, στη ακαδημαϊκή κοινότητα και τις ΜΚΟ αποτελούν τις ψηφίδες του μωσαϊκού ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Έναν ολοκληρωτισμό που περισσότερο από ποτέ τον βιώνουμε πάνω στο νησί τον τελευταίο χρόνο. Εκεί που τα υπάρχοντα στρατόπεδα συγκέντρωσης φανήκαν ανεπαρκή για τον καλύψουν και έτσι συνεχίζουν να επεκτείνονται. Με πολυάριθμες ελληνικές και ξένες στρατιωτικο-αστυνομικές μονάδες να απλώνονται σε κάθε γωνιά του νησιού για την καταστολή ντόπιων και μεταναστών. Με υπερσύγχρονα πολεμικά καράβια ελληνικών και διεθνών δυνάμεων να περικυκλώνουν το νησί για τον πλήρη έλεγχο του. Με τελευταίας γενιάς συστήματα παρακολούθησης να επιτηρούν και να κατασκοπεύουν τη ζωή αλλά και το θάνατο στο νησί και τις ακτές του. Στον τόπο που ο θάνατος και η εξαθλίωση ανθρώπων παρουσιάστηκε ως ευκαιρία για κερδοσκοπία. Εκεί που η αλληλεγγύη καταδιώκεται για να μην διαταράσσει τη συνέχεια αυτού του κόσμου που εγγυώνται η φιλανθρωπία και ο άκριτος-απολίτικος εθελοντισμός.

Κερασάκι της γιορτής και η βράβευση του αγαπημένου δημοσιογράφου του νησιού Στρ. Μπαλάσκα. Μία βράβευση για την «…έγκαιρη και έγκυρη δημοσιογραφία που παρέχει…» όπως μας ενημερώνουν. Και τι άλλο μπορεί να περιμένει κανείς, για αυτόν τον άνθρωπο που θα τον θυμόμαστε πάντα για τα ρεπορτάζ του από την εποχή των αγώνων για το κλείσιμο του κολαστηρίου της Παγανής που παρομοίαζε τους διαδηλωτές με βάνδαλους που θέλανε να κάψουν την πόλη μέχρι τα πρόσφατα εύστοχα σχόλια του που ταύτιζε τους μετανάστες με τουρίστες.

Αν και δεν μας κάλεσαν δεν μπορούσαμε παρά να είμαστε εκεί. Να αποδώσουμε και εμείς τις τιμές και τα διαπιστευτήριά μας. Έτσι το Σάββατο πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση έξω από το κτήριο της γενικής γραμματείας με πανό, τρικάκια και συνθήματα για να υπενθυμίσουμε τις ευθύνες του ελληνικού κράτους για τα πτώματα που ξεβράζονται καθημερινά στις ακτές του αιγαίου. Για να εκδηλώσουμε το άσβεστο ταξικό μας μίσος απέναντι στους φορείς του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Παράλληλα στο απογευματινό πανηγύρι της βράβευσης του δημοσιογράφου Στρ. Μπαλάσκα και των εκτελεστών του λιμενικού σώματος ομάδα συντροφισσών-ων βρέθηκε εκεί για να διαταράξει την εορταστική τους διάθεση. Πραγματοποιήθηκε δυναμική παρέμβαση παρά την αρχική προσπάθεια της ασφάλειας μυτιλήνης για την απομάκρυνσή μας από το χώρο. Οι προτροπές του υφ. Γ.Μουζάλα για να ανέβουμε στο βήμα μόνο ως ειρωνικές μπορούν να γίνουν αντιληπτές. Οι αγώνες μας δεν αποτελούν κομμάτι του τηλεοπτικού σας προγράμματος ούτε θα καλουπωθούν στο πλαίσιο ενός «δημοκρατικού» διαλόγου. Οι αγώνες μας θα συνεχίσουν να δίνονται με όλα τα μέσα στους δρόμους, τα πανεπιστήμια και τους χώρους εργασίας μας. Εκεί που οι διαχωρισμοί μεταξύ ντόπιων και μεταναστών δεν έχουν θέση. Για την οργάνωση των δικών μας οριζόντιων, αδιαμεσολλάβητων αγώνων.

