(Ελληνικά) Ανταπόκριση από τη δεύτερη μέρα της δίκης των 8 μεταναστών της Πέτρου Ράλλη στις 23/05

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

αναδημοσίευση από Συντονισμό Συλλογικοτητων και Ατομων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης

 

Ενημέρωση από την πρώτη μέρα της δίκης στις 27/04: https://athens.indymedia.org/post/1587157/

Η δεύτερη μέρα της δίκης συνεχίστηκε, όπως ακριβώς εξελίχθηκε η πρώτη μέρα, δηλαδή με τους μπάτσους να προσπαθούν να καλύψουν τις συνεχείς αντιφάσεις των καταθέσεων τους.

Ο βασανιστής αστυνομικός Μπαρμπαλιάς για πολλοστή φορά άλλαξε τη κατάθεση του, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα όσα αντιφατικά και παράλογα είχε καταθέσει τη πρώτη μέρα τόσο ο ίδιος όσο και οι βασανιστές συνάδελφοι του Δημητρίου και Καραγιάννης.

Αυτή τη φορά αποδέχθηκε (ενώ το αρνήθηκε προανακριτικά και τη 1η μέρα της δίκης) ότι πραγματικά έγινε χρήση των γκλόμπς εναντίον των μεταναστών αλλά «ως απλή απώθηση»

Το πως «απωθεί» ο Μπαρμπαλιάς και οι λοιποί βασανιστές τους μετανάστες φαίνεται στο βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας (στο βίντεο διακρίνεται ο Μπαρμπαλιάς με την μπλε στολή αξιωματικού : https://vimeo.com/263669753 )

Ο Μπαρμπαλιάς μας πληροφόρησε ακόμα ότι τα χτυπήματα και τα ράμματα στα κεφάλια των μεταναστών αποκλείεται να προκλήθηκαν από τα γκλόμπ των μπάτσων καθώς αυτά είναι ειδικά κατασκευασμένα ώστε να μήν ανοιγουν κεφάλια (!) Μάλιστα δήλωσε ότι έχει μεγάλη εμπειρία σχετικά με κτυπήματα σε άλλους ανθρώπους, σε γήπεδα και πορείες, και ότι ποτέ δεν είδε να ανοίγουν κεφάλια από γκλόμπ.

Ο βασανιστής αυτός αναγκάστηκε να παραδεχθεί όλα όσα καταγγέλλονται σχετικά με τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στο κολαστήριο της Π.Ράλλη (επιδημία κοριών –έλλειψη στοιχειωδών υποδομών κλπ).

Μάλιστα για πρώτη φορά έχουμε από μπάτσο τη παραδοχή ότι η Π.Ράλλη μόνο κατ‘ όνομα είναι προαναχωρησιακό κέντρο για μετανάστες. Στη πραγματικότητα όπως κατατέθηκε είναι ένα κρατητήριο στο οποίο οδηγούνται εκεί τιμωρητικά οι μετανάστες όταν διαμαρτύρονται στα άλλα κολαστήρια και λειτουργεί στα πρότυπα κλειστών φυλακών.

Αναγκάστηκε επιπλέον να καταθέσει ενώπιον του δικαστηρίου, τα ονόματα και τις θέσεις όλων των προϊσταμένων αξιωματικών, τα γραφεία των οποίων βρίσκονται μόλις ελάχιστα μέτρα από τα κρατητήρια (ακούγοντας τα ονόματα δεν εκπλαγήκαμε καθώς είναι οι ίδιοι μπάτσοι που βρίσκουμε απέναντι μας σε κάθε αγώνα που κάνουμε για το κλείσιμο των κέντρων κράτησης).

Τέλος αναγκάστηκε να παραδεχθεί επί λέξει ότι δεν πιστεύει ότι οι μετανάστες είχαν πρόθεση απόδρασης αλλάζοντας εντελώς την κατάθεση της πρώτης ημέρας και συνεπώς ψευδώς τους απέδωσε αυτήν την κατηγορία εξ αρχής.

Σε κάθε περίπτωση κατέθεσε ότι ουδέποτε είδε τους μετανάστες να κρατούν κάποιο όπλο, όπως ψευδώς τους κατηγόρησαν οι προηγούμενοι δύο μάρτυρες-βασανιστές.

Το εκπληκτικό, είναι ότι μετά από όλα αυτά ο Μπαρμπαλιάς ανακοίνωσε ότι συνεχίζει να υπηρετεί στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη παρά την εις βάρος του Ε.Δ.Ε., προφανώς με την κάλυψη του Ταξίαρχου Λουζιώτη.

Ως τελευταίος μάρτυρας κατέθεσε ο μπάτσος που υπηρετεί στην ίδια υπηρεσία του Αλλοδαπών, που υπηρετούσαν και οι δύο μπάτσοι που συνόδευαν στον ανακριτή τους μετανάστες πριν περίπου ένα χρόνο και οι οποίοι είχαν τατουάζ με μαίανδρος και «λακεδαιμόνιους».

Ο μπάτσος αυτός υποτίθεται είχε βρει «2 κρυμμένα όπλα» στα κρεβάτια σε δύο από τους μετανάστες, δηλαδή ένα καπάκι αναπτήρα και ένα μεντεσέ πόρτας.

Ο μάρτυρας αμέσως παραδέχθηκε ότι έλαβε ειδική εντολή έρευνας από τον Ταξίαρχο Λουζιώτη, 12 ώρες μετά το περιστατικό και μόνο στα κρεβάτια των κατηγορουμένων.

Απέδωσε σε τυχαίο γεγονός ότι τα υποτιθέμενα όπλα βρέθηκαν στους δύο μετανάστες που είχαν τα πιο βαριά τραύματα (ανοιγμένο κεφάλι/λιποθυμία, σπασμένο χέρι) και έλλειπαν για ώρες στο νοσοκομείο. Τέλος αφού παραδέχθηκε ότι δεν γνώριζε αν επιτρέπεται αναπτήρας στο κρατητήριο (επιτρέπεται), κατέθεσε ότι η έρευνα έγινε μόλις από τρεις αστυνομικούς και χωρίς οδηγίες για ιδιαίτερη προφύλαξη. Από αυτό αποδεικνύεται ότι τελικά οι μπάτσοι δεν πίστευαν ότι έμπαιναν σε ένα χώρο όπου υποτίθεται θα έβρισκαν οπλισμένους κρατούμενους που έκρυβαν μυστηριωδώς τουλάχιστον 8 εξαφανισμένα όπλα (όπως είχαν δηλώσει ο 1ος και 2ος μάρτυρες βασανιστές).

Στην απολογία τους οι μετανάστες ανέφεραν ότι δέχθηκαν εξαιρετικά άγρια επίθεση από τους ανθρωποφύλακές τους μόνο και μόνο επειδή ζητούσαν να ενημερωθούν για το χρόνο κράτησής τους. Δύο από αυτούς που άλλωστε κατά την διάρκεια της δίκης δεν αναγνωρίστηκαν από τους μπάτσους, είπαν ότι αρχικά κοιμόντουσαν και ξύπνησαν από τις φωνές των υπολοίπων μεταναστών κατά την διάρκεια των ξυλοδαρμών περιγράφοντας τους.

Είπαν τέλος ότι οι μπάτσοι αυτοί αποτελούν μία από τις πιο σκληρές βάρδιες στα κρατητήρια.

Μετά από αυτά η εισαγγελέας είπε ότι οι μαρτυρίες των μπάτσων είναι στο σύνολό τους αναξιόπιστες και πρότεινε την αθώωση των κατηγορουμένων. Ζήτησε μόνο την ενοχή του ενός μετανάστη για το πλημμέλημα της οπλοκατοχής για τον μεντεσέ πόρτας που βρέθηκε το απόγευμα.

Παρόλα αυτά οι δύο από της τρεις δικαστίνες έκριναν τους κατηγορούμενους ένοχους για την στάση κρατουμένων και για σωματική βλάβη μετατρέποντας την όμως από επικίνδυνη σε απλή.

Η τρίτη δικαστής μειοψήφισε ζητώντας την αθώωση όλων των μεταναστών για όλες τις κατηγορίες.

Μετά από την απόφαση οι μετανάστες ζήτησαν ποινές που να τους επιτρέπουν να κάνουν έφεση και επιβλήθηκε σε όλους η μικρότερη εφέσιμη ποινή των τριών ετών για την κατηγορία της στάσης κρατουμένου και ενός μήνα για ελαφρά σωματική βλάβη.

Όλοι οι μετανάστες αθωώθηκαν για την κατηγορία της οπλοφορίας. Στον έναν μετανάστη για τον μεντεσέ επιβλήθηκε επιπλέον ποινή ενός μήνα, ενώ αθώος της κατηγορίας αυτής κρίθηκε ο μετανάστης για το καπάκι αναπτήρα.

Οι ποινές είναι με τριετή αναστολή υπό τον όρο εποπτείας από επιμελητή κοινωνικής αρωγής και απαγόρευσης εξόδου από την χώρα.

Συντονισμός συλλογικοτήτων και ατόμων ενάντια στα κέντρα κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ)

(Ελληνικά) Ενημέρωση για το δικαστήριο των 10 διωκόμενων μεταναστών για τα γεγονότα στο κέντρο κράτησης της Μόριας στις 10 Ιουλίου 2017

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Διεξήχθη σήμερα (16 Μαΐου) στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου, η δίκη για τα γεγονότα που είχαν ξεσπάσει στο κέντρο κράτησης της Μόριας στις 10 Ιουλίου, 2017. Υπενθυμίζουμε ότι τα επεισόδια είχαν συμβεί με αφορμή την προσπάθεια σύλληψης ενός μετανάστη από την Αϊτή, μετά και τη δεύτερη απορριπτική απόφαση που του είχε επιδοθεί στο αίτημα ασύλου του. Μέρος των εγκλωβισμένων μεταναστών είχε προχωρήσει σε διαμαρτυρίες απαιτώντας και εν τέλη επιτυγχάνοντας της απελευθέρωσή του, αλλά στρεφόμενο επίσης ενάντια σε κρατικό εξοπλισμό αλλά και οργανώσεων που θεωρούσαν ότι συνεργάζονται με τις αρχές και φέρουν ευθύνη για τις συνθήκες εξαθλίωσης που βίωναν.

Στην αρχική δικογραφία που είχε σχηματιστεί συμπεριλαμβάνονταν 10 μετανάστες που είχαν αναγνωριστεί κυρίως μέσα από οπτικοακουστικό υλικό να βρίσκονται εντός του κέντρου κατά τη διάρκεια των επεισοδίων και τους είχαν απαγγελθεί συνολικά 4 κατηγορίες:

  •    Εμπρησμός από πρόθεση από τον οποίο μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο από κοινού
    •    Διακεκριμένη φθορά πράγματος που χρησιμεύει για κοινό όφελος με χρήση φωτιάς από κοινού
    •    Επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού, κατά συρροή, τετελεσμένη και σε απόπειρα, σε βάρος αστυνομικών και πυροσβεστικών υπαλλήλων, κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας τους
    •    Αντίσταση τελεσθείσα από περισσότερους από κοινού, που είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους και έφεραν αντικείμενα από τα οποία μπορεί να προκληθεί σωματική βλάβη

Η αστυνομία όμως το επόμενο διάστημα είχε καταφέρει να προχωρήσει μόνο σε 3 συλλήψεις, με τους υπόλοιπους διωκόμενους να διαφεύγουν (;) μέχρι στιγμής της σύλληψης. Εδώ όμως να σημειωθεί ότι ο τελευταίος από τους συλληφθέντες (S.), σύριος στην καταγωγή, συνελήφθη πριν τρείς μήνες εντός κρατικής δομής φιλοξενίας μεταναστών στη Λάρισα, χωρίς να γνωρίζει τίποτα για τη σχηματισμένη δικογραφία εναντίον του. Οι δικογραφίες εν τέλει διαχωρίστηκαν και σήμερα στο δικαστήριο εκδικάστηκε η υπόθεση μόνο για τους τρείς μετανάστες που είχαν εντοπιστεί. Στην δίκη παραβρέθηκαν μόνο οι 2 από τους διωκόμενους, έτσι ο τρίτος δικάστηκε ερήμην.

Στο δικαστήριο αντιμετωπίσαμε παρόμοια „οργανωτικά“ προβλήματα σε σχέση με τη διερμηνεία, όπως με το δικαστήριο των Μoria35. Με την έναρξή του προχώρησε σε διακοπή για να μπορέσει να βρεθεί διερμηνέας αραβικών για τον S., ενώ η διερμηνέας γαλλικών μετάφραζε μόνο μικρό μέρος από τα λεγόμενα.

Η δίκη ξεκίνησε με την εξέταση των αστυνομικών μαρτύρων κατηγορίας, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους δήλωνε ότι δεν αναγνώριζε τους διωκόμενους ως συμμετέχοντες στα γεγονότα, ενώ για τον κατηγορούμενο Μ. από το Μαλί που αποτελεί εκπρόσωπο της κοινότητάς του, δήλωσαν τον βοηθητικό του ρόλο σε ζητήματα επικοινωνίας μεταξύ των αρχών και αυτής. Ο αστυνομικός επικεφαλής του ΠροΚεΚα που κρατούνταν ο μετανάστης από την Αϊτή δήλωσε μάλιστα τον συναινετικό ρόλο του Μ. κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, ο οποίος και προσπαθούσε να λειτουργήσει εκτονωτικά. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες καταθέσεις, ο τελευταίος μάρτυρας δήλωσε ότι αναγνώριζε και τους δύο ο συμμετέχοντες στα επεισόδια αλλά και ότι είχε δει τον Μ. να επιτίθεται λεκτικά στον αστυνομικό επικεφαλής του ΠροΚεΚα! Όταν ρωτήθηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης για τη μεγάλη απόσταση που είχε από τα επεισόδια, η οποία θα δυσχέραινε τον οποιοδήποτε να προχωρήσει σε αναγνωρίσεις, ο ίδιος δεν μπορούσε να δώσει πειστικές απαντήσεις.  Κατά τη διάρκεια εξέτασης των αναγνωστέων προβλήθηκαν ενδεικτικά βίντεο από τη μέρα εκείνη, που έδειχναν τις φωτιές που είχαν ξεσπάσει, αλλά και μέρος της διαπραγμάτευσης των μεταναστών με τον επικεφαλής του ΠροΚεΚα. Το βίντεο αυτό επιβεβαίωνε το διαμεσολαβητικό ρόλο του Μ. καταρρίπτοντας τις αιτιάσεις του τελευταίου μάρτυρα. Από μάρτυρες υπεράσπισης εξετάστηκε εν τέλει μόνο ένας γνωστός του Μ. από τη Μυτιλήνη καθώς οι υπόλοιποι μάρτυρες που είχαν προσέλθει να καταθέσουν κρίθηκε ότι δεν χρειάζονταν.

Η εισαγγελέας προχώρησε προτείνοντας την αθώωση και των 3 από όλες τις κατηγορίες, καθώς ενώ τα αδικήματα είχαν διαπραχθεί, δεν υπήρχε καμία ταυτοποίησής τους ως συμμετέχοντες σε αυτά. Μετά από μία σύντομη συνεδρίαση, η έδρα και το σώμα ενόρκων αποφάσισαν παμψηφεί, να κάνουν δεκτή την πρόταση. Ο S. που βρισκόταν κρατούμενος τους τελευταίους 3 μήνες στις φυλακές της Χίου, αναμένεται να αποφυλακιστεί άμεσα και να επιστρέψει στη δομή που φιλοξενούταν στη Λάρισα, ενώ ο Μ. στον οποίο έχει αναγνωριστεί καθεστώς διεθνούς προστασίας, θα χρειαστεί να επιστρέψει στη Λέσβο για την ολοκλήρωση των γραφειοκρατικών εργασιών που θα του επιτρέψουν να φύγει από το νησί.

Κανένας μετανάστης μόνος απέναντι στη δικαστική αυθαιρεσία

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Π.Ράλλη

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

(Ελληνικά) Διακοπή της δίκης των 10 μεταναστών για τα γεγονότα της Μόριας στις 10 Ιουλίου 2017

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Σήμερα θα διεξαγόταν στο Μικρό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου η δίκη για τους 10 μετανάστες που κατηγορούνται για τα γεγονότα που συνέβησαν στις 10 Ιούλη του 2017 στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Από τους 10 διωκόμενους εμφανίστηκαν μόνο 2, από τους οποίους ο ένας βρίσκεται προφυλακισμένος στις φυλακές της Χίου τους τελευταίους 3 μήνες.

Η δίκη ήταν δεύτερη στο πινάκιο ωστόσο η σοβαρότητα της πρώτης υπόθεσης (σχετική με παιδική πορνογραφία) και η στάση εργασίας που συμμετείχαν οι δικαστικοί υπάλληλοι από τις 12 και μετά οδήγησε στη διακοπή της δίκης, πριν καλά καλά ξεκινήσει. Η δίκη θα συνεχιστεί την Τετάρτη 16 Μαΐου στις 11.00.

Η διεξαγωγή της δίκης μακριά από τη Λέσβο όπου βρίσκονται ο ένας εκ των κατηγορουμένων αλλά και όλοι οι μάρτυρες υπεράσπισης, και η ανάγκη των συνεχών μετακινήσεων και διαμονής έχει δημιουργήσει σημαντικά οικονομικά προβλήματα στους εμπλεκόμενους και τη συνέλευση αλληλεγγύης. Ως αποτέλεσμα γίνεται αρκετά δύσκολη η παρουσία αλληλέγγυων από άλλα σημεία της ελλάδας αλλά ακόμα και κάποιων εκ των μαρτύρων υπεράσπισης. Υπάρχει ανάγκη για οικονομική ενίσχυση της καμπάνιας αλληλεγγύης, για να διασφαλίσουμε ότι η προσπάθεια του κράτους να διεξάγει τις δίκες αυτές σε καθεστώς απομόνωσης δεν θα ευοδωθεί.

Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

mail επικοινωνίας: musaferat@espiv.net

(Ελληνικά) Αλληλεγγύη στους 10 διωκόμενους μετανάστες για τα γεγονότα στις 10 Ιουλίου 2017 στο Κέντρο Κράτησης της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Η βιομηχανία εγκληματοποίησης των ζωών των μεταναστών/ριών συνεχίζεται, καθώς μερικές μόλις βδομάδες μετά τη δίκη των #freethemoria35 άλλη μια δίκη διαδραματίζεται στη Χίο. Αυτή τη φορά, 10 άνθρωποι κατηγορούνται για τα γεγονότα που συνέβησαν στις 10 Ιούλη του 2017, μόλις μια βδομάδα πριν από την εξέγερση που οδήγησε στη δίωξη των #Moria35.

Τα γεγονότα που έθεσαν σε κίνηση αυτή τη „βιομηχανία“ αποτέλεσαν μέρος μιας σειράς διαμαρτυριών μεταναστών/ριών με αίτημα την ελεύθερη μετακίνηση από τη Λέσβο στην ηπειρωτική Ελλάδα, και ενάντια στις συνθήκες στο κέντρο κράτησης της Μόριας και τις άδικες διαδικασίες ασύλου. Στις 10 Ιούλη 2017, μια διαμαρτυρία ξέσπασε στο κέντρο της Μόριας. Η διαμαρτυρία ήρθε ως απάντηση στην αρνητική απάντηση στα αιτήματα ασύλου και στη συστηματική κράτηση αυτών που αιτούνται άσυλο στη Λέσβο. Η αστυνομία στη Μόρια απάντησε επιτιθέμενη στο πλήθος με δακρυγόνα. Δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί, αλλά τα λυόμενα διαφόρων ΜΚΟ στοχοποιήθηκαν, μεταξύ των οποίων και της EuroRelief, μια θρησκευτική χριστιανική οργάνωση υπεύθυνη για την παροχή βασικών υπηρεσιών στο κέντρο κράτησης. Η EuroRelief έχει καταγγελθεί για συνεννόηση με την αστυνομία, διακρίσεις ενάντια σε ΛΟΑΤΚΙ+ μετανάστες/ριες, οι οποίοι/ες δε λαμβάνουν καμία προστασία από την οργάνωση, και για προσυλητισμό αυτών που διαμένουν στο κέντρο κράτησης της Μόριας.
Αυτή η αντίσταση στην καταπίεση κατά των ζωών των μεταναστών/ριών είναι αυτό που οδήγησε στις διώξεις στην προκειμένη περίπτωση.
​Οι συλλήψεις σε αυτή την περίπτωση συνέβησαν εβδομάδες μετά τα γεγονότα, και δεν ήταν τυχαίες, όπως στην περίπτωση των #moria35. Μεταξύ των διωκόμενων είναι ένας γνωστός μετανάστης που οργανώνει και βοηθάει ανθρώπους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους για πάνω από έναν χρόνο. Ο Mohamadou, που έχει πάρει άσυλο, δεν παρέμεινε ένας παθητικός παρατηρητής της κατάστασης και της μεταχείρισης που δεχόταν εκείνος και άλλοι. Αντίθετα, προσπάθησε να αλλάξει τα πράγματα και να ενδυναμώσει τους υπόλοιπους μετανάστες/ριες. Ως ένας από τους εκπροσώπους της κοινότητας του Μάλι, πήγαινε σε συναντήσεις, συζητούσε με ανθρώπους στο κέντρο κράτησης που ήταν υπεύθυνοι για τις συνθήκες και τη διαδικασία ασύλου, και οργάνωνε μαζί με άλλους. Φαίνεται πως τιμωρείται για το ρόλο του στην οργάνωση της κοινότητας των μεταναστών/ριών και επειδή ευαισθητοποιούσε τον κόσμο σχετικά με την απάνθρωπη μεταχείριση που δέχονται οι μετανάστες και μετανάστριες όταν φτάνουν στη Λέσβο.
Το μήνυμα πίσω από αυτή τη συγκεκριμένη δίωξη είναι ότι κάθε κομμάτι της μηχανής της Μόριας είναι ουσιώδες για τη λειτουργία και τη συνέχειά της, και οπότε κανένα κομμάτι της δεν θα αμφισβητείται. Ούτε η θέση των μεταναστών/ριών, η οποία είναι να δέχονται παθητικά αυτό που έχει προσχεδιαστεί για εκείνους/ες, ούτε ο ρόλος των ΜΚΟ που είναι εγγεγραμένος μέσα σε αυτό το σύστημα που επικεντρώνεται στην κράτηση. Και για να σιγουρέψουν αυτή την κατάσταση, οι υπεύθυνοι του κέντρου, η αστυνομία και οι εισαγγελείς προσπαθούν να καταστήσουν βέβαια ότι κάθε προσπάθεια των μεταναστών/ριών για οργάνωση και διαμαρτυρία ενάντια σε οποιοδήποτε κομμάτι αυτής της μηχανής θα καταστέλλεται.
Έχουμε γίνει μάρτυρες αυτού του είδους αντιεξεγερτικής πολιτικής και πρωτύτερα, καθώς η κρατική καταστολή έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο ενάντια στους αγώνες στην καθημερινή μας ζωή. Αντιμετωπίζοντας αυτή τη σειρά διώξεων, θα σταθούμε αλληλέγγυοι-ες με τους ανθρώπους που βιώνουν την εγκληματοποίηση των ζωών τους, και δε θα τους αφήσουμε να σταθούν μόνοι και μόνες απέναντι στη μηχανή που ονομάζεται ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική.

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

 

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Χίου

Παρασκευή 11 Μαΐου στις 09:00

(Ελληνικά) Ενημερωτικό από την 3η και 4η μέρα εκδίκασης και την τελική απόφαση για τους 35 μετανάστες της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

3η Μέρα εκδίκασης (Πέμπτη 26 Απριλίου)

Μετά τη διακοπή της Δευτέρας, η δίκη συνεχίστηκε την Πέμπτη 26 Απριλίου.

Το δικαστήριο ξεκίνησε με την κατάθεση των αναγνωστέων εγγράφων από τη μεριά των συνηγόρων υπεράσπισης. Θέμα πήγε να δημιουργηθεί με το αίτημα των δικηγόρων να προβληθούν τα βίντεο που αποδείκνυαν τα πραγματικά γεγονότα που είχαν λάβει μέρος εκείνη την ημέρα καθώς η έδρα ενώ τις προηγούμενες μέρες είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα προβάλλονταν, το πρωί της Πέμπτης φαινόταν αρνητική. Το εμπόδιο ξεπεράστηκε χάρις στην επιμονή των συνηγόρων για προβολή τουλάχιστον ενδεικτικά κάποιων εξ αυτών στα οποία φαινόταν η στιγμή της επίθεσης των διμοιριών των ΜΑΤ κατά την επίμαχη ώρα της σύλληψης και ενός ακόμα που αποδείκνυε ότι πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις ακόμα και εντός των κοντέινερ, σε αντίθεση με τις καταθέσεις των μπάτσων μαρτύρων.

Αφού παρακολουθήσαμε των αρχιδιμοιρίτη Στεφόπουλο να μας ξεναγεί στο κέντρο κράτησης της Μόριας μέσα από την προβολή κάποιων φωτογραφιών, στη συνέχεια προβλήθηκαν αποσπασματικά τα δύο βίντεο. Το αποτέλεσμα έμελλε να μας δώσει να καταλάβουμε βέβαια ότι η επιμονή επί την προβολή τους ήταν μάταιη αφού στα ελληνικά δικαστήρια οι καταθέσεις των μπάτσων ψευδομαρτύρων έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από ότι έχει καταγραφεί σε βίντεο.

Μετά από μία σύντομη διακοπή, το δικαστήριο συνέχισε με τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης. Συνολικά καταθέσανε, ή καλύτερα προσπάθησαν να καταθέσουν 8 άτομα. Καθ’όλες τις εξετάσεις των μαρτύρων ήταν παραπάνω από προφανής η διάθεση της έδρας να επισπευσθούν οι διαδικασίες αλλά και να μην επιτραπεί σε κανέναν μάρτυρα να εκθέσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο συνέβησαν οι διαμαρτυρίες των μεταναστών αλλά και τις ευθύνες των αστυνομικών, με την αναίτια επίθεση που πραγματοποίησαν στην ειρηνική διαμαρτυρία που λάμβανε μέρος εκείνη την ημέρα. Κάτι που έγινε ιδιαίτερα προφανές όταν καλέστηκε να καταθέσει μέλος της συνέλευσης αλληλεγγύης δεχόμενος την μαινόμενη επίθεση της εισαγγελέως όταν αρνήθηκε να καταθέσει αυτά που του επιδείκνυε αυτή. Μέσα σε αυτό το κλίμα απαξίωσης και ξεκάθαρης επιθετικότητας από τη μεριά της έδρας, έγινε προσπάθεια από όλους σχεδόν τους μάρτυρες υπεράσπισης να αναδείξουν τι πραγματικά συνέβη στις 18 Ιουλίου. Οι καταθέσεις μαζί με την χρήση του οπτικοακουστικού υλικού που παραδόθηκε δεν θα μπορούσαν να αφήσουν καμία αμφιβολία για το χρονικό των συλλήψεων αλλά και για την αστυνομική βιαιότητα, κάτι που όμως απεδείχθει ότι δεν είχε και καμία σημασία.

Για ακόμα μία μέρα δεν υπήρχε ουσιαστικά καμία διερμηνεία προς τους κατηγορούμενους, ενώ κατά την κατάθεση του τρίτου αγγλόφωνου μάρτυρα υπεράσπισης η δικαστής κατάλαβε πλέον ότι η διερμηνέας αγγλικών δεν μπορούσε να μεταφράσει ούτε λέξη και αναγκάστηκε να την αντικαταστήσει με αστυνομικό φύλαξης που προσφέρθηκε να συνεχίσει τη διερμηνεία.

Η μέρα έκλεισε με τις απολογίες των πρώτων πέντε από τους κατηγορούμενους, με τον τελευταίο που μιλάει μόνο Wolof, να χρειάζεται να επιστρατεύσει συγκατηγορούμενό του για τη διερμηνεία καθώς η έδρα επανειλημμένα επέλεξε να αγνοήσει το αίτημα που διατυπωνόταν για αλλαγή του διερμηνέα που είχαν φέρει μέσα από το κέντρο κράτησης της ΒΙΑΛ καθώς μιλούσε άλλη διάλεκτο από αυτή των κατηγορουμένων.

 

4η Μέρα εκδίκασης (Παρασκευή 27 Απριλίου)

Την Παρασκευή συνεχίσαμε με τις απολογίες των υπόλοιπων κατηγορούμενων. Από το πρωί ακουγόταν η διάθεση της έδρας να είναι και η τελευταία μέρα εκδίκασης της υπόθεσης, κάτι που φάνηκε έντονα με την στάση της κατά τις απολογίες, όπου σε πολλές περιπτώσεις δεν επέτρεψε σε κατηγορούμενους να καταθέσουν όλα όσα ήθελαν αλλά και τη γενικότερη αδιάφορη στάση που κρατούσε απέναντι τους καθ’ όλη τη διάρκεια. Όλοι οι κατηγορούμενοι αναφέρθηκαν στο ξύλο που έφαγαν κατά τη σύλληψή τους από τα ΜΑΤ αλλά και αστυνομικούς (;) με πολιτικά. Ανάμεσα στους υπόλοιπους κατέθεσε και ο μοναδικός μη μαύρος μετανάστης όπου αναφέρθηκε στη σύλληψή του μακριά από το κέντρο της Μόριας και την προσπάθεια παγίδευσής του μέσα από την ψευδή κατάθεση του πυροσβέστη.

Χωρίς καμία διακοπή περάσαμε στην αγόρευση της εισαγγελέως Σπυριδούλα Σταυράτη, που μέσα από ένα κρεσέντο  φανφαρολογίας, γύρω από την Ελλάδα της κρίσης, το πασίγνωστο φιλόξενο DNA που βρίσκεται στους Έλληνες από την αρχαιότητα και για την εξαιρετική στάσης της αστυνομίας που δεν βαράει μετανάστες αλλά τους βγάζει από τις βάρκες και στέκεται πατρικά στους ασυνόδευτους ανήλικους προχώρησε στις αντιφατικές προτάσεις της. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι αρχικά ξαφνιαστήκαμε όταν πρότεινε την πλήρη απαλλαγή των τριών κατηγορούμενων που είχαν συλληφθεί από πυροσβέστες. Βέβαια αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει δυνατόν αν δεν είχε προηγηθεί η μνημειώδης κατάθεση του πυροσβέστη που αναγνώρισε λάθος πρόσωπα. Τον φουκαρά τον πυροσβέστη που σύμφωνα με την ίδια φυσικά μπερδεύτηκε και δεν ψευδομαρτύρησε. Στην συνέχεια όμως επανήλθαμε στην τραγωδία του δικαστηρίου όταν η εισαγγελέας αφού εισηγήθηκε την απαλλαγή εκ των κατηγοριών του εμπρησμού με κίνδυνο ζωής, της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας και της αντίστασης για τους υπόλοιπους κατηγορούμενους καθώς δεν ήταν δυνατόν να στοιχειοθετεί η συμμετοχή τους στις παραπάνω πράξεις, αντιθέτως με ένα μαγικό τρόπο μας εξήγησε ότι θα έπρεπε να καταδικαστούν για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Μάλιστα παρόλο που σε κανένα σημείο της διαδικασίας δεν είχε μπορέσει να αποδειχθεί όχι μόνο η συμμετοχή τους στις συγκρούσεις με την αστυνομία αλλά η παρουσία τους στην ίδια τη διαμαρτυρία, εισηγήθηκε την καταδίκη τους για 11 τετελεσμένες πράξεις και 13 απόπειρες. Η ίδια η δήλωση του διευθυντή της αστυνομίας από τις 18 Ιουλίου ότι δεν είχαν υπάρξει τραυματισμοί αστυνομικών, πέραν ενός που δεν προσήλθε καν να καταθέσει στο δικαστήριο, δεν είχαν καμία σημασία μπροστά στην κατάθεση του μπάτσου Στεφόπουλου που μας είπε ότι 11 αστυνομικοί  της διμοιρίας του είχαν τραυματιστεί αλλά δεν πήγαν στο νοσοκομείο να το δηλώσουν από τον υπερβάλλον ζήλο να παραμείνουν στις θέσεις τους για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους. Οι 13 απόπειρες αφορούσαν ακόμα μία διμοιρία που έδρασε στις συλλήψεις της ημέρας εκείνης.

