(Ελληνικά) Για τους-τις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες στην πλατεία Σαπφούς

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Το κείμενο σε pdf

Τη στιγμή που οι στρατιωτικοαστυνομικές επιχειρήσεις αποτροπής εξελίσσονται αμείωτες, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα με άγνωστο αριθμό ναυαγίων και νεκρών, η πειθάρχηση και o αποκλεισμός όσων καταφέρουν να περάσουν εντατικοποιούνται. Η υποτίμηση, η εξαθλίωση και η καταστολή στα κέντρα κράτησης αποτελούν, ανοιχτά πλέον, τις πολιτικές που εφαρμόζει το ελληνικό κράτος απέναντι στους-ις μετανάστες-ριες για να περάσει τα μηνύματα του προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο μαζικός εγκλωβισμός στα νησιά, που είναι εγκατεστημένα τα hot spots, κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η απομόνωσή τους από τους αστικούς ιστούς και τις αλληλέγγυες δομές και η βίαιη καταστολή όσων τολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτή τη συνθήκη αποτελούν γνώριμες εικόνες και για τους πλέον ανυποψίαστους. Οι μετανάστες που καταφθάνουν αποτελούν για ακόμα μία φορά το σώμα για την άσκηση τοπικών και εθνικών πολιτικών. Η «σύμπλευση» όλων των δυνάμεων για την αντιμετώπιση της δυσμενής συνθήκης όπου η Ελλάδα έχει περιέλθει ως συνοριακό κράτος της Ευρώπης, η ταύτιση με τα ρατσιστικά αφηγήματα που παρουσιάζουν τους μετανάστες είτε ως απειλή είτε ως θύματα και φυσικά η αναπαραγωγή του κεφαλαίου μέσα από το τεράστιο σύμπλεγμα της πολεμικής και ανθρωπιστικής βιομηχανίας που έχει στηθεί, είναι τα οχήματα που προσπαθούν να μετατρέψουν τους μετανάστες-ριες σε απλούς κομπάρσους της ζωής τους. Ως ικέτες για μία πιθανή ευκαιρία να περάσουν στα εδάφη της Ευρώπης νόμιμα ή παράνομα, πρέπει να παραμένουν αόρατοι, παθητικοί και άβουλοι. Υπάρχουν όμως πάντα αυτοί και αυτές που δεν θα πειθαρχήσουν. Οδηγούμενοι πότε από συνείδηση, πότε από το αδιέξοδο  και πότε από την απελπισία θα ορθώσουν το ανάστημά τους και θα βγούνε μπροστά διαρρηγνύοντας, τουλάχιστον, το καθεστώς αορατότητας στο οποίο είναι καταδικασμένοι.

Έτσι και οι μετανάστες και μετανάστριες που συνεχίζουν να βρίσκονται αγωνιζόμενοι-ες στην κεντρική πλατεία της Μυτιλήνης. Ξεκινώντας από μία απλή διαμαρτυρία στις 20 Οκτωβρίου αρνούμενοι-ες να συνεχίζουν να ζουν στις συνθήκες εξαθλίωσης του κέντρου κράτησης της Μόριας, βρέθηκαν να διεκδικούν πολλά παραπάνω. Είδαν τους μπάτσους να τρομοκρατούν τους ίδιους και τους αλληλέγγυους για συλλήψεις, είδαν τις διάφορες υπηρεσίες να απομακρύνουν πολλούς δίνοντας τους ψεύτικες υποσχέσεις, είδαν να περικυκλώνονται από στρατό και νέους με περιβολές παρέλασης στις φιέστες των εθνικιστικών επετείων, είδαν τους τοπικούς «παράγοντες» να τους τραμπουκίζουν και να τους διώχνουν, είδαν μικρούς και μεγάλους να λιποθυμούν από την εξάντληση και τα ασθενοφόρα να αρνούνται να τους πάρουν, είδαν «πολιτιστικούς» συλλόγους να τους πετάνε έξω από καταλύματα που τους είχαν προσφερθεί για να προστατευθούν από τις καιρικές συνθήκες. Όμως αυτοί συνεχίζουν να παραμένουν εκεί. Άνδρες και γυναίκες από διαφορετικές χώρες προέλευσης, με τον μικρότερο να είναι μόλις 11 μηνών, σε διαφορετικά στάδια καταγραφής και αιτημάτων ασύλου, αρνούμενοι-ες να υποκύψουν σε οποιοδήποτε διαχωρισμό αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη να συνεχίσουν όλοι μαζί.

Στεκόμαστε δίπλα τους αντλώντας καθημερινά μαθήματα θάρρους, συνείδησης και αγώνα. Αλληλέγγυοι-ες στον αγώνα τους όπως και σε κάθε αγώνα που δίνεται. Στέλνοντας σινιάλα αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους μετανάστες της πλ. Συντάγματος, στους 8 διωκόμενους μετανάστες από την Πέτρου Ράλλη, στους 35 διωκόμενους για τα εξεγερσιακά γεγονότα του Ιουλίου στο κέντρο κράτησης της Μόριας.

Αγωνιζόμενοι για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Musaferat

Νοέμβριος 2017

 

Πορεία Αλληλεγγύης

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου

στις 17:00

στην Πλ.Σαπφούς

Presentation – Discussion

Saturday 18 November
at 20:00
in the Mpineio Squat


Presentation – Discussion
with the Tabboush Collective
of the illustrated publication
“An ongoing story”

Information on the publication: https://ongoingstory.espivblogs.net/en/

Protest

Tuesday 14/11 at 16:30

Protest at Moria detention center

for the kidnapping from the police

of the hunger striker

Hesam Shaeri Hesari

republished by: https://enoughisenough14.org/2017/11/12/refugeesgr-lesvos-hunger-striker-in-moria-detention-for-deportation/Hesam Shaeri Hesari

Screening – Bar

On Saturday 11/11 at 20:00 in Mpineio Squat, there is going to be a screening of the documentary Amu Khayat with the presence of its creator. A bar will follow.

At the start there is also going to take place  an informative discussion for the case of the 35 migrants accused for the incidents that took place in the Moria detention centre demonstration on 18th July.

Event’s postponement

 

Tonights event is postponed due to expected bad weather condition and the need of supporting the struggle of migrants in Sapfo Square.

A new date will be announce soon.

Solidarity with the migrants’ struggle

Freedom of movement for all

 

New death and demonstrations by migrants in Moria


Following the death of a 5 years old child on the 10th October from a cause as yet unknown, one more was added to the previous ones in the detention centre of Moria. On Friday 20th October a 55 -year-old Iraqi passed away, being the 13th death in the concentration camps of the island. The medical exams showed a heart problem as the cause of death, while his co-detainees say that he had been complaining to the authorities and the NGOs over the last week without being given any attention. Same complaints exist for the death of the 5yr old girl, who had to sleep in a summer tent with her parents and 5 brothers, that were asking for blankets without being heard either. The authorities try to claim that the deaths in the detention centres are the result of natural causes or from chronic diseases; however they are nothing less than the transfer of the antimigration death-politics from the borders of Greece and EU on its own grounds. Thousand of migrants are trapped in detention centers, living under wretched conditions, exhausted by prolonged detention, and desperate from the uncertainty that surrounds them. The only cause of death is the devaluation of their lives from the racist policies of the state. As “foreign bodies” they are not entitled to have the same needs as all others, such as shelter, food, or access to the health system.

As arrivals have increased significantly lately and asylum rates are frighteningly slow, more than 5,500 migrants are stowed away in Moria’s detention center, with its actual capacity not exceeding 2,500. This condition has made the situation intolerable for most of them posing beyond the other, and serious security issues for the weakest ones. A mixture of intertwined powers and repressive means  is used to discipline immigrants, without however being always applicable.

The latest example is the latest protest of some 150, mostly afghans, migrants, which has been going on since Friday 20/10. A serious fight between arab-speaking migrants and afghans in the detention center has led many of the detainees to refuse to spend any more days in it. Initially, they occupied the street in front of the center for a night, urging authorities to speed up their asylum claims, but also move them to safer places as there were many women and children among them.  On Saturday morning they tried to march down to the city of Mytilene for a protest, but they were blocked by police forces at the entrance of the city. When the road opened again, they continued their march to Sapfo Square, the main square of the city where they decided to stay until their demands were met. From the beginning, the police presence was very intense in their attempt to terrorise the migrants but also the people that were coming to show their solidarity. Many of them had to pass from identification checks. However, the constant arrival of more and more people has led the police to withdraw from the square and the migrants spent the night in the square. Since Sunday morning and while police pressure against the people that were coming for solidarity continued, the authorities tried to convince them to abandon the square by promising them to speed up their procedures and transfer them to Kara Tepe’s center. Meanwhile, several migrants, with children among them, had to be transported to the hospital due to exhaustion. A serious hurdle for some of their demands to be met is being played by the UNCHR, which, according to reports, denies the registration of the protestors in Sappho Square for their transfer to Kara Tepe’s camp, asking them to return in the Moria centre, because they are afraid that this would set an example for other migrants as well.

With the weather conditions being expected to worsen over the next days, the only solution for the migrants and the people in solidarity that stand next to them is the strengthening of the struggles. Against the state-capitalist barbarity, the culture of the borders, the nations and the nationalisms.

Musaferat

 October 2017

Προβολή Ντοκιμαντέρ και Καφενείο

Το Σάββατο 28/10 στις 20.00 στην Κατάληψη στο μπίνειο, θα πραγματοποιηθεί προβολή ντοκιμαντερ παρουσία του δημιουργού του και θα ακολουθήσει καφενείο.

Θα προηγηθεί ενημέρωση για την υπόθεση των 35 διωκόμενων για την εξέγερση της Μόριας στις 18 Ιουλίου.

Έξω η ταμπέλα γράφει «ανθρωπισμός»

 

 

 

αναδημοσίευση από Το περιοδικό

Μια περιήγηση στον κόσμο των ΜΚΟ και της «διαχείρισης προσφυγικών πληθυσμών»

Μου άρεσε πάντοτε να χαζεύω απ’έξω τις βιτρίνες: εκκεντρικές διακοσμήσεις, παγωμένα βλέμματα ανθρώπινων ομοιωμάτων, η μόνιμη αμφιβολία στις κινήσεις του καταναλωτή και το ατέλειωτο πέρα-δώθε των εργαζομένων. Ομως, πίσω απ’ τα τζάμια η εικόνα είναι πάντοτε παραπειστική. Η φαντασμαγορία της βιτρίνας είναι φτιαγμένη για να ξεγελάει ακόμα και τον πελάτη που περνιέται υποψιασμένος. Αν δεν πιάσεις το εμπόρευμα με τα ίδια σου τα χέρια, ο μαγαζάτορας είναι ικανός να σου πουλήσει τα πιο δυσώδη φύκια του Σαρωνικού μέσα σε πολυτελές περιτύλιγμα από μεταξωτές κορδέλες.

Αφήνοντας πίσω τις επιφυλάξεις, είπα κάποια στιγμή να σταματήσω να κοιτάω σαν χάνος και να περάσω στα ενδότερα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις στον διευθυντή του καταστήματος (βιογραφικά, συνεντεύξεις κλπ), άνοιξε στο πέρασμά μου μια διπλή αυτόματη πόρτα. Απ’έξω έγραφε «Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων». Πάνω στη τζαμαρία τεράστια αυτοκόλλητα με φράσεις όπως «Weloverefugees» και λέξεις γεμάτες καλωσύνη και συμπόνοια στο συνάνθρωπο.

Όπως «Ανθρωπισμός». Στην άκρη μία πινακίδα με ενημέρωνε ότι ο χώρος παρακολουθείται (και χρηματοδοτείται) από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Την πρώτη μέρα της δουλειάς κατάλαβα πώς πρέπει να αναβαθμίσω το λεξιλόγιό μου, υιοθετώντας την αργκό των τεχνοκρατών της φιλανθρωπίας: εδώ στην καθομιλουμένη τα παιδιά είναι «φιλοξενούμενοι», ενώ στην πιο επίσημη γλώσσα ονομάζονται «ωφελούμενοι». Επίσης οι συνάδελφοι, οι προϊστάμενοι και τα αφεντικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, χωρίς ιεραρχίες και προστριβές. Τόσο ωραία που αυτοαποκαλούμαστε όλοι «συνεργάτες». Σύντομα έπαψε να μου προκαλεί εντύπωση η τυπολατρική επιμονή στον εξευγενισμένο λόγο, αφού κατάλαβα το νόημα πίσω από τις λέξεις. Τα πάντα εδώ μέσα καλύπτονται από ένα πέπλο υποκρισίας: όλα πρέπει να φαίνονται -και ν’ακούγονται- άψογα και επιμελημένα, όπως εκείνες οι οικογένειες στις τηλεοπτικές διαφημίσεις που παίρνουν χαμογελαστές το πρωινό τους σε τραπεζαρίες ολόφωτες από τον ανέφελο ουρανό.

Τη δεύτερη μέρα στο μαγαζί είχα μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Άρχισα να συνηθίζω στην υποκριτική λέγοντας στους ανήλικους μετανάστες ό,τι μου υπαγόρευαν οι «συνεργάτες» μου να λέω: τα πάντα εδώ γίνονται με γνώμονα το καλό σας, όλοι είμαστε ίσοι, εμείς εδώ δεν κάνουμε διακρίσεις κλπ. Ομως οι «φιλοξενούμενοι» είχαν αμείλικτες απορίες. «Αν δεν υπάρχουν διακρίσεις τότε γιατί κάποιοι παίρνουν τα χαρτιά να φύγουν σε άλλη χώρα κι άλλοι όχι; Γιατί κάποιοι αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες με δικαίωμα παραμονής στη χώρα ενώ άλλοι στερούνται ακόμα και τη στοιχειώδη προστασία; Κι αν, όπως λέτε εδώ, εσείς είστε οι καλοί κι οι άλλοι απ’έξω είναι οι κακοί, τότε γιατί δεν κάνετε κάτι για να διορθώσετε αυτές τις αδικίες;»

Τις επόμενες μέρες σταμάτησα να ενθαρρύνω την τόση ελευθεριότητα στην έκφραση, μιμούμενος τους γύρω μου, μόνο και μόνο για ν’αποφύγω τις δύσκολες ερωτήσεις. Αυτές στις οποίες δεν είχα τι να πω. Αυτές στις οποίες είχα τι να πω αλλά δεν έπρεπε να πω απολύτως τίποτα. Δεν ήταν άλλωστε αυτός ο ρόλος μου. Η σύμβασή μου δεν μου επέτρεπε να παρέχω τέτοιες πληροφορίες. Οι προϊστάμενοί μου θα δυσαρεστούνταν ιδιαίτερα αν μάθαιναν ότι ενσπείρονται «καινά δαιμόνια» στις δομές φιλοξενίας, ότι υποδαυλίζεται η δυσαρέσκεια των  φιλοξενούμενων προς τους οικοδεσπότες τους.

Μετά από εβδομάδες εργασίας σταμάτησα ακόμα και να έχω τύψεις για όλα αυτά, αφού συνειδητοποίησα ότι η αποσιώπηση «ευαίσθητων ζητημάτων» ήταν ο χρυσός κανόνας. Για τα πάντα. Παραδόξως σε αυτό εδώ το μαγαζί ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο. Για την ακρίβεια, οι ανήλικοι μετανάστες-ωφελούμενοι των προγραμμάτων στέγασης δεν έχουν σχεδόν ποτέ δίκιο: το δίκιο βρίσκεται παντού τριγύρω εκτός από αυτούς. Ποτέ άλλωστε δεν έφτασε η φωνή τους έξω από το μαγαζί. Ποτέ δεν κατάφεραν να αρθρώσουν το δικό τους λόγο για το πώς βιώνουν αυτή τη φιλοξενία, για το τι πραγματικά τους παρέχεται και τι τους λείπει, για το πόσο ανθρωπιστική είναι τελικά όλη αυτή η διαχείριση των αποκαλούμενων «μεταναστευτικών ροών». Κι όποτε έγινε αυτό, έγινε με τη «συνετή» διαμεσολάβηση ή τη νουθεσία κάποιων ενηλίκων: με το αρμόδιο επιστημονικό προσωπικό ή μέσω των επιτρόπων  της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Ετσι που να διασφαλίζεται ότι τίποτε δεν πρόκειται να ρίξει σκιές στην έξωθεν καλή μαρτυρία των υποκαταστημάτων του ανθρωπισμού.

Και μέσα; Μέσα οι μέρες μου περνούσαν με μπόλικη εργασιακή εκμετάλλευση κι ακόμα περισσότερες συνειδησιακές δοκιμασίες. Ωστόσο, τα πάντα παρέμεναν σκεπασμένα από το γνώριμο, πια, πέπλο της υποκρισίας. Οι πάντες ασκούνταν στην ευγενή τέχνη της προσποίησης. Από τη μια οι συνάδελφοί μου προσποιούνταν ότι οικειοθελώς παρείχαν απλήρωτες ώρες και μέρες εργασίας (ποιος να μιλήσει εδώ για απλήρωτες αργίες, βραδινά ωράρια και χαμένα ρεπό, όταν ήδη η σύμβαση εργασίας προϋποθέτει τη συναίνεση του εργαζόμενου στη «μη καταβολή δώρων και επιδομάτων»;). Κι από την άλλη οι προϊστάμενοί μου προσποιούνταν ότι δεν υπάρχουν παράπονα, ούτε από τους «ωφελούμενους» αλλά ούτε και από τους «συνεργάτες».

Σκεφτήκαμε έτσι κάποιοι «συνεργάτες» να κάνουμε μια μικρή διακοπή εργασιών. Να ανοίξουμε ένα λάκκο στο συμπαγές έδαφος της σιωπής και της συναίνεσης. Να σταματήσουμε να παίζουμε το παιχνίδι της υποκρισίας. Να αρχίσουμε να μιλάμε για κάποια απ’όσα μας ενοχλούσαν. Και πρώτα-πρώτα για την ακαταλληλότητα ημών των ιδίων να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της δουλειάς. Για την αδυναμία μας να αντεπεξέλθουμε στις στοιχειώδεις ανάγκες ή τις εύλογες επιθυμίες των «φιλοξενουμένων» χωρίς το απαραίτητο αριθμητικά αλλά και το επαρκές ποιοτικά προσωπικό. Για όλες τις ανεπάρκειες των «επιστημόνων» του μαγαζιού και για τις αδεξιότητες των προϊσταμένων μας. Για την κυρίαρχη στάση κατευνασμού των παραπόνων αντί για επίλυση προβλημάτων. Για τον «οπαδισμό», την αφόρητη έπαρση και την αλαζονεία των αμειβόμενων επαγγελματιών της αλληλεγγύης. Κι ακόμα περισσότερο αποφασίσαμε να μιλήσουμε για εκείνους τους πάντοτε αόρατους, ατσαλάκωτους, πετυχημένους καριερίστες, για τους εσαεί υψηλά ιστάμενους ανθρωπιστές και για το όνειδος του φιλανθρωπικού τους σωματείου. Εκείνο που προβάλλει στην ταμπέλα τη «στήριξη ευάλωτων πληθυσμών» αλλά έχει καταχωνιασμένο στο πατάρι τον κυνισμό του οικονομικού κόστους των «παρεχόμενων υπηρεσιών».

Εκείνη η μέρα ήταν από τις τελευταίες στο μαγαζί. Μάζεψα από την αποθήκη τα προσωπικά μου είδη και κατευθύνθηκα στην πόρτα της εξόδου. Μαζί μου πήραν τον ίδιο δρόμο όσοι είχαν προηγουμένως την ίδια περιέργεια να μάθουν τι κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης και κάτω από την ταμπέλα του «ανθρωπισμού». Σταθήκαμε μια στιγμή στο δρόμο και κοιταχτήκαμε. Καμιά απογοήτευση. Έμεινε μόνο η στυφότητα στο στόμα εκείνου που βουτάει το δάχτυλο να δοκιμάσει λίγη απ’την αλήθεια.

Κωστής Μαργιόλης – Αλλότρια, ΤΑ ΚΟΙΝΑ – 03/10/2017

«Πληθυσμοί στο Στόχαστρο»: Εκδήλωση-Συζήτηση στο ZAD στη βορειοδυτική Γαλλία

Την Κυριακή 27 Αυγούστου στην βιβλιοθήκη Le Taslu στην περιοχή ZAD της βορειοδυτικής Γαλλίας θα πραγματοποιηθεί ολοήμερη εκδήλωση-συζήτηση (10πμ – 6μμ) γύρω από την έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο» με την παρουσία συντρόφων/ισσων της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης.