Τα πανό που αναρτήθηκαν αντίστοιχα στις δύο παρεμβάσεις ανέγραφαν:

 

Γέμισε το αιγαίο κορμιά μεταναστών

Είναι και οι έλληνες φονιάδες των λαών

 

Κοράκια δεν κλέβουν μόνο μηχανές

Χτίζουνε καριέρες με ανθρώπινες ζωές

Η βαρβαρότητα του ανθρωπισμού στα σύνορα

Άφιξη-διαλογή.

Ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στο δόγμα της ασφάλειας των θωρακισμένων συνόρων της Ευρώπης, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (που αντί να κλείνουν, ανοίγουν για τις «επικίνδυνες ομάδες» μεταναστών, όπως αποκαλεί το ελληνικό κράτος τους μη «προνομιούχους» μετανάστες, όλους όσοι δηλαδή δεν προέρχονται από τη Συρία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν), στις απελάσεις και στην ακόμα μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής γίνεται και επίσημα σήμερα, 28 Δεκέμβρη, με την έναρξη μιας νέας, ενισχυμένης σε προσωπικό και τεχνικό εξοπλισμό επιχείρησης, της Ταχείας Επέμβασης «Ποσειδών» (Poseidon Rapid Intervention) του Frontex. Μιας επιχείρησης που έρχεται να αντικαταστήσει την τρέχουσα επιχείρηση «Ποσειδών»* και να δώσει ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στους ελέγχους ασφάλειας, όπως ωμά διατυπώνει ο διακρατικός φορέας, που επιθυμεί να «σαρώσει» τα περάσματα του Αιγαίου, να κρατήσει όσο το δυνατό μεγαλύτερους πληθυσμούς μετακινούμενων στις ακτές της Τουρκίας και να τους σπρώξει στα εκεί άθλια κέντρα κράτησης, εξαθλίωσης και κακοποιήσεων, όπως με μελανά χρώματα καταγγέλλεται.

Την ίδια στιγμή που κατά τη διάρκεια των τελευταίων συνόδων του Δεκεμβρίου για το μεταναστευτικό δήθεν «όλα ήταν ανοιχτά και υπό διαπραγμάτευση», στα νησιά κατέφταναν νέες φουρνιές ευρωπαίων μπατσοσυνοριοφυλάκων, ενώ το επιχειρησιακό σχέδιο είχε ήδη συμφωνηθεί μεταξύ του εκτελεστικού διευθυντή της Ευρωπαϊκής Διεύθυνσης για το συντονισμό των Επιχειρήσεων στα Εξωτερικά Σύνορα των Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ή αλλιώς FRONTEX), Φαμπρίτσε Λετζέρι και της Ελλάδας από τις 17 του μήνα: η ανάπτυξη της επιχείρησης θα ανέλθει βαθμιαία σε περίπου 376 στελέχη και διερμηνείς από διάφορα κράτη-μέλη της Ε.Ε. και της ζώνης Σένγκεν, θα συμπεριλαμβάνονται ειδικοί στη διαλογή, στη σύνταξη αναφορών, τη δακτυλοσκόπηση και τα πλαστά έγγραφα. Τι μας λέει ο ίδιος ο Frontex: «Τα στελέχη της διαλογής παίζουν καθοριστικό ρόλο στη βοήθεια των αρχών για την εξακρίβωση της εθνικότητας των εισερχόμενων μεταναστών, έτσι ώστε να ταυτοποιηθούν και να εγγραφούν. Οι ειδικοί στη σύνταξη αναφορών θα συλλέγουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των δικτύων των παράνομων διακινητών, τις οποίες η Frontex μοιράζεται με τις εθνικές αρχές και τη Europol. Τα επιπλέον στελέχη που θα απασχοληθούν στην Ταχεία Επέμβαση “Ποσειδών” θα βοηθήσουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας καταγραφής. [….] Τα στελέχη θα υποστηρίζουν επίσης ελέγχους ασφαλείας μέσω συμβουλών  στις εθνικές και ευρωπαϊκές βάσεις δεδομένων, συνεργαζόμενοι πλάι στους ειδικούς, στη διαλογή, τη σύνταξη αναφορών και τη δακτυλοσκόπηση.»