Και αν κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο από την εισαγγελέα, η ελπίδα ότι θα μπορούσε να κυριαρχήσει η λογική αλλά και μία ηθική βαρύτητα τουλάχιστον μεταξύ των ενόρκων φάνηκε φρούδα. Παρόλες τις εισηγήσεις των 6 συνηγόρων υπεράσπισης που διεξοδικά ανέδειξαν το ανυπόστατο της κατηγορίας αλλά και τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις οποίες είναι εγκλωβισμένοι οι μετανάστες στα νησιά, το δικαστήριο αποδέχθηκε πλήρως τις προτάσεις της εισαγγελέως. Μετά από μία ακόμη σύντομη διακοπή η έδρα επέστρεψε για να ανακοινώσει ότι μαζί τους 4 ενόρκους Μιχάλη Χρίτη, Σπύρο Κάβουρα, Δημήτρη Σιταρένιο και Σμαράγδα Ρε αποφάσισε παμψηφεί την αθώωση των 3 συλληφθέντων από τους πυροσβέστες αλλά και την καταδίκη των υπολοίπων για επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Μέσα από τη δημιουργική λογιστική του υπολογισμού των ποινών, στους 32 εν τέλει επιβλήθηκε ποινή 26 μηνών με αναστολή 3 χρόνων. Η ποινή αυτή ήταν μόλις 2 μήνες πάνω από το όριο των 2 ετών που επιτρέπει την άσκηση έφεσης, και κάτω από τα τρία χρόνια που επέτρεπε την αποφυλάκισή τους! Από τους συνηγόρους υπεράσπισης ασκήθηκαν εφέσεις και αναμενόταν η σταδιακή αποφυλάκιση για τους 30 που κρατούνταν τους προηγούμενους 9 μήνες προφυλακισμένοι. Παρόλα αυτά η εκδικητικότητα του κράτους φάνηκε στην επιστροφή τους στο νησί. Με το που πάτησαν το πόδι τους στο νησί, τουλάχιστον 24 από αυτούς, που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα αιτήματα ασύλου που είχαν καταθέσει έχουν οδηγηθεί στο Προαναχωρησιακό Κέντρο που βρίσκεται εντός της Μόριας και αποτελεί κλειστό τομέα στα πρότυπα φυλακών.

Κανένας μετανάστης μόνος απέναντι στη δικαστική αυθαιρεσία

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Π.Ράλλη

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

 

 

Κάλεσμα σε νέα συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Χίου για τους 10 διωκόμενους μετανάστες για τα γεγονότα στο κέντρο κράτησης της Μόριας στις 10 Ιουλίου 2017.

(Ελληνικά) Σύντομη ενημέρωση από την απόφαση του δικαστηρίου για τους 35 διωκόμενους μετανάστεςτης Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Το δικαστηριο εκρινε ενοχους τους 32 απο τους 35 διωκομενους για το αδικημα της προκλησης επικινδυνης σωματικης βλαβης σε 11 αστυνομικους και αποπειρα προκλησης σε αλλους 13. Τους επεβαλε ποινη 26 μηνων, εφεσιμη, με τριετη αναστολη. Κατατεθηκαν εφεσεις και για τους 32.
Οι αλλοι 3 κριθηκαν αθωοι για ολες τις κατηγοριες.

Θα υπαρξει λεπτομερεστερη ενημερωση αργοτερα.

(Ελληνικά) «Κάψτε τους»: για τα ρατσιστικά πογκρόμ του ανθρωπισμού και των νόμπελ ειρήνης

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

αναδημοσίευση από την Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

«Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε μορφή βίας από όπου κι αν προέρχεται, όμως μην κάνετε το τραγικό λάθος να θεωρείτε ότι το αίτημα της αποσυμφόρησης του νησιού και την απελευθέρωση της πλατείας Σαπφούς προερχόταν από ακραία στοιχεία»

Σπύρος Γαληνός, Δήμαρχος Μυτιλήνης

 

Την ίδια στιγμή που οι 35 μετανάστες της Μόριας δικάζονται στη Χίο σε καθεστώς τρομοκρατίας, απομόνωσης και αποκλεισμού, στη Μυτιλήνη εκατοντάδες μετανάστες/ριες επανήλθαν στην ορατότητα της πλατείας Σαπφούς (την κεντρικότερη πλατεία του λιμανιού), διαμαρτυρόμενοι/ες για τις καθυστερήσεις των διαδικασιών αιτήματος ασύλου και για την ομηρία τους στη Μόρια. Το ίδιο το γεγονός αυτό αλλά και η διαχρονικότητά των άθλιων συνθηκών και των αγώνων των μεταναστ(ρι)ών στη Μόρια, επιβεβαιώνουν από μόνα τους ότι οι 35 δεν διώκονται για κάποια «αξιόποινη πράξη» αλλά για τον κυνικό παραδειγματισμό της εξουσίας απέναντι στους μετανάστ(ρι)ες: όσοι/ες φτάνουν στις ακτές του ελληνικού κράτους, θα αντιμετωπίζονται ως απορρίμματα από τον λευκό, δυτικό, πολιτισμένο ανθρωπισμό, θα αποδέχονται πειθήνια και βουβά μία τέτοια μεταχείριση και σε διαφορετική περίπτωση θα καταστέλλονται με κάθε τρόπο ανά περίσταση. Τις τελευταίες μέρες, η «περίσταση» απαίτησε το μακρύ χέρι του κράτους να εμφανιστεί και να ξεράσει με επιθετικούς όρους τον οχετό των σκατόψυχων. Φασίστες, ρατσιστές και λοιπά λύμματα επιτέθηκαν με πέτρες, ξύλα, φωτοβολίδες και φωτιές σε εκατοντάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών, ώστε το κράτος μέσα σε λίγες ώρες να ολοκληρώσει -με μία εκμαυλισμένη κοινωνική νομιμοποίηση- ένα κανονικότατο πογκρόμ στο κέντρο της Μυτιλήνης και να παραδώσει την πλατεία Σαπφούς πίσω στην αβάσταχτη ελαφρότητα της κανονικότητας των τουριστών και των εμπορευμάτων. Σοσιαλδημοκρατία και φασισμός über alles…

Κράτος και παρακράτος, ανθρωπιστές και φασίστες αλληλοδιαδέχονται ο ένας τον άλλον για τη συστημική ομαλότητα. Όπου τα δημοκρατικά προσχήματα -ειδικά μίας αριστερής διακυβέρνησης- αδυνατούν να διαχειριστούν τις αντιφάσεις τους προκειμένου να καταστείλλουν τους «αόρατους», εκεί επιστρατεύονται οι φασιστικές εφεδρείες. Η φαινομενική ρήξη και η οργανική σχέση μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού έρχεται να αναδειχθεί -πέραν της ιστορικής μνήμης που ποτέ δεν ξεχνάει τους μεσοπολέμους και τα μεταπολεμικά «δόγματα του σοκ»- από δηλώσεις όπως του δήμαρχου Μυτιλήνης Γαληνού, όπου τα πάντα αντιστρέφονται ώστε οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» αλλά και οι πλήρως συνειδοτοποιημένοι ρατσιστές να εξυπηρετήσουν άψογα τον θεσμικό ρατσισμό. Το νησί της Λέσβου, δια επίσημων χειλιών, δεν συμφορίζεται από τους στρατιωτικούς, τους αξιωματικούς, τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, τους μπάτσους, τον Frontex, το ΝΑΤΟ και την υπόλοιπη κουστωδία των «ανθρωπιστών-διαχειριστών του προσφυγικού» -ούτε φυσικά από την κερδοσκοπία των αφεντικών μαζί με τη φτωχοποίηση των ντόπιων- αλλά από ανθρώπους που παρά τη θέλησή τους εγκλωβίζονται στο νησί από αυτούς που με θράσος ύστερα τους κατηγορούν για την παραμονή τους εκεί, σε έναν φαύλο κύκλο ανακύκλωσης και διόγκωσης της ξενοφοβίας. Με τον ίδιο τρόπο, η πλατεία Σαπφούς δεν είναι κατεχόμενη από τον μιλιταρισμό, τα αγήματα και τους κάθε λογής πατριώτες που υποστέλλουν την ανθρώπινη αξιοπρεπεία για την εμπέδωση του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας (σε έναν τόπο όπου κάθε έννοια «ελληνικότητας» ή «τουρκικότητας» αποτελεί τραγελαφική ύβρη στην τεράστια ιστορία και τους αγώνες του) αλλά από τους φτωχοδιαβόλους που αγωνίζονται για το παρόν και το μέλλον τους, ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, του κοινωνικού αποκλεισμού και του καθεστώτος εξαίρεσης.

Ο δήμαρχος έχει ένα κάποιο δίκιο. Τα μισάνθρωπα «αιτήματα» δεν προέρχονται αποκλείστικα από τους φασίστες -ούτε όμως και αφαιρετικά από την «κοινωνία» όπως υπονοείται σε τέτοιου είδους δηλώσεις- αλλά από ένα σύστημα που παράγει τον ρατσισμό και τον φασισμό. Κάτω από τις γραβάτες, τις στολές και τα ράσα του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε., των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών, του στρατού, των μπάτσων, των Μ.Μ.Ε. και της εκκλησίας, το μήνυμα «κάψτε τους» έχει μεθοδικά εντυπωθεί μέσω του λόγου και του έργου όλων αυτών των τοπικών, εθνικών και ευρωπαϊκών εκπροσώπων των αντιμεταναστευτικών δογμάτων και των «καθαρών χώρων», με τα κάθε «ακραία στοιχεία» να αποτελούν απλά τους ανερυθρίαστους εκφραστές του. Άλλωστε, κάθε άλλο παρά… «τραγικό λάθος» δεν ήταν ένα ακόμα ραντεβού της φασιστικής πανούκλας στο παραδοσιακό εθνικό ραντεβού του στρατιωτικού αγήματος της Κυριακής στο λιμάνι της Μυτιλήνης για την υποστολή της ελληνικής σημαίας απέναντι από την «μόνιμη απειλή» του -έταιρου ήμισυ στον ελληνικό εθνικισμό- τουρκικού κράτους. Από κει κι ύστερα, οι δήθεν «απερίφραστες καταδίκες» μίας βίας που το ίδιο το σύστημα εκκολάπτει, υποθάλπτει, δικαιολογεί και νομιμοποιεί, σε κάθε στιγμή του 24ώρου, μας αφήνουν παγερά αδιάφορους/ες. «Καταδίκες» που παράλληλα κλείνουν το μάτι στον φασιστικό συρφετό, καθώς δια στόματος του δημάρχου και πάλι, οι μετανάστες έκαναν ότι μπορούσαν για να αναστατώσουν την τοπική κοινωνία, ώστε να υπάρξουν αντιδράσεις και να πιέσουν για την προώθησή τους στην ηπειρωτική χώρα. Όπως και ότι κάποιοι από τους πρόσφυγες άρχισαν να τραβούν φωτογραφίες (από την συγκέντρωση των «πολιτών») και η κίνηση αυτή εκλήφθηκε ως απειλητική. Η μόνη «απερίφραστη καταδίκη» λοιπόν συντελέστηκε πάνω στους μετανάστ(ρι)ες που αφού δέχθηκαν ένα πογκρόμ κρατικής και φασιστικής βίας, βρέθηκαν αμέσως μετά σε καθεστώς σύλληψης με απόδοση κατηγοριών απείθιας και κατάληψης δημόσιου χώρου. Μία πλήρης αποτύπωση ενός ακόμα κατασταλτικού σχεδίου ολοκληρωτικών καταβολών, υπό αριστερή διαχείριση.

Από τη Μόρια έως την Πέτρου Ράλλη και από την πλατεία Σαπφούς έως την πλατεία Βικτωρίας,

Αλληλεγγύη στους μετανάστ(ρι)ες

Μέχρι το γκρέμισμα κάθε κέντρου κράτησης και κάθε φυλακής

(Ελληνικά) Ενημέρωση από την 2η Μέρα της Δίκης των 35 Διωκόμενων Μεταναστών της Μόριας (23/04/2018)

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Ανάμεσα ξανά σε ένα αστυνομικό κλοιό και με τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς στη Μυτιλήνη να γυρίζουν μέσα στο κεφάλι μας, προχώρησε η δεύτερη μέρα του δικαστηρίου για τους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας.

Μετά τις δυσκολίες που υπήρχαν στην ηχητική της πρώτης ημέρας, σήμερα υπήρχε εγκατεστημένο μικροφωνικό σύστημα. Χάρις όμως σε μία τρομερή έμπνευση όποιου το εγκατέστησε, η μισή δίκη διεξήχθη με εφέ echo, παραπέμποντας περισσότερο σε θεσσαλικό πανηγύρι, και εμποδίζοντας το κοινό αλλά και τους ίδιους τους κατηγορούμενους και τους δικαστές από το να ακούνε οτιδήποτε.

Το δικαστήριο ξεκίνησε την εξέταση των μαρτύρων κατηγορίας. Από τους συνολικά 10 καλεσμένους μάρτυρες εμφανίστηκαν μόνο οι επτά, έξι αστυνομικοί και ένας πυροσβέστης.

Οι 3 από τους αστυνομικούς μάρτυρες (Στεφόπουλος Απόστολος, Χασάπης Βασίλειος, Κουσβής Ευστάθιος) ήταν επικεφαλής των διμοιριών που έδρασαν την ημέρα εκείνη στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Μέσα από ένα κυκεώνα αντιφάσεων και χρονικών αποκλίσεων, ακόμα και από τις προανακριτικές τους καταθέσεις προσπαθούσαν να υποστηρίξουν ότι οι 35 διωκόμενοι ήταν ανάμεσα σε ένα πλήθος που σε έξαλλη κατάσταση, χωρίς λόγο και αιτία, επιτιθόταν επί 6 ώρες σε αστυνομικούς και προσπαθούσαν να βάλουν φωτιές δεξιά και αριστερά. Οι ίδιοι από την άλλη, σε μία απόλυτη ψύχραιμη και καλά σχεδιασμένη επιχείρηση αφού εκκένωσαν το camp από όλους τους υπόλοιπους (χωρίς να μπορεί κανένας τους να θυμηθεί αν διαμέναν σε αυτό 2, 3 ή 5 χιλιάδες άτομα), εγκλώβισαν καμία 200σαριά άτομα σε ένα χώρο του camp και με χειρουργικές κινήσει οι 2 από τις 3 διμοιρίες (12 ατόμων η καθεμία) ακινητοποίησαν τους 32 από τους 35 κατηγορούμενους ενώ αυτοί συνέχιζαν να τους πετάνε πέτρες. Βέβαια σήμερα δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν κανέναν από τους κατηγορούμενους, αλλά με το χέρι πάντα στο ευαγγέλιο, το καλοκαίρι ήταν απόλυτα σίγουροι.  Εντύπωση προκάλεσε επίσης η δυνατότητα του μάρτυρα Κουσβή Ευστάθιου να καταθέτει ως αυτόπτης μάρτυρας για γεγονότα που λάμβαναν μέρος στο κέντρο κράτησης της Μόριας πριν ακόμα η διμοιρία του προσέλθει στο χώρο, όπως σαφώς κατέθεσαν οι συνάδελφοί του. Ο συγκεκριμένος μάλιστα έχει αναγνωριστεί από διάφορους κατηγορούμενους ότι ήταν ο διμοιρίτης που ήταν εξαιρετικά βίαιος κατά τη διάρκεια των συλλήψεων τραυματίζοντας σοβαρά πολλούς από αυτούς. Ευθυμία πάντως προκαλούσε στο ακροατήριο και η δυσκολία τους να διακρίνουν μεταξύ αφρικανών και λατινοαμερικάνων μεταναστών (μεταξύ των υπολοίπων κατηγορουμένων υπάρχει ένας από την Αϊτή και ένας από τη Δομινικανή Δημοκρατία) αφού κατά τους ίδιους όλοι οι μαύροι μετανάστες είναι αφρικανοί.

Στη συνέχεια κατέθεσε ο επικεφαλής του κλιμακίου εξωτερικής φρούρησης και καταγραφών, Αμουτζιάς Δημήτριος, ο οποίος ενώ κατέθεσε ότι βρισκόταν από την αρχή των διαμαρτυριών σε κοντινές αποστάσεις από τα γεγονότα, δεν μπορούσε να αναγνωρίσει κανέναν από τους κατηγορούμενους, πλην από 3 κατηγορούμενους που επέμεινε ότι τους θυμόταν να πετάνε πέτρες με τον υπόλοιπο όχλο ενώ οι ίδιοι έχουν συλληφθεί από πυροσβέστες σε άλλο χώρο μακριά από τους υπόλοιπους.

Ο επικεφαλής μέτρων τάξης για το κέντρο κράτησης εκείνη την ημέρα, Μπριλάκης Δημήτριος, προσήλθε στο δικαστήριο για να καταθέσει για την καταστροφή του αυτοκινήτου του που ήταν παρκαρισμένο εντός του κέντρου. Κανένας δεν κατάλαβε βέβαια πως ο επικεφαλής των μέτρων τάξης δεν ασχολήθηκε με τα γεγονότα που λάμβαναν μέρος, αλλά στενοχωρημένος με τις ζημιές που είχε υποστεί το αμάξι το πήρε και έφυγε. Όταν ρωτήθηκε για τα γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την ημέρα φαινόταν αρκετά μπερδεμένος και είχε και ένα σοβαρό πρόβλημα να θυμηθεί τους χρόνους που έγιναν.

Τελευταία από τη μεριά των αστυνομικών μαρτύρων κατέθεσε η Στρογγυλού Αθηνά, η οποία προσήλθε για να καταθέσει επί της έκθεσης που συνέταξε για τις καταγεγραμμένες ζημιές σε διάφορα οχήματα. Για την κατάθεσή της όμως υπήρξε ένσταση από συνήγορο υπεράσπισης καθώς η ίδια υπήρξε προανακριτική υπάλληλος στην υπόθεση και έτσι κανονικά δεν επιτρεπόταν η κατάθεσή της ως μάρτυρας.

Αδιαμφισβήτητα όμως, αποκορύφωμα της ημέρας υπήρξε η κατάθεση του αντιπύραρχου Τσουβαλά Χρυσούλη. Μπορεί ο ίδιος ακούγοντας τον πρώτο μάρτυρα κατηγορίας να μην καταφέρνει να υποστηρίξει την εκδήλωση οποιοδήποτε σοβαρού εμπρησμού να ψιθύριζε ότι «θα αναλάμβανε ο ίδιος στη συνέχεια και θα τα πηδούσε τα κωλόπαιδα» όμως βρισκόμενος στη θέση του μάρτυρα φάνηκε να τα χάνει. Με βεβαιότητα δήλωσε ότι θα μπορούσε να θυμηθεί με σιγουριά ακόμα και μετά από 50 χρόνια τα τρία άτομα που είδε από απόσταση 50 μέτρων να σκύβουν κοντά σε θάμνους, σε βρεγμένο έδαφος, και έχοντας την υποψία ότι προσπαθούν να βάλουν φωτιά έδωσε εντολή για την καταδίωξή τους. Βέβαια όταν καλέστηκε να τους αναγνωρίσει εντός του δικαστηρίου, και παρόλη την πάσα της έδρας που ζήτησε από τους 3 που είχε ο ίδιος αναγνωρίσει προανακριτικά να σηκωθούν όρθιοι, ο ίδιος αναγνώρισε λάθος τα 2 από τα 3 άτομα. Δεν κατάφερε πάντως να εξηγήσει ούτε πως καταφέρνανε να βάζουν φωτιά αφού δεν είχε βρεθεί αναπτήρας ή εύφλεκτο υγρό πάνω τους, αλλά ούτε πως γίνεται οι 3 συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι να έχουν συλληφθεί σύμφωνα με την έκθεση σύλληψης στις 15:30 και ο ίδιος να τους βλέπει στις 17:00 να κάνουν αυτά για τα οποία και τους κατηγορούσε. Με μία μνημειώδη επεξήγηση μάλιστα εξήγησε στην έδρα, συμβουλευόμενος συχνά τα αστέρια, ότι οι υπάλληλοι και τα αμάξια της πυροσβεστικής και της αστυνομίας είναι τόσο γρήγορα που μπορούσαν να αναγνωρίσουν κάποιον στις 17.00, να τον κυνηγήσουν για πάνω από 300 μέτρα σε κακοτράχαλο επικλινές έδαφος, να τον συλλάβουν ενώ φέρει αντίσταση, να τον μεταφέρουν στην αστυνομική διεύθυνση Μυτιλήνης που βρίσκεται 11 χλμ μακριά και να έχουν προχωρήσει σε έλεγχο και σύνταξη της έκθεσης έρευνας και κατάσχεσης στις 17.18. Όπως μας κατέθεσε για όλα αυτά δεν χρειάζονται πάνω από 10 λεπτά αφού όταν τα περιπολικά ανάβουν τους φάρους τους πετάνε.

Στα επίσης θετικά της ημέρας είναι η διαφαινόμενη αποδοχή της έδρας στην επισκόπηση των διαφόρων βίντεο που υπάρχουν από τις συλλήψεις της ημέρας εκείνης, που ουσιαστικά αποδεικνύουν το ψευδές του κατηγορητηρίου αλλά και την υπέρμετρη αστυνομική βία.

Είναι απαραίτητο πάντως να σημειωθεί ότι ουσιαστικά διεξάγεται μία δίκη για 35 μετανάστες που όπως τους διατηρούσαν αόρατους κατά τη διάρκεια τους εγκλωβισμού τους στο κέντρο κράτησης της Μόριας, το ίδιο συμβαίνει και μέσα στη δικαστική αίθουσα. Με πρόσχημα την επίσπευση των διαδικασιών, οι κατηγορούμενοι παρακολούθησαν τους μάρτυρες κατηγορίας χωρίς καμία ουσιαστική διερμηνεία. Οι σημερινές καταθέσεις συνοψίζονταν σε 3-4 σειρές που οι διερμηνείς ανακοίνωναν μέσω των μικροφώνων μετά την ολοκλήρωση της κάθε κατάθεσης. Πέρα αυτών, εξακολουθεί να μην υπάρχει διερμηνέας στις συγκεκριμένες διαλέκτους Wollof και Bambara που μιλάνε οι 4 από τους κατηγορούμενους.

Με την ολοκλήρωση των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας, ολοκληρώθηκε και η δεύτερη μέρα εκδίκασης και καλέστηκε διακοπή μέχρι την Πέμπτη 26 Απριλίου. Την Πέμπτη η δίκη θα συνεχιστεί με την κατάθεση των αναγνωστέων και την εξέταση των μαρτύρων υπεράσπισης.

Αλληλεγγύη με τους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Π.Ράλλη

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

Νέα Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στα Δικαστήρια Χϊου

Πέμπτη 26 Απριλίου στις 09.00

(Ελληνικά) Κάλεσμα σε Συγκέντρωση Αλληλεγγύης

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

 

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

στα Δικαστήρια Χίου

Δευτέρα 23 Απριλίου στις 09.00

 

(Ελληνικά) Ενημέρωση από την 1η Μέρα της Δίκης των 35 των Διωκόμενων Μεταναστών της Μόριας (20/04/2018)

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Μετά από μία σειρά από δυσκολίες και απειλές αναβολής το δικαστήριο ξεκίνησε σήμερα κανονικά.

Όπως έχουμε ξαναπεί, η μεταφορά του δικαστηρίου από τη Μυτιλήνη στη Χίο μπορεί μόνο να ιδωθεί ως ακόμα μία τακτική κίνηση του κράτους ενάντια στο κίνημα αλληλεγγύης που έχει αναπτυχθεί για τους 35 διωκόμενους. Μία κίνηση που προσπαθεί να απομονώσει τους διωκόμενους μετανάστες από το κύμα αλληλεγγύης που είχε αναπτυχθεί στη Λέσβο, θέτοντας σοβαρά εμπόδια στους αλληλέγγυους-ες, αλλά και σε μάρτυρες να παραβρεθούν στη δίκη. Η σύμπτωση της απεργίας της ΠΝΟ το διήμερο πριν το δικαστήριο εμπόδισε κόσμο να μεταβεί από την Αθήνα και τη Μυτιλήνη στη Χίο, δημιουργώντας τις συνθήκες απομόνωσης που το κράτος επιθυμούσε. Πέρα όμως από αυτό έδωσε και το περιθώριο στις αστυνομικές αρχές να μην μετάγουν 2 από τους κατηγορούμενους, οδηγώντας σε κίνδυνο αναβολής τους δικαστηρίου. Το εμπόδιο αυτό ξεπεράστηκε μέσα από την κινητοποίηση δικηγόρων στην Αθήνα όπου διασφάλισαν από τους δύο μετανάστες που συνέχιζαν να παραμένουν στο τμήμα μεταγωγών, εξουσιοδοτήσεις για να τους εκπροσωπήσουν δικηγόροι που βρίσκονταν ήδη στη Χίο. Η δικαιολογία της απεργίας χρησιμοποιήθηκε επίσης και για τη μη μετακίνηση από την Αθήνα του επίσημου διερμηνέα για τις διαλέκτους Wolof και Bambara. Μοναδικές διαλέκτους που 4 από τους κατηγορούμενους μπορούν να επικοινωνήσουν. Για να καλυφθεί αυτό το κενό εν τέλει επιστρατεύτηκε μετανάστης αιτούντας άσυλο από το κέντρο κράτησης της ΒΙΑΛ.

Στη Χίο, το προηγούμενο διάστημα, τοπικές φυλλάδες προσπάθησαν να δημιουργήσουν κλίμα τρομοκρατίας για τη διεξαγωγή της δίκης, με αφορμή τα καλέσματα συλλογικοτήτων από Αθήνα και Μυτιλήνη για συγκέντρωση αλληλεγγύης στο δικαστήριο της Χίου. Εν τέλει το μόνο τρομοκρατικό που υπήρχε στην πόλη το πρωί ήταν οι δεκάδες μπάτσοι όλων των ειδών (ΥΜΕΤ, ΥΑΤ, Ασφάλεια, ΔΙΑΣ, ΟΠΚΕ, ΟΕΑ του λιμενικού, Εξωτερική Φρουρά Φυλακών) που είχαν περικυκλώσει το Πρωτοδικείο Χίου, και ήλεγχαν επανειλημμένα οποιονδήποτε προσπαθούσε να προσεγγίσει τα δικαστήρια. Για την τεράστια αυτή και πρωτοφανή για τα δεδομένα της Χίου αστυνομική κινητοποίηση με πάνω από 100 αστυνομικούς εντός και εκτός του δικαστηρίου, είχαν υπάρξει ακόμα και ανακλήσεις αδειών.

Στο δικαστικό κομμάτι, η δίκη ξεκίνησε με μικρή καθυστέρηση, λόγω της αναμονής του πληρεξούσιου από την Αθήνα. Μετά την διακοπή, έγινε ανάγνωση του κατηγορητηρίου με τους παρόντες διερμηνείς να μεταφράζουν μόνο ελάχιστο μέρος του προς τους κατηγορούμενους μετά τις υποδείξεις της έδρας για επίσπευση των διαδικασιών. Ακολούθησε η επιλογή των 4 ενόρκων και στη συνέχεια ρωτήθηκαν οι συνήγοροι υπεράσπισης για πιθανούς «αυτοτελής ισχυρισμούς για τη μετατροπή της κατηγορίας». Από τους συνηγόρους κατατέθηκαν ισχυρισμοί πάνω στις κατηγορίες του «εμπρησμού με κίνδυνο ζωής» και της «διακεκριμένης φθοράς» για μετατροπή τους σε «φθορά ξένης ιδιοκτησίας».

Μετά και την κατάθεση των ισχυρισμών, το δικαστήριο διέταξε τη διακοπή της διαδικασίας, και τη συνέχισή της τη Δευτέρα 23 Απριλίου στις 09.00 το πρωί.

Την δίκη επίσης παρακολουθούν δικηγόροι από το εξωτερικό που έχουν έχει έρθει ως διεθνείς παρατηρητές.

Αλληλεγγύη με τους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Π.Ράλλη

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

 

(Ελληνικά) 20-21-22 Απρίλη: 3 μέρες στο Ρεσάλτο ενάντια στα έθνη, τα σύνορα, τον ρατσισμό, την καταστολή… για την αλληλεγγύη

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

  • Παρασκευή 20.04, 8:30μμ
Εκδήλωση-Συζήτηση: Η καταστολή των „αόρατων“ στα κολαστήρια της „ελληνικής φιλοξενίας“ – οι τρέχουσες υποθέσεις διώξεων μεταναστών από την Μόρια και την Π. Ράλλη.
  • Σάββατο 21.04, 7μμ
Παρουσίαση της έκδοσης:Το σχέδιο Άιντε – Ξεπερνώντας έθνη και σύνορα: μία συλλογική προσπάθεια ενάντια στον εθνικισμό στα Βαλκάνια
Συζήτηση: Εθνικοί ανταγωνισμοί και ανταγωνιστικό κίνημα. Μία συζήτηση για το μακεδονικό ζήτημα.

(η εισήγηση θα πραγματοποιηθεί από συντρόφους της έκδοσης)

Για να κατεβάσετε το pdf της έκδοσης πατήστε εδώ.
  • Κυριακή 22.04, 13:00μμ
Συλλογική κουζίνα στο Ρεσάλτο

(Ελληνικά) Αλληλεγγύη με τους Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.


Τα κέντρα κράτησης μεταναστών αποτελούν κεντρικά σημεία υποτίμησης, πειθάρχησης και καταστολής των μεταναστευτικών πληθυσμών. Η οποιαδήποτε άρνηση αυτής της συνθήκης αντιμετωπίζεται με τη βίαιη αστυνομική παρέμβαση και ολοκληρώνεται μέσα από ένα σύστημα διοικητικών και ποινικών κυρώσεων.

Στις 20 και 27 Απριλίου και στις 11 Μαΐου σε Χίο και Αθήνα έχουν οριστεί δικαστήρια για τρεις διαφορετικές υποθέσεις όπου μετανάστες κρατούμενοι αφού δέχθηκαν την αναίτια αστυνομική βία βρίσκονται αντιμέτωποι με κακουργηματικές κατηγορίες.

Κανένας μετανάστης μόνος του απέναντι στην δικαστική τρομοκρατία.

Για ένα κόσμο ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης.

 

Δράσεις Αλληλεγγύης:

Πορεία – Τρίτη 17/04 στις 18.00 στην Πλατεία Σαπφούς (Μυτιλήνη)

Συγκέντρωση – Παρασκευή 20/04/ στις 10:00 στα Δικαστήρια (Χίος)

(Ελληνικά) Ενημέρωση-συζήτηση στον ΑΚΟΙΧΙ (Γιάννενα) για τους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Η αντιφασιστική συνέλευση No Pasaran διοργανώνει την Παρασκευή 13/4 στις 19.00 στον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Ιωαννίνων ενημέρωση-συζήτηση για τους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας εν όψει του δικαστηρίου (20/4).

Θα υπάρξει τηλεφωνική επικοινωνία με μέλος της συνέλευσης αλληλεγγύης για τους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας (Μυτιλήνη).

Μετά τη συζήτηση, θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα της υπόθεσης.

https://nopasaranioannina.wordpress.com/

(Ελληνικά) Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Το κείμενο που μοιράζεται στις δράσεις αλληλεγγύης από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας:

Την Τρίτη 18 Ιουλίου 2017, μετά από επίθεση της αστυνομίας με δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης σε ειρηνική διαμαρτυρία που πραγματοποιούταν στο κολαστήριο της Μόριας, μέρος των διαμαρτυρόμενων μεταναστών αντιστέκεται και επιστρέφει κομμάτι της βίας που βιώνουν καθημερινά. Πολύ ώρα αργότερα, ενώ τα επεισόδια έχουν λήξει και ο περισσότερος κόσμος έχει επιστρέψει στο εσωτερικό του κέντρου, πραγματοποιείται επιχείρηση σκούπα των δυνάμεων των ΜΑΤ μαζί με ασφαλίτες όπου και αρχίζουν να ξυλοκοπούν όποιον βρίσκουν μπροστά τους συλλαμβάνοντας στο σωρό συνολικά 35 άτομα. Πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να δέχονται χτυπήματα ώρες μετά τη σύλληψή τους, χωρίς να τους επιτραπεί να δεχθούν καμία ιατρική βοήθεια. Σε αυτή την κατάσταση οδηγούνται στον ανακριτή των δικαστηρίων Μυτιλήνης, όπου τους απαγγέλει πανομοιότυπες κατηγορίες που μπορούν να τους επιφέρουν πολυετή φυλάκιση και διατάσσοντας την προφυλάκιση για 30 από αυτούς. Την Παρασκευή 20 Απριλίου οι 35 κατηγορούμενοι θα δικαστούν στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου. Όλοι τους αρνούνται τη συμμετοχή τους στα γεγονότα και παρουσιάζουν αποδείξεις για αυτό.