Το ZAD -παραλλαγή του κυριαρχικού αναπτυξιακού όρου “ Zone d’Aménagement Différé” (Αναβληθείσα Ζώνη Σχεδίασης) σε Zone À Défendre (Ζώνη προς Υπεράσπιση)- με τα λόγια της ιστοσελίδας της κατειλημμένης περιοχής: «…είναι ένα μέρος της επαρχίας κοντά στη Νάντη της Γαλλίας, το οποίο σύμφωνα με αυτούς-που-αποφασίζουν θα έπρεπε να κάνει χώρο για έναν διεθνή αερολιμένα.

Το κατασκευαστικό τους σχέδιο «Μεγάλη Δύση» είναι μία οικονομική πλατφόρμα διεθνούς σημασίας που εκτείνεται από τη Νάντη στο Saint-Nazaire, η οποία θα σχηματίσει μία ενιαία, τεράστια μητρόπολη. Η εκπλήρωση αυτού του σχεδίου σημαίνει την κατοχή του ουρανού, της θάλασσας και της γης, αντικαθιστώντας το τωρινό αεροδρόμιο στη Νάντη με ένα καινούριο στη Notre-Dame-des-Landes, αλλά επίσης και επεκτείνοντας το λιμάνι στο Saint-Nazaire και κατασκευάζοντας νέους δρόμους και λεωφόρους-εθνικές οδούς…

Οι στόχοι μας, ερχόμενοι/ες να ζήσουμε εδώ στο προτεινόμενο μέρος του αεροδρομίου, είναι πολλοί: να ζήσουμε σε μία περιοχή αντίστασης, όπου μπορούμε να είμαστε κοντά σε όσους/ες αντιτίθενται στο σχέδιο εδώ και 40 χρόνια και να έχουμε τη δύναμη να δράσουμε όταν το έργο ξεκινήσει. Να χρησιμοποιήσουμε εγκαταλελειμμένα μέρη προκειμένου να μάθουμε να ζούμε από κοινού, να οργώσουμε τη γη και να γίνουμε πιο αυτονομημένοι από το καπιταλστικό σύστημα.»

Ακολουθεί η αφίσα και η μετάφραση του καλέσματος της εκδήλωσης:

 

Από το 2015, η «μεταναστευτική κρίση» ακούγεται παντού. Χρειάζεται να κατανοήσουμε αυτήν τη στιγμή, χωρίς να υποπέσουμε στη μιντιακή πλειοδοσία: η μετανάστευση δεν είναι ένα νέο φαινόμενο, αλλά έχει μία ιδιαίτερη σημασία λόγω των επαναστάσεων στις χώρες του Μαγκρέμπ, του πολέμου στη Συρία και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, που συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στον εκτοπισμό πολλών ανθρώπων και στο μερικό άνοιγμα συγκεκριμένων συνόρων. Πάνω απ ‘όλα, η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών έχει γίνει ένα σημαντικό πολιτικό και οικονομικό ζήτημα σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Την άνοιξη του 2016, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Τουρκία υπέγραψαν συμφωνία, η οποία εμπεριέχει ειδικά ότι όλοι οι «νέοι παράνομοι μετανάστες» που θα φθάνουν στην Ελλάδα θα επαναπροωθούνται στην Τουρκία: ο έλεγχος των πληθυσμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο ξεπέρασε ένα σημαντικό κατώφλι, πέραν του οποίου οι μετανάστες μετατρέπονται ρητά σε ένα είδος διπλωματικού νομίσματος. Όταν φτάνουν στα ελληνικά νησιά, τοποθετούνται αμέσως σε κέντρα, όπου ενημερώνονται για την επιστροφή τους στην Τουρκία. Το σύμφωνο μετανάστευσης απαιτεί επίσης από την Τουρκία να «λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να αποτραπούν οι περαιτέρω οδοί παράνομης μετανάστευσης – θαλάσσιες ή χερσαίες – ώστε να μην είναι προσβάσιμα τα εδάφη με κατεύθυνση την Ε.Ε. Σε αντάλλαγμα, η ΕΕ δεσμεύεται να προσφέρει οικονομική βοήθεια ύψους τριών δισεκατομμυρίων ευρώ, ανανεώσιμη μόλις εξαντληθεί.

Σε λίγα χρόνια, τα σύνορα διαφόρων χωρών της Ευρώπης έχουν ενισχυθεί και επιπλέον έχουν γίνει αδιάβατα σε ορισμένα σημεία. Στην Ουγγαρία, μετά την κατασκευή ενός δεύτερου φράχτη και την αύξηση του αριθμού των συνοριοφυλάκων, ένας νόμος που ψηφίστηκε την άνοιξη επιτρέπει τη συστηματική κράτηση όλων των αιτούντων άσυλο στο έδαφός της.

Ο κλοιός στενεύει, οι μετανάστες έχουν εγκλωβιστεί σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ελλάδα ή η Σερβία. Νέα στρατόπεδα δημιουργούνται, κέντρα παραμονής για αιτήσεις ασύλου, αλλά και εργαστήρια διαχείρισης και καταστολής του πληθυσμού. Στην Ελλάδα, αυτά τα στρατόπεδα έχουν γίνει ένας πολύ κερδοφόρος οικονομικός τομέας: στο πλαίσιο της κρίσης, οι πολυάριθμες ΜΚΟ που ασχολούνται με τους μετανάστες συνιστούν μία στήριξη στην ανεργία. Στη Λέσβο, για παράδειγμα, η «μεταναστευτική κρίση» έχει «προσφέρει» θέσεις εργασίας στο μισό πληθυσμό. ΜΚΟ οργανώνουν την κοινωνική ειρήνη χωρίς την επιβολή και το γκλομπ. Και αν από τη μία πλευρά αποτελούν έναν πραγματικό τρόπο με τον οποίο πράττει κανείς, από την άλλη αποτελούν έναν τρόπο για να καταστραφούν όλες οι δυνατότητες αυτοοργάνωσης ή εξέγερσης των μεταναστών και όσων τους στηρίζουν.

Αυτά τα στρατόπεδα, ως επί το πλείστον ανοικτά για τους κατοίκους τους, αλλά κλειστά σε οποιονδήποτε άλλον πέραν από ΜΚΟ, τα διαχειρίζεται το Υπουργείο Άμυνας, και συνεπώς ένα μέρος του στρατού. Στην Ελλάδα, η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική και ένας αριθμός όσων υπηρετούν τη θητεία τους περνάνε από αυτά τα στρατόπεδα. Το κίνημα των αρνητών στράτευσης που έχει διαμορφωθεί εδώ και αρκετά χρόνια αντιμετωπίζει έτσι νέα ερωτήματα: η στρατιωτικοποίηση και ο έλεγχος των μεταναστών δεν μπορεί πλέον να θεωρείται και να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης συναντήθηκε με την ομάδα της Μυτιλήνης που αγωνίζεται ενάντια στα κέντρα κράτησης, «Musaferat»: μαζί έχουν γράψει ένα βιβλίο που δίνει μια εικόνα για τις συνέπειες της κρίσης της μετανάστευσης στην Ελλάδα , το ρόλο των ΜΚΟ, τη νέα οικονομική αγορά που διαμορφώνεται από τη μετανάστευση: «…η παρούσα έκδοση δεν επιδιώκει μια ακόμα ανάλυση της περίφημης «προσφυγικής κρίσης», που φάνηκε να πέφτει «από τον ουρανό στα κεφάλια μας» τον τελευταίο χρόνο, μετασχηματίζοντας όχι μόνο την κεντρική πολιτική ατζέντα και την ανθρωπογεωγραφία του χάρτη της Ελλάδας, αλλά και τον χάρτη των αντιστάσεων σε αυτή. Επιδιώκει να ανοίξει δημόσια τη συζήτηση για τα αποτελέσματα αυτής της στρατιωτικο/κατασταλτικής διαχείρισης, να αναδείξει τι πραγματικά είναι ο μιλιταρισμός, όχι ως παρεκκλίνουσα ιδεολογία του αστικού πολιτισμού αλλά ως δομικό του κομμάτι […]».

Από τις 10πμ έως τη 1μμ:

  • Οδοιπορικό στην Ευρώπη για την κατάσταση των μεταναστών
  • Η κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα και οι σχεδιασμοί στρατιωτικοποίησης
  • Οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές της Ε.Ε. και της Ελλάδας

Από τη 1μμ έως τις 2μμ: συλλογική κουζίνα

Από τις 2μμ έως τις 6μμ:

  • Στρατιωτικοποίηση
  • Η Ολική Άρνηση Στράτευσης, οι αγώνες, η αντίσταση και η αλληλεγγύη

Οι συζητήσεις θα διεξαχθούν στα αγγλικά με μετάφραση στα γαλλικά

Information Note – August 2017

Lesbos island is still the main point of arrival of migrants from the Turkish coast. The number may be lower than the two previous years, however 3917 had arrived to Lesbos in 2017, up to August 2[1]. Contrary to the dominant racist rhetoric that speaks of «economic immigrants», more than 60% of them comes from the war torn regions in the Middle East and Afghanistan, 1/3 of which are children. During the last month it’s been observed that no other islands are used as points of arrival, like Chios and Kos, but that networks direct the vast majority of migrants to Lesbos.

This condition feeds more and more intensely into the contradictions in the local community. With a large part of the local economy, especially of the city of Mytilene, directly depending on the implementation of the anti-migration policies, and another part trying to point out this condition as the point of devaluation of other fields. This leads to a conflict of interest, with each side using all the influence they have to put political pressure. But since none of the two sides is contradictory with the essence of the anti-migration policies themselves, the question that remains is how will the latter continue to repeat themselves, with the least possible cost.

 

The situation in Moria detention centre

For some time a while back, local and imported police forces took up the task of deterring the migrants from being at the city centre, especially at night, and tried to achieve that through a process of intimidation. Intensified patrols with constant controls, arrests and beatings changed the image of the city centre dramatically. Migrants were forced to, for the most part, withdraw to Moria’s detention centre and the public camp of Kara Tepe, and visit town only for the most essential.

After the interventions that took place during the spring which increased the centre’s capacity, most of the tents were removed from Moria’s detention centre, and so the migrants were either transferred to other places or they were put into the new containers that were brought there. The migrants that are still kept in the detention centre are: a) new arrivals, b) people without any ‘vulnerability’ status, c) unaccompanied minors that haven’t been transferred to one of the houses for minors, and d) detainees in the pre-removal detention centre (PROKEKA), which is also located in the centre. According to their complaints, the detention conditions are stilll horrible. The live in a status of police brutality and arbitrarines, while there are continuous complaints about the meals they are given, as well as for the cleanliness of the centre, in which more than 3,000 persons are forced to live. Amongst them, as is also revealed through the latest reports by Human Rights Watch[2] and Médecins Sans Frontières (MSF)[3] who have access to this place, there are many unaccompanied minors and other vulnerable groups, with no protection whatsoever provided to them. Additionally, since May 2017, even in situations where they are granted ‘vulnerability’ status from registration, they are forced to remain on the island until their first interview, instead of being allowed to move to Athens like they were in the past.

Another area that has serious problems is the health service inside the detention centre. Since the end of May, when the contract between the Ministry of Health and Médecins du Monde (MDM) ended, until such time as the health service is taken up by the Centre for the Control and Prevention of Diseases (KEELPNO), the health support of the migrants in the detention centre is undertaken by the NGOs ERCI and Greek Red Cross, with little staff.

More than anything else, however, the biggest stress for the migrants is because of the extremely slow processing of their asylum applications, as well as the negative decisions that are issued en masse. To this should be added the impaired legal support that most of them have. After the end of contract between a well-known NGO and UNHCR, for the anticipated provisions, only a few legal councillors remain in the centre, so that the needs are met. The result of this is that most migrants are not sufficiently informed about their rights relative to the asylum application processes or, worse, relative to appealing against rejections, while they are also left exposed to the foreseen punitive processes of the legal framework.

The long-term wait, as many of them have been on the island for more than a year now, the uncertainty about what will follow, and the psychological, physical and financial exhaustion create a suffocating situation. The conditions in the detention centre are anything but safe for most of the migrants. The centre shows clear signs of ghettoisation, always with the weakest as victims.

Organisation and resistance of the migrants

In this situation, migrants have tried variously to organise and resist the conditions that have been imposed on them. The detention centre wings have been split mostly according to place of origin and spoken language, thus intensifying the feeling of micro-communities within them. Since the winter, so called ‘community leaders’ have been selected for almost every community, with the duty to act as mediators between their community members and the authorities.

The communities are never short of tensions, as the authorities’ choosing to prioritise the examination of the asylum applications of people from places that have a higher probability of being granted protection status,  along with ethnic and racial differences that already existed, create antagonistic feelings among the migrants.

In this reality, against the backdrop of state coercion and repression, migrants put up resistance more than a few times. Most demonstrations target the asylum services and certain NGOs who play the role of the lackeys of the authorities. Blockading offices of services, damaging of equipment and small-scale riots are the most common forms of demonstration. The migrants mainly demand improvement of the living conditions in the detention centre, swift and quick processing of examining of the asylum applications, and a stop to the deportations and the returns to Turkey. To their demands, the authorities respond with more and more violence. The height of repression of this kind were the events between July 17 and 27. The police forces’ answer to the demonstrations of July 18 was even more violent and with random arrests, which resulted in the injuring of tens of migrants, and the arrest of 35 migrants who were sent to the court under heavy charges[4]. A few days later (27/07),  police forces aided by extra personnel that arrived on the island from Athens and Thessaloniki, performed a “sweep operation” inside the detention centre, with intimidation, and arrests. All this resulted in many migrants being terrified and fleeing the detention centre, looking for accomodation in safer spots, while those who were forced to remain in the centre did so under the threat of similar treatment.

During this last month, another hunger strike is in progress. The people on the hunger strike that began on June 29 were brothers Harash and Amir Hampay, along with Hussein Kozhin and Bahrooz Arash. Amir Hampay, H. Kozhin and B. Arash were held in the pre-removal centre of Moria, as their asylum requests had been rejected for the second time too. Although they have appealed to the administrative court against these verdicts, the authorities have held them for many months. In fact, that had tried to deport Amir Hampay while the examination of his case was still ongoing. At the same time as the three strikers that are held in Moria, Harash Hampay is also on hunger strike since June 30 in Mytilene’s central square, to show solidarity and try to disrupt the veil of invisibility created by Moria’s isolation that shrouds the struggle of his comrades. However, his presence at a public spot has exposed him to constant harassing from the local authorities, as well as threats from local fascists. The first positive outcome was the decision to stop the arrest of Amir Hampay on 21/07.  H. Kozhin and B. Arash stopped their strike on 01/08, as the strike’s health consequences were becoming increasingly dire, and under the reassurance and promises they got that the process to stop their arrest would start soon. However, Harash Hampay decided to continue the strike, until they are finally freed.[5]

Meanwhile, the last month and a half has seen the creation of a group consisting of migrants and people in solidarity that’s about the issues that are faced by LGBTQI+ migrants. The group was created because of the everyday threats, beatings and violations that LGBTQI+ folk are subjected to, both inside the detention centre, and in the city. In such wretched conditions as those that result from the anti-migration policies, patriarchal and sexist stereotypes become manifest in their most violent form. The group’s goals are the empowerment of its members and to demand that the danger of the situation they find themselves in because of the authorities to be acknowledged.

With more than 3,200 people dead in the Mediterranean so far in 2017, and many thousands trapped in various detention centres in European borders and mainland, it is obvious the all-out war against migrants is as intense as it had been, even if now you won’t see it on the TV screen. The Greek government has already announced the exacerbation of its attacks, through the building of new closed-type deportation centres on the islands, and violent repression of any kind of demonstrations of migrants and those in solidarity, as well as the later’s infrastructure.

Musaferat

08/08/2017

[1] https://data2.unhcr.org/en/situations/mediterranean/location/5179

[2] http://www.independent.co.uk/News/world/europe/child-refugees-greek-camps-adults-abuse-suicide-greece-middle-east-north-africa-lesbos-moria-a7849586.html

[3] https://msf.gr/magazine/dramatiki-epideinosi-ton-synthikon-gia-toys-aitoyntes-asylo-sti-lesvo

[4] https://vimeo.com/226277179

[5] Since the publication of the present note, there have been good developments for the case of Hussein Kozhin and Bahrooz Arash. Both have been released on Tuesday 08th August. Harash Hampay stopped the hunger strike after this.

 

Previous information notes here

 

Statement by hunder striker Arash Hampay

first published here

It is the 29th day of #KozhinHussein and #BahroozArash’s hunger strike in the prison of Moria. Today is my 28th day of hunger strike in Mytilini square. We are on hunger strike to protest the wide spread injustice being carried out in Europe against the ‘refugeless’ refugees.
I doubt you have made an effort to give a thought to the events that unfolded here two days ago when 200 riot police invaded Moria Camp at 6 o´clock in the morning. They targeted the people who did not have their ‘ausweiss’ for whatever reason. They targeted people who had been rejected in their intervews. They targeted people who they suspected of being involved in the demonstrations. These people were all arrested and sent to prison. I have heard that there are 18 African women among the people who were deported. They were all sent to the detention center. I do not know if you saw the pictures I posted a few days ago. I photographed some children who are victims of the war. They were only half dressed, dressed from the wait down. They did not look clean. They were working. They were picking up garbage from the ground. There was a child among them carrying a wheelbarrow in front of the staff from EURO-RELIEF. I photographed them and published them on my social media. My social media has 20000 members. I wonder if you saw them or not. Did you know that they deport dozens of refugees everyday? These refugees who are VICTIMS OF THE WAR. Refugees who have fled from dictatorships and dangerous living conditions. Refugees who have sought refuge from you. Refugees who are being deported in complete silence by the police and the UN. Refugees who are deported without care for the security of their lives back in their respective countries. You have no excuse not to know about this as I have very carefully posted about these atrocities every day. These posts have been shared amongst my 20000 followers. However, only a handfull of people have reacted. Less than one hundred people have reacted. For me this shows how indifferent society has become. This is dangerous. This shows a lack of conscienceness and a lack of general morality in society. A society that is declining more and more everyday, where it is becoming totally indifferent and ignorant towards the injustice, the violence, the war, the humiliation, and the immorality.
While I feel that the water and the energy crisis are indeed threatening the world; the decline in morale, the indefference and the immorality of society is threatening our society even more.
Am I bullshitting? Yes that is true, I am indeed bullshitting. I have not eaten anything for 28 days. We have expected your protection but you have left us alone in prison, in a place of torture. I am well, but do not believe in this lie. If I was well I would not write about this suffering. Instead of suffering I would talk abundantly about the beauty of Greece and the picturesque Greek Islands.
My statements are all similar. My screams and my complaints are all similar to each other. I repeatedly say them. It is so tiring for both you and for me.
I do not feel that the water crisis and the energy crisis are as dangerous as the moral, indifference and ignorance crisis of the world.
I won´t talk any more about those things today. I would like to share some beautiful events that have occured in the last two days while on this touristic, mythological and civilised island.
Kozhin Hussein and Bahrooz Arash are in a very bad condition right now. In fact, they are in a very dangerous condition. Those two people need your attention now. The least you can do is publish their photo and the news you hear about them. This is the least an ally can do. Do whatever you like, be with them or don’t, demonstrate you solidarity with them or don’t. In any event we will press on in our loneliness. We will continue our dance with death untill the day Bahrooz and Kozhin are free. You can free them, or you can send three more people to their death by your own hand. We believe that it is better to die while standing upright, than living on our knees.
I remember my mother. My pureminded mother who said goodbye to me with an ease of mind. She said “Go, they respect human rights there. I am sure the people and the state won´t hurt you. They won´t imprison you or torture you”. That time you were wrong my dear mother, my beloved angel

27-07-2017

Νεότερη ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης των 35 διωκόμενων της Μόριας

Σύμφωνα με τους δικηγόρους των συλληφθέντων, έχει ήδη ξεκινήσει η μεταφορά των μεταναστών σε διάφορες φυλακές της ελλάδας. Υπενθυμίζουμε ότι από τους 35 συλληφθέντες μέχρι το Σάββατο 22/06 από τον ανακριτή είχαν περάσει 30 άτομα (σε προηγούμενη ενημέρωση είχε γραφτεί λανθασμένα 31). Από τους υπόλοιπους πέντε, οι τέσσερις δεν περάσανε επειδή δεν μπορούσε να βρεθεί διερμηνέας στη γλώσσα τους, και ο πέμπτος ήταν ο βαριά τραυματισμένος σενεγαλέζος που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο. Λόγω της παρέλευσης του προβλεπόμενου χρόνου κράτησης για τη διενέργεια της απολογίας στον ανακριτή, για τους τέσσερις που δεν είχε βρεθεί ακόμα διερμηνέας διατάχθηκε η άρση της ποινικής τους κράτησης. Για τους δύο ωστόσο διατάχθηκε η διοικητική πλέον κράτησής τους, καθώς τα αιτήματα ασύλου τους είχαν απορριφθεί και σε δεύτερο βαθμό, και έτσι θα οδηγηθούν στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης της Μόριας. Και για τους τέσσερις πάντως, παραμένει ανοιχτή η δικογραφία και θα πρέπει να παραστούν στον ανακριτή μόλις βρεθεί διερμηνέας. Ο Σενεγαλέζος, οδηγήθηκε σήμερα στον ανακριτή και μετά την απολογία του, αποφασίστηκε η δίωξη του με το σύνολο των κατηγοριών επίσης, παρόλα αυτά σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους διατάχθηκε η άρση της κράτησής τους, με την επιβολή απλώς περιοριστικών όρων. Από τους 30 που είχαν περάσει τις προηγούμενες μέρες από τον ανακριτή, μέχρι τις προηγούμενες μέρες, 19 εξ αυτών έχουν οδηγηθεί στις φυλακές τους Κορυδαλλού και του Αυλώνα, και ακόμα δύο στις φυλακές Χίου.