Με τον επικοινωνιακό «εφιάλτη» της επικείμενης ακόμα μεγαλύτερης κοσμοσυρροής προς την Ευρώπη να καλλιεργείται, με τα μακεδονικά σύνορα σφραγισμένα στην Ειδομένη και τις συμφωνίες επαναπροώθησης στην Τουρκία που αναθερμάνθηκαν με το πακέτο 3 δις που της δόθηκε πρόσφατα για να παίξει το ρόλο του μαντρόσκυλου στο κακό σήριαλ με τίτλο «Τραγωδία στο Αιγαίο», η νέα Ταχεία Επέμβαση του Frontex δεν μεταφράζεται σε τίποτα άλλο από μια καλά μελετημένη επιχείρηση απώθησης-αναχαίτισης αυτών που προσπαθούν να εισέλθουν και θεσμοθετημένου ρατσισμού για τους υπόλοιπους, που μόνο στην κληρονομιά του Άουσβιτς θα μπορούσε να παραπέμπει, επαναλαμβάνοντας την ιστορία της διαλογής ανθρώπων και του εγκλεισμού σε κέντρα κράτησης -όπως αυτό της Κορίνθου- όσων «περισσεύουν» από τους σχεδιασμούς της κυριαρχίας.

Ήδη, ο Φ. Λετζέρι καλεί σε μαζικές απελάσεις και μάλιστα δηλώνει τη διαθεσιμότητα του Frontex να βοηθήσει στο … δύσκολο αυτό έργο. Μέσα στο 2015, ο Frontex οργάνωσε συνολικά 60 πτήσεις επαναπροώθησης ατόμων που διέθεταν τις προϋποθέσεις για άσυλο, ποσοστό 50% υψηλότερο από αυτό της προηγούμενης χρονιάς. Ο Frontex επιθυμεί να συμβάλει με τις ανάλογες συνδρομές σε ανθρώπινο προσωπικό (με βάση τις προβλέψεις, ως το 2020 οι υπάλληλοι του Frontex αναμένεται να φτάσουν τα 1.000 άτομα) αλλά και την τεχνική κάλυψη. Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο επικεφαλής του φορέα, που από την πρώτη στιγμή της δραστηριοποίησής του στο ελληνικό κράτος έχει επιδοθεί σε σκληρό dealing προϊόντων επιτήρησης της στρατιωτικής βιομηχανίας νέας γενιάς, ζητάει να θεσπιστούν νέα εργαλεία για την επιτήρηση του εναέριου χώρου και έκανε γνωστό ότι ήδη από το Σεπτέμβριο έχουν θέσει σε λειτουργία δικές τους κάμερες παρακολούθησης στη Βουλγαρία, για να κάνουν τις δικές τους εκτιμήσεις.

migrants  .

Στο πλαίσιο της περαιτέρω αυτόνομης λειτουργίας της, ο Frontex, που έχει ήδη αναλάβει τον έλεγχο των ελληνοαλβανικών συνόρων και αυτών με τη Μακεδονία, ζητά να έχει δικαίωμα επέμβασης ακόμα κι αν το κράτος-μέλος δεν το επιθυμεί. Δόγμα της διεύθυνσης: «Μια χώρα που αποτυγχάνει στη διαδικασία του μηχανισμού αξιολόγησης Σένγκεν, θα υποχρεούται να δεχτεί βοήθεια από τις έκτακτες επιχειρήσεις της Frontex». Κι ενώ με οδηγό το δόγμα της ασφάλειας προδιαγράφονται ακόμα περισσότεροι υγροί τάφοι στο Αιγαίο, ακόμα πιο σκληρή συλλογική τιμωρία για τις ανεπιθύμητες εθνικότητες με βίαιες απωθήσεις, αυτό που φαίνεται να έχει «ενοχλήσει» τα εθνικά κράτη από τις τελευταίες εξελίξεις είναι η αμφισβήτηση της εθνικής τους κυριαρχίας, δηλαδή το ΠΟΙΟΣ θα είναι ο φυσικός φορέας της φυσικής βίας και της βαρβαρότητας στα σύνορα…

Τα σύνορά τους είναι πόλεμος!
Και στον πόλεμο αυτό δεν θα μείνουμε θεατές…

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

* Η επιχείρηση «Ποσειδών», με τη συμμετοχή 26 κρατών ΕΕ και Σένγκεν, αποτελεί τη μεγαλύτερη κοινή επιχείρηση χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων, που είχε συντονίσει ποτέ η Frontex, τόσο στα θαλάσσια ελληνοτουρκικά όσο και στα χερσαία, ελληνοτουρκικά, ελληνοαλβανικά και ελληνομακεδονικά σύνορα.