Ο «πόλεμος ενάντια στους μετανάστες» εντείνεται με θύματα πάντα «από κάτω». Η πολιτική κατασκευής χώρων εξαίρεσης στα ευρωπαϊκά σύνορα, όπου όσοι-ες μετανάστες-ριες δεν πεθάνουν στα θαλάσσια και χερσαία περάσματά θα στοιβάζονται και θα υποτιμούνται βίαια επεκτείνεται και στο εσωτερικό της Ευρώπης-Φρούριο. Την ίδια στιγμή και μέσω μίας μιλιταριστικής ρατσιστικής ρητορικής ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης έρχεται να εκμαιεύσει την απαραίτητη εθνική συνοχή και συναίνεση για τη συνέχιση και εντατικοποίηση των πολιτικών υποτίμησης των «από κάτω» της κοινωνίας. Μόνες ρωγμές οι συνεχιζόμενες αντιστάσεις που ορθώνονται μέσα από τους πολύμορφους, οριζόντιους και αδιαμεσολάβητους αγώνες.

Δεν στεκόμαστε στο πλευρό των 35 διωκόμενων μεταναστών απλώς πιστεύοντας στην αθωότητά τους, αλλά γιατί αντιλαμβανόμαστε πως η δίωξή τους είναι ένα ακόμα εργαλείο της κρατικής-καπιταλιστικής καταστολής ενάντια σε όλους τους αγώνες αυτούς. Που στοχοποιεί τους πλέον αδύναμους, προς γνώση και συμμόρφωση όλων των άλλων που θα επιλέξουν να αντισταθούν στην υποτίμηση της ζωής τους. Μία αντιεξεγερτική πρακτική που επιφέρει την βίαιη αστυνομική και δικαστική καταστολή για όσες αρνήσεις ξεφύγουν από τους φορείς διαμεσολάβησης των ΜΚΟ, των οργανισμών και των κομμάτων. Καταστολή που ευρύνεται και αναβαθμίζεται, όπως βλέπουμε με το νέο σωφρονιστικό κώδικα απέναντι στους κρατούμενους των ελληνικών φυλακών, με τα εξοντωτικά πρόστιμα που επιβάλλονται στους ολικούς αρνητές στράτευσης, τις ποινικές κατηγορίες για συνδικαλιστικές δράσεις, τις κατηγορίες «σύστασης εγκληματικής οργάνωσης» για ολόκληρα χωριά όταν αυτά αντιστέκονται στην λεηλασία του τόπου τους.

Για αυτούς και για όλους τους λόγους του κόσμου, στεκόμαστε δίπλα με τους διωκόμενους μετανάστες και δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι αυτός ο αγώνας δεν είναι παρά ακόμα ένας σημαντικός αγώνας της τάξης μας. Και για αυτό ακριβώς το λόγο θα μείνουμε στο πλευρό τους μέχρι τέλους. Μέχρι την τελική αθώωσή τους.

Για ένα κόσμο ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

(Ελληνικά) Αλληλεγγύη με τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

(Ελληνικά) Εκδήλωση-κάλεσμα σε δράσεις για τους διωκόμενους μετανάστες της Πέτρου Ράλλη & Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ

 

-Την Τετάρτη  31 Μαΐου 2017, στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής, τη γνωστή Πέτρου Ράλλη, 8 μετανάστες συλλαμβάνονται ύστερα από επίθεση που δέχτηκαν από τους μπάτσους μέσα στα κελιά τους. Η αφορμή για την επίθεση ήταν ότι οι μετανάστες ζητούσαν να επικοινωνήσουν με τον διευθυντή ώστε να ενημερωθούν για την εξέλιξη της κράτησης τους, όντας ήδη 8 έως 10 μήνες κρατούμενοι σε διοικητική κράτηση. Η απάντηση των μπάτσων στο απλό αυτό αίτημα ήταν να τους ξυλοφορτώσουν άγρια, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν και οι οχτώ στο νοσοκομείο βαριά χτυπημένοι. Στη συνέχεια, για τη συγκάλυψη του ξυλοδαρμού, οι μπάτσοι αμέσως έστησαν δικογραφία εναντίον τους.

-Την Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017 στο κέντρο κράτησης της Μόριας ξεκινούν διαμαρτυρίες από μερίδα μεταναστών/ριών, κυρίως αφρικανικής καταγωγής που αφορούσαν τις συνθήκες διαβίωσης τους και τις καθυστερήσεις στις αιτήσεις ασύλου τους. Γίνεται συμβολικός αποκλεισμός των γραφείων της ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου (EASO). Στις 18 Ιουλίου δέχονται επίθεση από τα ΜΑΤ που προσπαθούν να τους/τις απομακρύνουν κυνηγώντας τους/τις στο εσωτερικό του κέντρου. Από μέρους τους, οι μετανάστες/ριες απαντούν στην επίθεση που δέχονται. Μια ώρα μετά το τέλος των συγκρούσεων οι αστυνομικές δυνάμεις συλλαμβάνουν εν τέλει 35 τυχαία άτομα εκ των οποίων τα 30 προφυλακίζονται.

Τα δικαστήρια για τις δύο αυτές υποθέσεις έχουν προγραμματιστεί αντίστοιχα για τις 27/4/2018 (Αθήνα) και 20/4/2018 (Χίος).

Μέσα στην  στημένη δικογραφία εναντίον των 8 μεταναστών της Πέτρου Ράλλη περιέχεται πως υπήρξε «κλιμάκωση της έντασης», πως οι κρατούμενοι «προσπάθησαν να αποδράσουν χτυπώντας συντονισμένα την κεντρική πόρτα της πτέρυγας για να τη σπάσουν» και ότι δήθεν, στην προσπάθεια τους να τραπούν σε φυγή «γλίστρησαν και χτύπησαν μόνοι τους». Στην πραγματικότητα οι μπάτσοι απρόκλητα εισέβαλαν στα κελιά και ξυλοκόπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους όταν οι ίδιοι χτυπούσαν την πόρτα της πτέρυγας ζητώντας να δούνε τον διευθυντή και να ενημερωθούν για τον χρόνο της κράτησης τους.

Αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει βίντεο, που καταδεικνύει τον τρόπο «διαχείρισης» των μεταναστών με τη χρήση βίας οι ανθρωποφύλακες έχουν το θράσος να υποστηρίζουν το ακριβώς αντίθετο και η εισαγγελική αρχή να υιοθετεί αυτά τα ψέματα. Το γεγονός αυτό δεν μας εκπλήσσει, απλά επιβεβαιώνει ότι οι κάμερες, όπως και όλα τα μέσα παρακολούθησης, εξυπηρετούν μονάχα τους σκοπούς αυτών που τα χειρίζονται, της εξουσίας και των παρατρεχάμενών της.

Στη συνέχεια, για να ολοκληρωθεί η παραδειγματική τιμωρία των έγκλειστων μεταναστών που τόλμησαν να απαιτήσουν το ελάχιστο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης τους διασκόρπισε σε όλη την επικράτεια (Φυλακές νέων Βόλου, Νιγρίτας Σερρών, Δομοκού, Μαλανδρίνου, Ναυπλίου, Χανίων) απομονώνοντάς τους και στερώντας τους τη δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με δικηγόρο.

 Στην περίπτωση των 35 από την Μόρια, τα ΜΑΤ μπήκαν στον καταυλισμό κάνοντας επιχείρηση «σκούπα», με χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου λάμψης.  Ξυλοκόπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους, αρχικά στον διάδρομο και ύστερα -ακόμα και όταν η εξέγερση είχε πια τελειώσει- μέσα στα κοντέινερς. Χωρίς καμία διάκριση, σπάζουν  κεφάλια, χέρια και πόδια. Για να ολοκληρώσουν το ρεσιτάλ παραδειγματικής τιμωρίας, οι μπάτσοι μάζεψαν 35 άτομα στο σωρό με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματός τους -βάσει της πληροφορίας ότι η εξέγερση ξεκίνησε από Αφρικανούς- και τα συνέλαβαν φορτώνοντάς τους ένα βαρύτατο κατηγορητήριο. Μετά, κατά το σύνηθες, φρόντισαν να διασκορπίσουν τους προφυλακισμένους σε 4 διαφορετικές φυλακές ανά τη χώρα για να σιγουρέψουν οτι θα παραμείνουν όσο πιο απομονωμένοι γίνεται.

Μέσα στα πλαίσια της προσπάθειάς του κράτους για όσο πιο άδικη μεταχείριση γίνεται σχετικά με την υπεράσπιση τους, η δίκη τους ορίστηκε στο Μικρό ορκωτό δικαστήριο της Χίου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι 5 από τους 35 κατηγορούμενους που συνεχίζουν να ζουν στη Μόρια με περιοριστικούς όρους πρέπει να καλύψουν μόνοι τους τα έξοδα της μετακίνησής τους και της επιβίωσής τους εκεί. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με αυτή την απόφαση αποκλείουν ουσιαστικά οποιαδήποτε κατάθεση υπέρ των κατηγορουμένων στο δικαστήριο μιας και οι αυτόπτες μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκονται σε γεωγραφικό περιορισμό στο νησί της Λέσβου μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία εξέτασης του αιτήματος τους για Άσυλο. Κάτι εξαιρετικά «βολικό» για την έκβαση της δίκης… Η εκδικητική και τιμωρητική στάση του κράτους απέναντι σε κάθε μορφή εξέγερσης έχει ως σκοπό κυρίως τον εκφοβισμό. Δεν είναι τυχαίο που η άγρια καταστολή και η απαγγελία κατηγοριών στους 35 μετανάστες έγινε μια βδομάδα μετά από μια άλλη εξέγερση στη Μόρια στην οποία μετανάστες αφρικανικής και πάλι καταγωγής προσπάθησαν να αποσπάσουν συγκρατούμενό τους από τους μπάτσους (όταν οι πρώτοι θέλησαν να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στο προαναχωρησιακό κέντρο προς απέλαση). Είναι σαφές πως οι συγκεκριμένες συλλήψεις και οι απαγγελίες κατηγοριών στοχεύουν κυρίως σε μετανάστες αφρικανικής καταγωγής που «τολμούν» να εξεγερθούν, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Για τον σχεδιασμό του υπουργείου μεταναστευτικής πολιτικής η Π. Ράλλη, τα κέντρα κράτησης στα νησιά και οι συνθήκες εγκλεισμού που επικρατούν εκεί είναι το πρότυπο για την διαχείριση των μεταναστών/ριών.  Αποτελούν κομβικό σημείο στο σχεδιασμό και στην εφαρμογή της επίσημης μεταναστευτικής πολιτικής, που επιβάλλει την αορατοποίηση των μεταναστών/ριών. Τα παραπάνω περιστατικά δεν είναι ούτε μεμονωμένα, ούτε σπάνια, ούτε ασύνδετα μεταξύ τους. Αντιθέτως, η αντι-μεταναστευτική πολιτική μέσα στην οποία αυτός ο ωκεανός καταστολής εντάσσεται, παρότι δε σταμάτησε να υλοποιείται εδώ και δεκαετίες, εντάθηκε και εντείνεται ακόμα περισσότερο από το 2015 και μετά με τις αυξημένες αφίξεις μεταναστ(ρι)ών.

Από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην κεντρική Ευρώπη έως τις χώρες του Νότου όπου οι αντι-μεταναστευτικές πολιτικές υλοποιούνται, η στρόφιγγα  ανοίγει ή κλείνει ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της Ευρώπης για εργατικό δυναμικό. Οι μετανάστες/ριες βαφτίζονται «πρόσφυγες» ή «μετανάστες», «λαθραίοι» ή «νόμιμοι» κλπ κλπ με τους πιο άτυχους να αντιμετωπίζονται ως πλεονάζων πληθυσμός. Έτσι, ανάλογα με την περίσταση  «φιλοξενούνται» σε κλειστά ή ανοιχτά στρατόπεδα κράτησης στα νησιά ή την ενδοχώρα, σε φυλακές όπως η Πέτρου Ράλλη και η Κόρινθος ή βρίσκονται χωρίς χαρτιά στον δρόμο, σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας και μαύρης εργασίας, αντιμέτωποι ανά πάσα στιγμή με τον κίνδυνο μιας σύλληψης ή με τους φασίστες.

Πρόσφατα ο υπουργός μετανάστευσης ανακοινώσε το επόμενο βήμα μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για τις επαναπροωθήσεις. Προανήγγειλε τη δημιουργία νέων και την επέκταση των ήδη υπαρχόντων κλειστών κέντρων κράτησης στα νησιά, κάτι που από μόνο του αποτελεί ομολογία για αύξηση της καταστολής. Ως επακόλουθο, ο αριθμός των κρατουμένων μεταναστών/ριών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι/ες θα αυξάνεται, και για τη συντριπτική πλειοψηφία τους, ο μοναδικός ορίζοντας μετά από την πολύμηνη κράτησή τους θα είναι η απέλαση.

Τα camp και επίσημα πλέον στρατιωτικοποιούνται και λειτουργούν με κανόνες «φυλακής», πάντα με τη συνεργασία αστυνομίας, στρατού, δικαστικών αρχών και ΜΚΟ. Έτσι επιτυγχάνεται η καλύτερη «διαχείριση» του μεταναστευτικού πληθυσμού, με τον αυστηρότατο έλεγχο όσων είναι εντός των στρατοπέδων, αλλά και η πειθάρχηση όσων είναι “ελεύθεροι” (αν και αναγκασμένοι να παραμείνουν στην ελληνική επικράτεια) υπό την απειλή του εγκλεισμού.

Η διαχείριση των μεταναστριών-ων γίνεται με ένα ευρύ φάσμα κατασταλτικών πρακτικών. Από τη μία άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση και αορατότητα, κράτηση που κανείς δεν ξέρει το τέλος της, καθημερινοί βασανισμοί και ξυλοδαρμοί για ασήμαντη αφορμή, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Και από την άλλη η καταστολή με το φιλανθρωπικό προσωπείο των ΜΚΟ, τον πατερναλισμό, τις αόριστες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, που έχουν σαν στόχο να γίνουν οι μετανάστριες/ες πλήρως εξαρτημένες/οι από του επαγγελματίες του ανθρωπισμού, να χάσουν κάθε δυνατότητα αυτονομίας, να γίνουν τελικά παθητικές/οι δέκτες της “βοήθειας” που τους προσφέρουν, αποσυμπιέζοντας έτσι οποιαδήποτε ένταση μπορεί να δημιουργηθεί, αποτρέποντας οποιαδήποτε πιο δυναμική διεκδίκηση.

Τέλος, το κράτος, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερή του εκδοχή, δεν ξεχνά το νομικό του οπλοστάσιο. Όταν, οι έγκλειστοι/ες μετανάστες/ριες τολμούν να προβούν στην ελάχιστη διαμαρτυρία  η απάντηση είναι αμείλικτη, οργανωμένη και προμελετημένη, κάτι που, μαζί με τα παραπάνω, καθιστά σαφές πως πρόκειται για την ίδια  κεντρική πολιτική απόφαση.

Το βασικό απρόβλεπτο εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια είναι οι αντιδράσεις κυρίως από τους ίδιους τους μετανάστες-κρατούμενους, που θα θελήσουν να αντισταθούν στην αναίτια κράτηση τους. Είναι προφανές ότι οι εξεγέρσεις και οι αντιστάσεις έπονται των παραπάνω. Με την απόδοση κακουργηματικών κατηγοριών στους 8, και τους 35, το κράτος αφενός θέλει να αποδείξει την απολυτή προσήλωση στο σκοπό του, κλείνοντας το μάτι στους φασίστες, και αφετέρου να τιμωρήσει προς παραδειγματισμό, με συλλήψεις στον σωρό.

Η έκβαση αυτού το αγώνα είναι σημαντική για την συνέχιση της αντίστασης εντός και εκτός των τοιχών. Να μην αφήσουμε την δικαστική μαφία να εκβιάσει τους αγωνιζόμενους

σε μια περίοδο που η καταστολή αλλά και οι εξεγέρσεις σε στρατόπεδα όπως η Μόρια -αλλά και αλλού- εντείνονται καθημερινά. Στόχος μας είναι να σταθούμε ανάχωμα στην προσπάθεια της εξουσίας για απομόνωση των μεταναστών /ριων από το κίνημα της αλληλεγγύης και τον εκφοβισμό τους, καταδεικνύοντας πως οι μόνοι που έχουν κάτι να φοβηθούν είναι οι ίδιοι οι εξουσιαστές και όσοι τους εξυπηρετούν.

 Εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και τις μετανάστριες, δημιουργώντας από κοινού κοινότητες αγώνα και προσπαθώντας να γκρεμίσουμε κάθε τοίχο, ορατό ή αόρατο, που βρίσκεται ανάμεσα μας. Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε καταστολή των μεταναστών/ριών. 

 

Γιατί απέναντι σε οποιονδήποτε εγκλεισμό, ακόμα και σε αυτόν με το πιο ανθρωπιστικό προσωπείο, η αντίσταση, από την πιο μικρή καθημερινή πράξη μέχρι την πιο βίαιη εξέγερση, δεν είναι ούτε νόμιμη ούτε παράνομη, είναι απλά δίκαιη.

Όσο μετανάστες και μετανάστριες στοιβάζονται σε κελιά και  κέντρα κράτησης, εμείς θα στεκόμαστε δίπλα τους.

Όσο άνθρωποι διαχωρίζονται με βάση τα έγγραφα που βρίσκονται στην τσέπη τους ή τη χώρα προέλευσής τους, εμείς θα φωνάζουμε ότι τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα της γης και θα παλεύουμε για να τις εξαλείψουμε.

 

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ 8 ΤΗΣ Π. ΡΑΛΛΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ 35 ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ 14/4/2018 ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ 12.00

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ:

ΧΙΟΣ 20/4/18
ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ 27/4/18

 

 

Συντονισμός Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης
http://ssaekk.espivblogs.net

(Ελληνικά) Δράσεις Αλληλεγγύης στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Μικροφωνικής Αλληλεγγύης

Πέμπτη 22 Μαρτίου στις 18:00 στην Ερμου (Εθνική Τράπεζα)

Πάρτυ Οικονομικής Ενίσχυσης

Σάββατο 24 Μαρτίου μετά τις 22:00 στο Χατζηγιάννειο Κτίριο (Λαδάδικα)


#freethemoria35

(Ελληνικά) Ραδιοφωνική Εκπομπή στον 105fm

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Κυριακή 18 Μαρτιού στις 20:00

Ραδιοφωνική Εκπομπή στον 105fm

Αντιστάσεις στα Κέντρα Κράτησης και Κρατική Καταστολή

Ενημερώσεις για τις δικαστικές υποθέσεις διωκόμενων μεταναστών από τα κέντρα κράτησης της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη

#freethemoria35

 

Politischer Aufruf zur Solidarität mit den 35 verfolgten Migranten aus Moria

Der Text im pdf

Nach Abschluss der Voruntersuchungen wurde der Gerichtstermin für die 35 Migranten, die der Teilnahme an einem Protest vom 18. Juli 2017 im Internierungslager Moria bezichtigt werden, auf den 20. April 2018 im gemischten Schwurgericht auf Chios festgelegt.

Ein paar Worte zu den Geschehnissen des 17. Juli

Nachdem sich Migranten schon seit Monaten organisiert hatten, um gegen die Eindämmungspolitik, die die Mehrheit der Asylsuchenden während der langen und oft verzögerten Bearbeitung ihrer Asylanträge auf den griechischen Inseln inhaftiert hält zu protestieren, kündigte  am 17. Juli eine Gruppe Menschen meist afrikanischer Herkunft an, dass sie von nun an dauerhaft und wiederholt protestieren würden. Als einen weiteren Grund gaben sie die erbärmlichen Bedingungen an, unter denen sie im Internierungslager Moria leben müssen.Der Protest war der Höhepunkt einer Reihe von kleineren, heftigeren und spontanen Protesten, die sowohl in Moria, als auch in der Stadt Mytilini stattfanden. Einigen der Migranten, die sich der repressiven Politik des Staates widersetzten, wurde von der Polizei gedroht, dass sie bald herausfinden würden „wer der Boss im Internierungslager“ ist, woraufhin NGO Mitarbeiter sie drängten, die Proteste zu beenden.

Am Dienstag, den 18.07, während einer Sitzblockade vor dem Europäischen Unterstützungsbüro für Asylfragen (EASO), die die Mitarbeiter dazu veranlasste das Gebäude zu verlassen, erklärten die Behörden die protestierenden Migranten selbst als verantwortlich für die Verzögerungen und spielten somit eine Gruppe anderer Migranten gegen sie aus. Daraufhin verließen die protestierenden Migranten das Internierungslager und blockierten die Hauptstraße. Während sie vor dem Internierungslager Parolen riefen, begannen Polizeikräfte innerhalb und außerhalb des Lagers sie mit Steinen, Tränengas und Blendgranaten anzugreifen. Die Migranten reagierten darauf, indem sie ebenfalls mit Steinen warfen und kleine Feuer gegen die freigesetzten Chemikalien entfachten.

Einige Zeit nach Beendigung des Konflikts, als sich die Zustände innerhalb des Internierungslagers wieder normalisiert hatten, starteten Polizeikräfte eine Säuberungsaktion im Lager selbst. Die Migranten sahen sich der Gewalt der Bereitschaftspolizei ausgesetzt, die Hauscontainer stürmte und willkürlich auf jeden, der ihnen in die Quere kam, einschlug. Schließlich verhaftete sie 35 beliebige Migranten, wobei sie es auf Menschen afrikanischer Herkunft abgesehen hatten und Hautfarbe das einzige Kriterium zu sein schien. Die Verhafteten wurden zur zentralen Polizeibehörde von Lesbos gebracht, wo sie ohne medizinische Hilfe festgehalten wurden, obwohl viele von ihnen unter schweren Verletzungen litten. Nur einer der Verhafteten wurde mit dem Krankenwagen vom Internierungslager direkt ins Krankenhaus gebracht, da er aufgrund eines mörderischen Schlags ins Genick das Bewusstsein verloren hatte. Im darauffolgenden Monat machten Gerüchte über zusätzliche Verhaftungen die Runde. Aus Angst zur Zielscheibe zu werden, verließen viele der eingeschlossenen Migranten ihre Zelte und Container. Die Terrorisierung der Polizei kreierte eine Atmosphäre der Passivität und ein Gefühl der Ausweglosigkeit unter den Migranten.

Die Strafverfolgungsdaten

Verängstigt und schwer verletzt wurden die 35 Angeklagten dem Ermittlungsbeamten vorgeführt, der sie schweren Straftaten, insbesondere „lebensbedrohlicher Brandstiftung“ bezichtigte. Im Falle einer Verurteilung könnte dies viele Jahre Haft und zusätzlich den Ausschluss vom Asylverfahren für die Migranten bedeuten. Die insgesamt vier Anklagepunkte lauten im Einzelnen wie folgt:

  1. Vorsätzliche, gemeinschaftliche Brandstiftung, wobei Gefährdung für Personen entstehen kann.
  2. Gemeinschaftliche, mehrfache gefährliche Körperverletzung zum Schaden von Polizei- und Feurwehroffizieren, versucht und ausgeführt.
  3. Gemeinschaftliche und mehrfache Sachbeschädigung eines Objekts, das einem gemeinsamen Nutzen dient, ebenfalls ausgeführt durch Brandstiftung.
  4. Widerstand mehrerer Personen, die maskiert waren und potenziell gefährliche Gegenstände mit sich trugen.

Für 30 der Angeklagten ordnete das Gericht eine Untersuchungshaft an, während für die übrigen 5 (der Schwerverletzte und 4 weitere Migranten, die vom Gericht anderthalb Monate lang keinen Dolmetscher gestellt kriegten) einschränkende Aufenthaltsanordnungen auf der Insel und zweimonatliche Erscheinung auf der Polizeibehörde anberaumt wurde.

Von den 30 Häftlingen sind 10 im Gefängnis auf der Insel Chios, 13 in Korydallos (Athen), 6 in der Jugendvollzugsanstalt in Avlona (Attica) und einer wurde von Avlona ins Malandrino Gefängnis (Zentral-Griechenland) überführt. Die Aufteilung der Gefangenen zieht ernste Folgen nach sich, da ihr Gefängnisaufenthalt fernab von ihren Anwälten und Freunden das Gefühl der Isolation und Unsicherheit verstärkt und gleichzeitig die Vorbereitung auf die Gerichtsverhandlung erheblich erschwert. Diese Vorgehensweise ist nicht unüblich und wurde zuvor sowohl bei politischen Gefangenen, als auch in einem ähnlichen Fall von acht verfolgten Migranten aus Petrou Ralli gehandhabt.

Die Verteidigung der Angeklagten wurde anfänglich von Anwälten übernommen, die in NGOs auf der Insel tätig waren. Als der Fall größere Aufmerksamkeit gewann, schienen plötzlich immer mehr NGOs dazu bereit, einige der Gerichtsverhandlungen zu übernehmen. Dennoch gaben die NGOs Solidarity Now, Metadrasi und Synparxis Lesbos nur wenige Tage vor Bekanntmachung des Datums der Gerichtsverhandlung kund, dass sie sich aus dem Prozess zurückziehen werden und ihre Klienten somit neue Anwälte finden müssen. Dies erschwerte die ohnehin schon problematische Situation beträchtlich. Infolgedessen werden 9 der angeklagten Migranten nun von Anwälten von Solidaritätsgruppen vor Gericht vertreten.

Die Rolle, die die Justizbehörde bei Aufstandsbekämpfungen spielt, wird besonders in der Ortswahl für das Gerichtsverfahren deutlich. Die Verlegung des Verfahrens nach Chios widerspricht eigens dem Entscheid des Gerichts der einschränkenden Aufenthaltsanordnung, die 5 der Angeklagten auferlegt wurde. Obwohl die Richter von der finanziellen Schwäche der 5 Angeklagten aus Moria wissen, wird das Verfahren auf Chios stattfinden und sich voraussichtlich über mehrere Tage hinweg erstrecken, wodurch unüberwindbare Aufenthaltskosten, zusätzlich zu den ohnehin schon anfallenden Reisekosten, entstehen werden. Zudem führt diese Entscheidung zu ernsthaften Einschränkungen bezüglich der Anwesenheit von Zeugen in ihrer Verteidigung. Da die Geschehnisse im Internierungslager Moria stattgefunden haben, befinden sich die Augenzeugen, meist Migranten mit administrativen Einschränkungen, auf Lesbos und haben somit nicht die Möglichkeit die Insel zu verlassen. Das Gleiche gilt für viele ortsansässige Zeugen. Aufgrund des sehr eingeschränkten Verkehrs zwischen den beiden Inseln haben sie keine Möglichkeit täglich zu pendeln und müssen infolgedessen ihre Arbeit für unbestimmte Zeit und zu einem hohe Preis aufgeben, falls sie aussagen wollen. Die scheinbar unschuldige Wahl des Ortes fungiert als Vorwand für die vorsätzlich rachsüchtige Haltung der Justizbehörden gegenüber den verfolgten Migranten und resultiert in der folgenschweren Beseitigung wichtiger Zeugenaussagen.

Zur Anti-Migrationspolitik

Während die globalen, geopolitischen Auseinandersetzungen ohne Anzeichen auf ein baldiges Ende andauern, der wirtschaftliche Expansionismus fortschreitet und autoritäre und fundamentalistische Regierungen an allen Ecken und Enden auftauchen, verschärft die Festung Europa ihren militärpolizeilichen Umgang mit Migranten. Möglicherweise besser organisiert als je zuvor, nimmt die Entscheidung für die Schaffung von Ausnahmezonen an den europäischen Grenzen Gestalt an; Zonen in denen all diejenigen, die auf ihren Durchreisen nicht ums Leben gekommen sind, aufgehalten werden und unter schonungsloser Erniedrigung leiden müssen. Anhand eines Verfahrens kontinuierlicher, menschenverachtender Degradierung werden die Migranten dann als „erwünscht“ oder „unerwünscht“ eingestuft.  Die Erwünschten werden einerseits als erforderliche, neue Arbeitskräfte Europas dienen und andererseits das Alibi für die tödliche Anti-Migrationspolitik liefern. Der Rest rutscht zwangsläufig in die Kriminalität ab, da ihre einzige, tragfähige Möglichkeit ist ohne Dokumente in das Innere Europas vorzudringen, woraufhin sie als billige Arbeitskraft ausgebeutet werden, die für die Reproduktion der Machtstrukturen in Form von lokalem und globalem Kapital unerlässlich ist. Die andere Möglichkeit ist Abschiebung in die Länder aus denen sie zuvor geflohen sind, oder in Drittländer.

Darüber hinaus sind Migrantengemeinschaften zum neuen „inneren Feind“ geworden. Die Medien fördern die Konstruktion einer bedrohten Realität, die die Existenz eines totalitären Systems „gesellschaftlich notwendig“ macht. Migranten werden als biologisch und kulturell minderwertig oder als gesundheitsschädigende Krankheitserreger dargestellt und zugleich an Orten ohne sanitäre Anlagen untergebracht. Anhand einer militärischen Rhetorik werden Migranten als Eindringlinge repräsentiert, um so die Positionierung griechischer und europäischer Armeekräfte an den Grenzen zu rechtfertigen und als Verteidigung der Festung Europas darzustellen. In immer mehr Teilen Europas wird der „Ausnahmezustand“ ausgerufen. Eine Überzeugung, die zugleich aus nationalem Zusammenhalt entsteht und ihn hervorruft und unabdingbar für die kontinuierliche und intensivierte Politik der Entwürdigung des „unteren Endes“ der Gesellschaft ist.

Gleichwohl bedeutet der „Krieg gegen Migranten“ Geld. Der Wirtschaftszweig, der sich rund um die Verwaltung der Migrantengesellschaften entwickelt hat, ist nicht zu unterschätzen. Finanzmittel werden weiterhin, entweder mittels militärischer Ausrüstung für die Absicherung und Überwachung der Grenzen oder durch das Humankapital, das dank der weiterverbreiteten Prinzipien des militärischen Humanismus eintrifft, reproduziert.

In diesem Zusammenhang wurde Lesbos zum zweiten Mal in seiner jüngsten Geschichte als Hauptgebiet für die Umsetzung der Anti-Migrationspolitik an der Grenze der sogenannten „östlichen Mittelmeerroute“ auserwählt. Wir sind zu Zeugen der Entwicklung neuer Militärpolizeikräfte und unterschiedlicher Arten von Internierungsanstalten, sowie der Konstruktion einer gesellschaftlichen Gleichgültigkeit als Bedingung für die Zustimmung zu der sich entfaltenden Todespolitik, geworden. Eine Politik, die dutzende Tote, die an den Ufern der Insel angespült wurden und zusätzlich 14 Tote in den Internierungsanstalten selbst zu verantworten hat. Der Schatten des Totalitarismus hat sich über einen Großteil des Insellebens gelegt und zeigt nur einige wenige Risse, hervorgebracht durch den Widerstand der Migranten, aber auch durch Teile einer weitreichenden und internationalen Gegenbewegung, die kontinuierlich aktiv ist. Diese Freiräume des Widerstands werden im Keim erstickt, indem die Migranten, die sich weiterhin widersetzen, terrorisiert und von denjenigen isoliert werden, die solidarisch zu ihnen stehen.