Από μεγάλος μέρος των διωκόμενων έχουν κατατεθεί με τη βοήθεια των δικηγόρων τους, μηνύσεις για τους ξυλοδαρμούς τους από αστυνομικούς κατά τη διάρκεια της σύλληψής τους, αλλά και κατά την κράτησή τους στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου.

Musaferat

27-07-2017

Για τα γεγονότα στις 18-07 στο Kέντρο Kράτησης της Μόριας Λέσβου (Translated)

In English

Από την Δευτέρα 17-07 είχε ανακοινωθεί από μερίδα μεταναστών, κυρίως αφρικανικής καταγωγής, ότι θα ξεκινούσαν επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες λόγω των μεγάλων καθυστερήσεων για την εξέταση των αιτημάτων ασύλου τους, αλλά και για τις κάκιστες συνθήκες στις οποίες εξαναγκάζονται να διαβιούν στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Τη Δευτέρα οι διαμαρτυρίες είχαν τη μορφή καθιστικής διαμαρτυρίας αποκλείοντας τα γραφεία της ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου (EASO). Την Τρίτη και ενώ η διαμαρτυρία είχε ξεκινήσει ξανά ως καθιστική έξω πάλι από τα γραφεία της EASO, οδηγώντας τους υπαλλήλους της να εγκαταλείψουν τα γραφεία τους, οι αρχές υπέδειξαν τους-τις διαμαρτυρόμενους/ες μετανάστες/ριες στους/ις υπόλοιπους/ες ως υπαίτιους για τις καθυστερήσεις στρέφοντάς τους εναντίον τους. Οι μεταξύ τους αντεγκλήσεις οδήγησαν σε κορύφωση της έντασης και οι διαμαρτυρόμενοι/ες μετανάστες προχώρησαν έξω από το κέντρο κράτησης αποκλείοντας τον δρόμο. Κατά τη διαμαρτυρία τους αυτή, δέχθηκαν για ακόμα μία φορά την βία των αστυνομικών δυνάμεων που προσπάθησαν να τους απομακρύνουν κυνηγώντας τους στο εσωτερικό του κέντρου και κάνοντας χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Από μέρους τους, οι μετανάστες/ριες απάντησαν στην επίθεση που δέχθηκαν με πετροπόλεμο, οδηγώντας τις αστυνομικές δυνάμεις στην αναδίπλωσή τους αρχικά, αλλά και σε μερικές φθορές σε παρκαρισμένα οχήματα περιμετρικά του κέντρου. Παράλληλα μπήκαν φωτιές για τη δημιουργία οδοφραγμάτων κάποιες από τις οποίες ξέφυγαν στα γειτονικά ελαιοκτήματα. Οι αστυνομικές δυνάμεις ενισχύθηκαν με περισσότερες διμοιρίες ΜΑΤ και πραγματοποίησαν επέμβαση στο εσωτερικό ενώ την ίδια ώρα δύο πυροσβεστικά αεροπλάνα τύπου Petzetel πραγματοποιούσαν ρίψεις νερού στα σημεία που εκδηλωνόντουσαν οι φωτιές.

 

Μετά την ολοκλήρωση των συγκρούσεων οι αστυνομικές δυνάμεις απέκλεισαν την είσοδο στο κέντρο κράτησης και πραγματοποίησαν επιχείρηση “σκούπα” στο εσωτερικό. Οι μετανάστες/ριες που είχαν εγκλωβιστεί δέχθηκαν την μανία των ΜΑΤ που εισέβαλαν ακόμα και στο εσωτερικό των κοντέινερ ξυλοκοπώντας αδιακρίτως όποιους έβρισκαν μπροστά τους και συλλαμβάνοντας εν τέλει 35 άτομα στο σωρό, με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματος, αφού είχαν στοχοποιηθεί αφρικανοί μετανάστες. Πολλοί μετανάστες είναι χτυπημένοι, ενώ μεταξύ τους υπάρχουν τραυματίες από ευθείες βολές δακρυγόνων, με έναν μετανάστη να φέρει τραύμα στο στήθος και ακόμα έναν στο πόδι. Όλοι οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου  όπου κρατήθηκαν και σύμφωνα με τις καταγγελίες τους συνέχισαν να δέχονται χτυπήματα από τους μπάτσους. Ενώ οι περισσότεροι ήταν τραυματισμένοι, μόνο ένας από αυτούς οδηγήθηκε στο νοσοκομείο Μυτιλήνης όπου και κρίθηκε αναγκαία η νοσηλεία του.

 

Το μεσημέρι της 19 Ιουλίου, οι 34 από αυτούς, πλην του νοσηλευόμενου, οδηγήθηκαν στον ανακριτή με την απειλή να τους απαγγελθούν σοβαρότατες κατηγορίες. Οι περισσότεροι ήταν ξυπόλητοι με εμφανή τα σημάδια από τα χτυπήματα των μπάτσων. Καθ’ όλη τη διάρκεια παραμονής τους στο δικαστήριο υπήρχαν συνεχόμενες πιέσεις από τους μπάτσους που τους συνόδευαν, να αλληλοκατηγορηθούν, με υποσχέσεις για απαλλαγή από τις κατηγορίες, ακόμα και άρσης των περιοριστικών όρων παραμονής στο νησί. Όλοι οι μετανάστες αρνήθηκαν τις κατηγορίες αλλά και να υποδείξουν τον οποιοδήποτε ως υπαίτιο. Την υπεράσπισή τους έχουν αναλάβει δικηγόροι από το Legal Center Lesvos, αλλά λόγω του πλήθους των διωκόμενων και του μεγέθους της δικογραφίας κρίνεται αναγκαία η υποστήριξή τους από παραπάνω δικηγόρους. Μοναδικοί μάρτυρες κατηγορίας που εμφανίστηκαν ήταν μπάτσοι από τις μονάδες που τους επιτέθηκαν. Οι κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν είναι καρμπόν για όλους και αφορούν: α) αντίσταση, β) στάση, γ) διατάραξη κοινής ειρήνης των πολιτών, δ) εμπρησμός, ε) Απόπειρα βαριάς σωματικής βλάβης κατά συναυτουργία σε βάρος αστυνομικών και στ) διακεκριμένες περιπτώσεις φθοράς. Η προανάκριση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή και το Σάββατο, 21 και 22 Ιουλίου αντίστοιχα.

Τα κέντρα κράτησης δεν ομορφαίνουν με υποσχέσεις,

Γκρεμίζονται με εξεγέρσεις

 

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους μετανάστες

Musaferat

Ιούλιος 2017

Για το εφετείο της εκκένωσης του Ορφανοτροφείου

Αναδημοσίευση από provo.gr

Μια ιστορία για την Τούμπα του 2016

Η ιστορία ξεκινά με την κατάληψη του Ορφανοτροφείου τον Δεκέμβρη του 2015. Χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες κηρύχθηκαν ξαφνικά παράνομοι και εγκλωβίστηκαν στον ελλαδικό χώρο. Μέσα σε λίγους μήνες εκτοπίστηκαν και από την Ειδομένη –έναν υπαίθριο και σχετικά ανεξέλεγκτο, με στοιχεία πρόχειρης αυτοδιαχείρισης, χώρο εγκατάστασης στα σύνορα– σε απομονωμένα και επιτηρούμενα καμπς και κέντρα κράτησης σε όλη τη χώρα.

Όσοι/ες πηγαίναμε τακτικά στην Ειδομένη από το καλοκαίρι του 2015, είδαμε τον χειμώνα του 2015-2016 να χτίζεται ένας φράχτης, είδαμε ανθρώπους να ζουν μέσα στη λάσπη και να ξυλοκοπούνται από την αστυνομία, να γεννάνε σε σκηνές, να καίνε ό,τι βρουν μπροστά τους για να ζεσταθούν, να μεταφέρονται άσκοπα από πόλη σε πόλη με λεωφορεία, να «πετάγονται» από καμπ σε καμπ, να τους σταματάνε στο πουθενά ώστε να καθυστερήσουν την έλευσή τους στα σύνορα. Ακόμη και αν τα κατάφερναν, τους γύριζαν στην Αθήνα, με αποτέλεσμα πολλοί/ές να πέφτουν θύματα εμπορίου ανθρώπων, ακόμα και οργάνων. Ο κατάλογος της κακοποίησης συνεχίζεται επί μακρόν και για πάντα, αφού η κατάσταση μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει. Συγκεκριμένα, οι μετανάστ(ρι)ες ξαναγίνονται αόρατοι, και η Ελλάδα, από αποκλειστικά κράτος-διακινητής, γίνεται σιγά σιγά και κράτος-εισπράκτορας κονδυλίων ανθρωπιστικής βοήθειας. Πλέον οι μετανάστ(ρι)ες σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε καμπς, φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης και τμήματα, όπου δολοφονούνται ή εξοντώνονται, ωθούνται αναγκαστικά στην παραίτηση ή τη στημένη παρανομία, αφού δεν έχουν καμία δυνατότητα να εγκατασταθούν, να μορφωθούν, να δουλέψουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Ποιοι-ες είμαστε Μέσα σε αυτές τις συνθήκες κινητοποιήθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι στο πλευρό των μεταναστ(ρι)ών. Όχι έμμισθα, ούτε από οίκτο. Είμαστε λοιπόν κάποιοι/ες από αυτούς. Συναντηθήκαμε από διάφορα σημεία της πόλης και του κόσμου, άνθρωποι που χρόνια τώρα αγωνιζόμαστε στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και τις σχολές μας, άνθρωποι που συμμετέχουμε ενεργά στα κινήματα και στους κοινωνικούς αγώνες. Κοινή μας ανάγκη υπήρξε η δημιουργία ενός τόπου συνάντησης ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, ενός συλλογικού χώρου, μακριά από την επιτήρηση και τη διαχείριση του κράτους, των θεσμών του και των ΜΚΟ, ενός χώρου που θα προτάσσει την ισοτιμία και την αυτοργάνωση. Πρόκειται για ένα κτίριο που είχε καταληφθεί για να στεγάσει μετανάστριες και μετανάστες, στο πλαίσιο της αλληλεγγύης προς ανθρώπους που υπόκεινται την καταπίεση και την περιθωριοποίηση επειδή είχαν την «ατυχία» να μην γεννηθούν στην κυρίαρχη (καθώς και κυριαρχική) Δύση, επειδή είχαν την «ατυχία» να βρίσκονται στην υποτιμημένη πλευρά ενός διπόλου που είναι δομημένο ιεραρχικά, ορίζοντας και διαχωρίζοντας τις αξίες ανθρώπινων ζωών σε ανώτερες και κατώτερες. Επειδή είχαν την «ατυχία» να υπάρχουν σε έναν κόσμο που επιβάλλει και αναπαράγει την ύπαρξη της καταπίεσης, διακρίνοντας τους ανθρώπους σε προνομιούχους και μη.

Ποιοι-ες γίναμε: δημιουργήθηκε έτσι λοιπόν μια συνέλευση που δεν αποτελούνταν μόνο από «προνομιούχους», ντόπιους και ευρωπαίες, που οι μεταφράσεις ήταν πολλές και οι διαφορετικές γλώσσες ακόμα περισσότερες, που αγωνιζόμασταν μαζί και όχι γι’ αυτές/αυτούς.

Από τη θεωρία στην πράξη Έτσι, κάναμε κατάληψη στο χώρο του πρώην ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» και φτιάξαμε μέσα σε αυτό με τα ίδια μας τα χέρια (ντόπιοι, ευρωπαίοι και μετανάστες) δωμάτια φιλοξενίας (για έως και 80 άτομα), κουζίνα, φαρμακείο, χώρο για τα παιδιά, καφενείο, κήπο, κάναμε τακτικές συναντήσεις με δικηγόρους που φρόντιζαν για τα χαρτιά των μεταναστ(ρι)ών, με τη στήριξη της γειτονιάς σε είδη πρώτης ανάγκης αλλά και τη συμμετοχή της. Ταυτόχρονα, κάναμε εκδηλώσεις με ομιλίες μέσα στην κατάληψη αλλά και έξω από αυτήν, σε πλατείες, καταλήψεις και φεστιβάλ, μιλώντας τόσο για το ίδιο το εγχείρημα όσο και για τα δικαιώματα των μεταναστ(ρι)ών για ελεύθερη μετακίνηση και χαρτιά. Προχωρήσαμε σε παρεμβάσεις ενάντια στην εκκένωση και την κατεδάφιση του κτιρίου, καλέσαμε έξω από στρατόπεδα συγκέντρωσης με αίτημα την απελευθέρωσή τους, διεκδικήσαμε έμπρακτα την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη και την εργασία, ομάδες ατόμων πήγαιναν συνέχεια στα καμπς και συμμετείχαμε ενεργά στα αντιφασιστικά καλέσματα. Όλα αυτά τα αποφασίζαμε και τα διεκπεραιώναμε όλες/οι μαζί, με εβδομαδιαίες συνελεύσεις σε όλες τις γλώσσες, ώστε όλοι/ες να μπορούν να συμμετέχουν. Δεν κάναμε διαχωρισμούς βάσει θρησκείας, ούτε χώρας προέλευσης, ούτε οικογενειακής κατάστασης. Επίσης, δεν αναγνωρίζαμε και δεν αναγνωρίζουμε το διαχωρισμό των μεταναστ(ρι)ών σε νόμιμους και παράνομους. Για εμάς, λοιπόν, αυτή η κατάληψη αποτέλεσε τον ζωτικό μας χώρο, καθώς και τον πρώτο ασφαλή χώρο για τους/τις μετανάστ(ρι)ες για περίπου οχτώ μήνες, και ήταν η απόδειξη ότι μπορούμε να ζούμε, να δουλεύουμε και να αγωνιζόμαστε μαζί.

Καταστολή, αλλά όχι αναστολή Στα τέλη Ιουλίου 2016, η αστυνομία «χτύπησε την πόρτα» του Ορφανοτροφείου με ΜΑΤ, φαγάνες και μπουλντόζες, προσήγαγε όποιους/ες βρήκε μέσα (εκτός από τις οικογένειες με μωρά και μικρά παιδιά, που δεν θα έγραφαν καλά στις κάμερες). Στη συνέχεια, άφησε την εργολαβία να ολοκληρώσει το έργο της Εκκλησίας, με την κατεδάφιση του κτιρίου. Τελικά, κατηγορίες για την κατάληψη αποδόθηκαν μόνο σε ντόπιους και ευρωπαίους, ενώ όσοι μετανάστες είχαν προσαχθεί οδηγήθηκαν σε καμπς έξω από τη Θεσσαλονίκη. Η συνεργασία που επιτυγχάνουν ο δήμος, η κυβέρνηση Συριζανέλ, η αστυνομία, το πανεπιστήμιο, τα μμε και η Εκκλησία στον τομέα της διαχείρισης και της καταστολής των μεταναστ(ρι)ών είναι εντυπωσιακή.

Βέβαια, από την πρώτη κιόλας μέρα δεχτήκαμε απειλές από το κατά τα άλλα «φιλάνθρωπο» παπαδαριό, για πολλούς λόγους: Γιατί η πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών είναι μουσουλμάνοι. Γιατί ήταν εμφανείς στην τοπική ζωή και καθημερινότητα και όχι κοινωνικά αποκλεισμένοι, όπως θέλει το κράτος. Γιατί η Εκκλησία διεκδικεί το οικόπεδο, χωρίς το κτίριο, για να χτίσει «φιλανθρωπικό» μεγαθήριο για τα κέρδη της. Έτσι, μετά την χρόνια απραξία της, τελικά προχώρησε στην καταστροφή όχι μόνο ενός ιστορικού κτιρίου, αλλά και ενός εγχειρήματος, που με όλα του τα προβλήματα στάθηκε αλληλέγγυο και στο ύψος των περιστάσεων απέναντι στις πολιτικές των συμφερόντων που εξυψώνουν το κέρδος και υποβαθμίζουν τον άνθρωπο. Ένα κτίριο που κατάφερε να γίνει το σπίτι μας. Με αυτήν την κατεδάφιση χάθηκε ένας χώρος συνάντησης, γεμάτος ιστορίες και βιώματα, αποθήκες γεμάτες είδη πρώτης ανάγκης που είχαν συγκεντρωθεί και πολλά προσωπικά αντικείμενα, αλλά όχι η επιμονή μας. Κάποιοι συνέχισαν το ταξίδι τους, κάποιοι παρέμειναν ακόμα εδώ ψάχνοντας για δουλειά ή προετοιμάζοντας την επόμενή τους κίνηση. Αν δεν συνεχίζαμε, θα ήταν σαν να αρνιόμαστε το ίδιο το ένστικτο της ελευθερίας.

Τι έμεινε Φυσικά, μέχρι και σήμερα ο χώρος όπου στεγαζόταν η κατάληψη στέγης μεταναστ(ρι)ών Ορφανοτροφείο είναι γεμάτος μπάζα. Τελικώς δεν έγινε καμία αξιοποίηση του χώρου. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι η εκκένωση και η ταχύτητα με την οποία ξεκίνησε η διαδικασία κατεδάφισης δεν επαληθεύει τα λεγόμενα κράτους και Εκκλησίας για αξιοποίηση του χώρου για το κοινό συμφέρον, αλλά δηλώνει την πρόθεση να χτυπηθεί ένα «επικίνδυνο» εγχείρημα, ένα κέντρο αγώνα όπου ντόπιοι και μετανάστ(ρι)ες ζούσαν και πάλευαν μαζί.

Σήμερα η κατάσταση για τους μετανάστ(ρι)ες δεν έχει αλλάξει. Οι πνιγμοί έχουν γίνει συνήθεια, τα παιδιά των μεταναστ(ρι)ών στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν πηγαίνουν σχολείο, και τα καμπς «αναβαθμίζονται» για να στοιβάξουν και άλλες/ους, περιθωριοποιώντας τους μακριά από τη ζωή της πόλης. Κόσμος συνεχίζει να απελαύνεται μαζικά στην «ασφαλή» Τουρκία με βάση το σύμφωνο ΕΕ-Τουρκίας. Τα 70 στα 100 ευρώ που αντιστοιχούν σε κάθε μόνιμα εγκατεστημένο αιτούντα άσυλο δεν ξέρουμε πού πήγαν.

Ως μετανάστ(ρι)ες μετά την εκκένωση οδηγηθήκαμε σε καμπς εκτός πόλης, και ανεξάρτητα από την επιλογή μας να γυρίσουμε στο κέντρο της πόλης και να ενωθούμε με τους υπόλοιπους/ες στον αγώνα κατά της καταστολής, φάνηκε ξεκάθαρα η πολιτική διαχείριση, της απομόνωσης και της διάσπασης, που ακολουθεί το κράτος. Ως αλληλέγγυες/οι αντιμετωπίζουμε μεγάλες ποινές φυλάκισης και υπέρογκα ποσά σε δικαστικά έξοδα. Οι σχέσεις μας όμως δυναμώνουν και θα μας συνδέει πάντα η αλληλεγγύη και η ανάγκη για αξιοπρεπή ζωή. Μοιραζόμαστε όσα έχουμε και αγωνιζόμαστε μαζί για όσα μας ανήκουν, ενάντια στις αιτίες που γεννούν την υποτίμηση των ζωών μας. Σίγουρα επιβεβαιώσαμε το πιο σημαντικό: ότι τα εγχειρήματα αυτοοργάνωσης των μεταναστ(ρι)ών, η έμπρακτη αλληλεγγύη στους/στις χωρίς χαρτιά και οι κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών είναι και παραμένουν η μεγαλύτερη απειλή για το κράτος και τα τσιράκια του.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ/ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ, ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΠΟΙΝΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟΥ

 

*(αναβολή από 26/5) Δευτέρα 29 Μάη, 7 μμ: Συγκέντρωση – Εκδήλωση, Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας

Τετάρτη 31 Μάη, 9 πμ: Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Πρώην συνέλευση κατάληψης στέγης μεταναστ(ρι)ών Ορφανοτροφείο

Ακολουθούν φωτογραφίες από τις αφισοκολλήσεις καθώς και από την πολυπόθητη “αξιοποίηση” του οικοπέδου από την εκκλησία και τον Ανθιμο.