Solidarität aus jedem nur erdenklichen Grund 

Bei der Entscheidung, die 35 verfolgten Migranten zu unterstützen, geht es weder um Unschuldskriterien, noch ist sie kennzeichnend für einen eindimensionalen Kampf gegen Rassismus. Ihre Verfolgung kann nur als eine andere Form der Aufstandsbekämpfung verstanden werden, die von den vorherigen Regierungen etabliert und jetzt von der linken Regierung SYRIZA realisiert wird. Der augenscheinliche Niedergang der Sozial- und Klassenbewegungen der letzten Jahre unter der linken Regierung weist darauf hin, dass die Aggression gegenüber der unteren Gesellschaftsschicht einen dauerhaften und endgültigen Charakter annimmt. Eine Unmenge an Unterdrückungstaktiken polizeilicher, gerichtlicher, administrativer und wirtschaftlicher Art wird gegen diejenigen eingesetzt, die sich für einen anhaltenden und emanzipierten Widerstand entschieden haben.

Verschärfte Militarisierung der Polizeikräfte. Schaffung von Ausnahmezonen, wie die Konzentrationslager für Migranten. Umgestaltung des Strafvollzugs und Angriffe auf protestierende Gefangene. Verwendung von Geldstrafen als Erpressungsmethode, so wie im Fall der Kriegsdienstverweigerer. Entstehung expliziter Straftatbestände für diejenigen, die sich gegen Aufenthaltsversteigerungen wehren. Strafrechtliche Verfolgung von Gewerkschaftsbewegungen. Umweltzerstörung und Verfolgung derjenigen, die sich widersetzen. All diese Formen von Repression sind Aspekte eben jenes staatskapitalistischen Angriffs auf die unterste Gesellschaftsschicht.

Angriffe, die die traditionellen Grenzen der Nationalstaaten übersteigen. Dank einer Neuauslegung der rechtlichen Rahmenbedingungen wird der Versuch transnationaler Zusammenarbeit mit Blick auf die Widerstandsbekämpfung zunehmend intensiver. Die Errichtung europäischer militärischer und polizeilicher Sicherheitskräfte, transnationale, rechtliche Zusammenarbeit und die Entwicklung einer gemeinsamen europäischen Politik im Bereich des Bevölkerungsmanagements sind Teil einer neuen Realität. Aber Antworten werden auf allen Ebenen gegeben sein. Ob es sich um den Aufstand gegen Nationalismus, staatliche Grausamkeiten oder die Ausbeutung des Kapitals handelt, die Widerstandsbewegungen der Gesellschaft entwickeln ihre eigenen, spezifischen Proteste (zum Beispiel der G20 in Hamburg, die Antifaschistische Balkan Demo in Thessaloniki oder die No Border Bewegung). Widerstand geht ebenfalls über Grenzen, Staaten, Nationen und Nationalismen hinaus.

Die Gerichtsverhandlung der 35 Migranten kann nur als Prozess gegen alle Teile der Gesellschaft betrachtet werden, die gegen die andauernde Entwürdigung und Unterdrückung ihres Lebens kämpfen.

Das Verfahren wird vorsätzlich in einem schwarzen Loch, losgelöst von Raum und Zeit, abgehalten und schränkt somit jegliche Möglichkeit zur Solidarität ein. Aus genau diesem Grund ist es dringender den je, ein weiteres Beispiel staatlicher Willkür gerichtet gegen eine der meist gefährdeten sozialen Gruppen anzuprangern.

Wir rufen Individuen, Gruppen und Organisationen zu solidarischen Aktionen auf. Um der Entscheidung der Justizbehörden, das Gerichtsverfahren auf die Insel Chios zu verlegen und somit auszulöschen, entgegen zu wirken, müssen wir und Kameraden innerhalb Griechenlands und darüber hinaus, die Aufmerksamkeit auf den Prozess zurücklenken.

Der Twitteraccount @freethemoria35 und #freethemoria35 wurde zum Zweck der Solidaritätskampagne eingerichtet, wohingegen die autonomen Medien für genauere Informationen und Updates genutzt werden.

Solidaritätsversammlung für die 35 verfolgten Migranten aus Moria 

#freethemoria35

 

 

Erklärung der 35 verfolgten Migranten

Am 20. April müssen wir an einem Gerichtsverfahren in Chios teilnehmen, nachdem wir neun Monate gewartet haben, gefangen auf Lesbos, während 30 unserer Brüder für denselben Zeitraum unrechtmäßig im Gefängnis warten mussten. Unsere Menschenwürde wurde missachtet, seitdem wir den Fuß auf europäischen Boden gesetzt haben, der vermeintlichen Wiege von Demokratie und Menschenrechten. Seitdem wir angekommen sind, wurden wir gezwungen unter fürchterlichen Bedingungen zu leben, unsere Asylfälle wurden nicht ernst genommen und die meisten AfrikanerInnen bekommen kein Aufenthaltsrecht in Europa und werden abgeschoben. Wir werden wie Verbrecher behandelt, nur weil wir eine Grenze überquert haben, die EuropäerInnen frei überqueren können.

Nun wurden 35 von uns für Randale, Zerstörung von Eigentum und Gewalt angeklagt, jedoch war es die Polizei, die uns angegriffen hat; in einer gewalttätigen und rassistischen Razzia der afrikanischen Sektion des Haftlagers Moria am 18. Juli 2017, dem Tag an dem wir festgenommen wurden. Am 18. Juli versammelte sich eine Gruppe von MigrantInnen verschiedener Nationalitäten und Herkunft und protestierten dagegen, dass wir als Gefangene auf der Insel Lesbos unter menschenunwürdigen Bedingungen festgehalten werden. Um die Proteste niederzuschlagen schoss die Polizei Tränengasgranaten in die Gruppe von MigrantInnen, die vor dem Haupteingang des Haftlagers Moria protestierte. Es war die Polizei in voller Kampfausrüstung, die MigrantInnen mit Steinen, Schlagstöcken und Tränengas angriff. Mehr als eine Stunde nachdem die Zusammenstöße vorüber waren, umzingelte die Polizei ausschließlich die afrikanische Sektion des Haftlagers Moria. Es waren die Polizisten, die Eigentum zerstörte, als sie die Fenster und Türen der Container aufbrachen, in denen wir leben. Sie zogen Menschen an den Haaren aus den Wohncontainern. Sie schlugen jeden, den sie fanden mit Schlagstöcken und Fäusten und traten sie mit ihren Stiefeln, sogar eine schwangere Frau. Es sieht so aus als wären wir nur wegen unserer Hautfarbe zum Ziel geworden – weil wir schwarz sind. In diesem gewalttätigen und rassistischen Angriff wurden auch wir geschlagen und festgenommen. Sogar in der Polizeistation wurden wir weiter geschlagen als wir in Handschellen waren, und noch Tage danach wurde uns medizinische Versorgung verweigert.

In der Woche nachdem wir gewalttätig festgenommen wurden, kam die Polizei zurück und durchsuchte erneut das Haftlager Moria. Sie nahmen viele AfrikanerInnen fest, die darüber informiert wurden, dass die Berufungsverfahren gegen ihre Asyl-Ablehnungsbescheide zurückgewiesen wurden und daraufhin in die Türkei abgeschoben wurden. Wir glauben, dass das Ziel dieser Festnahmen darin lag, MigrantInnen weiterhin zu terrorisieren und Widerstand zum Schweigen zu bringen. Unter Koordinierung des UN Flüchtlingshilfswerks UNHCR und des Griechischen Asylbüros wurde die schwangere Frau, die geschlagen wurde, in den Tagen nach der Polizeiattacke auf unsere Gemeinschaft nach Athen gebracht. Wir gehen davon aus, dass ihr Transfer und die Abschiebung mehrerer AfrikanerInnen durchgeführt wurden, um jegliche ZeugInnen der Polizei-Attacken gegen uns zu beseitigen.

Doch die Behörden können nicht verhindern, dass die Wahrheit ans Licht dringt, wie Griechenland und Europa MigrantInnen behandelt. Es ist der gewaltsame Angriff der Polizei gegen MigrantInnen, der untersucht werden muss. Es ist die Polizei, die vor Gericht gestellt werden muss. Wir und unsere 30 Brüder im Gefängnis müssen befreit werden. Wir trauen nicht darauf, dass die Beamten, die uns behandelt haben als wären wir keine Menschen, uns in diesem Falle fair behandeln werden; und wir wissen, dass wir in diesem Verfahren nur durch die Solidarität von GriechInnen, EuropäerInnen und anderen Menschen, die uns als gleichwertig betrachten, Gerechtigkeit erreichen können.

(Ελληνικά) Η δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια, δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Μετά την ολοκλήρωση της προανακριτικής διαδικασίας και της έκδοσης του τελικού βουλεύματος για την υπόθεση των 35 διωκόμενων μεταναστών για τα εξεγερσιακά γεγονότα στο Κέντρο Κράτησης της Μόριας τον Ιούλιο του 2017, η δίκη ορίστηκε για τις 20 Απριλίου στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Χίου. Η σοβαρότερη κατηγορία που τους έχει απαγγελθεί είναι αυτή του «εμπρησμού με κίνδυνο προσώπου», μία κατηγορία που επισείει πολυετή φυλάκιση.

Από τη διαδικασία που ακολουθήθηκε όμως προκύπτουν σημαντικά ζητήματα. Τριάντα από τους μετανάστες παραμένουν προφυλακισμένοι σε 4 διαφορετικές φυλακές τη χώρας. Οι 11 από αυτούς μάλιστα σε καταστήματα μακριά από τους δικηγόρους ή φιλικά τους πρόσωπα, επιτείνοντας με αυτόν τον τρόπο την απομόνωσή και τα αισθήματα αβεβαιότητας που τους διακατέχουν. Συλληφθέντες στο σωρό, μετά από μία τυφλή αστυνομική επιχείρηση με βάση φυλετικά κριτήρια, σε μία χώρα που δεν γνωρίζουν τίποτα για το νομικό της σύστημα και με τη δαμόκλειο σπάθη ενός συστήματος που τους λέει ότι ακόμα και σε περίπτωση αθώωσης οι περισσότεροι θα απελαθούν άμεσα στην Τουρκία.

Σημαντικά ζητήματα όμως εγείρονται και για την απόφαση του δικαστικού συμβουλίου να επιλέξει το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου για τη διεξαγωγή της δίκης. Σε πέντε από τους κατηγορούμενους έχουν επιβληθεί περιοριστικοί όροι παραμονής στη Μυτιλήνη εν όψη διεξαγωγής του δικαστηρίου. Η απόφαση για την μετακίνησή τους εκτός νησιού για το δικαστήριο είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με το σκεπτικό που επιβλήθηκαν οι όροι αυτοί. Επίσης η απαίτηση να μετακινηθούν και να βρίσκονται επί πολλές ημέρες σε άλλο νησί, χωρίς οι ίδιοι να διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους όντας μετανάστες εγκλωβισμένοι στο κέντρο κράτησης της Μόριας, αποτελεί ακόμα μία έκφανση της ταξικής φύσης της δικαιοσύνης, που στέκεται κυνικά αδιάφορη μπροστά στις πραγματικές δυνατότητες των κατηγορουμένων, αποκλείοντάς ακόμα και τη φυσική τους παρουσία στη δίκη.

Ακόμα σημαντικότερο και ανυπέρβλητο όμως είναι το θέμα που προκύπτει με τους μάρτυρες υπεράσπισης. Πολλοί μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στο νησί λόγω των περιοριστικών όρων που τους έχουν επιβληθεί για τη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου τους. Η μεταφορά της δίκης στη Χίο, αποκλείει σημαντικά στοιχεία υπεράσπισης, όπως αυτά των μαρτυρικών τους καταθέσεων, δείχνοντας την αδιαφορία του δικαστικού συστήματος για τη διεξαγωγή μίας δίκαιης δίκης.

Γίνεται ξεκάθαρο στον καθένα, ότι η απόφαση αυτή έχει σκοπό την απομόνωση των διωκόμενων μεταναστών από τον κόσμο που έχει σταθεί στο πλευρό τους όλο αυτό το διάστημα και την μεταφορά της δίκης μακριά από τον τόπο όπου έλαβαν μέρος τα γεγονότα του Ιουλίου και τις αιτίες που τα δημιούργησαν. Ως αλληλέγγυοι-ες θα βρεθούμε στο πλάι τους όπου και να διεξαχθεί τελικά το δικαστήριο, γιατί η υπεράσπιση και αθώωσή τους δεν αφορά μόνο αυτούς και δεν αφορά μόνο τη Λέσβο. Η επίθεση κράτους και αφεντικών λαμβάνει μέρος σε κάθε τόπο απέναντι σε οποιονδήποτε ορθώνει το ανάστημά του.

Διεξαγωγή της δίκης στα Δικαστήρια Μυτιλήνης

Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες

#freethemoria35

(Ελληνικά) Συνέλευση Αλληλεγγύης στους Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Την Πέμπτη 1/3 στις 8μμ θα γίνει ανοιχτή συνέλευση σχετικά με την υπόθεση των μεταναστών που διώκονται για τα εξεγερσιακά γεγονότα του Ιούλη στο κέντρο κράτησης της Μόριας.

Σκοπός της συνέλευσης είναι η ενίσχυση της καμπάνιας αλληλεγγύης στους διωκόμενους.

#freethemoria35

(Ελληνικά) Εκδήλωση – Συζήτηση

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

„Είναι η Δικαιοσύνη το τελευταίο καταφύγιο των αδικημένων;“
Απονέμεται ισότιμα σε κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από τα φυλετικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά του;

Στη Μόρια βρίσκονται 35 μετανάστες κατηγορούμενοι για εμπρησμό, μετά την εξέγερση – λογική συνέπεια της καταπίεσής τους μέσα στον καταυλισμό της ντροπής.
Στη Θεσσαλονίκη βρίσκονται αλληλέγγυοι κατηγορούμενοι για εμπρησμό, μετά την πορεία αλληλεγγύης που ακολούθησε την επίθεση και το κάψιμο της κατάληψης Libertatia από φασίστες.

Σε δεκάδες περιπτώσεις του κοντινού παρελθόντος αλλά και της επικαιρότητας το δίκαιο επιτίθεται σε αυτους που αντιστέκονται και εξεγείρονται για αξιοπρέπεια.
Κατηγορητήρια με γυάλινα πόδια εκδικάζονται για χρόνια, ενώ παράλληλα εκείνα που κουβαλούν αδιάσειστα στοιχεία παραμένουν «ασυνόδευτα».

Η μορφή της δικαιοσύνης και τα πρόσωπα που δείχνει σε κάθε κοινωνικό κομμάτι θα αποτελέσουν το βασικό ερώτημα της εκδήλωσης μας, την Παρασκευή 23/2 στις 20:00 το απόγευμα στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Αλάνα (Καλλιάρχου 16).

Τα έσοδα από το μπαρ της εκδήλωσης θα διατεθούν προς οικονομική ενίσχυση των διωκομένων στη Μόρια. „

(Ελληνικά) Πολιτικό Καφενείο Ενάντια στις Απελάσεις

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Πολιτικό καφενείο από την Πρωτοβουλία Ενάντια στις Απελάσεις

Το Σύνθετο Σύστημα Απελάσεων της Ελλάδας

Παρασκευή 09 Φεβρουαρίου 2018

στις 20:00

(Ελληνικά) Για τις επιθέσεις στην κατάληψη Libertatia και στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Η ανακοίνωση σε pdf εδώ

Το εθνικιστικό πανηγύρι που στήθηκε την προηγούμενη Κυριακή στη Θεσσαλονίκη με αφορμή το νέο κύκλο διαπραγματεύσεων γύρω από την χρήση του όρου “Μακεδονία” δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε αδιάφορο. Την ώρα που μέσω της επίκλησης της υπογραφής των προαπαιτούμενων των μνημονίων πραγματοποιείται μία νέα επίθεση προς τους «από κάτω», η προσκόλλησή στον εθνικό κορμό κρίνεται αναγκαία. Στο πανηγύρι αυτό δεν συμμετέχουν μόνο κάτι γελοίοι με περικεφαλαίες. Εκεί βρίσκονται όλες οι συντηρητικές δυνάμεις. Δυνάμεις που μπροστά στην ανασύσταση του πολιτικού χώρου της χώρας, θα σταθούν στο πλάι και θα προσφέρουν κάλυψη ακόμα στις πλέον βίαιες φασιστικές ομάδες. Θα δημιουργήσουν όλο το απαραίτητο πολιτικό πεδίο που θα προσφέρει τη δυνατότητα σε κάθε λογής φασιστοειδή να βγουν από τις τρύπες τους και να επιτίθονται ανενόχλητα προς δομές αντίστασης και αγώνα. Έτσι τη στιγμή που από τη μία θα ανακοινώνονται συλλήψεις φασιστών για επιθέσεις σε στέκια, όπως στην περίπτωση της Φαβέλας, επικαλούμενοι την λειτουργία ενός «κράτους δικαίου», την ίδια ώρα η αστυνομία θα παρακολουθεί ατάραχη και θα προσφέρει προστασία σε άλλες φασιστικές ομάδες που θα επιτίθονται σε συγκεντρώσεις και στέκια συντρόφων-ισσών μας.

Οι επιθέσεις που έλαβαν μέρος κατά το συλλαλητήριο της Κυριακής στην κατάληψη Libertatia και τον Ε.Κ.Χ Σχολείο, δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένες από τη συνολικότερη επίθεση που δέχονται οι δομές και ο κόσμος του αγώνα. Μία επίθεση που θα αξιοποιεί όλους τους μηχανισμούς. Αστυνομία, διοικητικές και δικαστικές αρχές, ΜΜΕ, φασιστικές ομάδες, χρησιμοποιούνται σε μία προσπάθεια για την κάμψη της οργάνωσης των αντιστάσεων απέναντι στη συνεχιζόμενη υποτίμηση που βιώνουν ολοένα και ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια. Η επίθεση αυτή άλλωστε, έρχεται ως συνέχεια άλλων εκκενώσεων καταλήψεων που έφερε εις πέρας το ίδιο το κράτος το προηγούμενο διάστημα.

Αδιαμφισβήτητα ο εμπρησμός της Libertatia είναι ένα πλήγμα για όλο το ανταγωνιστικό κίνημα και όχι μόνο για τους-τις συντρόφους-ισσες της κατάληψης. Πέρα από την αλληλεγγύη μας στους συντρόφους-ισσες της κατάληψης και στους 5 συλληφθέντες από την πορεία αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα, επιβάλλεται η περαιτέρω στήριξη των υπόλοιπων δομών και η δημιουργία ακόμα περισσότερων.

Για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Στο πλαίσιο των δράσεων αλληλεγγύης, το βράδυ της Τρίτης αναρτήθηκε πανό στο λιμάνι της πόλης της Μυτιλήνης.

 

Αλληλεγγύη στους-ις συντρόφους-ισσες της Κατάληψης Libertatia και του Ε.Κ.Χ Σχολείο

Άμεση απελευθέρωση των 5 διωκόμενων από την πορεία αλληλεγγύης

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις

Musaferat

Ιανουάριος 2018

 

 

(Ελληνικά) Εκδήλωση – Καφενείο Οικονομικής Ενίσχυσης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 35 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

για τα εξεγερσιακά γεγονότα του Ιουλίου ΄17 στο κέντρο κράτησης της Μόριας (Μυτιλήνη)

Η αλληλεγγύη στους αγώνες των μεταναστών είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Παρασκευή 26/01, ώρα 21:30 (ακριβώς)

ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με την ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης «MUSAFERAT»

σχετικά με τη δίωξη των 35 μεταναστών.

Θα ακολουθήσει

ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ για τα δικαστικά έξοδα της υπόθεσης

 

κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

(Ελληνικά) Ενημερωτικό Σημείωμα Ιανουαρίου 2018

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Το διάστημα που ακολούθησε το τελευταίο ενημερωτικό σημείωμα, ήταν μία οξυμένη περίοδος σε όλους τους τομείς. Οι αναμενόμενες αυξημένες φθινοπωρινές αφίξεις σε συνδυασμό με την πολιτική εγκλωβισμού στα νησιά από μεριάς του ελληνικού κράτους επαναφέραν τις εικόνες ενός «βίου αβίωτου» στα κέντρα κράτησης των νησιών. Τα τοπικά ρατσιστικά και φασιστικά κομμάτια απαλλαγμένα από τα «συμπονετικά» βλέμματα των καλοκαιρινών επισκεπτών βρήκαν για άλλη μία χρονιά τον χρόνο και το χώρο να διεκδικήσουν την επιβολή τους στο δημόσιο χώρο. Οι τοπικές αρχές αποφάσισαν να ξανανακατέψουν την τράπουλα διεκδικώντας τα μέγιστα πολιτικά οφέλη που θα μπορούσαν να αντλήσουν από την κατάσταση. Δύο νέοι θάνατοι ήρθαν να προστεθούν στην ήδη μακρά λίστα των νεκρών στα κέντρα κράτησης του νησιού. Παράλληλα, ανάμεσα στους μετανάστες-ριες βρέθηκαν για άλλη μια φορά εκείνοι-ες που αψήφησαν τις απειλές και την καταστολή και βρέθηκαν να ορθώνουν το ανάστημα τους.

 

Η κατάσταση στη Λέσβο και τα Κέντρα Κράτησης

Το κέντρο κράτησης της Μόριας μας αιφνιδιάζει κάθε φορά με το πόσο χειρότερο μπορεί να γίνει.  Στα τέλη Νοεμβρίου βρέθηκαν να παραμένουν στο χώρο, πάνω από 7500 άτομα τη στιγμή που οι υποδομές του προορίζονταν για τη διαμονή 2500 ατόμων. Ως αποτέλεσμα χιλιάδες βρέθηκαν να διαμένουν σε καλοκαιρινές σκηνές και αυτοσχέδια αντίσκηνα, ακόμα και στα χωράφια γύρω από το κέντρο, σε μία περίοδο που είχαν ξεκινήσει βροχές, δυνατοί άνεμοι και χαμηλές θερμοκρασίες. Η παρεχόμενη τροφή είναι ελάχιστη και σε κακή κατάσταση αναγκάζοντας του περισσότερους μετανάστες να προσπαθούν να μαγειρέψουν μόνοι-ες τους σε αυτοσχέδιες κουζίνες. Οι συνθήκες υγιεινής είναι ανύπαρκτες με περίπου 30 κοινόχρηστες τουαλέτες σε άθλια κατάσταση σχεδόν για όλο τον κόσμο, και με την πρόσβαση σε νερό και ηλεκτρικό συχνά να περιορίζεται σε λίγες ώρες την ημέρα. Σοβαρά ζητήματα εξακολουθούν να υφίστανται στην ασφάλεια του διαμένοντος κόσμου, με βίαια επεισόδια να ξεσπάνε συχνά αλλά και τις αστυνομικές αρχές του κέντρου να αφήνουν απροστάτευτα θύματα επιθέσεων χωρίς να λαμβάνουν οποιοδήποτε μέτρο πρόληψης[1]. Όλα αυτά έρχονται να ενισχύσουν τα αισθήματα απελπισίας που καταλαμβάνουν τους-τις περισσότερους-ες μέσα στην αβεβαιότητα που υπάρχει για την εξέλιξη των αιτημάτων ασύλου τους. Αιτήματα που διεκπεραιώνονται σε πολύ αργούς ρυθμούς, με τις αρνητικές αποφάσεις να εκδίδονται κατά κόρον. Βασική ελπίδα που διατηρούν οι μετανάστες-ριες είναι να αναγνωριστούν με κάποια μορφή «ευαλωτότητας» έτσι ώστε να μπορέσουν να μεταφερθούν στο καταυλισμό του Καρά Τεπέ που λειτουργεί αποσυμπιεστικά για το κέντρο κράτησης της Μόριας, ή στην καλύτερη περίπτωση να γίνει άρση του γεωγραφικού περιορισμού στο νησί και να μπορέσουν να μετακινηθούν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Από τα τέλη Νοεμβρίου, μπροστά στις πιέσεις που ασκήθηκαν αλλά και τη δημοσίευση εικόνων σε τοπικά, εθνικά και διεθνή μέσα, το υπουργείο εξήγγειλε την «αποσυμφόρηση» του νησιού κατά 3000 άτομα. Μία «αποσυμφόρηση» που αφενός προχωράει με πολύ αργούς ρυθμούς, αφετέρου δεν λαμβάνει υπόψιν ούτε την πραγματική χωρητικότητα του στρατοπέδου από άποψη υποδομών, ούτε τις αναμενόμενες νέες αφίξεις. Την ίδια στιγμή μετακινούνται προς το κέντρο νέα κοντέινερ «για την αντικατάσταση σκηνών», χωρίς καμία πρόβλεψη για τις υπόλοιπες απαραίτητες υποδομές διαβίωσης. Κοντέινερ που ο δήμος σε ένα κρεσέντο γελοιότητας και πολιτικαντισμού προσπάθησε να μπλοκάρει την τοποθέτησή τους[2]. Ενδεικτικές πάντως της πρόθεσης της κυβέρνησης, να οξύνει τον πόλεμο προς τους-τις μετανάστες-ριες  που φθάνουν, είναι οι δηλώσεις του ίδιου του υπουργού που κυνικά έρχεται να αναγγείλει νέους θανάτους που θα έρθουν να ήδη μακριά λίστα των 13 νεκρών[3], όπως και τη δημιουργία νέων κολαστηρίων σαν αυτό της Μόριας[4]. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η επικείμενη αλλαγή της νομοθεσίας εξέτασης των αιτημάτων ασύλου που θα επιφέρει συρρίκνωση των δικαιωμάτων των αιτούντων ασύλου και επίσπευση των απελάσεών τους[5].

Αλλαγές έχουν υπάρξει και στο τρόπο εξέτασης των αιτημάτων ασύλου. Ακολουθώντας την ευρωπαϊκή υπηρεσία ασύλου, η ελληνική υπηρεσία έχει επίσης απομακρυνθεί από τον χώρο της Μόριας. Και οι δύο υπηρεσίες έχουν μεταφερθεί σε γραφεία στην περιοχή της Παγανής Μυτιλήνης, μακριά από το κέντρο κράτησης της Μόριας. Οι μετανάστες που πρόκειται να περάσουν τη διαδικασία της συνέντευξης, μεταφέρονται στα νέα γραφεία με λεωφορεία. Υπενθυμίζουμε ότι τα γραφεία ασύλου συγκεντρώνανε κατά κύριο λόγο τις διαμαρτυρίες των μεταναστών-ριων λόγω των καθυστερήσεων στην εξέταση των αιτημάτων αλλά και τη σωρεία αρνητικών αποφάσεων που εκδίδουνε.

Προαναχωρησιακό Κέντρο

Στο εσωτερικό του hot spot της Μόριας λειτουργεί υπό την ευθύνη της ελληνικής αστυνομίας και το προαναχωρησιακό κέντρο γνωστό με την ονομασία «Section B». Ο τομέας αυτός λειτουργεί με καθεστώς φυλακής, με τους κρατούμενους να προαυλίζονται για μία ώρα την ημέρα, να τους έχουν αφαιρεθεί προσωπικά τους αντικείμενα και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας με το έξω. Στη φυλακή αυτή, χωρητικότητας 200 ατόμων, δεν οδηγούνται όμως άτομα με βάση κάποιο ποινικό αδίκημα που έχουν διαπράξει, αλλά μετανάστες-ριες που λαμβάνουν απορριπτικές αποφάσεις στα αιτήματα ένταξης υπό καθεστώς προστασίας και δεν μπορούν ή δεν ενημερώνονται για τη δυνατότητα προσφυγής κατά των αποφάσεων αυτών. Τους τελευταίους μήνες όμως, η χρήση της έχει διευρυνθεί και στην προληπτική κράτηση νεοαφιχθέντων μεταναστών επαναφέροντας μία πολιτική διαχείρισης των νέων μεταναστευτικών πληθυσμών η οποία είχε διακοπεί τα τελευταία χρόνια. Η επιλογή γίνεται με βάση εθνικά κριτήρια, αφού στην κατηγορία αυτή εμπίπτουν όσοι μετανάστες-ριες προέρχονται από χώρες που το Ευρωπαϊκό μέσο ποσοστό αναγνωρισιμότητας οποιουδήποτε καθεστώτος προστασίας βρίσκεται κάτω από 33%[6]. Από τον Οκτώβριο η διάταξη αυτή έχει αρχίσει να εμπερικλείει και τους ενήλικους Σύριους άντρες δημιουργώντας μία περεταίρω εξαίρεση μέσα στην υπάρχουσα.  Ο απευθείας εγκλεισμός στην πτέρυγα αυτή μετά την άφιξή τους στο νησί δημιουργεί ιδιαίτερη πίεση προς τους έγκλειστους. Τα μηνύματα έτσι από το κράτος για το τι τους επιφυλάσσει για το μέλλον είναι ξεκάθαρα, οδηγώντας τους στη περεταίρω υποτίμηση αλλά και παραίτηση, εξαναγκάζοντας πολλούς να υπογράφουν το χαρτί του «οικειοθελούς» επαναπατρισμού από το ΔΟΜ.

Πτέρυγα ασυνόδευτων ανηλίκων – Εξέγερση 20ης Νοεμβρίου

Στη νότια είσοδο του hot spot βρίσκεται και η πτέρυγα ασυνόδευτων ανηλίκων χωρητικότητας περίπου 200 ατόμων. Σε αυτό βρίσκονται υπό την επιτήρηση μπάτσων και ΜΚΟ περί τα 300 παιδιά σε αναμονή της μετακίνησής τους σε κάποιων ξενώνα στην πόλη της Μυτιλήνης ή στην ηπειρωτική Ελλάδα. Λόγω της ανεπαρκής χωρητικότητας όμως είναι πάρα πολλοί οι ανήλικοι που εξαναγκάζονται και κοιμούνται εκτός της πτέρυγας θέτοντας σοβαρά ζητήματα για την ασφάλειά τους. Ερωτήματα προκύπτουν και για τις μεθόδους αναγνώρισης της «ανηλικότητας» πολλών παιδιών, με αυθαίρετες μεθόδους εξακρίβωσης της ηλικίας να χρησιμοποιούνται (πχ οδοντικές εξετάσεις), και οι οποίες εξαιρούν τελικά ένα μεγάλο μέρος ανηλίκων οι οποίοι καταγράφονται ως ενήλικες. Μετά τα γεγονότα του Απριλίου του περασμένου έτους (2016) οι ανήλικοι της πτέρυγας έχουν εξασφαλίσει ότι μπορούν να μπαινοβγαίνουν στην πτέρυγα με τη χρήση μίας κάρτας αναγνώρισης. Ωστόσο ο εγκλωβισμός τους στο νησί, και η συσσωρευμένη πίεση που νοιώθουν τους οδηγεί συχνά σε αντιδράσεις. Αποκορύφωμα των αντιδράσεων αυτών υπήρξε η ολιγόωρη εξέγερση που έλαβε μέρος τα ξημερώματα της Δευτέρας (20/11). Περί τα 300 άτομα και για ένα τρίωρο ισοπέδωσαν ό,τι τους υπενθύμιζε την συνθήκη υποτίμησης που βιώνουν. Οι μπάτσοι προχώρησαν σε συλλήψεις 7 ανηλίκων σε βάρος των παραπάνω επτά σχηματίστηκε δικογραφία – κατά περίπτωση – για τα αδικήματα του εμπρησμού, της διατάραξης της κοινής ειρήνης, της πρόκλησης διακεκριμένων φθορών, της απόπειρας πρόκλησης σωματικών βλαβών και της αντίστασης. Οι 7 ανήλικοι περάσανε από εισαγγελέα και τους επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι. Την ίδια ώρα όμως ένα ιδιαίτερο καθεστώς απόδοσης ποινών λειτουργεί εντός της πτέρυγας από τη διοίκηση του κέντρου. Ανήλικοι που έχουν «δημιουργήσει προβλήματα» εντός της πτέρυγας αποβάλλονται από το διευθυντή του κέντρου κράτησης της Μόριας και εξαναγκάζονται να παραμένουν εντός του hot spot ανάμεσα στους ενήλικους. Για την στέγαση των ασυνόδευτων ανήλικων κοριτσιών, αλλά και για ανήλικους κάτω των 13, έχει δημιουργηθεί από τα τέλη Νοεμβρίου νέα μικρή πτέρυγα (safe zone) στη βόρεια πλευρά του κέντρου η οποία όμως δεν έχει τεθεί ακόμα σε λειτουργία.

 

Απελάσεις

Την ίδια στιγμή οι απελάσεις συνεχίζονται σε αυξανόμενους ρυθμούς. Οι απελάσεις πραγματοποιούνται με δύο τρόπους. Είτε έχουμε τις λεγόμενες «επανεισδοχές» στο πλαίσιο της Συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας, όπου οι μετανάστες-ριες απελαύνονται στην Τουρκία. Ή έχουμε τις απελάσεις μέσω του προγράμματος «οικειοθελούς επαναπατρισμού» του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, όπου οι μετανάστες-ριες οδηγούνται στην υπογραφή του χαρτιού  επαναπατρισμού τους, και μεταφέρονται πίσω στις χώρες προέλευσής τους.

Στην πρώτη περίπτωση, η Λέσβος χρησιμοποιείται ως το κέντρο απελάσεων για όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, με τις «επανεισδοχές» να πραγματοποιούνται σχεδόν ανά εβδομάδα. Πέρα από τα ζητήματα που τίθενται με την αναγνώριση της Τουρκίας ως ασφαλής χώρας για την επιστροφή των μεταναστών, είναι πολλές οι φορές που οι ελληνικές αρχές έχουν απελάσει μετανάστες οι οποίοι είχαν σοβαρά ιατρικά προβλήματα ή ακόμα βρίσκονταν εν εξελίξει προσφυγές σε διοικητικά δικαστήρια ενάντια στις απορριπτικές αποφάσεις χορήγησης ασύλου που είχαν εκδοθεί. Η έλλειψη νομικών συμβουλών και βοήθειας αλλά και το σοβαρό οικονομικό κόστος που συνοδεύει τις διαδικασίες αυτές για τους-τις περισσότερους-ες μετανάστες-ριες, τους αφήνει απροστάτευτους απέναντι στην αυθαιρεσία των ελληνικών αρχών. Μέχρι και τις 7 Δεκεμβρίου 2017 έχουν απελαθεί στην Τουρκία 1876 άτομα[7]!

Οι διαδικασίες του ΔΟΜ, έρχονται με το προκάλυμμά της «οικειοθελούς υπογραφής» να αποτελέσουν τον άλλο σημαντικό πόλο των απελάσεων που λαμβάνουν μέρος. Οι εγκλωβισμένοι-ες μετανάστες-ριες στα νησιά, την ελληνική επικράτεια αλλά και τα προαναχωρησιακά κέντρα έρχονται να διαλέξουν μεταξύ της συνεχιζόμενης υποτίμησης και εξευτελισμού που βιώνουν ή την υπογραφή της αποδοχής της απέλασής τους. Έτσι ουσιαστικά καλούνται να αποφασίσουν ανάμεσα στον εγκλεισμό ή τον εγκλωβισμό σε άθλιες συνθήκες και εντέλει την απέλασή τους ακόμα και σε τρίτες χώρες ή την παραίτηση από τις διαδικασίες ασύλου και την απέλασή τους πίσω στις χώρες προέλευσής τους. Σημαντική πτυχή του συστήματος αυτού, είναι ότι οι μετανάστες-ριες που υπογράφουν τα χαρτιά αυτά, παραιτούνται του δικαιώματος αναζήτησης ασύλου στην Ευρώπη για τουλάχιστον πέντε χρόνια! Μάλιστα ο ΔΟΜ έρχεται να τους προσφέρει «οικονομική υποστήριξη» για την απόφασή τους αυτή. Δεν είναι λίγοι-ες αυτοί και αυτές που θα λυγήσουν και θα ανέβουν στις πτήσεις επαναπατρισμού, με την ελπίδα ότι θα μπορέσουν να ξαναπροσπαθήσουν να φτάσουν στην Ευρώπη, αποφεύγοντας την επόμενη φορά τη σύλληψη και κράτησή τους. Οι πτήσεις του ΔΟΜ, πραγματοποιούνται μέσω του αεροδρομίου της Αθήνας, με αεροπλάνα που πολλές φορές μεταφέρουν απελαύνοντες-ουσες και από άλλες χώρες της Ευρώπης. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που αναρτώνται στις σελίδες του αρμόδιου υπουργείου, μέσω αυτής της οδού έχουν απελαθεί συνολικά 1979 άτομα από την έναρξη εφαρμογής της Κοινής Δήλωσης Ε.Ε.-Τουρκίας[8]

 

Τοπικές αντιδράσεις – Απεργία Δήμου Μυτιλήνης

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι αντιδράσεις του ρατσιστικού και συντηρητικού κομματιού της πόλης και των γύρω χωριών ανασυντάχθηκε και εμφανίστηκε κατά την περίοδο αυτή. Η «ειρηνική περίοδος» των καλοκαιρινών μηνών που προτιμάται η προώθηση της τουριστικά συμβατής εικόνας του «ανεκτικού νησιού της αλληλεγγύης» έφτασε στο τέλος της, επιτρέποντας στο ρατσιστικό όχλο να ξαναβγάλει τα τσεκούρια του. Σειρά από κατασκευασμένες ειδήσεις αλλά και η προβολή παραβατικών συμπεριφορών μεταναστών με ρατσιστική χροιά, δημιούργησαν το έδαφος για την ολομέτωπη αντιμεταναστευτική επίθεση που θα ακολουθούσε. Μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα του τοπικού ρατσιστικού βόθρου υπήρχαν επανειλημμένες προτροπές για επιθέσεις προς τους μετανάστες, που όπως φαίνεται κάποιες βρήκαν εφαρμογή[9].  Τοπικοί εμπορικοί και επιχειρηματικοί σύλλογοι, προσφέρθηκαν ως οι επίσημοι φορείς να υιοθετήσουν τα ρατσιστικά αιτήματα και βρέθηκαν εντέλει ως πρωταγωνιστές σε επεισόδια εναντίον μεταναστών, όπως αυτά που έλαβαν μέρος στις 21 και 22 Νοεμβρίου στην πλατεία Σαπφούς[10].

Την ίδια ώρα οι αστυνομικές αρχές από τη μία εκφοβίζουν τους-τις περισσότερους-ες μετανάστες-ριες μέσω συνεχόμενων ελέγχων, προσαγωγών και ξυλοδαρμών ώστε να μην κατεβαίνουν στην πόλη, ενώ από την άλλη επιτρέπουν την αναπαραγωγή προβληματικών συνθηκών (με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ανεμπόδιστη διακίνηση ουσιών) που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή της εικόνας τους «επικίνδυνου μετανάστη». Μία εικόνα που γίνεται απαραίτητη για τη δημιουργία της κοινωνικής αποδοχής και συναίνεσης στην κατάσταση εξαίρεσης που εγκλωβίζονται οι μετανάστες-ριες στα κέντρα κράτησης στα νησιά αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα αλλά και για την εγκαθίδρυση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος ελέγχου και επιτήρησης του δημόσιου χώρου.

Σε επίσημο θεσμικό επίπεδο, οι τοπικές αρχές φάνηκαν να αξιοποιούν το χαρτί των «κακών συνθηκών της Μόριας» διεκδικώντας την «αποσυμφόρηση» του νησιού αλλά και ανταποδοτικά οφέλη. Μία «αποσυμφόρηση» που κάτω από το μανδύα της απομάκρυνσης των μεταναστών από το υπερκορεσμένο κέντρο κράτησης της Μόριας, προς άγνωστα σημεία στην Ελλάδα αλλά και μέσω απελάσεων, βρήκε νομιμοποιητικά εδάφη σε ευρύτερους πολιτικούς και «ανθρωπιστικούς» χώρους πέρα από τους παραδοσιακούς. Οι δημοτικές αρχές του νησιού φέρονται να έχουν έρθει σε ρήξη με το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής, παρόλο που η άρχουσα παράταξη προέρχεται από τον πολιτικό χώρο του συγκυβερνούντος κόμματος (ΑΝΕΛ), γύρω από τα νούμερα μεταναστών που έχουν συμφωνηθεί να κρατιούνται στα νησιά. Είναι πολύ προσεκτική όμως η διατύπωση του αιτήματος της «αποσυμφόρησης» από μεριάς τους δήμου. Όπου αναφέρεται ξεκάθαρα στη μετακίνηση ατόμων εκτός Λέσβου, αλλά όχι φυσικά στο κλείσιμο του κέντρου κράτησης και απώλειας των οικονομικών και πολιτικών προνομίων που κάτι τέτοιο θα επέφερε.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο δήμος του νησιού, κάλεσε σε παλλεσβιακή «γενική απεργία» τη Δευτέρα 20 Νοεμβρίου. Έτσι η αναμενόμενη συνολική επίθεση προς τους μετανάστες βρήκε και το επίσημο κάλεσμά της. Ένα κάλεσμα που χώρεσε από τα ακροδεξιά κομμάτια της πόλης, μέχρι και φιλανθρωπικές ΜΚΟ και συλλόγους (πχ συνύπαρξη, αγκαλιά) που έτρεξαν να δώσουν το παρόν. Όχι άνευ σημασίας για το χαρακτήρα του καλέσματος ήταν ότι το σημείο της εξαγγελία της ημερομηνίας της συγκέντρωσης έγινε από τον αντιδήμαρχο Μυτιλήνης στεκώμενος ανάμεσα από τους αστυνομικούς που διαμαρτυρόντουσαν για τις συνθήκες εργασίας τους έξω από το κέντρο κράτησης της Μόριας (sic). Ως σημείο συγκέντρωσης της «διαμαρτυρίας» του δήμου επιλέχθηκε η πλ. Σαπφούς όπου για τον προηγούμενο μήνα λάμβανε χώρα αγώνας των ίδιων των μεταναστών για το «άνοιγμα» των νησιών και τον απεγκλωβισμό τους από αυτά. Το ίδιο σημείο που μία εβδομάδα νωρίτερα ο έτερος αντιδήμαρχος Μυτιλήνης, προσπάθησε να το «καθαρίσει» από τους μετανάστες προπηλακίζοντάς τους και καταστρέφοντας τα πανό διαμαρτυρίας τους[11]. Το πολεμικό κάλεσμα του δημάρχου βρήκε άμεσα ανταπόκριση. Για τις επόμενες δύο ημέρες μετά την απεργία, πλήθος από επιχειρηματίες και «αγανακτισμένους» κατοίκους επιτίθονταν στους μετανάστες-ριες που προσπαθούσαν να συνεχίσουν τη διαμαρτυρία τους στην πλατεία Σαπφούς. Η θεσμική κάλυψη που τους προσφέρθηκε για τις επιθέσεις αυτές, ήρθε μάλιστα να ανανεωθεί προ ολίγων ημερών μέσω της μηνυτήριας αναφοράς που κατέθεσε ο δήμος κατά παντός υπευθύνου για την κατάσταση στο νησί, στην οποία μεταξύ άλλων αναγγέλλει ότι υπάρχει «…κίνδυνος διάπραξης ποινικών αδικημάτων, ως άμυνα για την διάσωση της ζωής και της περιουσίας τους εκ μέρους των γηγενούς πληθυσμού του νησιού»[12].

Διαμαρτυρία πλ.Σαπφούς – Κατάληψη γραφείων ΣΥΡΙΖΑ

Μετά την καταστολή που ακολούθησε τα γεγονότα του Ιουλίου, οι αντιστάσεις από μέρους των μεταναστών-ριών ήταν πολύ περιορισμένες. Παρότι οι συνθήκες συνεχώς χειροτέρευαν, η αντιεξεγερσιακή καταστολή εκείνων των ημερών φαίνεται να λειτουργεί ως φόβητρο έως σήμερα. Ίσως η πιο σημαντική εξαίρεση σε αυτό να υπήρξε ο αγώνας που διεξήγαγαν μετανάστες-ριες κυρίως από το Ιράν και το Αφγανιστάν για 2 μήνες στην πλατεία Σαπφούς και τα κατειλημμένα γραφεία της τοπικής οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Μία διαμαρτυρία που ξεκίνησε στις 20 Οκτώβρη, ενάντια στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στο κέντρο κράτησης της Μόριας διεκδικώντας το κλείσιμό του και τον απεγκλωβισμό όλων των μεταναστών από τα νησιά. Οι συμμετέχοντες-ουσες σε αυτή τη διαμαρτυρία μπορεί να μειώθηκαν τις πρώτες μέρες μετά από την παρέμβαση ενός συμπλέγματος φορέων και αρχών, αλλά κατάφεραν μέσα από τη συνοχή που απέκτησαν να διεξάγουν έναν σημαντικότατο αγώνα, ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια αορατότητας που χτιζόντουσαν γύρω τους[13]. Ένας αγώνας που πέρα από τις αντιφάσεις που παρουσίασε προς το τέλος του, κατάφερε να εξασφαλίσει την ικανοποίηση μεγάλου μέρους των αιτημάτων που διατυπώθηκαν στην πορεία του.

Παρακαταθήκη όμως αφήνει αυτός ο αγώνας και για τα διδάγματα για τη διεύρυνση των μορφών καταστολής, ιδιαίτερα στο πεδίο των μεταναστευτικών αγώνων. Πέρα από τις γνωστές τακτικές αστυνομικής και φασιστικής καταστολής με βίαια μέσα, αλλά και προσπάθειας διαστρέβλωσης των αιτημάτων του από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, περισσότερα πράγματα έγιναν εμφανή. Ο ρόλος των ΜΚΟ ως αντιεξεγερτικοί φορείς καταστολής όσων αρνήσεων ξεφεύγουν μέσα από τα όρια διαμεσολάβησης που αυτές θέτουν έγινε ξεκάθαρος σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις. Για παράδειγμα είδαμε τη διευθύντρια της ΜΚΟ Ηλιαχτίδας, που έχει αποκτήσει το μονοπώλιο στους ξενώνες και τα διαμερίσματα στέγασης μεταναστών στο νησί, να παρευρίσκεται στις διαπραγματεύσεις με τους διαμαρτυρόμενους μετανάστες (με την ιδιότητα του στελέχους της Τ.Ο του Συριζα!), να βρίσκεται αντιμέτωπη με δυο από τους μετανάστες που μένουν σε ξενώνα της ΜΚΟ, προκαλώντας τους την ανάλογη ανησυχία για τη συνέχιση της στέγασή τους. Όπως επίσης είδαμε την εκπρόσωπο της προβεβλημένης οργάνωσης Αλληλεγγύη Λέσβος «πρώην κατασκηνώσεις ΠΙΚΠΑ» να ανταποκρίνεται στο κυβερνητικό κάλεσμα και να κάνει δημόσιες δηλώσεις νομιμοφροσύνης στρεφόμενη εναντίον του αγώνα που δινόταν, αναπαράγοντας τις κυβερνητικές χυδαιότητες περί προνομιακού αγώνα[14]. Δηλώσεις με σκοπό την υπονόμευση του αγώνα που διεξαγόταν και την περιθωριοποίησή του από αλληλέγγυο κόσμο.

Κινήσεις υπήρξαν και προς το μέρος του αλληλέγγυου κόσμου στην προσπάθεια απομόνωσης των διαμαρτυρόμενων μεταναστών. «Πολιτιστικός» σύλλογος βρέθηκε να κάνει έξωση της εργατικής λέσχης Λέσβου από τα κοινά τους γραφεία, λόγω της απόφασής της να στεγάσει κάποιους από τους αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες λόγω κακοκαιρίας όσο η διαμαρτυρία πραγματοποιούταν στην πλατεία Σαπφούς[15]. Η παρουσία της ασφάλειας κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας στην πλατεία άλλα και τις πρώτες μέρες γύρω από τα κατειλημμένα γραφεία ήταν συνεχής με επαναλαμβανόμενες εξακριβώσεις στοιχείων κόσμου που πλησίαζε στην περιοχή. Και την ίδια ώρα, τοπικό ενημερωτικό ιστολόγιο του ΣΥΡΙΖΑ, έφτασε στο σημείο να στοχοποιήσει δύο από τους αλληλέγγυους που λάμβαναν μέρος στις διαπραγματεύσεις δημοσιεύοντας φωτογραφίες τους αλλά και τα στοιχεία των λογαριασμών τους στα μέσα κοινωνικης δικτύωσης.

 

Διαμαρτυρία Βορειοαφρικανών στην Πλ. Σαπφούς

Μετά την ενόχληση που προκάλεσε η εν λόγω διαμαρτυρία, και μέσα από το ρατσιστικό κάλεσμα του δήμου, ένα νέο δόγμα που υπαγορεύει ότι στο δημόσιο χώρο της Μυτιλήνης δεν έχουν χώρο διαμαρτυρίες μεταναστών προσπαθεί να εγκαθιδρυθεί. Αυτό μάλιστα βρήκε εφαρμογή λίγες μόλις μέρες μετά την απομάκρυνση των διαμαρτυρόμενων μεταναστών από την πλατεία Σαπφούς. Όταν 25 άτομα κυρίως βορειοαφρικανοί πήγαν να επαναλάβουν το παράδειγμα, πραγματοποιώντας διαμαρτυρία στην πλατεία και ζητώντας την άρση του γεωγραφικού περιορισμού, υπήρξε άμεση κινητοποίηση της αστυνομίας, συλλαμβάνοντάς εν τέλη 14 άτομα για παράνομη κατασκήνωση! Εμπόδιο στην καταστολή της νέας διαμαρτυρίας από δήμο, αστυνομία και δικαστικές αρχές δεν στάθηκε καν ότι δεν είχαν τοποθετηθεί σκηνές[16].

Το δικαστήριο των 35+2 (#freethemoria35)

Την ίδια περίοδο ολοκληρώθηκε και η προανάκριση για τα γεγονότα της 18ης Ιουλίου όπου είχαν παραπεμφθεί σε δίκη 35 μετανάστες. Μέσα στον Αύγουστο συνελήφθησαν δύο ακόμα άτομα στα οποία σχηματίστηκε νέα δικογραφία για τα γεγονότα εκείνης της μέρας. Οι δύο δικογραφίες αναμένεται όμως να συνενωθούν και να εκδικαστούν μαζί. Τριάντα από τους διωκόμενους μετανάστες συνεχίζουν να βρίσκονται προφυλακισμένοι σε 4 διαφορετικές φυλακές της χώρας. (Κορυδαλλός, Αυλώνα, Χίος, Μαλανδρίνο), με την προφυλάκισή τους να επεκτείνεται για ακόμα 6 μήνες μετά από νέα απόφαση του συμβουλίου πλημμελειοδικών Μυτιλήνης. Το τελικό βούλευμα φέρεται να έχει ολοκληρωθεί και να έχει διαβιβαστεί στον εισαγγελέα για την ανάγνωσή του και τον ορισμό της δικάσιμου. Αυτή αναμένεται να εκδοθεί για κάποια στιγμή μέσα στην άνοιξη.

Δολοφονία Χαμπίμπι

Μία άλλη όμως σημαντικότατη πτυχή γύρω από το μεταναστευτικό ήρθε να εμφανιστεί μέσα από μία δολοφονία σε γειτονικό χωριό της Μυτιλήνης. Την Κυριακή 26 Νοεμβρίου  ο αφγανός Χαμπίπι σκοτώθηκε από μαχαίρι στο χωριό των Παμφίλων, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μυτιλήνη και το κέντρο κράτησης της Μόριας. Όπως αποδείχτηκε, τον Χαμπίμπι τον σκότωσε ομοεθνής του, μετά από καυγά που είχαν καθώς ο Χαμπίμπι εκμεταλλευόταν αυτόν και άλλους επινοικιάζοντάς τους για αγροτικές δουλειές σε ντόπιους. Η πρακτική αυτή είναι πολύ διαδεδομένη, ειδικότερα κατά την περίοδο της συλλογής των ελιών, όπου οι μετανάστες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι και οικονομικά εξαντλημένοι στο νησί, αποτελούν το απαραίτητο φτηνό εργατικό δυναμικό. Συχνά τη διαμεσολάβηση την αναλαμβάνουν ομοεθνείς τους που βρίσκονται περισσότερο καιρό στο νησί και γνωρίζουν ανθρώπους και καταστάσεις, όπου και κανονίζουν το ύψος των πληρωμών κρατώντας οι ίδιοι ένα ποσοστό. Όπως αποδείχτηκε μάλιστα, ο Χαμπίμπι είχε νοικιάσει δωμάτια ακόμα και από την εκκλησία για την στέγαση των εργατών. Χαρακτηριστικό όμως της προσπάθειας απόκρυψης της πτυχής αυτής, είναι ότι ενώ το ίδιο το γεγονός της δολοφονίας προβλήθηκε σθεναρά στην αρχή, με το που έκαναν την εμφάνιση οι λόγοι πίσω από τη δολοφονία, η είδηση εξαφανίστηκε από τα πρωτοσέλιδα που κοσμούσε μέχρι εκείνο το σημείο.

Η περίοδος που θα ακολουθήσει αναμένεται να είναι εξίσου δύσκολη. Από τη μία οι αναμενόμενες δύσκολες καιρικές συνθήκες που θα βρουν τους–τις εγκλωβισμένους-ες μετανάστες-ριες χωρίς τα απαραίτητα μέσα προστασίας δημιουργούν σοβαρές ανησυχίες για νέα θύματα. Από την άλλη αναμενόμενη είναι και η εντατικοποίηση της πίεσης από τις ελληνικές αρχές για την κατασκευή νέων κέντρων κράτησης «κλειστού τύπου» αλλά και αύξηση των απελάσεων. Την ίδια στιγμή το «μεταναστευτικό» θα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως το όχημα για την επιβολή ενός καθεστώτος εξαίρεσης στο νησί που στο στόχαστρο του θα βρίσκονται πέρα από τους-τις μετανάστες-ριες, οι ίδιοι οι κάτοικοι του. Οι αδιαμεσολάβητοι,  αντιθεσμικοί  και αυτοοργανωμένοι  αγώνες θα συνεχίσουν να αποτελούν το σημαντικότερο ανάχωμα, απέναντι στην επιβολή του φόβου και του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Musaferat

Ιανουάριος 2018

 

 

 

[1] https://www.hrw.org/news/2017/12/15/greece-dire-risks-women-asylum-seekers

[2] http://www.emprosnet.gr/prosfyges/kai-ksana-blokarisma-se-konteiner

[3] http://musaferat.espivblogs.net/2017/10/23/neos_thanatos_kai_diamartyries_metanastwn/

[4] http://www.kathimerini.gr/938239/article/epikairothta/ellada/moyzalas-den-apokleiw-to-endexomeno-na-ypar3oyn-8anatoi-apo-to-kryo-sth-moria

[5] http://www.kathimerini.gr/939567/article/epikairothta/ellada/anamorfwnetai-h-nomo8esia-gia-to-asylo

[6] http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/File:First_instance_decisions_by_outcome_and_recognition_rates,_3rd_quarter_2017.png

[7] http://mindigital.gr/index.php/45-eidiki-grammateia-epikoinoniakis-diaxeirisis-kriseon/prosfygiko-zitima-20/1778-7-2

[8] Ο.π.

[9] https://racistcrimeswatch.wordpress.com/

[10] http://musaferat.espivblogs.net/2017/11/23/syntomo_enhmerwtiko_22-11/

[11] http://musaferat.espivblogs.net/2017/12/01/%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%b1-%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf-%ce%b1/

[12] http://www.kathimerini.gr/940077/article/epikairothta/ellada/mhnysh-kata-pantos-ypey8ynoy-apo-ton-dhmarxo-lesvoy-gia-thn-katastash-sth-moria

[13] http://musaferat.espivblogs.net/2017/11/15/gia_thn_plateia_sapfous/

[14] http://www.emprosnet.gr/koinonia/afksanontai-oi-mnistires-gia-to-pikpa

[15] http://ergatikilesxilesvou.blogspot.gr/2017/11/blog-post.html

[16] https://noborderkitchenlesvos.noblogs.org/post/2017/12/08/14-protesters-detained-and-in-danger-of-deportation-for-putting-imaginary-tents-on-saphous-square/

 

Update über den Fall der verfolgten Migranten vom Aufstand im Lager Moria am 18. juli 2017

Neuen Informationen zufolge wurden zwei zusätzliche Migranten zu den ursprünglich 35 Verfolgten hinzugefügt. Die zwei neuen Verfolgten, die auch aus afrikanischen Ländern kommen, wurden im August festgenommen. Nachdem sie dem Gericht vorgeführt wurden, wurden sie freigelassen unter den restriktiven Bedingungen, dass sie in Moria bleiben und sich zweimal im Monat bei der Polizeistation melden müssen. An dieser Entwicklung ist zu sehen, dass der Fall offen bleibt und immer das Risiko besteht, dass mehr Leute angeklagt werden.

Am Mittwoch, den 13. Dezember wird das Gericht über die Haft der 30 Migranten entscheiden, die momentan in verschiedenen Knästen im Land sitzen. Ein von Rechts wegen notwendiger Prozess, da im kommenden Monat die ersten 6 Monate iherer Haft verstrichen sind.

Sofortige Freilassung der inhaftierten Migranten

Zurückziehen aller Anschuldigungen

Solidarität mit den kämpfenden Migrant*innen des besetzten Syriza Büros

#freethemoria35

Musaferat

Vorherige Artikel zu dem Fall sind hier und hier zu finden

(Ελληνικά) Antifa Cafe

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

…στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο ανατόπια με την πολιτική ευθύνη της Αντιφασιστικής Συνεννόησης 65. Στις 21.00 θα γίνει τηλεφωνική επικοινωνία με την ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης MUSAFERAT.

https://as65patra.wordpress.com/

(Ελληνικά) Όταν τα αφεντικά μιλούν για πόλεμο…, αίμα μεταναστών μυρίζει!

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Η Λέσβος και ειδικότερα η Μυτιλήνη έχουν ξαναβρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας λόγω της μετατροπής τους σε ένα γεωγραφικό σημείο εξαίρεσης για τους/ις μετανάστες/ριες που φθάνουν. Οι αναμενόμενες συνεχιζόμενες αφίξεις, ταυτόχρονα με την επιλογή του ελληνικού κράτους να τους εγκλωβίζει στα πέντε νησιά στα οποία λειτουργούν hot spots τα έχει μετατρέψει σε υπερκορεσμένες φυλακές. Μόνο στο νησί της Λέσβου αυτή τη στιγμή υπολογίζεται ότι βρίσκονται παραπάνω από 9000 μετανάστες/ριες, με τους 7000 από αυτούς να είναι στο κέντρο κράτησης της Μόρια. Ένα κέντρο που με τις προεκτάσεις που του έχουν γίνει είναι σχεδιασμένο για λιγότερους από 2500. Έχει ήδη ειπωθεί χιλιάδες φορές από ισάριθμα στόματα πως οι συνθήκες στο κέντρο κράτησης είναι αβίωτες όμως γίνονται συνεχώς όλο και χειρότερες. Με τους περισσότερους να προσπαθούν να προστατευτούν από το κρύο και τη βροχή μέσα σε καλοκαιρινές σκηνές και αυτοσχέδια αντίσκηνα, τη τροφή να είναι μηδαμινή και άθλια μετά από πολύωρες αναμονές σε ουρές και τις διαδικασίες εξέτασης των αιτημάτων ασύλου να είναι υπερβολικά χρονοβόρες για κάποιους και σχεδόν ανύπαρκτες για πολλές εθνικότητες, η εξαθλίωση καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο έδαφος μεταξύ των ανθρώπων που παραμένουν εγκλωβισμένοι. Οι ίδιοι παραμένουν αποκλεισμένοι από το δημόσιο και κοινωνικό βίο της πόλης, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, αφού η όποια εμφάνισή τους αντιμετωπίζεται με ρατσιστικά σχόλια ή επιθέσεις αλλά και συνεχείς ελέγχους και εξευτελισμούς από τις αστυνομικές δυνάμεις. Εντωμεταξύ παραβατικές-αντικοινωνικές συμπεριφορές, ως παράγωγα της συνθήκης εξαθλίωσης, από μικρή μερίδα μεταναστών, χρησιμοποιούνται ως “αδιάσειστα πειστήρια” των ακροδεξιών-ρατσιστικών αιτημάτων για μαζικό εγκλεισμό, απελάσεις και αποτροπές αφίξεων όλων των μεταναστών/ριών. Συνεχείς αναφορές στη «διατάραξη της κοινωνική συνοχής» από τις συνθήκες που διαμορφώνονται αποτελούν απλώς προκάλυμμα στις σχεδιαζόμενες επιθέσεις των ντόπιων στοιχείων προς τους μετανάστες-ριες.

«…Κύριοι, απασφαλίσαμε. Θέλετε πόλεμο; Πόλεμο θα έχετε.»

Προμετωπίδα της έναρξης των δηλωμένων πλέον προθέσεων αποτέλεσε το κάλεσμα σε «γενική απεργία» από το δήμο Μυτιλήνης για τη Δευτέρα 20 Νοεμβρίου. Δεν είναι τυχαίο ότι η εξαγγελία της ημερομηνίας της συγκέντρωσης έγινε από τον αντιδήμαρχο Μυτιλήνης στεκώμενος ανάμεσα από τους αστυνομικούς που διαμαρτυρόντουσαν για τις συνθήκες εργασίας τους έξω από το κέντρο κράτησης της Μόριας (sic). Σημείο συγκέντρωσης της «διαμαρτυρίας» του δήμου ήταν η πλ. Σαπφούς όπου εδώ και ένα μήνα λαμβάνει χώρα ο αγώνας των μεταναστών για το «άνοιγμα» των νησιών και τον απεγκλωβισμό τους από αυτά. Αυτό το σημείο που μία εβδομάδα νωρίτερα ο έτερος αντιδήμαρχος Μυτιλήνης, προσπάθησε να το «καθαρίσει» από τους μετανάστες προπηλακίζοντάς τους και καταστρέφοντας τα πανό διαμαρτυρίας τους. Ο ίδιος ο δήμαρχος άλλωστε δεν μπόρεσε να συνεχίσει να υποκρύπτει τον πραγματικό στόχο του πολεμικού καλέσματος της «γενικής απεργίας» όταν μετά την πρώτη επίθεση που δέχτηκαν οι μετανάστες από οργανωμένη ομάδα επιχειρηματιών και «αγανακτισμένων» μίλησε για «απελευθέρωση» της πλατείας.

Η δημοτική αρχή παίζοντας το χαρτί της έντασης έρχεται να εξυπηρετήσει ταυτόχρονα πολλούς σκοπούς. Από τη μία κλείνει το μάτι σε όλα τα ακροδεξιά, ξενοφοβικά και συντηρητικά κομμάτια του νησιού. Κομμάτια με τα οποία είχε βρεθεί σε απόσταση επιτελώντας τις κυβερνητικές επιταγές για μεγάλο διάστημα. Από την άλλη, γνωρίζει ότι η δημιουργία εντάσεων, και επιθέσεων θα δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη πίεση προς το υπουργείο και την κυβέρνηση, εξαναγκάζοντάς τους στη μεταφορά ενός μεγάλου αριθμού μεταναστών σε κλειστά κέντρα κράτησης σε άλλα σημεία της επικράτειας. Μία μεταφορά (ή «αποσυμφόρηση» όπως η ίδιοι την ονομάζουν) την οποία και θα χρεωθεί ως πολιτική νίκη.