«Πληθυσμοί στο Στόχαστρο»: Εκδήλωση-Συζήτηση στο Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Στέκι Γαλατσίου «Στέγαστρο»

Την Κυριακή 7 Μαΐου, στις 7μμ, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση επί της διασυλλογικής έκδοσης «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο», στο Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Στέκι Γαλατσίου «Στέγ★» [Ναρκίσσου 3, Γαλάτσι-απέναντι από την πλατεία Ιωάννου Φωκά & Ναρκίσσου].

Κυριακή 30/04 στην Κατάληψη Rosa Nera (Χανιά) – Εκδήλωση/Συζήτηση: Πληθυσμοί στο Στόχαστρο

Τηλεφωνική επικοινωνία στο πλαίσιο της εκδήλωσης-βιβλιοπαρουσίασης της έκδοσης Πληθυσμοί στο Στόχαστρο

Η εκδήλωση καλείται από την Πρωτοβουλία ενάντια στον μιλιταρισμό Κανάιμα (Χανιά) στην Κατάληψη Rosa Nera.

  • Κείμενο για την πρόσφατη στοχοποίηση της Κατάληψης Rosa Nera στα Χανιά από το Πολυτεχνείο Κρήτης, εδώ.

Περιμένοντας την απόφαση για το αίτημα ασύλου του Mohamed A., λίγα λόγια για την Αίγυπτο και τις σχέσεις της με την Ελλάδα

Σύντομο ιστορικό της Αιγύπτου από την αραβική άνοιξη και μετά…

Η Αιγυπτιακή εξέγερση της 25ης Ιανουαρίου το 2011 ήρθε να τονίσει εμφατικά τα έντονα πεδία των κοινωνικο-ταξικών ανταγωνισμών στο εσωτερικό της χώρας. Η εξέγερση ενάντια στην ασυδοσία του 30χρονου καθεστώτος της κυβέρνησης του Hosni Mubarak, ήρθε από τη μία να διαταράξει για τα καλά τις ισορροπίες που επέτρεπαν στη διαιώνιση ενός καταπιεστικού καθεστώτος, αλλά ταυτόχρονα να προσφέρει έμπνευση σε μία ολόκληρη γενιά για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τις οποίες έρχονται να τους στερήσουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και άρχουσες τάξεις. Μία έμπνευση που συνέχιζε να εκφράζεται και στα χρόνια που ακολούθησαν, και η οποία βρίσκει πλέον απέναντί της το απολυταρχικό καθεστώς του Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι.

Μετά και την εξέγερση του 2011 και την παραίτηση και φυλάκιση του Στρατηγού Μουμπάρακ τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου, τη σκυτάλη της διακυβέρνησης της Αιγύπτου ανέλαβε μετά από εκλογές, το Κόμμα της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης, ο πολιτικός τομέας δηλαδή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με τον Μοχάμεντ Μόρσι επικεφαλής (Ιούνιος 2012). Ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 2013) ήταν η σειρά του να ανατραπεί από στρατιωτικό πραξικόπημα που έλαβε μέρος με επικεφαλής τον Στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, εγκαθιδρύοντας ένα νέο απολυταρχικό καθεστώς. Ένα πραξικόπημα που φάνηκε να υποστηρίζεται και από τις δυτικές χώρες, που θορυβήθηκαν από την ύπαρξη ενός ισλαμιστή στην προεδρία της Αιγύπτου. Μίας χώρας που πέρα από τη γεωγραφική σημασία που έχει (βλ. διώρυγα του Σουέζ, Ανατολική Μεσόγειος) αποτελούσε ανέκαθεν και χώρα διαμεσολάβησης του δυτικού με τον μουσουλμανικό κόσμο.

Από τη στιγμή που κατέλαβε την εξουσία το καθεστώς Αλ Σίσι κινήθηκε συντεταγμένα για την παγίωση της εξουσίας του. Προχωρώντας στην επικήρυξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ως τρομοκρατικής οργάνωσης (Δεκέμβριος 2013) αλλά και διώκοντας ποινικά τους αντιφρονούντες του νέου καθεστώτος, προσπαθεί να εγκαταστήσει στο εσωτερικό της χώρας ένα σκηνικό σιωπής γύρω από τον δικτατορικό του χαρακτήρα. Οι αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές καταστέλλουν βίαια όποιες διαμαρτυρίες εκδηλώνονται ενώ σημαντικό ρόλο έρχονται να παίξουν και τα στρατιωτικά δικαστήρια των οποίων οι αρμοδιότητες επεκτάθηκαν μετά από νόμο που θέσπισε το καθεστώς από τον Οκτώβριο του 2014. Σύμφωνα με έκθεση διεθνούς ΜΚΟ, τα τελευταία δυόμιση χρόνια τουλάχιστον 7420 πολίτες έχουν οδηγηθεί ενώπιον των στρατοδικείων.[1]

Δεκάδες είναι και οι εκθέσεις[2] που αναφέρονται στα επίπεδα βίας που χρησιμοποιεί το καθεστώς ενάντια σε αντιφρονούντες. Τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα θεωρούνται καθημερινή τακτική για την απόσπαση ομολογιών, ενώ εξαναγκαστικές εξαφανίσεις, απαγωγές και εξωδικαστικές εκτελέσεις εκατοντάδων πολιτών χρησιμοποιούνται για την εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων.

Στην αντίθετη κατεύθυνση το καθεστώς κινείται σε ότι έχει να κάνει με την απόδοση ευθυνών απέναντι στο καθεστώς Μουμπάρακ. Στις 02 Μαρτίου 2017, ο πρώην πρόεδρος της χώρας απαλλάχτηκε από όλες τις κατηγορίες για τους θανάτους πολιτών κατά την εξέγερση του 2011, οδηγώντας στην αποφυλάκισή του.

Παράλληλα, ακολουθώντας και τα παραδείγματα των ευρωπαϊκών του εταίρων, οι τρομοκρατικές επιθέσεις που έλαβαν μέρος στις αρχές Απριλίου σε χριστιανικές εκκλησίες, χρησιμοποιήθηκαν ως δικαιολογία για την κήρυξη της χώρας σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης.

Για τις σχέσεις Ελλάδας-Αιγύπτου

Πολύς λόγος όμως γίνεται και για την ανάπτυξη των σχέσεων της Αιγύπτου με τα υπόλοιπα κράτη στην ανατολική μεσόγειο, αλλά και ως κράτος δορυφόρος των συμφερόντων της δύσης σε μία σημαίνουσα, γεωπολιτικά, περιοχή. Σχέσεις σημαντικές που οδηγούν στην παροχή από μέρους της δύσης της απαραίτητης υποστήριξης για το καθεστώς σε διμερές επίπεδο αλλά και εντός των διεθνών οργανισμών.

Το κράτος έχει συνέχεια…

Για το ελληνικό κράτος η στρατηγική επιλογή της ανάπτυξης εταιρικών σχέσεων με το αιγυπτιακό έχει υπάρξει συνεχής παρόλες τις αλλαγές που υπήρξαν σε κυβερνητικό επίπεδο. Από τον Νοέμβριο του 2014, όταν και συναντιόντουσαν ο τότε δεξιός πρωθυπουργός Α.Σαμαράς με τον Αλ Σίσι στην Αθήνα, μέχρι και πριν λίγους μήνες όταν πλέον ο αριστερός πρωθυπουργός Α.Τσίπρας έτρεξε στην Αίγυπτο να το επιβεβαιώσει, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των δύο χωρών κρίνονται κοινά. Συμφέροντα που εκτείνονται από τον ορισμό των ΑΟΖ και την ενέργεια, μέχρι τον έλεγχο της Ανατολικης Μεσογείου και τα εξοπλιστικά προγράμματα. Η ρήξη μάλιστα του καθεστώτος Αλ Σίσι με τον Τούρκο πρόεδρο Τ.Ερντογάν φαίνεται να τον ομορφαίνει ακόμα περισσότερο στα μάτια των εν Ελλάδι συμμάχων του.

Η εδραίωση των σχέσεων αυτών επιβάλει λοιπόν την αλληλοϋποστήριξη αλλά και την αλληλοσυγκάλυψη ακόμα και αν αυτό σημαίνει παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων αλλά και κίνδυνο για την απώλεια ανθρώπινων ζωών

Τις σχέσεις αλληλοσυγκάλυψης μεταξύ των κρατών της Ελλάδας και της Αιγύπτου άλλωστε έρχεται να τις επιβεβαιώσει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο ό ίδιος ο πρόεδρος της αιγυπτιακής κοινότητας στην Ελλάδα, όταν σε συνέντευξή τον προηγούμενο Απρίλιο είχε δηλώσει χαρακτηριστικά:

«…Η Ελλάδα ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που υποστήριξε την Αίγυπτο μετά την επανάσταση του 2013 την οποία και επισκέφθηκε ο πρόεδρός Adly Mansour. Η χώρα αυτή δεν χρησιμοποίησε την ορολογία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, χάρις στην εγγύτητά της στην αιγυπτιακή πραγματικότητα και στην γνώση της για το τι πραγματικά συμβαίνει.»[3]! Στην ίδια συνέντευξη μάλιστα δεν παρέλειψε να ξεπλύνει και τις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον Αιγυπτίων στην Ελλάδα, τις οποίες αποκάλεσε μεμονωμένα περιστατικά, που οι δράστες δεν γνώριζαν την εθνικότητα των θυμάτων και τα οποία φούσκωσε ο τύπος αλλά και καταδικάστηκαν από την ελληνική κυβέρνηση.

Πρόκειται για τον ίδιο εκπρόσωπο της αιγυπτιακής κοινότητας που βρέθηκε προσκεκλημένος της Ελληνικής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ, στην οποία και είχε πραγματοποιηθεί παρέμβαση από αλληλέγγυους-ες για την υπόθεση του Mohamed και στη συνέχεια δήλωνε ότι σε απεργία πείνας βρισκόταν Αφγανός μετανάστης και όχι Αιγύπτιος.

Οι σχέσεις μεταξύ των 2 δύο χωρών δεν μπορούν να αμφισβητηθούν πάνω σε οποιοδήποτε πεδίο και η χορήγηση πολιτικού ασύλου σε Αιγύπτιους πολίτες είναι κάτι που προφανώς δεν συμβαδίζει με αυτές. Το πολιτικό άσυλο άλλωστε ανέκαθεν χρησιμοποιούταν ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής από την εκάστοτε χορηγό χώρα. Έτσι και η περίπτωση του πρώην απεργού πείνας Mohamed A. έχει να ξεπεράσει και τα εμπόδια που βάζουν οι στενές σχέσεις των δύο χωρών.

Η επιλογή του Mohamed να μην αποδεχτεί παθητικά την αρχική απόρριψη στο αίτημα ασύλου του, αλλά να διεξάγει έναν αγώνα κάτω από τις πλέον δύσκολες συνθήκες, θέτοντας δημόσια το ζήτημα της περίπτωσής του, αλλά στρεφόμενος εκ νέου εναντίον του καθεστώτος Αλ Σίσι κάνει την περίπτωση απόρριψης του νέου αιτήματος απαγορευτική. Είναι εξάλλου γνωστή η μεταχείριση του αιγυπτιακού κράτους σε όσους έχουν αναζητήσει άσυλο σε ξένες χώρες και επιστρέφονται πίσω σε αυτό.

 Άμεση χορήγηση ασύλου στον Mohamed A.

Ελευθερία μετακίνησης για όλους-ες

 

Musaferat

Απρίλιος 2017

[1] Human Rights Watch, ‘7,400 Civilians Tried in Military Courts’ 13 April 2016, διαθέσιμο στο https://www.hrw.org/news/2016/04/13/egypt-7400-civilians-tried-military-courts

[2] Human Rights Watch, All According to Plan: The Rab’a Massacre and Mass Killings of Protesters in Egypt , 15 August 2014, ISBN: 978-1-62313-1661, διαθέσιμο στο http://www.refworld.org/docid/53edbf1c4.html, Amnesty International, Egypt: ‘Officially, You Do not Exist’ – Disappeared and Tortured in the Name of Counter-Terorism, 13 July 2016, available at: http://www.refworld.org/docid/5786348e4.html

[3] http://www.masress.com/elbalad/2162524

Μικροφωνική αλληλεγγύης στον Mohamed A.

 Άμεση Χορηγήση Ασύλου στον Mohamed A.

Ο Αιγύπτιος Mohamed A. βρίσκεται στη Λέσβο από τον περασμένο Απρίλιο. Χρειάστηκε να φύγει από την Αίγυπτο καθώς η επιλογή του να δημοσιοποιήσει βίντεο από τις ακρότητες του καθεστώτος Αλ Σίσι κατά αντικυβερνητικών διαδηλωτών τον έβαλε στο στόχαστρο του αιγυπτιακού κράτους δεχόμενος απειλές για τη ζωή του. Έτσι ακολουθώντας και αυτός, όπως χιλιάδες άλλοι, τα επικίνδυνα περάσματα του Αιγαίου βρέθηκε στη Λέσβο, οπού και αιτήθηκε πολιτικού ασύλου. Η υπηρεσία ασύλου όμως επιλέγει να αγνοήσει εντελώς τόσο τις απειλές αυτές όσο και την κατάσταση που επικρατεί στην Αίγυπτο, με τις απαγωγές, βασανισμούς και δολοφονίες αντικαθεστωτικών να καταγράφονται καθημερινά από τους αρμόδιους οργανισμούς, και απορρίπτει το αίτημα του, οδηγώντας τον προς απέλαση. Μετά από 2 ολόκληρους μήνες κρατούμενος στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων προς απέλαση, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει και το τελευταίο μέσο που διαθέτει ξεκινώντας απεργία πείνας, διεκδικώντας την άρση της κράτησής του, την αναστολή της απέλασής του αλλά και τη χορήγηση του ασύλου που είχε αιτηθεί. Μία απεργία πείνας που βρήκε απέναντι της όλους τους μηχανισμούς του κράτους. Με τους μπάτσους να προσπαθούν να τον ξεγελάσουν και να τον οδηγήσουν εν μέσω της απεργίας σε απέλαση, με την επιβλέπουσα γιατρό που τον ανέλαβε αρχικά να τον απειλεί καθημερινά με εξιτήριο, κάτι που δεν δίστασε να κάνει στην 42η ημέρα της απεργίας, αλλά και τους νομικούς μηχανισμούς να παίζουν με την υγεία του οδηγώντας στα όρια του. Απέναντι όμως σε όλα αυτά ο αλύγιστος αγώνας του ίδιου αλλά και αλληλέγγυων σε Ελλάδα και Ευρώπη συνέβαλλε στο να κερδίσει προσωρινά την αναστολή απέλασής του και την επανεξέταση του αιτήματος ασύλου του.

Η απόφαση όμως για τη χορήγηση ασύλου στον Mohamed δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Πρόκειται για μία πολιτική απόφαση που αφορά αφενός τις διακρατικές σχέσεις Ελλάδας-Αιγύπτου, αφετέρου τη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου στην Ελλάδα. Η Αίγυπτος αποτελεί σημαντικό σύμμαχο του ελληνικού κράτους στην προσπάθειά του να περιορίσει την γειτονική Τουρκία και τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο θάλασσα. Μαζί με την Κύπρο και το Ισραήλ έρχεται να διαμορφώσει νέες γεωστρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή, και οι μεταξύ τους σχέσεις δεν μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση. Επιπλέον, η οποιαδήποτε αλλαγή της αρνητικής πρώτης απόφασης για το αίτημα του Mohamed, μετά από τη δημοσιότητα που πήρε η υπόθεση, θα έρθει να αναδείξει την «πλημμελή» εξέταση των αιτημάτων χιλιάδων μεταναστών-ριών. Αποφάσεις fast track σε ένα στημένο παιχνίδι που δεν αφορούν τον κάθε εξεταζόμενο και το δικαίωμα του προς το άσυλο ειδικά, αλλά έρχονται να ικανοποιήσουν τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές συμφωνίες μεταξύ των κρατών τις Ε.Ε. Έτσι, χιλιάδες έχουν οδηγηθεί σε απέλαση στην Τουρκία ή σε τρίτες χώρες με σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή τους. Η απόφαση από το υπουργείο να χειριστεί την υπόθεσή του σε κεντρικό επίπεδο φανερώνεται άλλωστε και από την επιλογή, την συνέντευξη του αιτήματός του να τη διεξάγει ο ίδιος ο προϊστάμενος της υπηρεσίας στο νησί Μάριος Καλέας, κάτι που δεν έχει επαναληφθεί σε καμία προηγούμενη περίπτωση.

Ο Mohamed δεν είναι μία μοναδική περίπτωση. Χιλιάδες μετανάστες-ριες βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με το αυθαίρετο καθεστώς διάκρισεων του ελληνικού κράτους. Μέσα από κάθετα σχεδιαζόμενες και οριζόντια εφαρμοζόμενες πολιτικές πολλοί-ες θα βρεθούν ως περισσευούμενοι-ες και θα αποτελούν τα νέα θύματα των αντιμεταναστευτικών πολιτικών της Ελλάδας και της Ευρώπης. Είναι αυτοί που είτε θα οδηγηθούν προς απέλαση με σαφή κίνδυνο για τη ζωή τους, ή στην παρανομία για να αποτελέσουν το πλέον υποτιμημένο και εκμεταλλεύσιμο εργατικό δυναμικό για τα αφεντικά. Απέναντι όμως στο καθεστώς αορατότητας και παθητικότητας που προσπαθεί να επιβληθεί πάνω στους-ις μετανάστες-ριες είναι οι ίδιοι  που έρχονται να το διαρρήξουν. Ο αγώνας για τη δικαίωση του Mohamed A. αποτελεί ακόμα μία συνέχεια  των αγώνων των 300 απεργών πείνας της Υπατείας, των εξεγερμένων της Αμυγδαλέζας, της μετανάστριας εργάτριας Sanae Taleb, κ.α. Αγώνες απέναντι στον κόσμο των συνόρων, των διακρίσεων, του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης.

Άμεση χορήγηση ασύλου στον Mohamed A.

Παύση όλων των απελάσεων

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους

 

Musaferat

Απρίλιος 2017

Εκδήλωση – Συζήτηση: “Πληθυσμοί στο Στόχαστρο”

Παρασκευή 24/3, 8:30μμ
Εκδήλωση – Συζήτηση: «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο»

  • Οι τρέχουσες εξελίξεις στην αντιμεταναστευτική πολιτική σε Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΗΠΑ [εισήγηση από ΡΕΣΑΛΤΟ]
  • Η υπόθεση της αλληλεγγύης [συζήτηση]: Τι έχει γίνει την τελευταία διετία, τι γίνεται στην παρούσα φάση, τι θεωρούμε σημαντικό να γίνει και να προωθηθεί κοινωνικά και ενδοκινηματικά;

 

Τα γραφεία κλείσανε, ο φασισμός είναι ακόμα εδώ…

Τα γραφεία κλείσανε…

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε η είδηση του οριστικού κλεισίματος των γραφείων της τοπικής Χρυσής Αυγής. Τα γραφεία ήταν ανενεργά εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς τα τοπικά φασιστοειδή δεν περνούσαν να τα ανοίξουν ούτε τις καλεσμένες μέρες και ώρες. Γραφεία τα οποία άνοιγαν μόνο κάτω από άκρα μυστικότητα με σκοπιές στα παράθυρα για τυχόν «επισκέψεις» ή πίσω από μερικές δεκάδες μπάτσους για να τους προστατέψουν από τυχόν «συναντήσεις».  Αυτό οφειλόταν αφενός στις απαντήσεις που δινόντουσαν από την πρώτη στιγμή από το τοπικό αντιφασιστικό κίνημα, πότε με αποκλεισμούς ή και αιφνιδιαστικές «ανακαινίσεις» των γραφείων τους, ή με την απευθείας επικοινωνία διαφόρων μηνυμάτων σε όποιον τολμούσε να εκδηλώσει δημόσια την προτίμηση τους προς το νεοναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.  Αφετέρου όμως και στην άρνηση μεγάλου μέρους της τοπικής κοινωνίας να συνταχθεί στο πλευρό της οργάνωσης.

…Ο φασισμός είναι ακόμα εδώ.

Το σφράγισμα όμως των γραφείων δεν αποτελεί και το τέλος της αναπαραγωγής των φασιστικών ιδεών στο νησί. Είναι ούτως ή άλλως αναμενόμενη η προσπάθεια ανασύνταξης της οργάνωσης στο νησί, αλλά ακόμα περισσότερο η συσπείρωση διαφόρων φασιστοειδών στην πατριωτική κίνηση μυτιλήνης, υπό την αιγίδα του Χ.Αθανασίου. Άλλωστε με τις μισαλλόδοξες, μισανθρωπικές ιδέες που εκπροσωπούν τα κάθε λογής φασιστοειδή βρισκόμαστε αντιμέτωποι-ες καθημερινά. Ιδέες που βρίσκουν εφαρμογή από τα διάφορα στρατιωτικοαστυνομικά σώματα που έχουν κατακλύσει το νησί, ιδέες που αναπαράγοντα απρόσκοπττα στα δεκάδες δημοσιεύματα που θρέφουν την ξενοφοβία και το ρατσισμό, στις ανακοινώσεις διαφόρων φορέων που έρχονται να δείξουν ως υπεύθυνους τους μετανάστες που φτάνουν ως υπεύθυνους-ες για τη συνεχιζόμενη υποτίμηση των ζωών μας.

Έτσι ο αντιφασιστικός αγώνας μας θα συνεχίζεται, ως ακόμα μία πτυχή του κοινωνικο-ταξικού ανταγωνισμού. Μέσα από αυτοοργανωμένους αγώνες ντόπιων και μεταναστών, απέναντι σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης. Ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον πολιτισμό των συνόρων, των εθνών και των εθνικισμών.

Musaferat

Ενημερωτικό Σημείωμα Μαρτίου 2017

Ενημερωτικό Σημείωμα Μαρτίου 2017

Τον τελευταίο μήνα και μετά τις τραγωδίες του Ιανουαρίου φαίνεται πως πραγματοποιείται η περιβόητη «αποσυμφόρηση» του κέντρου κράτησης της Μόριας. Μέσα στον Φεβρουάριο πολλοί μετανάστες/στριες που συγκαταλέγονται σε «ευάλωτες ομάδες» έχουν μεταφερθεί από το κέντρο κράτησης στον καταυλισμό του Καρά Τεπέ και σε ξενοδοχεία που- παρά τις αρχικές αρνήσεις των ξενοδόχων- τελικά μισθώθηκαν για την στέγαση μεταναστών. Επίσης κάποιοι έχουν μεταφερθεί στην ενδοχώρα.  Την ίδια στιγμή μέσα στην Μόρια εκτελούνται οικοδομικές εργασίες με την τοποθέτηση και χτίσιμο οικίσκων αλλά και την περεταίρω περίφραξη ανάμεσα από τους ήδη υπάρχοντες τομείς. Αυτή τη στιγμή περίπου 1600 μετανάστες/στριες συνεχίζουν να μένουν μέσα στο κέντρο.

Στον τομέα Α και C μένουν μετανάστες/στριες από διάφορες χώρες και η κίνηση τους τόσο στο camp όσο και έξω από αυτό γίνεται ελευθέρα. Στον τομέα Β βρίσκεται μικρός αριθμός ανήλικων (κυρίως από τη Σομαλία, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν) και κάποιες γυναίκες που είτε θεωρούνται ευάλωτες περιπτώσεις, είτε είναι θύματα trafficking. Η κίνηση προς και από αυτόν τον τομέα είναι περιορισμένη αποκλειστικά στους εργαζόμενους των ΜΚΟ που δουλεύουν εκεί και για τους ανήλικους που έχουν ξεπεράσει τις 25 ημέρες.

Ωστόσο,  η συντριπτική πλειοψηφία όσων βρίσκονται στο κέντρο είναι ενήλικοι άντρες. Σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων, τις τελευταίες μέρες, κατά τις βραδινές ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις πραγματοποιούν ελέγχους στοιχείων και συλλήψεις μέσα στο κέντρο κράτησης. Οι μετανάστες που δεν έχουν καταθέσει ακόμα αιτήματα ασύλου  και όσοι έχουν απορριφθεί (σε πρώτο και δεύτερο βαθμό) τα αιτήματα τους μεταφέρονται στον κλειστό τομέα του κέντρου, περιμένοντας την απέλαση τους. Μέσα σε αυτόν βρίσκονται πάνω από 130 άτομα με κάποιους εξ αυτών να έχουν παραιτηθεί του αιτήματος ασύλου και να περιμένουν τη διαδικασία απέλασης/επαναπατρισμού τους. Οι υπόλοιποι, κυρίως από τις χώρες του Μαγκρέμπ, έχουν ουσιαστικά κριθεί ανεπιθύμητοι και έχουν συλληφθεί προς απέλαση. Όπως όλα δείχνουν οι αριθμοί τόσο των έγκλειστων μεταναστών όσο και των απελάσεων θα αυξηθούν το επόμενο διάστημα, καθώς φαίνεται να υπάρχει ειλημμένη πολιτική απόφαση για μαζικές απορρίψεις αιτημάτων ασύλου με αρκετά γρήγορες διαδικασίες.

Για τους μετανάστες/στριες που συνεχίζουν να αναμένουν απαντήσεις στα αιτήματα ασύλου που έχουν καταθέσει, έχουν δημιουργηθεί αρκετά προγράμματα κοινωνικής «ενσωμάτωσης» από διάφορες ΜΚΟ. Κάποια, δε, από αυτά λαμβάνουν χώρα μέσα στο κέντρο κράτησης της Μόριας με αποτέλεσμά κόσμος που δεν μένει πια εκεί να επιστρέφει για να παρακολουθήσει τα μαθήματα. Παρακολουθούμε έτσι μια μετατόπιση από νησί «πέρασμά», σε ένα πιο μόνιμο τόπο διαμονής κάποιων μεταναστών.

Ωστόσο η εικόνα της «ειρηνικής συνύπαρξης» τελειώνει μπροστά στις συνέχεις περιπολίες, στις προσαγωγές και τους εκφοβισμούς μεταναστών σε δημόσιους χώρους, στην παρακολούθηση σημείων που συχνάζουν οι μετανάστες. Καθώς είναι αυτές οι εικόνες, μεταξύ άλλων, που συστήνουν την καθημερινότητα της πόλης. Η εμπέδωση της ασφάλειας για τους ντόπιους περνάει μέσα από την εμπέδωση του τρόμου όλων των άλλων.

Την ίδια στιγμή το αστυνομικό τμήμα της Μυτιλήνης (όπως και κάθε άλλο τμήμα) αποτελεί ένα ακόμα  «σκοτεινό σημείο» για τις ορέξεις των δυνάμεων καταστολής. Απαλλαγμένες από τα περιττά βλέμματα, των ανθρωπιστικών οργανώσεων οι αστυνομικές αρχές συνεχίζουν το έργο τους. Το τελευταίο διάστημα έχουν αναφερθεί από μετανάστες αρκετά περιστατικά αναίτιων προσαγωγών και ξυλοδαρμών στο αστυνομικό τμήμα.

Τα κρατητήρια του τμήματος αποτελούν τον κατεξοχήν τόπο άτυπου ή και τυπικού βασανιστηρίου. Σε εγκαταστάσεις που προορίζονται για μέγιστη διάρκεια κράτησης τριών ημερών βρίσκονται να κρατούνται, με διοικητική κράτηση, άνθρωποι για μήνες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του  21χρονου Σύριου που βρίσκεται στα κρατητήρια από τις 9 Σεπτεμβρίου του 2016 ενόσω περιμένει την απόφαση του ΣτΕ για την απέλαση του ή μη στην Τουρκία[1].

Οι συνθήκες που επικρατούν είναι χειρότερες από φυλακή, καθώς για όσους βρίσκονται μέσα δεν υπάρχει δικαίωμα προαυλισμού και οι συνθήκες υγιεινής είναι παραπάνω από άθλιες. Ενδεικτικό είναι ότι υπάρχει ένα μόνο ντουζ, χωρίς πόρτα για άντρες και γυναίκες που βρίσκονται εκεί, με τον αριθμό των ανθρώπων να ποικίλει από 15 μέχρι 60. Συχνοί είναι οι αυτοτραυματισμοί μέσα στα κρατητήρια καθώς πολλοί είτε βρίσκονται σε απόγνωση και προτιμούν να μεταφερθούν στο νοσοκομείο, είτε προσπαθούν με αυτόν τον τρόπο να καθυστερήσουν την απέλαση τους.

Μπαίνοντας  η άνοιξη αυξάνονται και οι ρατσιστικές φωνές επαγγελματικών φορέων που κάνουν λόγο για δυσφήμηση του νησιού από το «προσφυγικό πρόβλημα» και τις χιλιάδες των φωτογραφιών που «ενώ ποια έχουν σχεδόν μηδενιστεί οι αφίξεις αυτές εξακολουθούν να κυκλοφορούν στα ΜΜΕ διαστρεβλώνοντας την εικόνα του νησιού».

Βεβαίως καθόλου δεν φαίνεται να τους ενοχλούν οι κάθε λογής μπάτσοι που κυκλοφορούν δίνοντας μια νότα στρατιωτικού καθεστώτος… ιδανική για το προσεχές μέλλον.

Musaferat

Μάρτιος 2017

[1]http://www.ert.gr/lesvos-syros-prosfygas-pente-mines-sta-kratitiria-mytilinis-sto-ste-ypothesi-tou/

Για την ομηρία του Mohamed A. από την υπηρεσία ασύλου

Ένας μήνας έχει περάσει από την ημερομηνία που κατατέθηκε η μεταγενέστερη αίτηση ασύλου για τον Mohamed A. (01.02) και η υπηρεσία ασύλου εξακολουθεί να μην έχει ανταποκριθεί στην εξέταση του παραδεκτού, ή όχι, του αιτήματος αυτού. Από την πρώτη στιγμή επικαλούμενη διάφορες γραφειοκρατικές διαδικασίες συνέβαλε στη συνεχιζόμενη κράτηση του και ενώ ο Mohamed είχε ήδη ξεπεράσει τις 50 ημέρες απεργίας πείνας. Και ενώ οι πιέσεις που ασκήθηκαν από τους αλληλέγγυους κατάφεραν να εξασφαλίσουν την άρση της κράτησής του, η οποία συνεχιζόταν παρανόμως αφού δεν υφίστατο διαδικασία απέλασης, η υπηρεσία ασύλου ξεκίνησε να παραπέμπει συνεχώς στο μέλλον την απόφαση για το παραδεκτό του αιτήματος. Μέσα από τα δικά τους λόγια,  «ο Mohamed δεν έχει ανάγκη τίποτα άλλο, αφού προς στιγμήν κυκλοφορεί ελεύθερος». Λες και το ζητούμενο ήταν απλώς να μην απελαθεί και να μείνει ελεύθερος για λίγο διάστημα και όχι να του χορηγηθεί το πολιτικό άσυλο που διεκδικεί, που θα του εξασφαλίσει, την μη επιστροφή του στην Αίγυπτο από την οποία και διέφυγε λόγω των κινδύνων που αντιμετώπιζε. Λες και το χαρτί που του έχει χορηγηθεί και απλώς του εξασφαλίζει τη μη σύλληψή του σε περίπτωση ελέγχου, αλλά του απαγορεύει να νοικιάσει διαμέρισμα, να εργαστεί, να φύγει εκτός νησιού είναι το maximum αξιοπρέπειας που δικαιούται ένας μετανάστης στην Ελλάδα.

Αυτή η κατάσταση ομηρίας όμως δεν είναι τυχαία και δεν αφορά μόνο τον Mohamed, αν και υπάρχουν ειδικότερα πλεονεκτήματα άμα μπορέσουν να τον ξεφορτωθούν μαζί με τον αγώνα του. Ο βάλτος των αργών διαδικασιών οδηγεί όλο και περισσότερους-ες μετανάστες-ριες στην εξαθλίωση και την απελπισία. Πολλοί-ες φτάνουν στο σημείο να παραιτηθούν του αιτήματος ασύλου οδηγούμενοι-ες πίσω στην Τουρκία ή άλλες χώρες μην αντέχοντας άλλο τις συνθήκες κράτησής τους στα διάφορα κέντρα κράτησης των νησιών. Άλλοι παραμένουν εγκλωβισμένοι, με όλο και περισσότερους να εμφανίζουν συμπτώματα ψυχικών διαταραχών από τη συνεχιζόμενη κράτηση. Σημαντικότερη όμως πτυχή της συνθήκης αυτής είναι ότι πολλοί-ες αυτοί-ες είναι που οδηγούνται εκβιαστικά, κάτω και από τη συνεχιζόμενη απειλή της απέλασης, στην παρανομοποίηση. Τα δίκτυα των πλαστών εγγράφων βρίσκονται και λειτουργούν μαζί και παράλληλα με την κρατική διαχείριση. Έτσι χιλιάδες θα οδηγηθούν παράνομοι και πλέον υποτιμημένοι και εκμεταλλεύσιμοι στις αγορές εργασίας της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του Mohamed A.

Παύση όλων των απελάσεων

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους

Δεν θα συνηθίσουμε το θάνατο – Δεν θα ανεχθούμε την εξαθλίωση

Δεν θα συνηθίσουμε το θάνατο

Δεν θα ανεχθούμε την εξαθλίωση

24/07/2015 – Σύρος μετανάστης μεταφέρεται εσπευσμένα στην Αθήνα από τον καταυλισμό του Καρά Τεπέ, όπου έχασε τελικά τη μάχη με τη ζωή

27/07/2015 – 45χρονος Σύρος μετανάστης μεταφέρθηκε χωρίς τις αισθήσεις στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης από τον καταυλισμό του Καρά Τεπέ.  Εκεί διαπιστώθηκε απλώς ο θάνατός του.

31/08/2015 – Γίνεται γνωστός ο θάνατος Σομαλής μετανάστριας από παθολογικά αίτια στο κέντρο κράτησης της Μόριας.

17/12/2015 – 4χρονο κοριτσάκι χάνει τη ζωή του. Ο θάνατός τους αποδίδεται σε πιθανή μηνιγγιτιδοκοκκική νόσο. «Φιλοξενούνταν» στον καταυλισμό του Καρά Τεπέ

30/12/2015 – Τραγικό θάνατο βρήκε ένα βρέφος 6 μηνών, από άγνωστα μέχρι στιγμής αίτια, στον καταυλισμό προσφύγων του Καρά Τεπέ.

02/03/2016 – Βρέφος 1 έτους χάνει τη ζωή του στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης. Το άτυχο βρέφος είχε μεταφερθεί στο Νοσοκομείο από το hotspot της Μόριας, όπου είχε διαπιστωθεί ότι αντιμετώπιζε σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.

24/11/2016 – Μία εξηντάχρονη και ο εγγονός της χάνουν τη ζωή τους στον κέντρο κράτησης της Μόριας μετά από έκρηξη στο φιαλίδιο γκαζιού που χρησιμοποίησε προσπαθώντας να μαγειρέψει. Ακόμα 2 σοβαρά τραυματίες.

24/01/2017 – Ο 22χρονος Αιγύπτιος Άχμαντ βρίσκεται νεκρός στη σκηνή του. Αιτία θανάτου: Άγνωστη

28/01/2017 – Νεκρός βρέθηκε σήμερα το πρωί ένας 46χρονος άντρας από τη Συρία μέσα στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Αιτία θανάτου: Άγνωστη

30/01/2017 – 20χρονος πακιστανός βρέθηκε νεκρός στον κέντρο κράτησης της Μόριας. Αιτία θανάτου: Άγνωστη

 

Συνολικά 11 νεκροί μέσα σε ενάμιση χρόνο στα κέντρα κράτησης του νησιού. 11 νεκροί που έρχονται να προστεθούν στη μακρά λίστα των νεκρών των ναυαγίων, των κάτεργων εργασίας αλλά και των υπολοίπων κέντρων κράτησης. Στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκεί που οι μετανάστες-ριες αποτελούν απλώς αριθμούς στατιστικής. Ανώνυμοι και άγνωστες. Βιώνοντας την εξαθλίωση και τον αποκλεισμό. Εγκλωβισμένοι και απομονωμένες που πάνω στις ζωές τους χτίζονται πολιτικές πολέμου και πολιτικές θανάτου.

Όσοι και όσες αποφασίσουν να αντιδράσουν θα πρέπει να γνωρίζουν ότι θα εξαφανιστούν. Όπως συμβαίνει όλο αυτό το διάστημα με μετανάστες-ριες που συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες στη Μυτιλήνη αλλά και μέσα στα κέντρα κράτησης και συλλαμβάνονται για να οδηγηθούν προς απέλαση. Όπως συνέβη με τον Mohamed A. που η αστυνομική διεύθυνση Λέσβου προσπάθησε να τον απελάσει ενώ βρισκόταν στη 30η μέρα της απεργίας πείνας που διεξάγει. Όπως συνέβη με τις 26 μετανάστριες από το κέντρο κράτησης του Ελληνικού, όπου οδηγήθηκαν εσπευσμένα στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη όταν ένωσαν τις φωνές τους με αυτές των αλληλέγγυων.

Η συνέχιση των αντιμεταναστευτικών θανατοπολιτικών επιβάλει την αορατότητα των ίδιων των υποκειμένων που τις υφίστανται άμεσα. Ένα πέπλο αορατότητας που διαρρηγνύεται μέσα από τις δυναμικές τους απαντήσεις. Μέσα από τη συνάντηση των αγώνων τους με τους αλληλέγγυους-ες που βρίσκονται στο πλευρό τους.

Άμεση απελευθέρωση του Mohamed A. και των 26 μεταναστριών του Ελληνικού

Παύση όλων των απελάσεων

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους

Καταγγελία για τις ιατρικές αυθαιρεσίες κατά τη νοσηλεία του Mohamed A.

Ο Mohamed A. κάνει απεργία πείνας από τις 13/12, με αίτημα την ακύρωση της απόφασης απέλασής του και κατά συνέπεια παύση της διοικητικής του κράτησης και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου, καθώς διώκεται από το στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου  για δημοσιοποίηση βίντεο με δολοφονίες οπαδών του καθεστώτος Μόρσι.

Αρχικά έγιναν 3 προσπάθειες να εισαχθεί στο νοσοκομείο, αλλά δεν κρινόταν επαρκής λόγος η απεργία πείνας, παρότι με βάση την ιατρική δεοντολογία, αν ένας ασθενής αιτιάται αδυναμία και καταβολή δεν μπορεί ένα νοσηλευτικό ίδρυμα να μην ανταποκρίνεται.

Τελικά  έπρεπε να φτάσει στην 32η ημέρα απεργίας για να κριθεί αναγκαία η νοσηλεία του στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης λόγω της επιδείνωσης της υγείας του.

Η μη εισαγωγή του Mohamed A.  στο νοσοκομείο τον πρώτο καιρό, ήταν μόνο η αρχή ενός κύκλου ιατρικών αυθαιρεσιών και μεθοδευμένης κατάχρησης εξουσίας.

Από την  πρώτη κιόλας μέρα που ο απεργός εισήλθε στο νοσοκομείο, άρχισε να διαφαίνεται η στάση κάποιων εκ των γιατρών και των μπάτσων οι οποίοι είτε με το καλό- με το προσωπείο του ενδιαφέροντος-είτε με το κακό- μέσω του φόβου και του εκβιασμού για εξιτήριο- πίεζαν τον Mohamed να σταματήσει την απεργία πείνας. Η απειλή του εξιτηρίου, “νομιμοποιήθηκε” βασιζόμενη σε μια σκόπιμη  ερμηνεία του νόμου, που αναφέρεται σε παρακολούθηση απεργών πείνας, χωρίς να διευκρινίζεται αν αυτή θα είναι εντός ή εκτός νοσοκομείου.