Δεν είναι όμως μόνο μία επίθεση της δημοτικής αρχής. Για πάνω από μία βδομάδα διάφοροι σύλλογοι επαγγελματιών και επιχειρηματιών ετοιμαζόντουσαν για το πογκρόμ της πλατείας. Τα μηνύματα στα δίκτυα επικοινωνίας τους ήταν ξεκάθαρα. Η πλατεία θα «καθάριζε από τους εισβολείς». Οι μετανάστες/ριες που τόλμησαν να αψηφήσουν το καθεστώς αορατότητας που τους έχει επιβληθεί και να εμφανιστούν αγωνιζόμενοι-ες μέσα στο κέντρο τη πόλης, θα έπαιρναν το μάθημά τους. Την ίδια τύχη θα είχαν και όσοι-ες τολμούσαν να βρεθούν στο πλευρό τους. Η καλεσμένη από το δήμο «γενική απεργία» θα αποτελούσε το πρώτο επεισόδιο μιας χιλιοπαιγμένης σειράς. Με τις ευλογίες και την παρακίνηση των αρχών πλέον, η ακροδεξιά θα μπορούσε να διεκδικήσει με αξιώσεις την παρουσία της στο δημόσιο χώρο του νησιού. Έτσι, οι συγκεντρώσεις του ρατσιστικού όχλου θα μπορούν να φορούν τη μάσκα της διεκδίκησης της «αποσυμφόρησης του νησιού» και οι επιθέσεις σε μετανάστες την έκφραση μιας αναπόφευκτης αγανάκτησης. Και αν ακόμα η ντόπια κυριαρχία δεν καταφέρει να πνίξει αρκετούς και να εξαφανίσει ακόμα περισσότερους, μπορεί τουλάχιστον να διεκδικήσει με ακόμα περισσότερες πιθανότητες διάφορα οικονομικά αντισταθμιστικά για την ασφαλή αναπαραγωγή του ντόπιου κεφαλαίου (βλ επιδοτήσεις, διατήρηση μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ, κλπ).

Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Απέναντι όμως στη μαυρίλα που απλώνεται στο νησί και μας περικυκλώνει υπάρχουν αυτές οι εστίες αντίστασης που συνεχίζουν να υπενθυμίζουν ότι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα τον διεκδικούν πάντα οι ίδιοι οι μετανάστες/ριες. Εστίες που αναδύονται απέναντι στην παραίτηση και την απελπισία που έχουν οδηγηθεί πολλοί/ες από αυτούς/ες. Είναι πάντα κάποιοι/ες που θα αρνηθούν να παρακολουθήσουν παθητικά τους άλλους να ορίζουν τις ζωές τους. Αρνήσεις που θα εκφραστούν είτε με τη ανταπόδοση της βίας που βιώνουν καθημερινά, όπως έγινε με την ολιγόωρη εξέγερση στην πτέρυγα ασυνόδευτων ανηλίκων τα ξημερώματα της Δευτέρας (21/11) , όπου τα κρατούμενα παιδιά ισοπέδωσαν ό,τι τους υπενθύμιζε την συνθήκη υποτίμησης που βιώνουν. Ή αρνήσεις που θα λάβουν πιο οργανωμένο και μακροχρόνιο ορίζοντα, όπως συμβαίνει με τη διαμαρτυρία παραπάνω από 30 μεταναστών/ριών διαφορετικών εθνικοτήτων, για πάνω από 1.5 μήνα στην πλατεία Σαπφούς που έχει καταλήξει σε κατάληψη των τοπικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ. Ένας αγώνας που κατάφερε να σπάσει όλους τους διαχωρισμούς και να οδηγήσει από κοινού τους μετανάστες/ριες με τα εδώ κινήματα σε κοινές δράσεις με σημαντικά μέχρι στιγμής αποτελέσματα.

Και η ιστορία συνεχίζεται…

Musaferat
Δεκέμβρης 2017

(Ελληνικά) Κείμενο κατάληψης γραφείων ΣΥΡΙΖΑ

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Μετανάστες και αλληλέγγυοι πραγματοποιήσαμε κατάληψη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ της Μυτιλήνης, το Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017, μετά το αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο οποίο συμμετείχαν μετανάστ(ρι)ες, μέλη του αντιεξουσιαστικού χώρου και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Η κατάληξη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί συνέχεια ενός αγώνα που μετράει ήδη 1.5 μήνα διαδρομής στην πλατεία Σαπφούς, όταν ομάδα μεταναστ(ρι)ών αποχώρησε διαμαρτυρόμενη από το κέντρο κράτησης της Μόριας, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουμε σε αυτό ή κανένα παρόμοιο camp. Και αυτό, όχι γιατί διεκδικούμε κάποιου είδους προνόμιο σε σχέση με τους υπόλοιπους μετανάστες που βρίσκονται εκεί, αλλά γιατί εκεί δεν αισθανόμαστε, ούτε είμαστε ασφαλείς.

   Τα απαράδεκτα καταλύματα, το άθλιο φαγητό που προσφέρεται, η απουσία αξιοπρεπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η εκδικητική στέρηση παροχής νερού λόγω συμμετοχής σε κινητοποιήσεις. η συνεχής αστυνομική καταστολή, οι βίαιες διαμάχες μεταξύ εθνικοτήτων που καλλιεργούνται απ’ την ίδια την διοίκηση του κέντρου κράτησης, συνθέτουν το πλαίσιο του βίαιου εγκλεισμού που μας επιβάλλεται εκεί. Στο αποκορύφωμα αυτού του κανιβαλισμού ανήκει και η σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών, ομοφυλόφιλων, αλλά και ανήλικων παιδιών που οδηγούνται σε αυτόν τον δρόμο, είτε γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος βιοπορισμού, είτε γιατί γίνονται θύματα κυκλωμάτων. Ο επίπλαστος διαχωρισμός που ορίζεται μεταξύ πρόσφυγα και μετανάστη, δημιουργεί συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικότητες λόγω των προνομίων που λαμβάνουν κάποιες εθνικότητες.
Όλα τα παραπάνω συνδέονται με την αντιμεταναστευτική ευρωπαϊκή πολιτική η οποία διεξάγει πολέμους, δημιουργώντας μεταναστευτικές ροές και ταυτόχρονα αρνείται την  ελεύθερη μετακίνηση των θυμάτων που η ίδια δημιούργησε. Σε αυτήν εμπεριέχεται η συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας, την οποία με χαρά προσυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το υδάτινο νεκροταφείο της Μεσογείου, τα νησιά του Αιγαίου που έχουν μετατραπεί σε φυλακές χωρίς κάγκελα, καθώς και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία στοιβάζονται μετανάστ(ρι)ες είναι τα αποτελέσματα αυτής της θανατηφόρας πολιτικής.

   Αξίζει να σημειωθεί, πως από την στιγμή που κατεβήκαμε στην πλατεία Σαπφούς γίναμε αόρατοι για κάθε διεθνή Μη Κυβερνητική Οργάνωση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πλήρη απουσία κάθε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και οποιασδήποτε άλλης βοήθειας.
Παρόλες τις επιθέσεις που εμείς, οι μετανάστ(ρι)ες, δεχτήκαμε στην πλατεία Σαπφούς, προτιμάμε να μένουμε εκεί εκτεθειμένοι στο κρύο και σε κάθε είδους απειλή, παρά να επιστρέψουμε στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Απειλές οι οποίες κυμάνθηκαν από την προκλητική αδιαφορία των άμεσα υπεύθυνων (όπως Ύπατη Αρμοστεία, ΣΥΡΙΖΑ, τοπικές αρχές), την απάθεια μέρους της τοπικής κοινωνίας, έως και τις εκδηλώσεις μίσους, όπως το σόου που έδωσε ο αντιδήμαρχος καθαριότητας Κατζανός παλεύοντας με τα πανό στην πλατεία, η συγκέντρωση στην οποία κάλεσε ο δήμαρχος Σ. Γαληνός, η στάση του αντιπροέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Πουλέλλη και ο ξυλοδαρμός μεταναστ(ρι)ών από την αστυνομία.
Στη σκακιέρα του ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού σκηνικού έχουν όλοι ενεργό ρόλο. Αντιλαμβανόμενοι το γεγονός αυτό προβήκαμε στην κατάληψη των τοπικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ θέλοντας να ασκήσουμε πίεση και να φέρουμε προ των ευθυνών του έναν απ’ τους βασικούς συνένοχους της παρούσας συνθήκης. Για αυτό και μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα καταργούμε την απόσταση μεταξύ μας δείχνοντας πως η φιλανθρωπία είναι μία πλάνη και η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Από τη μεριά μας, ως μετανάστ(ρι)ες, δεν έχουμε παρά να αναγνωρίσουμε σε αυτούς τους λίγους ανθρώπους το γεγονός ότι έσπασαν κάθε σύνορο και μας έκαναν να νοιώσουμε κομμάτι αυτής της κοινωνίας.

 

Τέλος, αυτό που απαιτούμε είναι:

  • ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ HESAM SHAERI HESARI – ΤΟ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΑΠΦΟΥΣ

 

  • ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΓΓΥΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ Ή/ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΕΛΑΘΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 

  • ΤΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

-ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

 

-Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 

-ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΔΙΑΜΟΝΗΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ

 

 

Πρωτοβουλία Αλληλέγγυων και Μεταναστ(ρι)ών

(Ελληνικά) Common Grounds: Αλληλεγγύη στους/στις απεργούς πείνας της Λέσβου!

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

«Κύριοι, απασφαλίσαμε. Θέλετε πόλεμο; Πόλεμο θα έχετε!»

Με αυτές και παρόμοιες εκφράσεις ο δήμαρχος Λέσβου κος Γαληνός νοηματοδότησε το κατά τα άλλα «ειρηνικό» (και  «ελληνικό» όπως διακηρυσσόταν από τα μεγάφωνα τις προηγούμενες  μέρες) συλλαλητήριο για την «αποσυμφόρηση» του νησιού της Λέσβου από τον «πλεονάζοντα πληθυσμό».  Οι οργανωμένοι φασίστες του νησιού μαζί με μπάτσους, επαγγελματίες και „απλούς“ κατοίκους δεν άργησαν να έρθουν στο προσκήνιο την επόμενη μέρα ξυλοκοπώντας και τραυματίζοντας σοβαρά τους/τις Αφγανούς/Αφγανές απεργούς πείνας στην πλατεία Σαπφούς με αποτέλεσμα τέσσερα άτομα να μεταφερθούν στο νοσοκομείο .

Στο κείμενο καλέσματος της συγκέντρωσης που πραγματοποιήθηκε το πρωί της Δευτέρας 20/11  -εντελώς τυχαία στην ίδια πλατεία που συνεχιζόταν για τρίτη εβδομάδα η απεργία πείνας των μεταναστών/ριών από το Αφγανιστάν- καθώς και σε πλήθος συνεντεύξεων, το δημοτικό συμβούλιο κάνει λόγο για «διαχείριση του προβλήματος» της Μυτιλήνης, για την «σωστή» εφαρμογή της συμφωνίας  Ε.Ε-Τουρκίας και αντιπροτείνει την μεταφορά των «παραπανίσιων» μεταναστών/ριών σε στρατόπεδα  εγκλεισμού στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Επικαλείται  επίσης την «απειλούμενη» κοινωνική συνοχή στην Λέσβο και την (τελευταία και καταϊδρωμένη) ανησυχία τους για τις «απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης»  των ίδιων των μεταναστών/ριών.

 Δεν μας κάνει εντύπωση που τις ιαχές αυτές του πολέμου ακολούθησε η επίθεση των φασιστών και των μπάτσων στους/στις απεργούς πείνας. Η συντονισμένη προσπάθεια για ηθική και φυσική εξόντωση των μεταναστών/ριών από τον ελληνικό και ευρωπαϊκό συρφετό ξανασερβίρεται με μπροστάρη αυτή τη φορά τον «μετριοπαθή» και «ειρηνικό» κο Γαληνό (και το δημοτικό του συμβούλιο) και παρατρεχάμενους  τα φασιστοειδή που θα εφαρμόσουν στην πράξη όλα όσα ο κος Γαληνός διεκδικεί «πολιτισμένα» από τους θεσμούς.

Φυσικά η λεγόμενη «κοινωνική συνοχή» και η επισφάλεια της ξαναβγαίνουν πιο δυναμικά στο προσκήνιο κάθε φορά που οι φορο-ελαφρύνσεις και τα κονδύλια που ρέουν στο νησί προς «ανακούφιση των κατοίκων από τις ζημιές που προκλήθηκαν από πρόσφυγες» ή «προς ανακούφιση των επαγγελματιών του νησιού» μειώνονται. Κονδύλια τα οποία προστίθενται  στα ήδη υπάρχοντα κέρδη τα οποία διασφαλίζει το νησί μέσω του μεταναστευτικού. Υψηλά ενοίκια, ξενοδοχεία  κλεισμένα χειμώνα καλοκαίρι από μέλη ΜΚΟ, δημοσιογράφους  και συναφή επαγγέλματα για να μην αναφερθούμε στην κερδοσκοπία στην οποία εντρύφησε  μέρος του πληθυσμού της Λέσβου για αρκετούς μήνες μετά το καλοκαίρι του 2015.

Ο ρατσισμός φυσικά καλά κρατεί σε μια κοινωνία η οποία κατά το μεγαλύτερο μέρος της ευθυγραμμίζεται με τις δηλώσεις του Δημάρχου της αντιμετωπίζοντας τους μετανάστες/ριες ως άλλου τύπου χωματερή την οποία ζητάει να φύγει από το έδαφος της και να τοποθετηθεί κάπου που να μην είναι ορατή από τους ίδιους.

Όπως ορατή πρέπει να σταματήσει να είναι και η απεργία πείνας των Αφγανών μεταναστών/ριών στην πλατεία Σαπφούς μιας και η παρουσία τους  «βρωμίζει την πλατεία και την εικόνα του νησιού»  (σε αντίθεση βέβαια από τις διάφορες δυνάμεις της FRONTEX , τα πλοία των Νατοϊκών δυνάμεων και των φαντάρων που περιφέρονται στο νησί ένοπλοι και ντυμένοι στα χακί). Η απαίτηση των Αφγανών μεταναστών/ριών  για προώθηση των αιτημάτων τους για άσυλο και για «άνοιγμα» των νησιών αν και σε ένα βαθμό θα μπορούσε να πει κανείς ότι ευθυγραμμίζεται με τα αιτήματα των «αγανακτισμένων» κατοίκων περί αποσυμφόρησης του νησιού αντιθέτως αντιμετωπίζεται με ρατσιστική βία  και προσπάθεια εξαφάνισής τους με κάθε τρόπο από την σφαίρα του δημοσίου.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΦΓΑΝΟΥΣ/ΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ
 
ΣΤΟΥΣ 8 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ
ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ 35 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΕΓΕΡΣΙΑΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ
 
ΟΜΑΔΑ “COMMON GROUNDS”
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΔΕΡΒΕΝΙΩΝ 56

(Ελληνικά) Σύντομο ενημερωτικό για τα γεγονότα στις 22/11

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Μετά την επιστροφή των μεταναστών-ριών από τη δομή που τους είχαν οδηγήσεις εκτός πόλης, το βράδυ της Τρίτης, κατευθύνθηκαν να διανυκτερεύσουν στην πλατεία Σαπφούς. Εκεί την βρήκαν περικυκλωμένη από μπάτσους και κορδέλες και δεν τους επετράπει να προσεγγίσουν. Το βράδυ το περάσανε τελικά σε αλληλέγγυα δομή και το πρωί γύρω στις 10 προσπάθησαν να κατέβουν στην πλατεία Σαπφούς για να συνεχίσουν τη διαμαρτυρία τους. Εκεί βρέθηκαν αντιμέτωποι με πλήθος από «αγανακτισμένους» πολίτες και καταστηματάρχες που από την πρώτη στιγμή κινήθηκαν βίαια εναντίον τους. Παρόλο που οι ίδιοι-ες διατήρησαν τη ψυχραιμία τους και δεν απάντησαν, βρέθηκαν να χτυπιούνται από μπάτσους και φασιστοκατοίκους με αρκετούς να τραυματίζονται. Σύμφωνα με τους ίδιους, οι μπάτσοι τους είχαν προειδοποιήσει από χτες για την επίθεση που θα δεχόντουσαν έτσι και τολμούσαν να επιστρέψουν στην πλατεία. Στο σημείο βρισκόντουσαν μία διμοιρία χακί ματατζήδων, πολλοί ΟΠΚΕ, ασφαλίτες και οι διοικητές της ασφάλειας και της Αστυνομίας, οι οποίοι αφότου τους χτύπησαν αρχικά οι ίδιοι τους άφησαν μετά για αρκετή ώρα βορά στις διαθέσεις των «αγανακτισμένων. Όπως ήταν αναμενόμενο καμία σύλληψη ή προσαγωγή από τα φασιστοειδή δεν πραγματοποιήθηκε, παρόλο που δηλώνεται η ύπαρξη εισαγγελέα στο σημείο. Μετά την πρώτη μεγάλη ένταση, τους μετανάστες τους εγκλωβίσανε στη μέση της πλατείας περικυκλωμένους από τη διμοιρία για τη «φύλαξή» τους. Διάφοροι-ες αλληλέγγυοι-ες που βρέθηκαν στο σημείο είτε απομακρύνθηκαν από τους ασφαλίτες ή βρέθηκαν στη συνέχεια στο στόχαστρο του όχλου. Το μεσημέρι και μετά από πολύ ώρα που βρισκόντουσαν εγκλωβισμένοι-ες ανάμεσα στις αστυνομικές δυνάμεις, αποφασίστηκε να μεταφερθούν στις εγκαταστάσεις της δομής φιλοξενίας του ΠΙΚΠΑ μετά από αίτημα των μπάτσων. Τουλάχιστον 4 άτομα, 3 άνδρες και 1 γυναίκα, έχουν μεταφερθεί στο νοσοκομείο, με τους 2 να είναι σοβαρότερα χτυπημένοι. Στο χώρο θα φιλοξενηθούν για τις επόμενες 3 μέρες, χρόνος που ζητήθηκε από τις αρχές για να προχωρήσει η εξέταση των αιτημάτων τους. Στο διάστημα αυτό θα εξεταστούν τα χαρτιά τους για να δούνε αν μπορεί να επισπευσθούν κάποιες διαδικασίες. Οι ίδιοι-ες οι μετανάστες-ριες δηλώνουν αποφασισμένοι-ες αν δεν παραχωρηθούν σε όλους έγγραφα άρσης του γεωγραφικού περιορισμού να επιστρέψουν στην πλατεία.

(Ελληνικά) Για τους-τις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες στην πλατεία Σαπφούς

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Το κείμενο σε pdf

Τη στιγμή που οι στρατιωτικοαστυνομικές επιχειρήσεις αποτροπής εξελίσσονται αμείωτες, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα με άγνωστο αριθμό ναυαγίων και νεκρών, η πειθάρχηση και o αποκλεισμός όσων καταφέρουν να περάσουν εντατικοποιούνται. Η υποτίμηση, η εξαθλίωση και η καταστολή στα κέντρα κράτησης αποτελούν, ανοιχτά πλέον, τις πολιτικές που εφαρμόζει το ελληνικό κράτος απέναντι στους-ις μετανάστες-ριες για να περάσει τα μηνύματα του προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο μαζικός εγκλωβισμός στα νησιά, που είναι εγκατεστημένα τα hot spots, κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η απομόνωσή τους από τους αστικούς ιστούς και τις αλληλέγγυες δομές και η βίαιη καταστολή όσων τολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτή τη συνθήκη αποτελούν γνώριμες εικόνες και για τους πλέον ανυποψίαστους. Οι μετανάστες που καταφθάνουν αποτελούν για ακόμα μία φορά το σώμα για την άσκηση τοπικών και εθνικών πολιτικών. Η «σύμπλευση» όλων των δυνάμεων για την αντιμετώπιση της δυσμενής συνθήκης όπου η Ελλάδα έχει περιέλθει ως συνοριακό κράτος της Ευρώπης, η ταύτιση με τα ρατσιστικά αφηγήματα που παρουσιάζουν τους μετανάστες είτε ως απειλή είτε ως θύματα και φυσικά η αναπαραγωγή του κεφαλαίου μέσα από το τεράστιο σύμπλεγμα της πολεμικής και ανθρωπιστικής βιομηχανίας που έχει στηθεί, είναι τα οχήματα που προσπαθούν να μετατρέψουν τους μετανάστες-ριες σε απλούς κομπάρσους της ζωής τους. Ως ικέτες για μία πιθανή ευκαιρία να περάσουν στα εδάφη της Ευρώπης νόμιμα ή παράνομα, πρέπει να παραμένουν αόρατοι, παθητικοί και άβουλοι. Υπάρχουν όμως πάντα αυτοί και αυτές που δεν θα πειθαρχήσουν. Οδηγούμενοι πότε από συνείδηση, πότε από το αδιέξοδο  και πότε από την απελπισία θα ορθώσουν το ανάστημά τους και θα βγούνε μπροστά διαρρηγνύοντας, τουλάχιστον, το καθεστώς αορατότητας στο οποίο είναι καταδικασμένοι.

Έτσι και οι μετανάστες και μετανάστριες που συνεχίζουν να βρίσκονται αγωνιζόμενοι-ες στην κεντρική πλατεία της Μυτιλήνης. Ξεκινώντας από μία απλή διαμαρτυρία στις 20 Οκτωβρίου αρνούμενοι-ες να συνεχίζουν να ζουν στις συνθήκες εξαθλίωσης του κέντρου κράτησης της Μόριας, βρέθηκαν να διεκδικούν πολλά παραπάνω. Είδαν τους μπάτσους να τρομοκρατούν τους ίδιους και τους αλληλέγγυους για συλλήψεις, είδαν τις διάφορες υπηρεσίες να απομακρύνουν πολλούς δίνοντας τους ψεύτικες υποσχέσεις, είδαν να περικυκλώνονται από στρατό και νέους με περιβολές παρέλασης στις φιέστες των εθνικιστικών επετείων, είδαν τους τοπικούς «παράγοντες» να τους τραμπουκίζουν και να τους διώχνουν, είδαν μικρούς και μεγάλους να λιποθυμούν από την εξάντληση και τα ασθενοφόρα να αρνούνται να τους πάρουν, είδαν «πολιτιστικούς» συλλόγους να τους πετάνε έξω από καταλύματα που τους είχαν προσφερθεί για να προστατευθούν από τις καιρικές συνθήκες. Όμως αυτοί συνεχίζουν να παραμένουν εκεί. Άνδρες και γυναίκες από διαφορετικές χώρες προέλευσης, με τον μικρότερο να είναι μόλις 11 μηνών, σε διαφορετικά στάδια καταγραφής και αιτημάτων ασύλου, αρνούμενοι-ες να υποκύψουν σε οποιοδήποτε διαχωρισμό αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη να συνεχίσουν όλοι μαζί.

Στεκόμαστε δίπλα τους αντλώντας καθημερινά μαθήματα θάρρους, συνείδησης και αγώνα. Αλληλέγγυοι-ες στον αγώνα τους όπως και σε κάθε αγώνα που δίνεται. Στέλνοντας σινιάλα αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους μετανάστες της πλ. Συντάγματος, στους 8 διωκόμενους μετανάστες από την Πέτρου Ράλλη, στους 35 διωκόμενους για τα εξεγερσιακά γεγονότα του Ιουλίου στο κέντρο κράτησης της Μόριας.

Αγωνιζόμενοι για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Musaferat

Νοέμβριος 2017

 

Πορεία Αλληλεγγύης

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου

στις 17:00

στην Πλ.Σαπφούς

Präsentation – Diskussion

Samstag, 18. November
um 20:00 Uhr
in der Mpineio Squat


Präsentation – Diskussion
mit dem Tabboush Kollektiv
der illustrierten Publikation
„Und die Geschichte geht immer weiter“

Informationen zur Veröffentlichung: https://ongoingstory.espivblogs.net/de/

Protest

Dienstag 14/11 um 16:30

Protest im Untersuchungsgefängnis von Moria
für die Entführung von der Polizei
des Hungerstreikers
Hesam Shaeri Hesari

 

neu veröffentlicht von: https://enoughisenough14.org/2017/11/12/refugeesgr-lesvos-hunger-striker-in-moria-detention-for-deportation/Hesam Shaeri Hesari

Abschirmung – Bar

Am Samstag 11.11. Um 20:00 Uhr in Mpineio Squat wird eine Vorführung des Dokumentarfilms Amu Khayat in Anwesenheit seines Schöpfers gezeigt. Eine Bar wird folgen.

Zu Beginn wird es auch eine informative Diskussion über den Fall der 35 Migranten geben, die für die Vorfälle am 18. Juli in der Moria-Haftanstalt angeklagt wurden.

 

Manifestation in solidarity

Μικροφωνική Αλληλεγγύης

στους-ις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες της πλ.Σαπφούς

Πέμπτη 02 Νοεμβρίου στις 17:00

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους-ις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες

#

Manifestation in solidarity

with protesting migrants on Sapfo square

Thursday 02 November at 17:00

Solidarity Assembly to struggling migrants

#

Αναβολή εκδήλωσης – Event’s postponement

 

Η προβολή του ντοκιμαντέρ Amu Khayat και το καφενείο που θα ακολουθούσε αναβάλλονται λόγω της αναμενόμενης κακοκαιρίας και της ανάγης στήριξης του αγώνα των μεταναστών-ριών στην πλ.Σαπφούς.

Θα ανακοινωθεί νέα ημερομηνία.

Αλληλεγγύη στον αγώνα των μεταναστών-ριών.

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους-ες

Tonights event is postponed due to expected bad weather condition and the need of supporting the struggle of migrants in Sapfo Square.

A new date will be announce soon.

Solidarity with the migrants‘ struggle

Freedom of movement for all

 

Νέος θάνατος και διαμαρτυρίες μεταναστών στη Μόρια (Translated)


In english

Μετά και το θάνατο ενός 5χρονου κοριτσιού στις 10 Οκτωβρίου από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, ένας ακόμη θάνατος ήρθε να προστεθεί στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου ένας 55χρονος ιρακινός εξέπνευσε, αποτελώντας τον 13 νεκρό στα κολαστήρια του νησιού. Οι ιατρικές εξετάσεις μιλάνε για καρδιακό πρόβλημα, ενώ συγκρατούμενοί του δηλώνουν ότι διαμαρτυρότανε στις αρχές και τις οργανώσεις όλη την προηγούμενη εβδομάδα για ενοχλήσεις χωρίς όμως να του δίνουν σημασία. Παρόμοιες καταγγελίες υπάρχουν και για το θάνατο της 5χρονης όπου ήταν αναγκασμένη να μένει σε καλοκαιρινή σκηνή με τους γονείς και τα 5 αδέρφια της, οι οποίοι αναζήτησαν κουβέρτες και επίσης αγνοήθηκαν. Οι θάνατοι στα κέντρα κράτησης όσο και να προσπαθούν να αποδοθούν από τις αρχές σε φυσικά αίτια ή χρόνιες παθήσεις δεν είναι τίποτα άλλο από τη εξάπλωση των αντιμεταναστευτικών θανατοπολιτικών από τα σύνορα στα εδάφη της Ελλάδας και της ΕΕ. Χιλιάδες μετανάστες-ριες βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στα κέντρα κράτησης, ζώντας κάτω από άθλιες συνθήκες, εξουθενωμένοι-ες από την παρατεταμένη κράτηση και απελπισμένοι-ες από την αβεβαιότητα που τους περιβάλει. Η μόνη αιτία θανάτου είναι η απαξίωση της ίδιας της ζωής των μεταναστών/στριών από τις ρατσιστικές πολιτικές του κράτους. Που σαν «ξένα σώματα» δεν δικαιούνται να έχουν τις ίδιες ανάγκες με όλους τους άλλους, όπως η στέγη, η τροφή, η πρόσβαση στο νοσοκομείο.

Με τις αφίξεις να έχουν αυξηθεί σημαντικά το τελευταίο διάστημα και τους ρυθμούς παροχής ασύλου να είναι τρομακτικά αργοί, στο κέντρο κράτησης της Μόριας βρίσκονται στοιβαγμένοι πάνω από 5.500 μετανάστες με την πραγματική του χωρητικότητα να μην ξεπερνάει τους 2.500. Η συνθήκη αυτή έχει μετατρέψει την κατάσταση σε ανυπόφορη για τους-τις περισσότερους-ες θέτοντας πέραν των άλλων σοβαρά ζητήματα ασφάλειας για τους-τις πιο αδύναμους-ες. Ένα μείγμα αλληλοδιαπλεκόμενων εξουσιών και κατασταλτικών μέσων χρησιμοποιείται για την πειθάρχηση των μεταναστών-ριων, χωρίς όμως να βρίσκει πάντα εφαρμογή.

Τελευταίο παράδειγμα αποτελεί η νέα διαμαρτυρία περίπου 150, κυρίως αφγανών, μεταναστών που πραγματοποιείται από την Παρασκευή 20/10. Ένας σοβαρός καυγάς μεταξύ αραβόφωνων και αφγανών μέσα στο κέντρο κράτησης οδήγησε πολλούς-ες να μην δεχθούν να περάσουν καμία παραπάνω μέρα εντός του. Αρχικά προχώρησαν σε νυχτερινή κατάληψη του δρόμου που περνάει μπροστά από το κέντρο απαιτώντας από τις αρχές να επισπευσθούν οι διαδικασίες εξέτασης των αιτημάτων ασύλου τους, αλλά και να μεταφερθούν σε πιο ασφαλή σημεία διαμονής καθώς μεταξύ τους υπήρχαν πολλές γυναίκες και παιδιά. Το Σάββατο το πρωί προσπάθησαν να κατέβουν με πορεία στην πόλη της Μυτιλήνη για διαμαρτυρία όμως παρεμποδίστηκαν από κλούβα της αστυνομίας στην είσοδο της πόλης. Όταν άνοιξε ο δρόμος συνέχισαν την πορεία τους μέχρι την κεντρική πλατεία της πόλης όπου και αποφάσισαν να παραμείνουν μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Από την αρχή η αστυνομική παρουσία ήταν έντονη στην προσπάθεια τρομοκράτησής τους αλλά και των αλληλέγγυων που κατέφθαναν και αναγκαζόντουσαν πολλοί-ες να περάσουν από εξακρίβωση στοιχείων.  Ωστόσο η συνεχής προσέλευση όλο και περισσότερου κόσμου οδήγησε τις αστυνομικές δυνάμεις να αποτραβηχτούν εκτός πλατείας και οι μετανάστες-ριες παρέμειναν τη νύχτα στην πλατεία. Από την Κυριακή το πρωί και ενώ η πίεση των αστυνομικών συνεχιζόταν σε αλληλέγγυους-ες, οι αρχές προσπάθησαν να τους μεταπείσουν να εγκαταλείψουν την πλατεία υποσχόμενες τους επίσπευση των διαδικασιών και μεταφορά τους στο κέντρο του Καρά Τεπέ. Εντωμεταξύ διάφοροι μετανάστες μεταξύ τους και παιδιά χρειάστηκε να μεταφερθούν στο νοσοκομείο από την εξάντληση. Σοβαρό εμπόδιο στην εκπλήρωση μέρους των αιτημάτων τους φέρεται να παίζει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, που σύμφωνα με δημοσιεύματα αρνείται την καταγραφή των διαμαρτυρόμενων στην πλατεία Σαπφούς για τη μεταφορά τους στον καταυλισμό του Καρά Τεπέ, φοβούμενη την επανάληψη των διαμαρτυριών και από άλλους-ες μετανάστες-ριες.

Με τον καιρό να αναμένεται να χειροτερέψει πολύ τις επόμενες μέρες η μόνη λύση για τους-τις μετανάστες-ριες και τους αλληλέγγυους που στέκονται δίπλα τους είναι η όξυνση των αγώνων. Ενάντια στην κρατική-καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον πολιτισμό των συνόρων, των εθνών και των εθνικισμών.

Musaferat

23/ 10/2017

Προβολή Ντοκιμαντέρ και Καφενείο

Το Σάββατο 28/10 στις 20.00 στην Κατάληψη στο μπίνειο, θα πραγματοποιηθεί προβολή ντοκιμαντερ παρουσία του δημιουργού του και θα ακολουθήσει καφενείο.

Θα προηγηθεί ενημέρωση για την υπόθεση των 35 διωκόμενων για την εξέγερση της Μόριας στις 18 Ιουλίου.