Κεντρικό ρόλο σ’όλο αυτο είχε η διευθύντρια της Α’ παθολογικής κλινικής Μ. Κουρόγλου η οποία ήταν η υπεύθυνη γιατρός για τη νοσηλεία του απεργού εκείνο το διάστημα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από αυτήν δίνονταν οι εντολές για τη χορήγηση ή μη του ορού, από αυτήν καθορίζονταν οι εξετάσεις που θα γίνονταν, και το σημαντικότερο, από αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση ή μη της νοσηλείας. Η Κουρόγλου εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον την εξουσία αυτή, επί μία βδομάδα απειλούσε καθημερινά ότι θα έδινε εξιτήριο, επιβαρύνοντας τον απεργό πείνας με άγχος και πίεση, καθώς το εξιτήριο σήμαινε και απέλαση στην περίπτωση του-κάτι που αποπειράθηκε και στις 13/1 παρά την κατάσαση του Mohamed-.

Ταυτόχρονα η Κουρόγλου αρνιόταν πεισματικά να παραδώσει τα αντίγραφα των ιατρικών εγγράφων που ζητούσε ο Mohamed, κάτι που πέρα από αντιδεοντολογικό ήταν και άκρως εκδικητικό σαν στάση, καθώς τα έγγραφα αυτά ήταν απαραίτητα και για το δικαστήριο που θα έκρινε την άρση κράτησης του, αλλά και για την νέα αίτηση ασύλου του.
Τελικά, μετά από πιέσεις  του κινήματος αλληλεγγύης στο Mohamed, των σωματείων, και κάποιων γιατρών που πήραν σαφή θέση υπέρ του απεργού, η Κουρόγλου  διαβεβαίωσε, ότι ο απεργός θα νοσηλευτεί στο νοσοκομείο για όσο διαρκέσει η απεργία πείνας.

Όμως, το μεσημέρι της  Δευτέρας (23/1), παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις της, εξέδωσε ξαφνικά εξιτήριο στο Mohamed  το οποίο  συνυπέγραψαν οι συνάδελφοι της Φ. Παπαλυσάνδρου, και  ο Ε. Ζιώγας . Το εξιτήριο πέρα απο σαθρό, προσπαθεί να αποπολιτικοποιήσει την απεργία πείνας, αναγράφοντας στα αίτια “προσωπικοί λόγοι”. Αυτό φαίνεται και στο αίτιο εισαγωγής “διαταραχή ηλεκτρολυτών”, που αφού “αποκαταστάθηκε” δεν χρήζει πλέον λόγο νοσηλείας. Παρόλα αυτά βάσει της ιατρικής δεοντολογίας, ένας απεργός πείνας πρέπει να υποβάλλεται σε συγκεκριμένες εξετάσεις και κατά την εισαγωγή του και πριν την έκδοση εξιτηρίου.

Κάποιες από αυτές είναι: βιοχημικές εξετάσεις, εξέταση της κλινικής εικόνας δηλαδή σφύξεις, αρτηριακή πίεση, απώλεια βάρους, αίσθημα ζάλης και αδυναμία, αλλά και ηλεκτροκαρδιογράφημα. Στην περίπτωση του Μohamed δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω, οι εξετάσεις ήταν μισές και ο εργαστηριακός έλεγχος πλημμελής. Η μη καταγραφή απώλειας βάρους ειδικά, αποτελεί σοβαρή έλλειψη. Ακόμα και με καλές εργαστηριακές εξετάσεις, η απώλεια βάρους ενός απεργού πείνας είναι κομβική, αφού όταν είναι πάνω από 15% της ολικής μυικής μάζας σώματος μπορεί να αποβεί επικίνδυνη και  μοιραία ακόμα και για τη ζωή του απεργού, εφόσον παράλληλα συντελείται και απώλεια μάζας από τον καρδιακό μυ, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει ανακοπή και αιφνίδιο θάνατο. Αφού  οδήγησαν τον Mohamed στα κρατητήρια της ΓΑΔ Λέσβου-παρότι βρισκόταν στην 42η μέρα απεργίας πείνας, το βράδυ της ίδιας ημέρας χρειάστηκε να εισαχθεί εκ νέου στο νοσοκομείο ύστερα απο έντονη δυσφορία που ένιωσε αλλά και ύστερα απο αίτημα του δικηγόρου αλλα και πιέσεις που ασκήθηκαν απο τους/τις αλληληλέγγυους/ες.

Τα γεγονότα αυτά αλλά και η  γενικότερη διαχείριση από την Κουρόγλου, καταχραζόμενη την εξουσία της ταυτίζεται με την κυρίαρχη πολιτική η οποία διαχωρίζει υποκείμενα σε σώματα που έχουν και σώματα που δεν έχουν σημασία. Για εμάς η Κουρόγλου και όσοι/ες συνυπέγραψαν το εξιτήριο έχουν πολιτική ευθύνη.

Από την πλευρά μας, ξεκαθαρίζουμε ότι δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε όλες αυτές τις αυθαιρεσίες που γίνονται εις βάρος του Mohamed A.

Ταυτόχρονα, καλούμε κάθε γιατρό, κάθε ιατρικό σύλλογο και φορέα, να πάρει θέση, απέναντι σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις και αυθαιρεσίες που καταστρατηγούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος, αλλά και απέναντι σε όποιο/α γιατρό έθεσε σε κίνδυνο την υγεία του Mohamed A.

Συνέλευση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Mohamed A.

Δήλωση του δικηγόρου του απεργού πείνας για την άρνηση των νοσοκομειακών αρχών χορήγησης των ιατρικών εξετάσεων

Καλημέρα σας.

Ως πληρεξούσιος δικηγόρος του Mohamed Abdilgawad, μου ανατέθηκε η κατάθεση αντιρρήσεων κατά της προσωρινής του κράτησης στα κρατητήρια του Α.Τ Μυτιλήνης. Ένα από τα βασικότερα στοιχεία της αίτησης του αποτελεί η κατάσταση της υγείας του, λόγω της απεργίας πείνας που συνεχίζει ο Μοχαμεντ, για διάστημα άνω των 30 ημερών (τότε). Για το λόγο αυτό την Δευτέρα 16/1/2017 πήγα στο Γενικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης “Βοστάνειο” προκειμένου να  αιτηθώ εγγράφως την χορήγηση ιατρικής γνωμάτευσης και αντίγραφο των εξετάσεων του, για την κατάσταση της υγείας του, έχοντας λάβει καθ’ υπόδειξη του γραμματέως της Διοίκησης του νοσοκομείου, γραπτή εξουσιοδότηση προς τούτο. Κατέθεσα την αίτηση στον γραμματέα, ο οποίος με ενημέρωσε ότι θα με ειδοποιήσουν όταν τα έγγραφα αυτά είναι έτοιμα. Λόγω του κατεπείγοντος της υπόθεσης, τον παρακάλεσα να δοθεί άμεση προτεραιότητα στην αίτηση μου. Να σημειωθεί ότι οι αντιρρήσεις κατά προσωρινής κράτησης κατατίθενται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο ΜΟΝΟ τις ημέρες Τρίτη και Πέμπτη κάθε εβδομάδος. Αφού πέρασε η Τρίτη και δεν είχα κανένα νέο από το νοσοκομείο, την Τετάρτη 18/1/2017 κάλεσα ο ίδιος προκειμένου να ενημερωθώ πότε θα έχω τα έγγραφα. Χωρίς τα έγγραφα αυτά αντιρρήσεις δεν μπορούν να κατατεθούν. Μίλησα με την επιβλέπουσα τον Μοχάμεντ ιατρό (Διευθύντρια του Παθολογικού Τμήματος) η οποία με ενημέρωσε ότι ο Μοχάμεντ θα έπαιρνε εξιτήριο το μεσημέρι εκείνης της ημέρας (Τετάρτη) και θα έδινε στον ίδιο τα έγγραφα. Λίγο αργότερα ενημερώθηκα από την ίδια ιατρό ότι δεν θα έπαιρνε τελικά εξιτήριο ο Μοχάμεντ την Τετάρτη, αλλά την Πέμπτη, επομένως την Πέμπτη το πρωί ή θα τα έπαιρνε ο ίδιος κατά την έξοδο του ή να πήγαινα εγώ να τα παραλάβω. Καθώς δεν μπορούσα να βρώ την ιατρό στο τηλέφωνο την Πέμπτη το πρωί για να μάθω τι ώρα θα βγεί από το νοσοκομείο ο Μοχάμεντ και η ώρα περνούσε κι έπρεπε να κατατεθούν έως το μεσημέρι οι αντιρρήσεις στο Διοικ. Πρωτοδικείο, πήγα στο Νοσοκομείο, όπου αφού συνάντησα την επιβλέπουσα ιατρό, με ενημέρωσε ότι ο Μοχάμεντ δεν θα έπαιρνε εξιτήριο ούτε εκείνη την ημέρα και ότι δεν γνώριζε πότε θα έπαιρνε εξιτήριο. Σε ερώτηση μου αν είναι έτοιμα τα ιατρικά έγγραφα, όπως είχαμε συνεννοηθεί, μου απάντησε ότι δεν έχει η ίδια να μου δώσει κανένα έγγραφο κι ότι για οτιδήποτε χρειάζομαι στο εξής, θα απευθύνομαι στην Διοίκηση του νοσοκομείου. Αμέσως πήγα να συναντήσω την Διοικήτρια του νοσοκομείου, όπου όπως με ενημέρωσε η γραμματέας της, κατόπιν συνομιλίας με την ίδια, δεν μπορούσε να με δεί εκείνη την ημέρα, διότι είχε προγραμματισμένα ραντεβού.  Έτσι δεν μου χορήγηθηκαν τα ιατρικά έγγραφα και δεν κατατέθηκαν την ημέρα αυτή οι αντιρρήσεις στο Διοικητικό Πρωτοδικείο.

Μυτιλήνη 19/1/2017

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Mohamed Abdilgawad

Δημήτρης Κουζινόγλου

 

Ανακοίνωση από τα κατειλημμένα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ

Για την άρση των συρματοπλεγμάτων της εξουσίας.

     Η μεγάλη μεταναστευτική κίνηση , η οποία συντελέστηκε τον προηγούμενο χρόνο ανέδειξε με τον πιο σαφή τρόπο την ολοκληρωτική οχύρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ελληνικού Κράτους, σηματοδότησε, δηλαδή ,την απαρχή ενός νέου κύκλου επιθετικών αντι-μεταναστευτικών πολιτικών με χαρακτηριστική την ντροπιαστική για την ανθρώπινη υπόσταση ευρωτουρκική συμφωνία. Πλέον στην εντεινόμενη κατάσταση εξαίρεσης που βιώνουν οι μετανάστες και οι μετανάστριες ήρθε να προστεθεί η «παρανομοποίηση» της ύπαρξης  μέσω επίπλαστων διαχωρισμών «πρόσφυγας»-«μετανάστης-ια», η εγκαθίδρυση νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης, η αύξηση της διασυνοριακής καταστολής, η συνεχής στρατιωτιοτικοποίηση των συνόρων και οι μαζικές απελάσεις. Στην απέλπιδα προσπάθειά της η κυβερνητική εξουσία παρουσιάζει μία κατάσταση ομαλότητας για τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, η οποία βέβαια καταρρέει την επόμενη στιγμή μέσα από τις εικόνες αίσχους των κέντρων κράτησης.

   Σε όλη αυτή τη συνθήκη, που άπειροι άνθρωποι εξοντώνονται ηθικά και σωματικά, καταλήγοντας έγκλειστοι σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ,ζώντας κάτω απ’ το χιόνι πολλές φορές, ο Μοχάμεντ Α., αποφασίζει να προβεί σε έναν αγώνα -με όπλο το ίδιο του το σώμα- διεκδικώντας τα αυτονόητα. Ανάμεσα στα αιτήματα του είναι η παύση της διοικητικής κράτησης του και   απώτερος του  σκοπός είναι η λήψη ασύλου (μετά από 2 απορρίψεις αιτημάτων του), καθώς στην Αίγυπτο κινδυνεύει η ζωή του από το καθεστώς Σίσι.

 Ο Mohamed παρά την στήριξη αλληλέγγυων, και κάποιων ελάχιστων βοηθητικών γιατρών, έχει ταλαιπωρηθεί τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά γιατί  όντας στην 39η μέρα απεργίας πείνας, είναι ακόμα πιο ευάλωτος στις πιέσεις είτε των μπάτσων, που μεθοδεύουν την παύση της νοσηλείας του- με σκοπό την απέλαση του εν τέλει-, είτε της διευθύντριας της παθολογικής κλινικής που αρνείται να δώσει τις τιμές των εξετάσεων του. Όλοι οι παραπάνω εργάζονται μαζί προσπαθώντας να κάμψουν τις αντιστάσεις του προκειμένου να σταματήσει την απεργία πείνας.

Ούτως ειπείν, η σημερινή κατάληψη των κομματικών γραφείων του κυβερνώντος κόμματος αποτελεί την ελάχιστη κίνηση αλληλεγγύης τόσο στον αγώνα του μετανάστη απεργού πείνας Mohamed A. , όσο και ευρύτερα σε κάθε μετανάστη και μετανάστρια όπου βλέπει στον εαυτό του/της τις επιπτώσεις του βραχίωνα θανατοπολιτικής όπου έχει αναπτύξει η Ευρώπη-Φρούριο και η Ελλάδα-Φυλακή. Μέσα σε αυτό το  κλίμα κοινωνικής ανάθεσης και γενικευμένης απάθειας , το οποίο επέφερε εκ νέου η κυβέρνηση με τις συνεχείς αναφορές περί «μη ύπαρξης εναλλακτικής», τις εκκενώσεις των καταλήψεων στέγης, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, τις ακροδεξιές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, τις υπερθεαματικές φωτογραφίσεις με φασιστικά κόμματα, αναδύεται η πραγματικότητα της κρατικής βαρβαρότητας, η οποία είναι αμείλικτη και αυτή ακριβώς καλούμαστε να αμφισβητήσουμε ριζικά και να αντιπαλέψουμε. Εν τέλει, ενόσω οι κυρίαρχοι επιτείνουν στο όνομα του ρεαλισμού, την απελπισία, την μισαλλοδοξία και το ρατσισμό, εμείς δεν θα πάψουμε ποτέ να προτάσσουμε «έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους».

          

Άμεση άρση της κράτησής του του Mohamed A.

Συνέχιση της νοσηλείας του καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας

Άμεση παράδοση των ιατρικών του εγγράφων

Ικανοποίηση όλων των αιτημάτων του

Άμεση παύση όλων των απελάσεων


Συνέλευση αλληλεγγύης στον
MohamedA.

Για την απειλή απέλασης του Mohamed A. (Translated)

In english

Turkce olarak

In italiano

En français

Από τον Οκτώβριο του 2016, ο Mohamed A. βρίσκεται σε καθεστώς διοικητικής κράτησης στην Γ.Α.Δ. Λέσβου, ως υποψήφιος για απέλαση, καθώς έχουν απορριφθεί τα αιτήματα του για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου. Από τις 13/12/2016 πραγματοποιεί απεργία πείνας διεκδικώντας την ακύρωση της απέλασης καθώς και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου.

Με την υγεία του τις τελευταίες μέρες να επιδεινώνεται συνεχώς, στις 10/1/2017 μεταφέρεται στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης όπου οι γιατροί κρίνουν αναγκαία τη νοσηλεία του. Ο ίδιος επιστρέφει στα κρατητήρια για να πάρει τα πράγματα του, με την διαβεβαίωση, από την αστυνομία, πως θα τον μεταφέρουν στη συνέχεια και πάλι στο νοσοκομείο. Αντί αυτού όμως, τον  κρατάνε στα κρατητήρια και του αναφέρουν ότι θα τον πάνε τελικά το επόμενο πρωί. Όταν πια τον οδηγούνε στο νοσοκομείο αποσπάνε τη συναίνεσή του να μην μείνει νοσηλευόμενος καθώς τον καθησυχάζουν για την υπόθεση του και του λένε ψέματα πως θα τον μεταφέρουν στην Αθήνα τις επόμενες μέρες. Την Πέμπτη 12/1  ο διοικητής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μυτιλήνης του ανακοινώνει ότι έχει αποφασιστεί η απέλασή του στην Τουρκία, μέσω των διαδικασιών επανεισδοχής της περίφημης συμφωνίας Ε.Ε- Τουρκίας Μετά από πιέσεις αλληλέγγυων και δικηγόρων διακομίζεται και πάλι στο νοσοκομείο σε άσχημη σωματική και ψυχολογική κατάσταση όπου οι γιατροί κρίνουν απαραίτητη την εισαγωγή του καθώς παρουσίαζε έντονα σημάδια εξάντλησης (ζαλάδες, λιποθυμίες, προβλήματα όρασης) όπου και του χορηγείται όρος. Η νοσηλεία του οδήγησε τελικά στην ματαίωση της απέλασής του κάτι που όμως δεν συνέβη για 10 άλλους μετανάστες-ριες  οι οποίοι-ες και απελάθηκαν σήμερα (13/1) το πρωί. Προς το παρόν ο Μohamed A. συνεχίζει να νοσηλεύεται, ενώ η αστυνομική διοίκηση εμφανώς απογοητευμένη για την ματαίωση αυτή, πιέζει με κάθε τρόπο τους  θεράποντες γιατρούς του νοσοκομείου να του δώσουν εξιτήριο ώστε να προχωρήσουν στην απέλασή του. Παράλληλα, παρακάμπτοντας τους κανονισμούς του νοσοκομείου έχουν απαγορέψει την είσοδο αλληλέγγυων στο δωμάτιο όπου νοσηλεύεται.

Επιδιώκοντας να απελάσουν έναν μετανάστη απεργό πείνας που διανύει ήδη την 32η μέρα, το κράτος και όσοι το υπηρετούν προχωρούν ένα βήμα παραπέρα τον ολοκληρωτισμό που συντελείται, καθώς ποτέ στο παρελθόν δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο, για τον προφανή λόγο πως η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο.  Είναι οι μηχανισμοί του ίδιου του κράτους που μπορεί να κρατάει σε ομηρία ένα εξάχρονο παιδί εκδικητικά για τους γονείς του, να απαγορεύει εκδηλώσεις σε δημόσια πανεπιστήμια αλλά και να βασανίζει καθημερινά στα κέντρα κράτησης τους-τις χιλιάδες μετανάστες-ριες μέχρι την οριστική απέλασή τους. Ένα κράτος που αξιώνει για τον εαυτό του τη δικαιοδοσία να διαλέγει τη ζωή ή τον θάνατο όσων δεν το βολεύουν, όσων «περισσεύουν», όσων αντιστέκονται.

Στο πρόσωπο του Μοχάμεντ εκφράζουμε την αλληλεγγύη προς τον καθένα και την καθεμία που δέχεται καθημερινά τη βία των διαχωρισμών, του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Την αλληλεγγύη μας σε αυτούς-ές τις εκατοντάδες μετανάστες-ριες που απελάθηκαν ήδη και στους-στις χιλιάδες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στα δεκάδες κέντρα κράτησης, απομόνωσης και απέλασης. Την αλληλεγγύη μας με αυτούς-ες που θα δώσουμε καθημερινά αγώνες ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας.

Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Mohamed A.

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του

Παύση όλων των απελάσεων

 

Musaferat

13/1/2017

Γράμμα του απεργού πείνας Μοχάμεντ Α.

Περισσοτερες πληροφορίες για την υπόθεση του απεργού πείνας Μοχάμεντ Α

A letter from the hunger striker Mohamed A. (03.01.17)

Translation through insurrectionnewsworldwide.com

When the heart becomes silent within the cage of the thorax, the entire body ceases its function. The pain might govern the heart but the true spirit lies in not giving up in time…

Heartbeats of pain in a prison cage

You shouldn’t care about what you might hold in your hands today because tomorrow you might lose it. One day you might find yourself in my place, you might be the visitor in my country. When that day comes I will be better than this! Don’t overestimate your power today, because tomorrow you might be in a hospital and I could be the one who donates blood. Generosity is in how I behave…

Do you think I could get convicted for speaking of justice and for all I feel for the suffering of the people around me? If people are found guilty for speaking of justice, for empowering the weak, for fighting against injustice and saying NO, then I accept the punishment. I would rather die an honest, courageous and decent man, telling the truth, than to live a life without honour and dignity, being a hypocrite. Even if I possessed half of the treasures of this entire world, that would mean nothing because you can’t buy these things with money. This is humanity. Not judging people by colour or religion. We are all equal here. If I am being punished for being human, then this is the purpose of torture: a life without honour, decency, justice. A life where the cowards reign. Oh my God! How brutal is this punishment of conscience…

I am full of strength and I am not forcing you to respect me because, at this time, my strength is fear. Now I am not using my strength because I am trying to understand what you are made of and to not be influenced by it. Because I am like gold: even if you melt it, it is still gold. I won’t change. You will not be able to decrease my potential and strength. Even if you don’t improve your behavior towards me I will not try to confront you, I will not become like you. I will remain as I am and nobody will stop me from speaking of justice.

Here, in this society many people feel what I mean to say because they are full of emotions, they have the ability to understand others and know the meaning of truth. They understand how good it feels to spread love among all religions. How beautiful it is to live in a society that does not know lies or hatred and only wishes for love and peace.

I will defend justice and equality and I will fight against injustice. I will support those who were treated unfairly. I will feel the pain of others even that costs my own lie. No, to a life without equality!

I will be the pen which spews the ink of justice so that the ones who suffered injustice would win and injustice would be demolished.

Questions:
Where are those who say they defend human rights? Are those just words and do not exist in reality? Are you looking for an answer? Sorry, there is no answer.
This is not the whole story. This was just an introduction. Twenty-two days without food, I have no more strength. I want to speak to you about racism and the ethos of some people. I want to tell you what happened in Egypt. To speak to you about everything…

Thank you

 

Oλοκληρώσαμε επιτυχώς τις διαδικασίες για το ξεχειμώνιασμα!!!

«Κανένας πρόσφυγας και μετανάστης δεν είναι πλέον στο κρύο, ολοκληρώσαμε επιτυχώς τις διαδικασίες για το ξεχειμώνιασμα»

Ι. Μουζάλας, 05/01/2017

 

Όπως ήταν αναμενόμενο οι καιρικές συνθήκες στο νησί έχουν χειροτερέψει. Ισχυροί άνεμοι καταστρέφουν τις σκηνές που χρησιμοποιούν για καταλύματα οι μετανάστες-ριες στο κέντρο κράτησης της Μόριας, ενώ αυξάνουν κατακόρυφα τον κίνδυνο για όσους-ες προσπαθήσουν να περάσουν στα νησιά. Τις τελευταίες μέρες όμως ήρθαν να προστεθούν και ισχυρές χιονοπτώσεις, που καθιστούν αδύνατη τη διαβίωση στους καταυλισμούς των νησιών. Ήταν μόλις πριν λίγες μέρες, όταν και ο υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής ανακοίνωνε από τη Θεσσαλονίκη περιχαρής την επιτυχία των πολιτικών του, όπου χωρίς να διστάσει δήλωνε ψευδώς ότι δεν μένει κανένας μετανάστης πλέον σε σκηνές και είναι όλοι προστατευμένοι-ες για το χειμώνα. Αλλά είναι τώρα αυτές οι εικόνες, που δεν έρχονται απλώς να τον διαψεύσουν, αλλά στην ουσία να υπενθυμίσουν σε όλους-ες την ουσία πίσω από τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές που εφαρμόζονται. Πολιτικές συνεχούς υποτίμησης, εξαθλίωσης αλλά και θανάτου. Είναι το ίδιο κέντρο, που τώρα είναι καλυμμένο από τα χιόνια, όπου πριν ένα μόλις μήνα μία γυναίκα με τον εγγονό της έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθεια να ζεσταθούν. Ήταν τότε που τα χυδαία κυβερνητικά καθάρματα μίλησαν για ατυχήματα που μπορούν να συμβούν στον οποιονδήποτε. Είναι οι ίδιοι που όταν απομακρυνθούν οι κάμερες από τα χιονισμένα πεδία εξαθλίωσης, θα επαναλαμβάνουν ευθαρσώς την «ευαισθησία τους για το δράμα των προσφύγων», την ίδια στιγμή που θα εφαρμόζουν τις θανατοπολιτικές πάνω στα κορμιά τους.

Μέσα στο 2016 εκτιμάται ότι πάνω από 5000 μετανάστες-ριες έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να περάσουν στην Ευρώπη. Αριθμός νεκρών, ο οποίος δεν έχει προηγούμενο, στο πρόσφατο τουλάχιστον, παρελθόν της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή αυξάνονται οι καταγεγραμμένοι θάνατοι και στα εσωτερικά σύνορα της Ευρώπης. Η πολιτική των κλειστών συνόρων και της δημιουργίας όλο και περισσότερων εμποδίων στην ασφαλή διέλευση των μεταναστών-ριών τους οδηγεί σε ακόμα πιο επικίνδυνα περάσματα. Μόνο την τελευταία βδομάδα 4 θάνατοι από υποθερμία έχουν σημειωθεί στα ορεινά περάσματα της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.

Αυτή τη στιγμή, πάνω από 15.000 μετανάστες-ριες, βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Οι περισσότεροι-ες εξαντλημένοι-ες οικονομικά, ψυχικά, σωματικά. Υπό την συνεχόμενη απειλή της άμεσης απέλασής τους στην Τουρκία. Με τα διάφορα σώματα ασφαλείας να είναι έτοιμα να επιβάλουν την τάξη σε όποιον-α τολμήσει να αμφισβητήσει τη συνθήκη στην οποία και τον-την έχουν υποβάλει, αλλά και τις διάφορες οργανώσεις κυβερνητικές και «μη», να  είναι εκεί για την ομαλοποίηση και αναπαραγωγή των πολιτικών αυτών.

Τις τελευταίες ώρες ακούγεται ότι θα χρησιμοποιηθεί καράβι του πολεμικού ναυτικού για την στέγαση των μεταναστών-ριών. Πέρα από τα εύλογα ερωτηματικά για την χωρητικότητα ενός τέτοιου καραβιού, αποτελεί ακόμα ένα σημείο υπενθύμισης της ολοένας και μεγαλύτερης εμπλοκής του ελληνικού στρατού στην διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών.

Τα κέντρα κράτησης δεν ομορφαίνουν με υποσχέσεις

Γκρεμίζονται με εξεγέρσεις

 

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους-ες

 

Βίντεο από το εσωτερικό του κέντρου κράτησης της Μόριας

 

Αλληλεγγύη σε Π.Ρούπα, Ν.Μαζιώτη, Κ.Αθανασοπούλου

Στις 5/1/2017 οι αναρχικές  Πόλα Ρούπα και Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου συλλαμβάνονται με κατηγορίες συμμετοχής στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Μαζί με τη μητέρα του βρίσκεται και ο εξάχρονος γιος της Πόλας Ρούπα και του Νίκου Μαζιώτη, ο οποίος απαγάγεται από το κράτος και καταλήγει έγκλειστος και φρουρούμενος στην παιδοψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία, αποκλεισμένος από το συγγενικό του περιβάλλον. Η Πόλα Ρούπα, ο Νίκος Μαζιώτης και η Κωνσταντίνα Αθανασοπουλου ξεκινούν απεργία πείνας και δίψας με αίτημα την να δοθεί το παιδί στην γιαγιά του και στην θεία του.

Με την απαγωγή και την ομηρία του παιδιού η κυβέρνηση, οι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής και οι εισαγγελείς ξεπερνάνε κάθε όριο χυδαίας εκδικητικότητας, προς τους γονείς του αλλά και προς το ίδιο το παιδί.  Υπενθυμίζοντας έτσι πως όταν ο εγκλεισμός και η απομόνωση δεν είναι αρκετές, για να λυγίσουν αυτούς που αντιστέκονται, ο κύκλος της καταστολής μπορεί να επεκτείνεται σε όλα τα πεδία της ζωής, ακόμα και στα πιο αθώα.

Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας και δίψας

Πόλα Ρούπα

Νίκο Μαζιώτη

Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου

 

Musaferat

Ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης

Μυτιλήνη

Απεργία πείνας στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λέσβου

 

Μεσούντος του χειμώνα και καθώς οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί στην ευρύτερη περιοχή εντείνονται το ελληνικό κράτος συνεχίζει τις απελάσεις. Το νησί της Λέσβου όπως και τα υπόλοιπα 4 νησιά όπου λειτουργούν τα hot spot, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο κέντρο κράτησης. Οι μετανάστες-ριες που φθάνουν έρχονται αντιμέτωποι-ες πέρα από τις πολύ κακές καιρικές συνθήκες με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες των υπηρεσιών ασύλου, παραμένοντας σε καθεστώς αβεβαιότητας για το τι τους επιφυλάσσεται. Συνεχείς φήμες, πότε για άνοιγμα των συνόρων και πότε για μαζικές απελάσεις έρχονται να εντείνουν ακόμα περισσότερο το κλίμα, οδηγώντας τους ίδιους σε απόγνωση. Την ίδια στιγμή μεμονωμένα περιστατικά χρησιμοποιούνται από τους φορείς των ρατσιστικών ιδεών για να καλλιεργήσουν ακόμα περισσότερα αντανακλαστικά ξενοφοβίας και μίσους που συνοδεύονται από αιτήματα για τον εγκλεισμό και απέλαση των μεταναστών-ριων που βρίσκονται στο νησί και το ολοκληρωτικό σφράγισμα των συνόρων.

Από τη μεριά του το κράτος συνεχίζει την εντατικοποίηση των αντιμεταναστευτικών του πολιτικών με τις απελάσεις να αποτελούν εβδομαδιαία πλέον συνθήκη, με την συνεχιζόμενη εξαθλίωση των μεταναστών που παραμένουν στα κέντρα κράτησης αλλά και την καταστολή κινήσεων αλληλεγγύης. Την ίδια στιγμή που προσπαθεί να αντλήσει την κοινωνική συναίνεση μέσα από αντισταθμιστικά μέτρα προς τους μόνιμους κάτοικους των νησιών.

Εγκλωβισμένοι-ες μέσα σε αυτή τη συνθήκη μετανάστες-ριες δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη για επιβίωση αλλά και για την κατάκτηση του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης. Ένας από αυτούς, ο Μ.Α από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου διανύει την 10η ημέρα απεργίας πείνας. Ο Μ.Α έφτασε στο νησί τον περασμένο Απρίλιο και οδηγήθηκε στο κέντρο κράτησης της Μόριας να περιμένει για την εξέταση του αιτήματος ασύλου. Ήταν η δεύτερη φορά που χρειάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του καθώς μετά την εξέγερση του 2012, αποφάσισε να γυρίσει από τη Γαλλία που έμενε και δούλευε επί 5 χρόνια για να ξαναστήσει τη ζωή του. Η επιλογή του όμως να δημοσιοποιήσει βίντεο με δολοφονίες οπαδών του Μόρσι από το στρατιωτικό καθεστώς Σίσι τον έβαλε στο στόχαστρο δεχόμενος απειλές για τη ζωή του. Η υπηρεσία ασύλου έβγαλε απορριπτικές αποφάσεις στα αιτήματα ασύλου που έχει καταθέσει με αποτέλεσμα να οδηγηθεί από τον Οκτώβριο στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λέσβου προς απέλαση. Ο ίδιος ζητάει την ακύρωση της απέλασής του και την χορήγηση πολιτικού ασύλου.

Μεταφορά του Μ.Α στο νοσοκομείο Μυτιλήνης καθόλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του

Άμεση παύση όλων των απελάσεων

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους-ες

Musaferat

Οι θάνατοι στα κέντρα κράτησης δεν είναι ατυχήματα, είναι κρατικές δολοφονίες! (UPDATED)

Ακόμα δύο νεκροί ήρθαν να προστεθούν στους χιλιάδες που έχουν χάσει τη ζωή τους στην προσπάθεια να διασχίσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα. Αυτή τη φορά οι θάνατοι σημειώθηκαν μέσα στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Μία γυναίκα 60 χρονών και ο εγγονός της 4 χρόνων σκοτώθηκαν μετά από έκρηξη στο γκαζάκι που είχε ανάψει στην προσπάθεια της να μαγειρέψει. Από την έκρηξη και τη φωτιά που ακολούθησε, σοβαρά τραυματίστηκαν επίσης ακόμα 2 συγγενείς της οικογένειας οι οποίοι και έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομεία της Αθήνας χωρίς να έχει γίνει γνωστή η πορεία της υγείας τους. Διάφοροι έσπευσαν να εκφράσουν την οδύνη για το κακό που συνέβη, ενώ οι πιο χυδαίοι εξ αυτών μίλησαν για ατυχήματα που μπορεί να συμβούν σε οποιοσδήποτε σπίτι. Τι και αν δεν θα τολμούσε ούτε ένας φασίστας να αποκαλέσει «σπίτι» μια σκηνή στους 5 βαθμούς κελσίου πεταμένη μέσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου βρίσκονται χιλιάδες εγκλωβισμένοι. Τι και αν δεν είναι οι πρώτοι που χάνουν τη ζωή τους από τις κακουχίες στις οποίες υποβάλλονται στα κέντρα κράτησης του νησιού. Συνολικά 8 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους τον τελευταίο 1,5 χρόνο μέσα στα στρατόπεδα και τους καταυλισμούς της Λέσβου. Για κάποιους, αυτοί οι θάνατοι υπήρξαν μόνο ως ένα πρωτοσέλιδο οδύνης και φρίκης μέχρι να έρθει η σύντομη μνήμη των πολλών να τους διαγράψει. Έτσι όπως έχουν διαγραφεί από τη μνήμη τους οι χιλιάδες που χάσανε τη ζωή τους στο πέρασμα του αιγαίου. Τα δάκρυα άλλωστε στερέψανε τώρα που τα πτώματα δεν ξεβράζονται στις «δικές» μας ακτές. Πάνω από 4700 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στο πέρασμα της μεσογείου, αριθμός χωρίς προηγούμενο. Απλώς αυτή τη χρονιά η πλειοψηφία των πτωμάτων ξεβράζεται στις ακτές της βορείου Αφρικής. Οι εικόνες δεν φτάνουν τους δικούς μας δέκτες. Έτσι μπορούμε να συνεχίζουμε απτόητα να μιλάμε με τρόμο για την πιθανή κατάρρευση της συμφωνίας Ε.Ε-Τουρκίας, χωρίς να προσμετράμε τα θανατηφόρα αποτελέσματά της σε άλλες περιοχές.

Από μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας συνεχίζονται οι ρατσιστικές κραυγές. Κραυγές προερχόμενες είτε από φασίστες που προσπαθούν να αναδυθούν μέσα από την κατάσταση, είτε από φιλήσυχους νοικοκυραίους που έχουν «κουραστεί», είτε από τοπικούς και μη άρχοντες. Βασικοί στόχοι, όλων των παραπάνω, τώρα είναι να μην καταρρεύσει η συμφωνία με την Τουρκία ώστε να αποτραπεί η άφιξη και άλλων μετανάστων-ριων αλλά και να παρθούν «αντισταθμιστικά μέτρα» από το ελληνικό κράτος και την Ε.Ε. για τον ρόλο που διαδραματίζουν τα νησιά είτε με «ανοιχτά» είτε με κλειστά σύνορα. Οι ίδιοι-ες οι μετανάστες-ριες δεν έχουν πια καμία σημασία. Αποτελούν απλώς στατιστικά προς εργαλειακή χρήση από τις κυβερνήσεις των κρατών και των διεθνών οργανισμών, ή ένα ακόμα πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης.

Ο συνεχιζόμενος εγκλωβισμός έρχεται να προσφέρει μόνο παραπάνω εξαθλίωση και ένταση. Η κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο κράτησης της Μόριας είναι τουλάχιστον φρικτή. Χιλιάδες μετανάστες-ριες βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες κάτω από άθλιες συνθήκες. Το φαγητό, οι χώροι υγιεινής, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δεν επαρκούν ούτε στο ελάχιστο. Πάνω από τους μισούς μετανάστες-ριες βρίσκονται στοιβαγμένοι-ες μέσα σε σκηνές ανάμεσα στις διάφορες πτέρυγες του κέντρου. Χωμάτινοι διάδρομοι και μουσαμάδες αποτελούν τη βάση και τη στέγη για να προστατευθούν από τις, όλο και χειρότερες, καιρικές συνθήκες. Ο μόνος τρόπος θέρμανσης είναι αυτοσχέδιες φωτιές ανάμεσα από τις σκηνές. Πολλοί-ες μην αντέχοντας τις συνθήκες αυτές, προσπαθούν να βρουν καταλύματα σε κτήματα και εγκαταλελειμμένα κτίρια της περιοχής, μέχρι να βρεθούν αντιμέτωποι με το μένος των ντόπιων ή/και την καταστολή της αστυνομίας.

Οι πληροφορίες που φθάνουν είναι όλο και περισσότερο αποθαρρυντικές για τους μετανάστες-ριες. Καμία προοπτική για τη μεγάλη πλειοψηφία εξ αυτών. Ο ίδιος ο Μουζάλας, άλλωστε, νιώθοντας ακόμα πιο σίγουρος για την πολιτική του καριέρα από την αναβαθμισμένη του θέση ως υπουργού, μίλησε ξεκάθαρα για «παράτυπους μετανάστες» προς απέλαση, σε ποσοστά 80%. Και για να γίνει ακόμα πιο σαφής η πολιτική που θα ακολουθηθεί από εδώ και πέρα, ο ίδιος ανακοίνωσε και τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης κλειστού τύπου, που θα φτιαχτούν στα 5 νησιά του ανατολικού Αιγαίου για όσους-ες τολμήσουν να αμφισβητήσουν  την απόφαση της συνεχιζόμενης κράτησής και της επερχόμενης απέλασής τους.

Πολλοί μετανάστες-ριες παίζουν πια τα τελευταία τους χαρτιά, δοκιμάζοντας κάθε λογής μέθοδο για να μπορέσουν να ξεφύγουν από τον εγκλωβισμό στο νησί. Κρυμμένοι σε αυτοκίνητα και φορτηγά που φεύγουν με τα καράβια, ή έρμαια εκμετάλλευσης κυκλωμάτων πλαστών εγγράφων δοκιμάζουν να φτάσουν στην ηπειρωτική Ελλάδα για να συνεχίζουν το ταξίδι τους. Ακόμα πιο συχνές και πολυπληθείς και οι διαμαρτυρίες στο κέντρο της πόλης χωρίς να βρίσκουν μέχρι στιγμής κάποια αιχμιακή απόληξη. Διαμαρτυρίες που έρχονται να διαλυθούν είτε μέσα από την πυροσβεστική διαμεσολάβηση διαφόρων ΜΚΟ και οργανώσεων, είτε μέσα από διαφυλετικές συγκρούσεις που έχουν καλλιεργηθεί.

Τα μηνύματα που φτάνουν από τα υπόλοιπα νησιά-φυλακές κάνουν επιτακτική την ανάγκη της έντασης των αγώνων που εδώ και καιρό δίνονται από το ανταγωνιστικό κίνημα στη Λέσβο. Καθώς όπου κυριάρχησε ο καιροσκοπισμός, το απολίτικο μόρφωμα της φιλανθρωπίας και η συνδιαλλαγή με τους θεσμούς, βρήκαν γόνιμο έδαφος να αναπτυχθούν ακροδεξιές φωνές και πρακτικές. Με συνέπεια το τοπίο που διαμορφώνεται να είναι απολύτως εχθρικό για τους μεταναστες-ριες και για όσους στέκονται στο πλευρό τους. Παράλληλα όμως η ορατή φασιστική απειλή δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργήσει αποπροσανατολιστικά για τις ευθύνες της κυβέρνησης, για τις πολιτικές της εξαθλίωσης και υποτίμησης όλο και περισσότερων κομματιών της κοινωνίας.

Musaferat

Δεκέμβριος 2016

 

ΥΓ: Μετά τις φωτιές που ξεσπάσανε ως συνέπεια του θανάτου των δύο ατόμων, η πτέρυγα ασυνόδευτων ανηλίκων εκκενώθηκε και οι ανήλικοι μεταφέρθηκαν σε χώρο που έχει νοικιάσει τοπική ΜΚΟ. Η πτέρυγα έπειτα χρησιμοποιήθηκε μόνο για 2 μέρες για την στέγαση ευάλωτων ομάδων και στη συνέχεια με απόφαση του διοικητή του κέντρου κράτησης Σ.Κούρτη επανεκκενώθηκε και παραμένει άδεια παρά την έκκληση πολλών μεταναστών-ριών να στεγαστούν εκεί για να προφυλαχθούν από τις καιρικές συνθήκες που έχουν επιδεινωθεί πολύ τις τελευταίες μέρες. Το ίδιο συμβαίνει και στον δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ, όπου ενώ υπάρχει χώρος στα καταλύματα οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν μετακινούν μετανάστες-ριες εκεί για τη στέγασή τους.

UPDATE: Από το προηγούμενο σαββατοκύριακο κοντέινερ από την πτέρυγα κράτησης ασυνόδευτων ανηλίκων χρησιμοποιούνται για την στέγαση μεταναστών-ριών από τις λεγόμενες ευάλωτες ομάδες.