Έξω η ταμπέλα γράφει «ανθρωπισμός»

 

 

 

αναδημοσίευση από Το περιοδικό

Μια περιήγηση στον κόσμο των ΜΚΟ και της «διαχείρισης προσφυγικών πληθυσμών»

Μου άρεσε πάντοτε να χαζεύω απ’έξω τις βιτρίνες: εκκεντρικές διακοσμήσεις, παγωμένα βλέμματα ανθρώπινων ομοιωμάτων, η μόνιμη αμφιβολία στις κινήσεις του καταναλωτή και το ατέλειωτο πέρα-δώθε των εργαζομένων. Ομως, πίσω απ’ τα τζάμια η εικόνα είναι πάντοτε παραπειστική. Η φαντασμαγορία της βιτρίνας είναι φτιαγμένη για να ξεγελάει ακόμα και τον πελάτη που περνιέται υποψιασμένος. Αν δεν πιάσεις το εμπόρευμα με τα ίδια σου τα χέρια, ο μαγαζάτορας είναι ικανός να σου πουλήσει τα πιο δυσώδη φύκια του Σαρωνικού μέσα σε πολυτελές περιτύλιγμα από μεταξωτές κορδέλες.

Αφήνοντας πίσω τις επιφυλάξεις, είπα κάποια στιγμή να σταματήσω να κοιτάω σαν χάνος και να περάσω στα ενδότερα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις στον διευθυντή του καταστήματος (βιογραφικά, συνεντεύξεις κλπ), άνοιξε στο πέρασμά μου μια διπλή αυτόματη πόρτα. Απ’έξω έγραφε «Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων». Πάνω στη τζαμαρία τεράστια αυτοκόλλητα με φράσεις όπως «Weloverefugees» και λέξεις γεμάτες καλωσύνη και συμπόνοια στο συνάνθρωπο.

Όπως «Ανθρωπισμός». Στην άκρη μία πινακίδα με ενημέρωνε ότι ο χώρος παρακολουθείται (και χρηματοδοτείται) από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Την πρώτη μέρα της δουλειάς κατάλαβα πώς πρέπει να αναβαθμίσω το λεξιλόγιό μου, υιοθετώντας την αργκό των τεχνοκρατών της φιλανθρωπίας: εδώ στην καθομιλουμένη τα παιδιά είναι «φιλοξενούμενοι», ενώ στην πιο επίσημη γλώσσα ονομάζονται «ωφελούμενοι». Επίσης οι συνάδελφοι, οι προϊστάμενοι και τα αφεντικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, χωρίς ιεραρχίες και προστριβές. Τόσο ωραία που αυτοαποκαλούμαστε όλοι «συνεργάτες». Σύντομα έπαψε να μου προκαλεί εντύπωση η τυπολατρική επιμονή στον εξευγενισμένο λόγο, αφού κατάλαβα το νόημα πίσω από τις λέξεις. Τα πάντα εδώ μέσα καλύπτονται από ένα πέπλο υποκρισίας: όλα πρέπει να φαίνονται -και ν’ακούγονται- άψογα και επιμελημένα, όπως εκείνες οι οικογένειες στις τηλεοπτικές διαφημίσεις που παίρνουν χαμογελαστές το πρωινό τους σε τραπεζαρίες ολόφωτες από τον ανέφελο ουρανό.

Τη δεύτερη μέρα στο μαγαζί είχα μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Άρχισα να συνηθίζω στην υποκριτική λέγοντας στους ανήλικους μετανάστες ό,τι μου υπαγόρευαν οι «συνεργάτες» μου να λέω: τα πάντα εδώ γίνονται με γνώμονα το καλό σας, όλοι είμαστε ίσοι, εμείς εδώ δεν κάνουμε διακρίσεις κλπ. Ομως οι «φιλοξενούμενοι» είχαν αμείλικτες απορίες. «Αν δεν υπάρχουν διακρίσεις τότε γιατί κάποιοι παίρνουν τα χαρτιά να φύγουν σε άλλη χώρα κι άλλοι όχι; Γιατί κάποιοι αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες με δικαίωμα παραμονής στη χώρα ενώ άλλοι στερούνται ακόμα και τη στοιχειώδη προστασία; Κι αν, όπως λέτε εδώ, εσείς είστε οι καλοί κι οι άλλοι απ’έξω είναι οι κακοί, τότε γιατί δεν κάνετε κάτι για να διορθώσετε αυτές τις αδικίες;»

Τις επόμενες μέρες σταμάτησα να ενθαρρύνω την τόση ελευθεριότητα στην έκφραση, μιμούμενος τους γύρω μου, μόνο και μόνο για ν’αποφύγω τις δύσκολες ερωτήσεις. Αυτές στις οποίες δεν είχα τι να πω. Αυτές στις οποίες είχα τι να πω αλλά δεν έπρεπε να πω απολύτως τίποτα. Δεν ήταν άλλωστε αυτός ο ρόλος μου. Η σύμβασή μου δεν μου επέτρεπε να παρέχω τέτοιες πληροφορίες. Οι προϊστάμενοί μου θα δυσαρεστούνταν ιδιαίτερα αν μάθαιναν ότι ενσπείρονται «καινά δαιμόνια» στις δομές φιλοξενίας, ότι υποδαυλίζεται η δυσαρέσκεια των  φιλοξενούμενων προς τους οικοδεσπότες τους.

Μετά από εβδομάδες εργασίας σταμάτησα ακόμα και να έχω τύψεις για όλα αυτά, αφού συνειδητοποίησα ότι η αποσιώπηση «ευαίσθητων ζητημάτων» ήταν ο χρυσός κανόνας. Για τα πάντα. Παραδόξως σε αυτό εδώ το μαγαζί ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο. Για την ακρίβεια, οι ανήλικοι μετανάστες-ωφελούμενοι των προγραμμάτων στέγασης δεν έχουν σχεδόν ποτέ δίκιο: το δίκιο βρίσκεται παντού τριγύρω εκτός από αυτούς. Ποτέ άλλωστε δεν έφτασε η φωνή τους έξω από το μαγαζί. Ποτέ δεν κατάφεραν να αρθρώσουν το δικό τους λόγο για το πώς βιώνουν αυτή τη φιλοξενία, για το τι πραγματικά τους παρέχεται και τι τους λείπει, για το πόσο ανθρωπιστική είναι τελικά όλη αυτή η διαχείριση των αποκαλούμενων «μεταναστευτικών ροών». Κι όποτε έγινε αυτό, έγινε με τη «συνετή» διαμεσολάβηση ή τη νουθεσία κάποιων ενηλίκων: με το αρμόδιο επιστημονικό προσωπικό ή μέσω των επιτρόπων  της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Ετσι που να διασφαλίζεται ότι τίποτε δεν πρόκειται να ρίξει σκιές στην έξωθεν καλή μαρτυρία των υποκαταστημάτων του ανθρωπισμού.

Και μέσα; Μέσα οι μέρες μου περνούσαν με μπόλικη εργασιακή εκμετάλλευση κι ακόμα περισσότερες συνειδησιακές δοκιμασίες. Ωστόσο, τα πάντα παρέμεναν σκεπασμένα από το γνώριμο, πια, πέπλο της υποκρισίας. Οι πάντες ασκούνταν στην ευγενή τέχνη της προσποίησης. Από τη μια οι συνάδελφοί μου προσποιούνταν ότι οικειοθελώς παρείχαν απλήρωτες ώρες και μέρες εργασίας (ποιος να μιλήσει εδώ για απλήρωτες αργίες, βραδινά ωράρια και χαμένα ρεπό, όταν ήδη η σύμβαση εργασίας προϋποθέτει τη συναίνεση του εργαζόμενου στη «μη καταβολή δώρων και επιδομάτων»;). Κι από την άλλη οι προϊστάμενοί μου προσποιούνταν ότι δεν υπάρχουν παράπονα, ούτε από τους «ωφελούμενους» αλλά ούτε και από τους «συνεργάτες».

Σκεφτήκαμε έτσι κάποιοι «συνεργάτες» να κάνουμε μια μικρή διακοπή εργασιών. Να ανοίξουμε ένα λάκκο στο συμπαγές έδαφος της σιωπής και της συναίνεσης. Να σταματήσουμε να παίζουμε το παιχνίδι της υποκρισίας. Να αρχίσουμε να μιλάμε για κάποια απ’όσα μας ενοχλούσαν. Και πρώτα-πρώτα για την ακαταλληλότητα ημών των ιδίων να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της δουλειάς. Για την αδυναμία μας να αντεπεξέλθουμε στις στοιχειώδεις ανάγκες ή τις εύλογες επιθυμίες των «φιλοξενουμένων» χωρίς το απαραίτητο αριθμητικά αλλά και το επαρκές ποιοτικά προσωπικό. Για όλες τις ανεπάρκειες των «επιστημόνων» του μαγαζιού και για τις αδεξιότητες των προϊσταμένων μας. Για την κυρίαρχη στάση κατευνασμού των παραπόνων αντί για επίλυση προβλημάτων. Για τον «οπαδισμό», την αφόρητη έπαρση και την αλαζονεία των αμειβόμενων επαγγελματιών της αλληλεγγύης. Κι ακόμα περισσότερο αποφασίσαμε να μιλήσουμε για εκείνους τους πάντοτε αόρατους, ατσαλάκωτους, πετυχημένους καριερίστες, για τους εσαεί υψηλά ιστάμενους ανθρωπιστές και για το όνειδος του φιλανθρωπικού τους σωματείου. Εκείνο που προβάλλει στην ταμπέλα τη «στήριξη ευάλωτων πληθυσμών» αλλά έχει καταχωνιασμένο στο πατάρι τον κυνισμό του οικονομικού κόστους των «παρεχόμενων υπηρεσιών».

Εκείνη η μέρα ήταν από τις τελευταίες στο μαγαζί. Μάζεψα από την αποθήκη τα προσωπικά μου είδη και κατευθύνθηκα στην πόρτα της εξόδου. Μαζί μου πήραν τον ίδιο δρόμο όσοι είχαν προηγουμένως την ίδια περιέργεια να μάθουν τι κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης και κάτω από την ταμπέλα του «ανθρωπισμού». Σταθήκαμε μια στιγμή στο δρόμο και κοιταχτήκαμε. Καμιά απογοήτευση. Έμεινε μόνο η στυφότητα στο στόμα εκείνου που βουτάει το δάχτυλο να δοκιμάσει λίγη απ’την αλήθεια.

Κωστής Μαργιόλης – Αλλότρια, ΤΑ ΚΟΙΝΑ – 03/10/2017

«Πληθυσμοί στο Στόχαστρο»: Εκδήλωση-Συζήτηση στο ZAD στη βορειοδυτική Γαλλία

Την Κυριακή 27 Αυγούστου στην βιβλιοθήκη Le Taslu στην περιοχή ZAD της βορειοδυτικής Γαλλίας θα πραγματοποιηθεί ολοήμερη εκδήλωση-συζήτηση (10πμ – 6μμ) γύρω από την έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο» με την παρουσία συντρόφων/ισσων της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης.

Το ZAD -παραλλαγή του κυριαρχικού αναπτυξιακού όρου “ Zone d’Aménagement Différé” (Αναβληθείσα Ζώνη Σχεδίασης) σε Zone À Défendre (Ζώνη προς Υπεράσπιση)- με τα λόγια της ιστοσελίδας της κατειλημμένης περιοχής: «…είναι ένα μέρος της επαρχίας κοντά στη Νάντη της Γαλλίας, το οποίο σύμφωνα με αυτούς-που-αποφασίζουν θα έπρεπε να κάνει χώρο για έναν διεθνή αερολιμένα.

Το κατασκευαστικό τους σχέδιο «Μεγάλη Δύση» είναι μία οικονομική πλατφόρμα διεθνούς σημασίας που εκτείνεται από τη Νάντη στο Saint-Nazaire, η οποία θα σχηματίσει μία ενιαία, τεράστια μητρόπολη. Η εκπλήρωση αυτού του σχεδίου σημαίνει την κατοχή του ουρανού, της θάλασσας και της γης, αντικαθιστώντας το τωρινό αεροδρόμιο στη Νάντη με ένα καινούριο στη Notre-Dame-des-Landes, αλλά επίσης και επεκτείνοντας το λιμάνι στο Saint-Nazaire και κατασκευάζοντας νέους δρόμους και λεωφόρους-εθνικές οδούς…

Οι στόχοι μας, ερχόμενοι/ες να ζήσουμε εδώ στο προτεινόμενο μέρος του αεροδρομίου, είναι πολλοί: να ζήσουμε σε μία περιοχή αντίστασης, όπου μπορούμε να είμαστε κοντά σε όσους/ες αντιτίθενται στο σχέδιο εδώ και 40 χρόνια και να έχουμε τη δύναμη να δράσουμε όταν το έργο ξεκινήσει. Να χρησιμοποιήσουμε εγκαταλελειμμένα μέρη προκειμένου να μάθουμε να ζούμε από κοινού, να οργώσουμε τη γη και να γίνουμε πιο αυτονομημένοι από το καπιταλστικό σύστημα.»

Ακολουθεί η αφίσα και η μετάφραση του καλέσματος της εκδήλωσης:

 

Από το 2015, η «μεταναστευτική κρίση» ακούγεται παντού. Χρειάζεται να κατανοήσουμε αυτήν τη στιγμή, χωρίς να υποπέσουμε στη μιντιακή πλειοδοσία: η μετανάστευση δεν είναι ένα νέο φαινόμενο, αλλά έχει μία ιδιαίτερη σημασία λόγω των επαναστάσεων στις χώρες του Μαγκρέμπ, του πολέμου στη Συρία και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, που συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στον εκτοπισμό πολλών ανθρώπων και στο μερικό άνοιγμα συγκεκριμένων συνόρων. Πάνω απ ‘όλα, η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών έχει γίνει ένα σημαντικό πολιτικό και οικονομικό ζήτημα σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Την άνοιξη του 2016, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Τουρκία υπέγραψαν συμφωνία, η οποία εμπεριέχει ειδικά ότι όλοι οι «νέοι παράνομοι μετανάστες» που θα φθάνουν στην Ελλάδα θα επαναπροωθούνται στην Τουρκία: ο έλεγχος των πληθυσμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο ξεπέρασε ένα σημαντικό κατώφλι, πέραν του οποίου οι μετανάστες μετατρέπονται ρητά σε ένα είδος διπλωματικού νομίσματος. Όταν φτάνουν στα ελληνικά νησιά, τοποθετούνται αμέσως σε κέντρα, όπου ενημερώνονται για την επιστροφή τους στην Τουρκία. Το σύμφωνο μετανάστευσης απαιτεί επίσης από την Τουρκία να «λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να αποτραπούν οι περαιτέρω οδοί παράνομης μετανάστευσης – θαλάσσιες ή χερσαίες – ώστε να μην είναι προσβάσιμα τα εδάφη με κατεύθυνση την Ε.Ε. Σε αντάλλαγμα, η ΕΕ δεσμεύεται να προσφέρει οικονομική βοήθεια ύψους τριών δισεκατομμυρίων ευρώ, ανανεώσιμη μόλις εξαντληθεί.

Σε λίγα χρόνια, τα σύνορα διαφόρων χωρών της Ευρώπης έχουν ενισχυθεί και επιπλέον έχουν γίνει αδιάβατα σε ορισμένα σημεία. Στην Ουγγαρία, μετά την κατασκευή ενός δεύτερου φράχτη και την αύξηση του αριθμού των συνοριοφυλάκων, ένας νόμος που ψηφίστηκε την άνοιξη επιτρέπει τη συστηματική κράτηση όλων των αιτούντων άσυλο στο έδαφός της.

Ο κλοιός στενεύει, οι μετανάστες έχουν εγκλωβιστεί σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ελλάδα ή η Σερβία. Νέα στρατόπεδα δημιουργούνται, κέντρα παραμονής για αιτήσεις ασύλου, αλλά και εργαστήρια διαχείρισης και καταστολής του πληθυσμού. Στην Ελλάδα, αυτά τα στρατόπεδα έχουν γίνει ένας πολύ κερδοφόρος οικονομικός τομέας: στο πλαίσιο της κρίσης, οι πολυάριθμες ΜΚΟ που ασχολούνται με τους μετανάστες συνιστούν μία στήριξη στην ανεργία. Στη Λέσβο, για παράδειγμα, η «μεταναστευτική κρίση» έχει «προσφέρει» θέσεις εργασίας στο μισό πληθυσμό. ΜΚΟ οργανώνουν την κοινωνική ειρήνη χωρίς την επιβολή και το γκλομπ. Και αν από τη μία πλευρά αποτελούν έναν πραγματικό τρόπο με τον οποίο πράττει κανείς, από την άλλη αποτελούν έναν τρόπο για να καταστραφούν όλες οι δυνατότητες αυτοοργάνωσης ή εξέγερσης των μεταναστών και όσων τους στηρίζουν.

Αυτά τα στρατόπεδα, ως επί το πλείστον ανοικτά για τους κατοίκους τους, αλλά κλειστά σε οποιονδήποτε άλλον πέραν από ΜΚΟ, τα διαχειρίζεται το Υπουργείο Άμυνας, και συνεπώς ένα μέρος του στρατού. Στην Ελλάδα, η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική και ένας αριθμός όσων υπηρετούν τη θητεία τους περνάνε από αυτά τα στρατόπεδα. Το κίνημα των αρνητών στράτευσης που έχει διαμορφωθεί εδώ και αρκετά χρόνια αντιμετωπίζει έτσι νέα ερωτήματα: η στρατιωτικοποίηση και ο έλεγχος των μεταναστών δεν μπορεί πλέον να θεωρείται και να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης συναντήθηκε με την ομάδα της Μυτιλήνης που αγωνίζεται ενάντια στα κέντρα κράτησης, «Musaferat»: μαζί έχουν γράψει ένα βιβλίο που δίνει μια εικόνα για τις συνέπειες της κρίσης της μετανάστευσης στην Ελλάδα , το ρόλο των ΜΚΟ, τη νέα οικονομική αγορά που διαμορφώνεται από τη μετανάστευση: «…η παρούσα έκδοση δεν επιδιώκει μια ακόμα ανάλυση της περίφημης «προσφυγικής κρίσης», που φάνηκε να πέφτει «από τον ουρανό στα κεφάλια μας» τον τελευταίο χρόνο, μετασχηματίζοντας όχι μόνο την κεντρική πολιτική ατζέντα και την ανθρωπογεωγραφία του χάρτη της Ελλάδας, αλλά και τον χάρτη των αντιστάσεων σε αυτή. Επιδιώκει να ανοίξει δημόσια τη συζήτηση για τα αποτελέσματα αυτής της στρατιωτικο/κατασταλτικής διαχείρισης, να αναδείξει τι πραγματικά είναι ο μιλιταρισμός, όχι ως παρεκκλίνουσα ιδεολογία του αστικού πολιτισμού αλλά ως δομικό του κομμάτι […]».

Από τις 10πμ έως τη 1μμ:

  • Οδοιπορικό στην Ευρώπη για την κατάσταση των μεταναστών
  • Η κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα και οι σχεδιασμοί στρατιωτικοποίησης
  • Οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές της Ε.Ε. και της Ελλάδας

Από τη 1μμ έως τις 2μμ: συλλογική κουζίνα

Από τις 2μμ έως τις 6μμ:

  • Στρατιωτικοποίηση
  • Η Ολική Άρνηση Στράτευσης, οι αγώνες, η αντίσταση και η αλληλεγγύη

Οι συζητήσεις θα διεξαχθούν στα αγγλικά με μετάφραση στα γαλλικά

Ενημερωτικό Σημείωμα Αύγουστος 2017 (Translated)

in english

Η Λέσβος συνεχίζει να αποτελεί το βασικό σημείο αφίξεων μεταναστών/ριών από τα τουρκικά παράλια. Μπορεί να είναι σαφώς λιγότερες από τα προηγούμενα δύο χρόνια, ωστόσο 3917 μετανάστες-ριες είχαν φτάσει στη Λέσβο μέσα στο 2017, μέχρι και τις 2 Αυγούστου[1]. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη ρατσιστική ρητορική που κάνει λόγο για „οικονομικούς μεταναστες“, πάνω από 60% προέρχεται από τις εμπόλεμες περιοχές της Μέσης Ανατολής και του Αφγανιστάν, με περίπου το 1/3 εξ αυτών να είναι παιδιά. Τον τελευταίο μήνα μάλιστα παρατηρείται να μην χρησιμοποιούνται άλλα νησιά ως σημεία εισόδου, όπως η Χίος και η Κως, αλλά τα δίκτυα να κατευθύνουν την συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών/ριών στο πέρασμα της Λέσβου.

Η συνθήκη αυτή τροφοδοτεί όλο και πιο έντονα τις αντιφάσεις στην τοπική κοινωνία. Με μεγάλος μέρος της τοπικής οικονομίας, ιδιαίτερα της πόλης της Μυτιλήνης, να είναι άμεσα εξαρτημένο από την υλοποίηση των αντιμεταναστευτικών πολιτικών, και ένα άλλο να προσπαθεί να υποδείξει τη συνθήκη αυτή ως σημείο υποτίμησης άλλων κλάδων. Δημιουργείται έτσι μία σύγκρουση συμφερόντων με την κάθε πλευρά να χρησιμοποιεί όλες της τις επιρροές ώστε ασκήσει πολιτικές πιέσεις. Επειδή όμως καμία από αυτές τις μεριές δεν βρίσκεται σε αντίθεση με την ουσία των ίδιων των αντιμεταναστευτικών πολιτικών, το ζητούμενο παραμένει πώς θα συνεχίσουν αυτές να αναπαράγονται, με το μικρότερο δυνατό κόστος.

 

Η Κατάσταση στο Κέντρο Κράτησης της Μόριας

Για μεγάλο διάστημα τον προηγούμενο καιρό, οι ντόπιες αλλά και εισαγόμενες αστυνομικές δυνάμεις ανέλαβαν, εκφοβίζοντας  τους μετανάστες, να αποτρέψουν την παρουσία τους στο κέντρο της πόλης, ιδιαίτερα κατά τις βραδινές ώρες. Εντεινόμενες περιπολίες με συνεχείς ελέγχους, προσαγωγές και ξυλοδαρμούς αλλάξαν σημαντικά την εικόνα του κέντρου της πόλης. Οι μετανάστες/ριες αναγκάστηκαν επί το πλείστον να αποτραβηχτούν στο κέντρο κράτησης της Μόριας και το δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ και να κυκλοφορούν στην πόλη για τα πλέον απαραίτητα.

Από το κέντρο κράτησης της Μόριας, μετά και από τις παρεμβάσεις που έλαβαν μέρος μέσα στην άνοιξη αυξάνοντας την χωρητικότητά του, απομακρύνθηκαν οι περισσότερες σκηνές, και οι μετανάστες/ριες είτε μεταφέρθηκαν σε άλλους χώρους ή βρήκαν στέγη στα κοντέινερ που τοποθετήθηκαν. Στο κέντρο κράτησης της Μόριας συνεχίζουν να κρατούνται οι νεοαφιχθέντες/σες μετανάστες/ριες, όσοι-ες δεν τους αναγνωρίζετε κάποια «ευαλωτότητα», ασυνόδευτοι ανήλικοι που δεν έχουν μεταφερθεί σε κάποιο από τους ξενώνες, καθώς και οι κρατούμενοι του συστεγαζόμενου Προαναχωρησιακού Κέντρου Κράτησης Αλλοδαπών (ΠΡΟΚΕΚΑ). Σύμφωνα με τις καταγγελίες τους, οι συνθήκες κράτησης παραμένουν πολύ κακές. Η αστυνομική βία και αυθαιρεσία είναι καθεστώς, ενώ υπάρχουν συνεχώς καταγγελίες για τα γεύματα που προσφέρονται καθώς και για την καθαριότητα του κέντρου στο οποίο αναγκάζονται και διαμένουν πάνω από 3.000 άτομα. Ανάμεσα τους, όπως προκύπτει και από τις τελευταίες εκθέσεις της Human Rights Watch[2] αλλά και της ΜΚΟ Γιατροί Χωρίς Σύνορα[3] που έχουν πρόσβαση στο χώρο, βρίσκονται πολλοί ασυνόδευτοι ανήλικοικαι άλλες ευάλωτες ομάδες χωρίς να τους παρέχεται κανενός είδους προστασίας. Επιπλέον, από το Μάιο του 2017, ακόμα και σε περιπτώσεις που τους αναγνωρίζεται από το στάδιο καταγραφής «ευαλωτότητα» είναι εξαναγκασμένοι να παραμένουν στο νησί μέχρι το στάδιο της πρώτης συνέντευξης αντί να τους επιτρέπεται η μετάβαση στην Αθήνα όπως γινόταν στο παρελθόν.

Σημαντικά προβλήματα εντοπίζονται και στην παροχή ιατρικής βοήθειας εντός του κέντρου κράτησης. Από τα τέλη Μαΐου, όταν και έληξε η σύμβαση του υπουργείου με τη ΜΚΟ Γιατροί του Κόσμου, εν αναμονή της ανάληψης της υπηρεσίας από το ΚΕΕΛΠΝΟ, την ιατρική υποστήριξη των μεταναστών που βρίσκονται στο κέντρο έχουν αναλάβει οι ΜΚΟ ERCI και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός με ολιγομελές προσωπικό.

Περισσότερο από όλα όμως, η μεγαλύτερη ματαίωση για τους μετανάστες/ριες έρχεται απο τις πολύ αργές διαδικασίες εξέτασης των αιτημάτων ασύλου και τις μαζικές αρνητικές απαντήσεις που εκδίδονται. Σε αυτό μάλιστα πρέπει να προστεθεί η ελλιπέστατη νομική υποστήριξη που λαμβάνουν οι περισσότεροι-ες. Μετά και την λήξη της σύμβασης γνωστής ΜΚΟ με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, για τις προβλεπόμενες παροχές, οι νομικοί σύμβουλοι που παραμένουν στο κέντρο είναι ελάχιστοι-ες, για να καλυφθούν οι ανάγκες. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι περισσότεροι μετανάστες/ριες να μην ενημερώνονται επαρκώς για τα δικαιώματά τους ως προς τις διαδικασίες αιτήματος ασύλου ή ακόμα χειρότερα προς την προσφυγή κατά των απορριπτικών αποφάσεων, και να βρίσκονται εκτεθειμένοι/ες στις προβλεπόμενες τιμωρητικές διαδικασίες του νομικού πλαισίου.

Η μακρόχρονη αναμονή, καθώς πολλοί-ες έχουν ξεπεράσει τον έναν χρόνο εγκλωβισμού στο νησί, η αβεβαιότητα για το τι θα ακολουθήσει, και η ψυχολογική, σωματική και οικονομική εξάντληση δημιουργούν μία ασφυκτική κατάσταση. Η συνθήκη του κέντρου δεν είναι καθόλου ασφαλής για τους/τις περισσότερους/ες μετανάστες/ριες. Το κέντρο εμφανίζει έντονα τα σημάδια γκετοποίησης με θύματα πάντα τους πιο αδύναμους.

 

Οργάνωση και αντιστάσεις των μεταναστών-ριών

Μέσα σε αυτές την κατάσταση είναι διάφορες οι προσπάθειες των μεταναστών να οργανωθούν και να αντισταθούν στη συνθήκη που τους έχει επιβληθεί. Οι πτέρυγες του κέντρου κράτησης έχουν κατά κύριο λόγο χωριστεί σύμφωνα με τον τόπο καταγωγής και την ομιλούμενη γλώσσα ενισχύοντας την αίσθηση μικροκοινοτήτων εντός του. Από το χειμώνα, σχεδόν σε όλες τις κοινότητες έχουν επιλεχθεί οι λεγόμενοι «αρχηγοί κοινοτήτων» (Community Leaders), με αρμοδιότητες να λειτουργούν ως διαμεσολαβητές μεταξύ των ατόμων της κοινότητάς τους, αλλά και με τις αρχές.

Ανάμεσα στις κοινότητες δεν λείπουν οι εντάσεις, καθώς πέρα από προϋπάρχουσες εθνοφυλετικές διαφορές, η επιλογή των αρχών να δίνουν προτεραιότητα εξέτασης των αιτημάτων ασύλου σε άτομα προερχόμενα από περιοχές που φέρουν μεγαλύτερη πιθανότητα χορήγησης καθεστώτος προστασίας δημιουργεί ανταγωνιστικά αισθήματα μεταξύ τους.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα και απέναντι στους κρατικούς εκβιασμούς και την καταστολή, δεν είναι λίγες οι φορές που ομάδες μεταναστών ορθώνουν αντιστάσεις. Οι περισσότερες διαμαρτυρίες έχουν αποδέκτες τις υπηρεσίες ασύλου και συγκεκριμένες ΜΚΟ που λειτουργούν ως τσιράκια των υπηρεσιών. Αποκλεισμοί των γραφείων, φθορές σε εξοπλισμό και μικροεξεγέρσεις αποτελούν τις πιο συνήθεις μορφές διαμαρτυρίας. Στα αιτήματα που εστιάζουν κυρίως στη βελτίωση των συνθηκών διαμονής στο κέντρο κράτησης, στην επίσπευση των διαδικασιών εξέτασης των αιτημάτων ασύλου και ενάντια στις απελάσεις-επαναπροωθήσεις στην Τουρκία, οι αρχές απαντάνε με όλο και περισσότερη βία. Αποκορύφωμα τέτοιας μορφής καταστολής, υπήρξαν τα γεγονότα μεταξύ 17 και 27 Ιουλίου. Στις διαμαρτυρίες της 18ης Ιουλίου, οι αστυνομικές δυνάμεις του νησιού απάντησαν με ακόμα περισσότερη βία και με τυφλές συλλήψεις[4]. Αποτέλεσμα ήταν ο τραυματισμός δεκάδων μεταναστών/ριών και η σύλληψη και παραπομπή σε δίκη 35 μεταναστών με βαριές διώξεις. Λίγες μέρες μετά (27/07),  οι αστυνομικές δυνάμεις συνεπικουρούμενες από επιπλέον προσωπικό που έφτασε στο νησί από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, προχώρησαν σε επιχείρηση «σκούπα» στο εσωτερικό του κέντρου, με τραμπουκισμούς, προσαγωγές και συλλήψεις. Αποτέλεσμα αυτών, ήταν πολλοί-ες μετανάστες-ριες να  τρομοκρατηθούν και να εγκαταλείψουν το κέντρο κράτησης, αναζητώντας καταλύματα σε πιο ασφαλή σημεία, ενώ όσοι αναγκάστηκαν να παραμείνουν το κάνουν υπό το φόβο ανάλογης μεταχείρισης.

Τον τελευταίο μήνα, πραγματοποιείται ακόμα μία απεργία πείνας. Στην απεργία που ξεκίνησε στις 29 Ιουνίου συμμετείχαν τα αδέρφια Harash και Amir Hampay, και οι Hussein Kozhin και Bahrooz Arash. Οι A. Hampay, και οι H. Kozhin και B. Arash βρισκόντουσαν έγκλειστοι στο προαναχωρησιακό κέντρο της Μόριας, καθώς τα αιτήματα ασύλου τους είχαν απορριφθεί και στο δεύτερο βαθμό. Παρόλο που έχουν προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια ενάντια στις αποφάσεις αυτές, οι αρχές εξακολουθούν να τους έχουν έγκλειστους για πολλούς μήνες. Μάλιστα τον Amir Hampay είχαν προσπαθήσει να τον απελάσουν ενώ ακόμα εκκρεμούσε η εξέταση της προσφυγής τους. Παράλληλα με τους τρεις προαναφερόμενους ο Harash Hampay πραγματοποιεί απεργία πείνας από τις 30 Ιουνίου στην κεντρική πλατεία της Μυτιλήνης, ως ένδειξη αλληλεγγύης και προσπαθώντας να διαρρήξει το πέπλο αορατότητας που δημιουργεί η απομόνωση της Μόριας για τον αγώνα των συντρόφων του. Η παρουσία του ωστόσο σε δημόσιο σημείο χώρο τον έχει εκθέσει σε συνεχής παρενοχλήσεις από τις τοπικές αρχές αλλά και απειλές από ντόπια φασιστοειδή. Ένα πρώτο θετικό αποτέλεσμα υπήρξε με την απόφαση για άρση της κράτησης του Amir Hampay, στις 21/07.  Οι H. Kozhin και B. Arash εγκατέλειψαν την απεργία στις 01/08, καθώς είχαν αρχίσει να εμφανίζονται σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία τους και μετά από διαβεβαιώσεις-υποσχέσεις που έλαβαν από ότι οι διαδικασίες άρσης της κράτησής τους θα προχωρούσαν σύντομα. Ωστόσο ο Harash Hampay, αποφάσισε τη συνέχιση της απεργίας, μέχρι και την οριστική απελευθέρωσή τους.

Παράλληλα τον τελευταίο 1,5 μήνα έχει οργανωθεί συνέλευση μεταξύ μεταναστών-ριών και αλληλέγγυων για ζητήματα που αφορούν LGBTQI+ άτομα. Η συνέλευση προέκυψε ως συνέπεια των καθημερινών απειλών, ξυλοδαρμών και παραβιάσεων που δέχονται μέλη της κοινότητας στο κέντρο κράτησης της Μόριας αλλά και μέσα στην πόλη. Μέσα στις συνθήκες εξαθλίωσης που επιφέρουν οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές, τα πατριαρχικά, σεξιστικά στερεότυπα εκδηλώνονται στην πιο βίαιή τους μορφή. Βασικοί στόχοι της συνέλευσης αποτελούν η ενδυνάμωση των μελών της, αλλά και η διεκδίκηση της αναγνώρισης της επικινδυνότητας της κατάστασης που βιώνουν από τις αρμόδιες αρχές. Έχουν ήδη απευθυνθεί στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, με σκοπό να μην τους επιβάλλονται οι διοικητικοί περιορισμοί παραμονής στο νησί και το κέντρο κράτησης της Μόριας, και να μπορούν να μένουν σε ασφαλής ξενώνες ή διαμερίσματα εκτός του νησιού.

Με πάνω από 3.200 νεκρούς στην Μεσόγειο κατά το 2017, και πολλές χιλιάδες εγκλωβισμένους-ες στα διάφορα κέντρα κράτησης στα σύνορα και στην επικράτεια της ευρώπης, είναι φανερό ότι ο πόλεμος κατά των μεταναστών μαίνεται με την ίδια ένταση, και ας χάθηκε από τις οθόνες των καναλιών. Η ελληνική κυβέρνηση ούτως ή άλλως έχει ήδη ανακοινώσει την όξυνση των επιθέσεών της με νέα προαναχωρησιακά, κέντρα κράτησης κλειστού τύπου να κατασκευάζονται στα νησιά αλλά και με τη βίαιη καταστολή των οποιοδήποτε διαμαρτυριών των μεταναστών και των αλληλέγγυων όπως και των υποδομών αυτών.

Musaferat

Αύγουστος 2017

[1] https://data2.unhcr.org/en/situations/mediterranean/location/5179

[2] http://www.tovima.gr/society/article/?aid=892894

[3] https://msf.gr/magazine/dramatiki-epideinosi-ton-synthikon-gia-toys-aitoyntes-asylo-sti-lesvo

[4] https://vimeo.com/226277179

 

Προηγούμενα ενημερωτικά εδώ

Δήλωση Απεργού Πείνας Arash Hampay

μετάφραση από εδώ

Σήμερα είναι η 29η ημέρα της απεργίας πείνας των Kozhin Hussein και Bahrooz Arash στην φυλακή της Μόριας. Σήμερα είναι η 28η ημέρα της δικής μου απεργίας πείνας στην πλατεία της Μυτιλήνης. Κάνουμε απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στην τεράστια αδικία που υπάρχει στην Ευρώπη απέναντι στους πρόσφυγες ‘χωρίς καταφύγιο’.

Αμφιβάλλω πως έχετε προσπαθήσει να αναλογιστείτε τα γεγονότα που συνέβησαν εδώ πριν δύο μέρες, όταν 200 ΜΑΤ εισέβαλαν στο camp της Μόριας στις 6 το πρωί. Είχαν ως στόχο τους ανθρώπους που δεν είχαν την κάρτα ‘ausweiss’ για οποιονδήποτε λόγο. Είχαν ως στόχο ανθρώπους που απορρίφθηκαν στις συνεντεύξεις τους. Είχαν ως στόχο ανθρώπους που υποπτευόντουσαν ότι είχαν πάρει μέρος στις διαμαρτυρίες. Όλοι αυτοί συννελήφθησαν και τους έβαλαν στη φυλακή. Άκουσα πως υπάρχουν 18 Αφρικανές γυναίκες μεταξύ των ανθρώπων που απελάθηκαν. Όλες στάλθηκαν στο κέντρο κράτησης. Δεν ξέρω αν είδατε τις εικόνες που δημοσίευσα πριν από μερικές ημέρες. Φωτογράφησα κάποια παιδιά που είναι θύματα πολέμου. Ήταν μισοντυμένα, μόνο από τη μέση και κάτω. Δεν έδειχναν να είναι καθαρά. Δούλευαν. Μάζευαν σκουπίδια από το έδαφος. Ένα από τα παιδιά κουβαλούσε ένα καρότσι μπροστά από προσωπικό της EURO-RELIEF.

Φωτογράφισα τα παιδιά και δημοσίευσα τις φωτογραφίες στα κοινωνικά μέσα που χρησιμοποιώ. Αυτά τα μέσα έχουν 20.000 μέλη. Αναρωτιέμαι αν είδατε τις φωτογραφίες ή όχι. Ξέρατε ότι καθημερινά απελαύνουν ντουζίνες προσφύγων; Αυτοί οι πρόσφυγες που είναι ΘΥΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ. Πρόσφυγες που έχουν φύγει από δικτατορίες και επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης. Πρόσφυγες που έχουν ζητήσει καταφύγιο από εσάς. Πρόσφυγες που απελαύνονται υπό την πλήρη σιωπή της αστυνομίας και των Ηνωμένων Εθνών. Πρόσφυγες που απελαύνονται, χωρίς μέριμνα για την ασφάλεια των ζωών τους, πίσω στις χώρες τους. Δεν έχετε δικαιολογία να μην γνωρίζετε για όλα αυτά, καθώς δημοσιεύω προσεκτικά αυτές τις αθλιότητες κάθε μέρα. Αυτές οι δημοσιεύσεις έχουν κοινοποιηθεί μεταξύ των 20.000 ανθρώπων που με ακολουθούν στα μέσα. Εντούτοις, μόνο μια χούφτα κόσμου έχει αντιδράσει. Λιγότερο από 100 άνθρωποι έχουν αντιδράσει. Για μένα, αυτό δείχνει πόσο αδιάφορη έχει γίνει η κοινωνία. Αυτό είναι επικίνδυνο. Αυτό καταμαρτυρά έλλειψη συνείδησης και έλλειψη της γενικότερης ηθικής στην κοινωνία. Μια κοινωνία που χειροτερεύει περισσότερο κάθε μέρα, που γίνεται εντελώς αδιάφορη και ανήξερη απέναντι στην αδικία, τη βία, τον πόλεμο, τον εξευτελισμό, και την ανηθικότητα.

Παρότι νιώθω ότι η ενεργειακή κρίση και η κρίση του νερού απειλούν πραγματικά τον κόσμο, η παρακμή της ηθικής, η αδιαφορία και η ανηθικότητα της κοινωνίας απειλεί την κοινωνία ακόμα περισσότερο.

Λέω μαλακίες; Ναι, είναι αλήθεια, πραγματικά λέω μαλακίες. Δεν έχω φάει τίποτα εδώ και 28 μέρες. Περιμέναμε την προστασία σας, αλλά μας αφήσατε μόνους στην φυλακή, σε έναν τόπο βασανιστηρίων. Ειμαι καλά, αλλά μην πιστέψετε αυτό το ψέμα. Αν ήμουν καλά δεν θα έγραφα για την ταλαιπωρία. Αντί για την ταλαιπωρία θα μιλούσα εκτενέστατα για την ομορφιά της Ελλάδας και τα γραφικά ελληνικά νησιά.

Όλες οι δηλώσεις μου είναι παρόμοιες. Οι κραυγές και τα παράπονά μου μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Τα επαναλαμβάνω συνεχώς. Είναι τόσο κουραστικό και για εσάς και για μένα.

Δεν πιστεύω ότι η ενεργειακή κρίση και η κρίση του νερού είναι τόσο επικίνδυνες όσο η κρίση ηθικής, αδιαφορίας και άγνοιας του κόσμου.

Δε θα μιλήσω άλλο σήμερα για αυτά τα πράγματα. Θα ήθελα να μοιραστώ κάποια όμορφα γεγονότα που συνέβησαν τις τελευταίες δύο μέρες που βρίσκομαι σε αυτό το τουριστικό, μυθολογικό και πολιτισμένα νησί.

Οι Kozhin Hussein και Bahrooz Arash βρίσκονται σε πάρα πολύ άσχημη κατάσταση. Ειδικά, βρίσκονται σε επικίνδυνη κατάσταση. Αυτοί οι δύο άνθρωποι χρειάζονται την προσοχή σας τώρα. Το λιγότερο που μπορείτε να κάντε είναι να δημοσιεύεσετε τις φωτογραφίες τους και τα νέα που μαθαίνετε για αυτούς. Αυτό είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένας σύμμαχος. Ας κάνετε ό,τι θέλετε, ας είστε στο πλευρό τους ή όχι, ας διαδηλώσετε την αλληλεγγύη σας απέναντί τους ή όχι. Ούτως ή άλλως θα συνεχίσουμε με την μοναξιά μας. Θα συνεχίσουμε τον χορό μας με τον θάνατο μέχρι την ημέρα που ο Bahrooz και ο Kozhin θα είναι ελεύθεροι. Μπορείτε να τους ελευθερώσετε, ή μπορείτε να στείλετε τρεις ακόμα ανθρώπους στον θάνατο με τα ίδια σας τα χέρια. Πιστεύουμε ότι είναι καλύτερο να πεθάνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός.

Θυμάμαι την μητέρα μου. Την μητέρα μου με το αγνό της μυαλό που μου είπε αντίο με το κεφάλι της ήσυχο. Μου είπε “Πήγαινε, εκεί τους σέβονται τους ανθρώπους. Είμαι σίγουρη ότι οι άνθρωποι και το κράτος δε θα σου κάνουν κακό. Δε θα σε φυλακίσουν και δε θα σε βασανίσουν”. Εκείνη τη φορά έκανες λάθος καλή μου μητέρα, αγαπημένε μου άγγελε.

27-07-2017

Νεότερη ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης των 35 διωκόμενων της Μόριας

Σύμφωνα με τους δικηγόρους των συλληφθέντων, έχει ήδη ξεκινήσει η μεταφορά των μεταναστών σε διάφορες φυλακές της ελλάδας. Υπενθυμίζουμε ότι από τους 35 συλληφθέντες μέχρι το Σάββατο 22/06 από τον ανακριτή είχαν περάσει 30 άτομα (σε προηγούμενη ενημέρωση είχε γραφτεί λανθασμένα 31). Από τους υπόλοιπους πέντε, οι τέσσερις δεν περάσανε επειδή δεν μπορούσε να βρεθεί διερμηνέας στη γλώσσα τους, και ο πέμπτος ήταν ο βαριά τραυματισμένος σενεγαλέζος που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο. Λόγω της παρέλευσης του προβλεπόμενου χρόνου κράτησης για τη διενέργεια της απολογίας στον ανακριτή, για τους τέσσερις που δεν είχε βρεθεί ακόμα διερμηνέας διατάχθηκε η άρση της ποινικής τους κράτησης. Για τους δύο ωστόσο διατάχθηκε η διοικητική πλέον κράτησής τους, καθώς τα αιτήματα ασύλου τους είχαν απορριφθεί και σε δεύτερο βαθμό, και έτσι θα οδηγηθούν στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης της Μόριας. Και για τους τέσσερις πάντως, παραμένει ανοιχτή η δικογραφία και θα πρέπει να παραστούν στον ανακριτή μόλις βρεθεί διερμηνέας. Ο Σενεγαλέζος, οδηγήθηκε σήμερα στον ανακριτή και μετά την απολογία του, αποφασίστηκε η δίωξη του με το σύνολο των κατηγοριών επίσης, παρόλα αυτά σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους διατάχθηκε η άρση της κράτησής τους, με την επιβολή απλώς περιοριστικών όρων. Από τους 30 που είχαν περάσει τις προηγούμενες μέρες από τον ανακριτή, μέχρι τις προηγούμενες μέρες, 19 εξ αυτών έχουν οδηγηθεί στις φυλακές τους Κορυδαλλού και του Αυλώνα, και ακόμα δύο στις φυλακές Χίου.

Από μεγάλος μέρος των διωκόμενων έχουν κατατεθεί με τη βοήθεια των δικηγόρων τους, μηνύσεις για τους ξυλοδαρμούς τους από αστυνομικούς κατά τη διάρκεια της σύλληψής τους, αλλά και κατά την κράτησή τους στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου.

Musaferat

27-07-2017

Για τα γεγονότα στις 18-07 στο Kέντρο Kράτησης της Μόριας Λέσβου (Translated)

In English

Από την Δευτέρα 17-07 είχε ανακοινωθεί από μερίδα μεταναστών, κυρίως αφρικανικής καταγωγής, ότι θα ξεκινούσαν επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες λόγω των μεγάλων καθυστερήσεων για την εξέταση των αιτημάτων ασύλου τους, αλλά και για τις κάκιστες συνθήκες στις οποίες εξαναγκάζονται να διαβιούν στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Τη Δευτέρα οι διαμαρτυρίες είχαν τη μορφή καθιστικής διαμαρτυρίας αποκλείοντας τα γραφεία της ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου (EASO). Την Τρίτη και ενώ η διαμαρτυρία είχε ξεκινήσει ξανά ως καθιστική έξω πάλι από τα γραφεία της EASO, οδηγώντας τους υπαλλήλους της να εγκαταλείψουν τα γραφεία τους, οι αρχές υπέδειξαν τους-τις διαμαρτυρόμενους/ες μετανάστες/ριες στους/ις υπόλοιπους/ες ως υπαίτιους για τις καθυστερήσεις στρέφοντάς τους εναντίον τους. Οι μεταξύ τους αντεγκλήσεις οδήγησαν σε κορύφωση της έντασης και οι διαμαρτυρόμενοι/ες μετανάστες προχώρησαν έξω από το κέντρο κράτησης αποκλείοντας τον δρόμο. Κατά τη διαμαρτυρία τους αυτή, δέχθηκαν για ακόμα μία φορά την βία των αστυνομικών δυνάμεων που προσπάθησαν να τους απομακρύνουν κυνηγώντας τους στο εσωτερικό του κέντρου και κάνοντας χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Από μέρους τους, οι μετανάστες/ριες απάντησαν στην επίθεση που δέχθηκαν με πετροπόλεμο, οδηγώντας τις αστυνομικές δυνάμεις στην αναδίπλωσή τους αρχικά, αλλά και σε μερικές φθορές σε παρκαρισμένα οχήματα περιμετρικά του κέντρου. Παράλληλα μπήκαν φωτιές για τη δημιουργία οδοφραγμάτων κάποιες από τις οποίες ξέφυγαν στα γειτονικά ελαιοκτήματα. Οι αστυνομικές δυνάμεις ενισχύθηκαν με περισσότερες διμοιρίες ΜΑΤ και πραγματοποίησαν επέμβαση στο εσωτερικό ενώ την ίδια ώρα δύο πυροσβεστικά αεροπλάνα τύπου Petzetel πραγματοποιούσαν ρίψεις νερού στα σημεία που εκδηλωνόντουσαν οι φωτιές.

 

Μετά την ολοκλήρωση των συγκρούσεων οι αστυνομικές δυνάμεις απέκλεισαν την είσοδο στο κέντρο κράτησης και πραγματοποίησαν επιχείρηση “σκούπα” στο εσωτερικό. Οι μετανάστες/ριες που είχαν εγκλωβιστεί δέχθηκαν την μανία των ΜΑΤ που εισέβαλαν ακόμα και στο εσωτερικό των κοντέινερ ξυλοκοπώντας αδιακρίτως όποιους έβρισκαν μπροστά τους και συλλαμβάνοντας εν τέλει 35 άτομα στο σωρό, με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματος, αφού είχαν στοχοποιηθεί αφρικανοί μετανάστες. Πολλοί μετανάστες είναι χτυπημένοι, ενώ μεταξύ τους υπάρχουν τραυματίες από ευθείες βολές δακρυγόνων, με έναν μετανάστη να φέρει τραύμα στο στήθος και ακόμα έναν στο πόδι. Όλοι οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου  όπου κρατήθηκαν και σύμφωνα με τις καταγγελίες τους συνέχισαν να δέχονται χτυπήματα από τους μπάτσους. Ενώ οι περισσότεροι ήταν τραυματισμένοι, μόνο ένας από αυτούς οδηγήθηκε στο νοσοκομείο Μυτιλήνης όπου και κρίθηκε αναγκαία η νοσηλεία του.

 

Το μεσημέρι της 19 Ιουλίου, οι 34 από αυτούς, πλην του νοσηλευόμενου, οδηγήθηκαν στον ανακριτή με την απειλή να τους απαγγελθούν σοβαρότατες κατηγορίες. Οι περισσότεροι ήταν ξυπόλητοι με εμφανή τα σημάδια από τα χτυπήματα των μπάτσων. Καθ’ όλη τη διάρκεια παραμονής τους στο δικαστήριο υπήρχαν συνεχόμενες πιέσεις από τους μπάτσους που τους συνόδευαν, να αλληλοκατηγορηθούν, με υποσχέσεις για απαλλαγή από τις κατηγορίες, ακόμα και άρσης των περιοριστικών όρων παραμονής στο νησί. Όλοι οι μετανάστες αρνήθηκαν τις κατηγορίες αλλά και να υποδείξουν τον οποιοδήποτε ως υπαίτιο. Την υπεράσπισή τους έχουν αναλάβει δικηγόροι από το Legal Center Lesvos, αλλά λόγω του πλήθους των διωκόμενων και του μεγέθους της δικογραφίας κρίνεται αναγκαία η υποστήριξή τους από παραπάνω δικηγόρους. Μοναδικοί μάρτυρες κατηγορίας που εμφανίστηκαν ήταν μπάτσοι από τις μονάδες που τους επιτέθηκαν. Οι κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν είναι καρμπόν για όλους και αφορούν: α) αντίσταση, β) στάση, γ) διατάραξη κοινής ειρήνης των πολιτών, δ) εμπρησμός, ε) Απόπειρα βαριάς σωματικής βλάβης κατά συναυτουργία σε βάρος αστυνομικών και στ) διακεκριμένες περιπτώσεις φθοράς. Η προανάκριση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή και το Σάββατο, 21 και 22 Ιουλίου αντίστοιχα.

Τα κέντρα κράτησης δεν ομορφαίνουν με υποσχέσεις,

Γκρεμίζονται με εξεγέρσεις

 

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους μετανάστες

Musaferat

Ιούλιος 2017

Για το εφετείο της εκκένωσης του Ορφανοτροφείου

Αναδημοσίευση από provo.gr

Μια ιστορία για την Τούμπα του 2016

Η ιστορία ξεκινά με την κατάληψη του Ορφανοτροφείου τον Δεκέμβρη του 2015. Χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες κηρύχθηκαν ξαφνικά παράνομοι και εγκλωβίστηκαν στον ελλαδικό χώρο. Μέσα σε λίγους μήνες εκτοπίστηκαν και από την Ειδομένη –έναν υπαίθριο και σχετικά ανεξέλεγκτο, με στοιχεία πρόχειρης αυτοδιαχείρισης, χώρο εγκατάστασης στα σύνορα– σε απομονωμένα και επιτηρούμενα καμπς και κέντρα κράτησης σε όλη τη χώρα.

Όσοι/ες πηγαίναμε τακτικά στην Ειδομένη από το καλοκαίρι του 2015, είδαμε τον χειμώνα του 2015-2016 να χτίζεται ένας φράχτης, είδαμε ανθρώπους να ζουν μέσα στη λάσπη και να ξυλοκοπούνται από την αστυνομία, να γεννάνε σε σκηνές, να καίνε ό,τι βρουν μπροστά τους για να ζεσταθούν, να μεταφέρονται άσκοπα από πόλη σε πόλη με λεωφορεία, να «πετάγονται» από καμπ σε καμπ, να τους σταματάνε στο πουθενά ώστε να καθυστερήσουν την έλευσή τους στα σύνορα. Ακόμη και αν τα κατάφερναν, τους γύριζαν στην Αθήνα, με αποτέλεσμα πολλοί/ές να πέφτουν θύματα εμπορίου ανθρώπων, ακόμα και οργάνων. Ο κατάλογος της κακοποίησης συνεχίζεται επί μακρόν και για πάντα, αφού η κατάσταση μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει. Συγκεκριμένα, οι μετανάστ(ρι)ες ξαναγίνονται αόρατοι, και η Ελλάδα, από αποκλειστικά κράτος-διακινητής, γίνεται σιγά σιγά και κράτος-εισπράκτορας κονδυλίων ανθρωπιστικής βοήθειας. Πλέον οι μετανάστ(ρι)ες σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε καμπς, φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης και τμήματα, όπου δολοφονούνται ή εξοντώνονται, ωθούνται αναγκαστικά στην παραίτηση ή τη στημένη παρανομία, αφού δεν έχουν καμία δυνατότητα να εγκατασταθούν, να μορφωθούν, να δουλέψουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Ποιοι-ες είμαστε Μέσα σε αυτές τις συνθήκες κινητοποιήθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι στο πλευρό των μεταναστ(ρι)ών. Όχι έμμισθα, ούτε από οίκτο. Είμαστε λοιπόν κάποιοι/ες από αυτούς. Συναντηθήκαμε από διάφορα σημεία της πόλης και του κόσμου, άνθρωποι που χρόνια τώρα αγωνιζόμαστε στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και τις σχολές μας, άνθρωποι που συμμετέχουμε ενεργά στα κινήματα και στους κοινωνικούς αγώνες. Κοινή μας ανάγκη υπήρξε η δημιουργία ενός τόπου συνάντησης ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, ενός συλλογικού χώρου, μακριά από την επιτήρηση και τη διαχείριση του κράτους, των θεσμών του και των ΜΚΟ, ενός χώρου που θα προτάσσει την ισοτιμία και την αυτοργάνωση. Πρόκειται για ένα κτίριο που είχε καταληφθεί για να στεγάσει μετανάστριες και μετανάστες, στο πλαίσιο της αλληλεγγύης προς ανθρώπους που υπόκεινται την καταπίεση και την περιθωριοποίηση επειδή είχαν την «ατυχία» να μην γεννηθούν στην κυρίαρχη (καθώς και κυριαρχική) Δύση, επειδή είχαν την «ατυχία» να βρίσκονται στην υποτιμημένη πλευρά ενός διπόλου που είναι δομημένο ιεραρχικά, ορίζοντας και διαχωρίζοντας τις αξίες ανθρώπινων ζωών σε ανώτερες και κατώτερες. Επειδή είχαν την «ατυχία» να υπάρχουν σε έναν κόσμο που επιβάλλει και αναπαράγει την ύπαρξη της καταπίεσης, διακρίνοντας τους ανθρώπους σε προνομιούχους και μη.

Ποιοι-ες γίναμε: δημιουργήθηκε έτσι λοιπόν μια συνέλευση που δεν αποτελούνταν μόνο από «προνομιούχους», ντόπιους και ευρωπαίες, που οι μεταφράσεις ήταν πολλές και οι διαφορετικές γλώσσες ακόμα περισσότερες, που αγωνιζόμασταν μαζί και όχι γι’ αυτές/αυτούς.

Από τη θεωρία στην πράξη Έτσι, κάναμε κατάληψη στο χώρο του πρώην ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» και φτιάξαμε μέσα σε αυτό με τα ίδια μας τα χέρια (ντόπιοι, ευρωπαίοι και μετανάστες) δωμάτια φιλοξενίας (για έως και 80 άτομα), κουζίνα, φαρμακείο, χώρο για τα παιδιά, καφενείο, κήπο, κάναμε τακτικές συναντήσεις με δικηγόρους που φρόντιζαν για τα χαρτιά των μεταναστ(ρι)ών, με τη στήριξη της γειτονιάς σε είδη πρώτης ανάγκης αλλά και τη συμμετοχή της. Ταυτόχρονα, κάναμε εκδηλώσεις με ομιλίες μέσα στην κατάληψη αλλά και έξω από αυτήν, σε πλατείες, καταλήψεις και φεστιβάλ, μιλώντας τόσο για το ίδιο το εγχείρημα όσο και για τα δικαιώματα των μεταναστ(ρι)ών για ελεύθερη μετακίνηση και χαρτιά. Προχωρήσαμε σε παρεμβάσεις ενάντια στην εκκένωση και την κατεδάφιση του κτιρίου, καλέσαμε έξω από στρατόπεδα συγκέντρωσης με αίτημα την απελευθέρωσή τους, διεκδικήσαμε έμπρακτα την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη και την εργασία, ομάδες ατόμων πήγαιναν συνέχεια στα καμπς και συμμετείχαμε ενεργά στα αντιφασιστικά καλέσματα. Όλα αυτά τα αποφασίζαμε και τα διεκπεραιώναμε όλες/οι μαζί, με εβδομαδιαίες συνελεύσεις σε όλες τις γλώσσες, ώστε όλοι/ες να μπορούν να συμμετέχουν. Δεν κάναμε διαχωρισμούς βάσει θρησκείας, ούτε χώρας προέλευσης, ούτε οικογενειακής κατάστασης. Επίσης, δεν αναγνωρίζαμε και δεν αναγνωρίζουμε το διαχωρισμό των μεταναστ(ρι)ών σε νόμιμους και παράνομους. Για εμάς, λοιπόν, αυτή η κατάληψη αποτέλεσε τον ζωτικό μας χώρο, καθώς και τον πρώτο ασφαλή χώρο για τους/τις μετανάστ(ρι)ες για περίπου οχτώ μήνες, και ήταν η απόδειξη ότι μπορούμε να ζούμε, να δουλεύουμε και να αγωνιζόμαστε μαζί.

Καταστολή, αλλά όχι αναστολή Στα τέλη Ιουλίου 2016, η αστυνομία «χτύπησε την πόρτα» του Ορφανοτροφείου με ΜΑΤ, φαγάνες και μπουλντόζες, προσήγαγε όποιους/ες βρήκε μέσα (εκτός από τις οικογένειες με μωρά και μικρά παιδιά, που δεν θα έγραφαν καλά στις κάμερες). Στη συνέχεια, άφησε την εργολαβία να ολοκληρώσει το έργο της Εκκλησίας, με την κατεδάφιση του κτιρίου. Τελικά, κατηγορίες για την κατάληψη αποδόθηκαν μόνο σε ντόπιους και ευρωπαίους, ενώ όσοι μετανάστες είχαν προσαχθεί οδηγήθηκαν σε καμπς έξω από τη Θεσσαλονίκη. Η συνεργασία που επιτυγχάνουν ο δήμος, η κυβέρνηση Συριζανέλ, η αστυνομία, το πανεπιστήμιο, τα μμε και η Εκκλησία στον τομέα της διαχείρισης και της καταστολής των μεταναστ(ρι)ών είναι εντυπωσιακή.

Βέβαια, από την πρώτη κιόλας μέρα δεχτήκαμε απειλές από το κατά τα άλλα «φιλάνθρωπο» παπαδαριό, για πολλούς λόγους: Γιατί η πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών είναι μουσουλμάνοι. Γιατί ήταν εμφανείς στην τοπική ζωή και καθημερινότητα και όχι κοινωνικά αποκλεισμένοι, όπως θέλει το κράτος. Γιατί η Εκκλησία διεκδικεί το οικόπεδο, χωρίς το κτίριο, για να χτίσει «φιλανθρωπικό» μεγαθήριο για τα κέρδη της. Έτσι, μετά την χρόνια απραξία της, τελικά προχώρησε στην καταστροφή όχι μόνο ενός ιστορικού κτιρίου, αλλά και ενός εγχειρήματος, που με όλα του τα προβλήματα στάθηκε αλληλέγγυο και στο ύψος των περιστάσεων απέναντι στις πολιτικές των συμφερόντων που εξυψώνουν το κέρδος και υποβαθμίζουν τον άνθρωπο. Ένα κτίριο που κατάφερε να γίνει το σπίτι μας. Με αυτήν την κατεδάφιση χάθηκε ένας χώρος συνάντησης, γεμάτος ιστορίες και βιώματα, αποθήκες γεμάτες είδη πρώτης ανάγκης που είχαν συγκεντρωθεί και πολλά προσωπικά αντικείμενα, αλλά όχι η επιμονή μας. Κάποιοι συνέχισαν το ταξίδι τους, κάποιοι παρέμειναν ακόμα εδώ ψάχνοντας για δουλειά ή προετοιμάζοντας την επόμενή τους κίνηση. Αν δεν συνεχίζαμε, θα ήταν σαν να αρνιόμαστε το ίδιο το ένστικτο της ελευθερίας.

Τι έμεινε Φυσικά, μέχρι και σήμερα ο χώρος όπου στεγαζόταν η κατάληψη στέγης μεταναστ(ρι)ών Ορφανοτροφείο είναι γεμάτος μπάζα. Τελικώς δεν έγινε καμία αξιοποίηση του χώρου. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι η εκκένωση και η ταχύτητα με την οποία ξεκίνησε η διαδικασία κατεδάφισης δεν επαληθεύει τα λεγόμενα κράτους και Εκκλησίας για αξιοποίηση του χώρου για το κοινό συμφέρον, αλλά δηλώνει την πρόθεση να χτυπηθεί ένα «επικίνδυνο» εγχείρημα, ένα κέντρο αγώνα όπου ντόπιοι και μετανάστ(ρι)ες ζούσαν και πάλευαν μαζί.

Σήμερα η κατάσταση για τους μετανάστ(ρι)ες δεν έχει αλλάξει. Οι πνιγμοί έχουν γίνει συνήθεια, τα παιδιά των μεταναστ(ρι)ών στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν πηγαίνουν σχολείο, και τα καμπς «αναβαθμίζονται» για να στοιβάξουν και άλλες/ους, περιθωριοποιώντας τους μακριά από τη ζωή της πόλης. Κόσμος συνεχίζει να απελαύνεται μαζικά στην «ασφαλή» Τουρκία με βάση το σύμφωνο ΕΕ-Τουρκίας. Τα 70 στα 100 ευρώ που αντιστοιχούν σε κάθε μόνιμα εγκατεστημένο αιτούντα άσυλο δεν ξέρουμε πού πήγαν.

Ως μετανάστ(ρι)ες μετά την εκκένωση οδηγηθήκαμε σε καμπς εκτός πόλης, και ανεξάρτητα από την επιλογή μας να γυρίσουμε στο κέντρο της πόλης και να ενωθούμε με τους υπόλοιπους/ες στον αγώνα κατά της καταστολής, φάνηκε ξεκάθαρα η πολιτική διαχείριση, της απομόνωσης και της διάσπασης, που ακολουθεί το κράτος. Ως αλληλέγγυες/οι αντιμετωπίζουμε μεγάλες ποινές φυλάκισης και υπέρογκα ποσά σε δικαστικά έξοδα. Οι σχέσεις μας όμως δυναμώνουν και θα μας συνδέει πάντα η αλληλεγγύη και η ανάγκη για αξιοπρεπή ζωή. Μοιραζόμαστε όσα έχουμε και αγωνιζόμαστε μαζί για όσα μας ανήκουν, ενάντια στις αιτίες που γεννούν την υποτίμηση των ζωών μας. Σίγουρα επιβεβαιώσαμε το πιο σημαντικό: ότι τα εγχειρήματα αυτοοργάνωσης των μεταναστ(ρι)ών, η έμπρακτη αλληλεγγύη στους/στις χωρίς χαρτιά και οι κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών είναι και παραμένουν η μεγαλύτερη απειλή για το κράτος και τα τσιράκια του.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ/ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ, ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΠΟΙΝΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟΥ

 

*(αναβολή από 26/5) Δευτέρα 29 Μάη, 7 μμ: Συγκέντρωση – Εκδήλωση, Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας

Τετάρτη 31 Μάη, 9 πμ: Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Πρώην συνέλευση κατάληψης στέγης μεταναστ(ρι)ών Ορφανοτροφείο

Ακολουθούν φωτογραφίες από τις αφισοκολλήσεις καθώς και από την πολυπόθητη “αξιοποίηση” του οικοπέδου από την εκκλησία και τον Ανθιμο.