 

 

 

Μυτιλήνη: Από το εθνικιστικό τσίρκο των παρελάσεων στον κόσμο της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης

αναδημοσίευση από την Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

Στο νησί της Λέσβου και στην πόλη της Μυτιλήνης, εδώ και αρκετό καιρό διαμορφώνεται ένα μωσαϊκό αντιφάσεων και αντιθέσεων, με αιχμή το μεταναστευτικό. Ένας τόπος που κυμαίνεται μεταξύ θανάτου και επιβίωσης, καταστολής και αγώνων, απάθειας και αλληλεγγύης, συνήθειας και πείσματος, διαμεσολαβήσεων και αυτοοργάνωσης, εμπορευματοποίησης και μοιράσματος. Μία επικράτεια οργανωμένη διοικητικά από πολιτικά και στρατιωτικά επιτελεία, περιτριγυρισμένη από φρεγάτες και ένστολους, με χιλιάδες μετανάστες/ριες να έχουν εγκλωβιστεί στη «ζεστή φιλοξενία» των στρατοπέδων, των απελάσεων και μίας αναμονής ζωής ή θανάτου, με τις αντιθετικές δυναμικές των κοινωνικών αντιστάσεων από τη μία και ενός κατευθυνόμενου ρατσιστικού συντηρητισμού να αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη.

lesvos_10_161-768x576

Μία εθνική επέτειος δε θα μπορούσε παρά να αποτελέσει άλλη μία ευκαιρία διάχυσης των εθνικών ιδεωδών αλλά και ενός μιλιταρισμού που απλώνεται ολοένα και περισσότερα για τη διαφύλαξή τους. Μία μέρα πριν την εκδήλωση-συζήτηση γύρω από την διασυλλογική έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο», η Μυτιλήνη είχε φορέσει για λίγες ώρες τα γαλανόλευκα σάβανά της. Για την ακρίβεια, το κράτος, οι τοπικοί θεσμοί, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι έμποροι και τα ΜΜΕ  είχαν φροντίσει να ντύσουν «εορταστικά» με τα ρούχα του εθνικιστικού καθωσπρεπισμού εκατοντάδες παιδιά όλων των ηλικιών, να τα στοιχίσουν, να τα παρατάξουν και να τα μάθουν να παρελαύνουν «οικειοθελώς» (δηλαδή μέσω των πολιτισμένων εκπαιδευτικών μεθόδων της πατριωτικής πλύσης εγκεφάλου, του μαστιγίου του πειθαρχικού εκβιασμού και του στιγματισμού των ανυπάκουων και του καρότου της σχολικής αργίας άνευ απουσίας για τους πειθήνιους) μαζί με τις ένοπλες δυνάμεις του ελληνικού στρατού, σκύβοντας το κεφάλι και χαιρετίζοντας πειθαρχημένα τους κάθε λογής εθνικούς αφέντες (πολιτικούς, στρατιωτικούς, παπάδες, δημάρχους, μπάτσους κ.ο.κ.). Ενός στρατού που φυλάει τα ευαίσθητα ελληνικά σύνορα από τους φτωχοδιάβολους του καπιταλισμού και τους εκτοπισμένους των πολέμων (οι οποίοι στο μίξερ της κρατικά κατευθυνόμενης ρατσιστικής προπαγάνδας κρύβουν τον αυθεντικό διάβολο του ισλαμισμού και πόσο δε μάλλον του τζιχαντισμού, ανεξαρτήτως ηλικίας, καταγωγής και φύλου) και φυσικά από τα ασπροκόκκινα σάβανα της διπλανής τουρκικής επικράτειας (τα οποία με τη σειρά τους διαφυλάττουν την αγνή τουρκική καθαρότητα από τους ίδιους φτωχοδιάβολους, την ελληνική/ευρωπαϊκή επεκτατικότητα και τους τρομοκράτες-κούρδους). Ενός στρατού που εγγυάται τους χιλιάδες πνιγμένους του Αιγαίου και της Μεσογείου (πάνω από 3,500 νεκροί μετανάστες/ριες  το 2016, σε πλήρη στατιστική ευθυγράμμιση με τα προηγούμενα χρόνια, πριν τις σωτήριες λύσεις και συμφωνίες του ελληνικού κράτους, της Ε.Ε. της Τουρκίας και των Μ.Κ.Ο.), που γεμίζει την επικράτεια με στρατόπεδα/φυλακές /αποθήκες ψυχών.

.lesvos_10_165-768x576

 lesvos_10_167-290x290

lesvos_10_168-290x290

lesvos_10_169-290x290.

Στο εθνικιστικό τσίρκο λοιπόν της 28ης Οκτώβρη, απεικονίστηκε μία στρατιωτικοποιημένη, ψωροπερήφανη και πατριαρχική κοινωνία, υποτελής στις κρατικές επιταγές και ταγμένης στη εθνική σημαία. Μία σημαία, την οποία οι «από κάτω» έχουν διαπαιδαγωγηθεί να προσκυνούν τυφλά ανεξαρτήτως καταγωγής, ηλικίας, φύλου. Μία σημαία στην οποία στρατιωτικοί, φασίστες, ΜΜΕ και βαθύ κράτος βρήκαν τον κατάλληλο τρόπο να συσπειρώσουν όσο κοινωνικό συντηρητισμό δεν είχαν συσπειρώσει όλο το προηγούμενο διάστημα στο νησί (με αλλεπάλληλες αποτυχημένες φασιστοσυνάξεις, κίτρινα δημοσιεύματα και κραυγές ενάντια στους μετανάστες), κατασκευάζοντας μία ψευδή είδηση για την δήθεν ανημπόρια επιτέλεσης ενός φολκλορικού αγήματος μόνο και μόνο από την παρουσία(!) μεταναστών (δηλαδή «ξένων», δηλαδή αλλόθρησκων, δηλαδή ισλαμιστών, δηλαδή τζιχαντιστών, δηλαδή ανθελλήνων, δηλαδή εχθρών). Μια εθνική σημαία που μαζί με μια άλλη -ευρωπαϊκή- σημαία, πνίγει τους δρόμους και τα λιμάνια της Μυτιλήνης όχι μόνο στις εθνικές εορτές αλλά καθημερινά, ορίζοντας τους καθαρούς και περίφραχτους εθνικούς χώρους των κυρίαρχων. Δυο σημαίες που σε ολόκληρη τη Λέσβο συμβολίζουν κυνικά τις εθνικές και υπερεθνικές πύλες προς τον πολιτισμένο κόσμο που για να τις περάσει όμως κάποιος οφείλει να ρισκάρει την ζωή του. Κάπου στην Επάνω Σκάλα της Μυτιλήνης (περιοχή και ιστορικό λιμανάκι της Μυτιλήνης όπου ξεβράστηκαν και έζησαν σε στρατοπεδικές συνθήκες οι πρόσφυς του 1922), δίπλα στο περήφανο άγαλμα της «μικρασιάτικης μάνας», εκεί που το βαθύ κράτος του νησιού μαζί με κάτι εθνόπληκτους ταβερνιάρηδες της περιοχής επιχείρησαν να στήσουν μια δεύτερη υποστολή σημαίας από μετανάστες πριν από ένα περίπου μήνα, δυο σημαίες της Ευρώπης Φρούριο (Ελληνική και ΕΕ), πάνω σε μια ξύλινη προβλήτα, βρίσκονται εκεί όχι απλά για να υπενθυμίζουν στους «εισβολείς» τον εθνικά καθαρό χώρο αλλά και για να ικανοποιούν τα υπαρξιακά δράματα των ντόπιων, που ναι μπορεί να μην ζουν ζωή χαρισάμενη, να μην έχουν τα βασικά μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης αλλά τουλάχιστον έχουν ασφάλεια, στρατό και εθνικές γαίες.

lesvos_10_162-768x576

lesvos_10_163-768x576

Το Σάββατο 29/10, χωρίς τυμπανοκρουσίες και σημαιάκια, χωρίς κρατικά, παρακρατικά και καπιταλιστικά κονδύλια, μία αυτοοργανωμένη και διασυλλογική εκδήλωση-συζήτηση στη Μυτιλήνη διαμόρφωσε ένα πεδίο συνάντησης, γνωριμίας, μοιράσματος και επικοινωνίας. Δεκάδες αλληλέγγυοι/ες στους μετανάστες/ριες, αγωνιζόμενοι/ες ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα συναντήθηκαν προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις και προβληματισμούς, όπως επίσης και προτάσεις ή δυνατότητες για τους αγώνες που έρχονται. Μετά την εισήγηση γύρω από την διασυλλογική έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο» ακολούθησε μία συζήτηση που κινήθηκε σε μία σειρά ζητημάτων, με ενδεικτικότερα εκείνα που αφορούσαν τις ταυτότητες και τους διαχωρισμούς που ελλοχεύουν (του πρόσφυγα, του μετανάστη ή των εθνικών ταυτοτήτων), τις θεσμικές ορολογίες και τους κώδικες (όπως το προσφυγικό δίκαιο, τα δικαιώματα κ.ο.κ.), τη διάχυση του μιλιταρισμού, του εθνικισμού/πατριωτισμού και ενός γενικευμένου συντηρητισμού, τις πιθανές κατευθύνσεις των αντιστάσεων και της αλληλεγγύης, τα έως τώρα πεπραγμένα, μέχρι και τους δρόμους που θα μπορούσαν να ανοιχτούν στο μέλλον.

lesvos_10_166-768x576.

Για έναν κόσμο χωρίς κράτη, σύνορα, στρατόπεδα και χαρτιά.

.

 

Νέος χώρος εκδήλωσης

Λόγω ενδεχόμενης κακοκαιρίας η εκδήλωση που ήταν προγραμματισμένη για το Σάββατο 29 Οκτωβρίου στην Κατάληψη στο Μπίνειο, θα μεταφερθεί στο Χατζηγιάννειο Κτίριο του Πανεπιστημίου Αιγαίου στην περιοχή Λαδάδικα Μυτιλήνης στις 08:00μμ.

%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b8%cf%85%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%af-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%87%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf_%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c2_

Πληθυσμοί στο Στόχαστρο: 3 Εκδηλώσεις σε Λέσβο/Αθήνα/Θεσσαλονίκη

Οι δύο συλλογικότητες της έκδοσης «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο» (ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης «Musaferat» από τη Λέσβο & Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης από την Αθήνα) συνδιοργανώνουν 3 εκδηλώσεις-συζητήσεις σε Μυτιλήνη, Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων είναι:

  • Σάββατο 29 Οκτώβρη, Μυτιλήνη – Χατζηγιάννειο Κτίριο Παν.Αιγαίου (Λαδάδικα), 8μμ
  • Πέμπτη 10 Νοέμβρη, Αθήνα – Α.Σ.Ο.Ε.Ε., 7μμ
  • Σάββατο 12 Νοέμβρη, Θεσσαλονίκη – Στέκι στο Βιολογικό, 7μμ

.

Οι εισηγήσεις θα περιλαμβάνουν τοποθετήσεις γύρω από τα περιεχόμενα της διασυλλογικής έκδοσης, η οποία θα διανείμεται στους χώρους των εκδηλώσεων με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.

Ακολουθεί το κάλεσμα των εκδηλώσεων, σε μορφή αφίσας.

%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%b8%cf%85%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%af-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%87%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf_%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c_

Όσο τα κράτη, ο ενδοκυριαρχικός πόλεμος και η στρατιωτική μηχανή σπέρνουν τον θάνατο, τη φτώχεια και την απελπισία.

Όσο οι μετακινούμενοι πληθυσμοί βρίσκονται στο στόχαστρο ενός αστυνομικο-στρατιωτικού συμπλέγματος, με περισσότερους συνοριακούς φραγμούς, νέους μηχανισμούς επιτήρησης και απώθησης, συμφωνίες απελάσεων, εγκλεισμού και καταστολής.

Όσο ο φόβος, ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός διαχέονται στον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο βαθαίνοντας την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εξυπηρετώντας τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.

Όσο το δόγμα της ασφάλειας και η ιδεολογία του ανθρωπισμού στήνουν χέρι-χέρι ολοένα και περισσότερους «καλλωπισμένους» χώρους εξαίρεσης ξεριζωμένων ή «περισσευούμενων» πληθυσμών, καταστέλλοντας τις κοινωνικές αντιστάσεις και την αδιαμεσολάβητη αλληλεγγύη των «από κάτω».

Όσο οι υποτελείς αναμασούν τους κοινωνικούς/ταξικούς διαχωρισμούς και παραμένουν εγκλωβισμένοι στη ματαιότητα και την παραίτηση.

Τόσο οι κοινοί αυτοοργανωμένοι αγώνες ντόπιων και μεταναστών θα αποτελούν το μοναδικό ανάχωμα ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον πολιτισμό των συνόρων, των περιφράξεων και της εξατομίκευσης, των εθνών και των εθνικισμών.

Μέχρι και την καταστροφή του τελευταίου στρατοπέδου…

.

Κάλεσμα στη δίκη της Σάναα Τάλεμπ

Ποιος φοβάται τη Σάναα Τάλεμπ;;;

η δίκη της Τάλεμπ και η νέα συνθήκη στα κέντρα κράτησης

Η Σάναα Τάλεμπ δικάζεται την Τρίτη 18 Οκτώβρη. Την κατηγορούν γιατί αντιστάθηκε στην προσπάθεια βίαιης απέλασής της τον Νοέμβρη του 2015. Εκείνη την περίοδο, οι μπάτσοι είχαν προσπαθήσει να επαναφέρουν την τακτική των βίαιων απελάσεων των κρατουμένων στο Κέντρο Κράτησης γυναικών Ελληνικού. Αρχικά, οι ανθρωποφύλακες προσπάθησαν να ξεγελάσουν τη Σάναα λέγοντάς της ότι θα την αφήσουν ελεύθερη και , αντί να την αφήσουν, την πήγαν στο αεροδρόμιο για να την στείλουν πακέτο πίσω στο Μαρόκο. Την τραμπούκισαν, την απείλησαν, αλλά η Σάναα δεν υποχώρησε. Αν και κρατήθηκε εκδικητικά για άλλους έξι μήνες, δεν έπαψε να αγωνίζεται· έκανε αποχή συσσιτίου, έκανε απεργίες πείνας, έκανε αντίσταση με κάθε τρόπο. Το είχε δηλώσει άλλωστε: «καλύτερα να πεθάνω, παρά να γυρίσω πίσω στο Μαρόκο…». Οι συγκρατούμενές της ήταν δίπλα της, αγωνιζόμενες όλες μαζί για ελευθερία και αξιοπρέπεια, ζώντας σε άθλιες συνθήκες και στερούμενες ακόμη και τα βασικά. Τελικά, η Τάλεμπ απελευθερώθηκε χάρη στο δικό της σκληρό αγώνα και στην αλληλεγγύη συντροφισσών και συντρόφων από όλη τη χώρα. Εκκρεμεί, όμως , η δίκη της…

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της αριστεράς του κράτους και του κεφαλαίου συνεχίζει να κοροϊδεύει τους μετανάστες. Ο νόμος που ψήφισε και θεωρητικά καθορίζει ως μέγιστο όριο φυλάκισης των «χωρίς χαρτιά» στους τρεις μήνες, είναι μία ακόμα από τις μνημειώδεις απάτες της. Αυτοί οι τρεις μήνες, όμως,δεν μετράνε από την πρώτη μέρα κράτησης. Μεσολαβεί μια πολύμηνη γραφειοκρατική διαδικασία που ονομάζεται “καταγραφή του αιτήματος ασύλου”. Φυσικά, αυτό το χρονικό διάστημα – που μπορεί να ξεπεράσει τους έξι μήνες – , οι μετανάστριες τον περνάνε σε κάποιο μπουντρούμι, μην έχοντας καμία ιδέα σχετικά με το πότε θα απελευθερωθούν.

Τη σκλήρυνση της στάσης των ΣΥΡΙΖΑίων την βλέπουμε και στο Κέντρο Κράτησης του Ελληνικού. Μετά από δυο χρόνια, απαγόρευσαν στα μέλη της συλλογικότητάς μας να επισκέπτονται τις κρατούμενες μετανάστριες και να επικοινωνούν μαζί τους. Σκοπός του κράτους είναι να κάμψει τη θέληση των έγκλειστων μεταναστριών για αγώνες και να τις καταστήσει πάλι α ό ρ α τ ε ς . Οι αλληλέγγυες και οι αλληλέγγυοι, όμως, δεν έχουν σκοπό να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μαζί με τις μετανάστριες μέχρι να κλείσει και το τελευταίο Κέντρο Κράτησης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΑΝΑΑ ΤΑΛΕΜΠ

ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΧΑΡΤΙΑ, ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΦΩΤΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

ΤΡΙΤΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΗ 9:00

ΚΤΙΡΙΟ 2 ΑΙΘΟΥΣΑ 1

Αλληλέγγυες – αλληλέγγυοι κρατουμένων στα Νότια

Μετά και την εκδίκαση της υπόθεσης, η Sanaa Taleb κρίθηκε αθώα και αφέθηκε ελεύθερη!

Ενημερωτικό Σημείωμα Οκτωβρίου 2016

1

Ενημερωτικό Σημείωμα Οκτωβρίου 2016

Το καλοκαίρι του 2016

Το φετινό καλοκαίρι εξελίχθηκε αρκετά διαφορετικά σε σχέση με το περσινό. Αφίξεις συνέχιζαν να υπάρχουν καθ’ όλη τη διάρκειά του, οι αριθμοί όμως ήταν κατά πολύ μικρότεροι.  Η συνέχιση της τήρησης της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας -τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με το σφράγισμα των συνόρων από την Τουρκία-, οι διευρυμένες επιχειρήσεις στο Αιγαίο από Ελληνικό Λιμενικό, Frontex και ΝΑΤΟ, αλλά και οι αργές διαδικασίες ολοκλήρωσης των αιτημάτων ασύλου που οδηγούν στον μακρόχρονο εγκλωβισμό των μεταναστών στα νησιά, λειτούργησαν αποτρεπτικά για τις χιλιάδες κόσμου που παραμένει, κατά κύριο λόγο στην Τουρκία με σκοπό να περάσει στην Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα στατιστικά του Οργανισμού Μετανάστευσης δεν έχει παρατηρηθεί κάποια σημαντική αλλαγή στην επιλογή διαδρομής. Καθώς η ανάλυση των χωρών προέλευσης για την αύξηση που παρατηρήθηκε στη διαδρομή της κεντρικής μεσογείου αποδεικνύει ότι οι μετανάστες-ριες που την επιλέγουν συνεχίζουν να είναι, όπως και στο παρελθόν, κυρίως από αφρικανικές χώρες και δεν εμφανίζεται ποσοστιαία αύξηση των μεταναστών από τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας που παραδοσιακά ακολουθούσαν τη διαδρομή της Ανατολικής Ευρώπης και του Αιγαίου. Με βάση αυτό οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο μεγάλος αριθμός μεταναστών που παραμένει στην Τουρκία δεν επιλέγει (ή δεν μπορεί να επιλέξει) άλλα περάσματα. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε αλλαγή στην υπάρχουσα συνθήκη μεταξύ Ε.Ε-Τουρκίας θα σημάνει ταυτόχρονα και τις προσπάθειες πλήθους ανθρώπων που, σε δυσμενείς πια καιρικές συνθήκες, θα επιχειρήσουν να διασχίσουν τα νερά του Αιγαίου, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.

Το κλίμα στο νησί απέναντι σε αυτή την προοπτική, αλλά και απέναντι στους-στις μετανάστες-ριες που έχουν ήδη φτάσει είναι αρκετά αντεστραμμένο σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. Αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί σε τέσσερις βασικές αιτίες: α) οι «επιπτώσεις» που είχε το μεταναστευτικό ζήτημα απέναντι στον τουρισμό στο νησί, β) ο μακρόχρονος εγκλωβισμός των μεταναστών-ριών και η εξαθλίωσή τους, με ότι αυτή συνεπάγεται γ) αλλαγές που υπήρξαν στην «ανθρωπιστική» διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος και δ) ένας μεγάλος όγκος προβοκατόρικων δημοσιευμάτων σε τοπικά μέσα.

Η ούτως ή άλλως προβληματική τουριστική βιομηχανία του νησιού βρέθηκε μπροστά σε μία αρνητική χρονιά. Ήταν αναμενόμενο ότι με βάση τις σημαντικότατες παθογένειες που φέρει η εν λόγω βιομηχανία του νησιού δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα που επέφερε από τη μία η εικόνα του νησιού ως τόπος-κλειδί για την εφαρμογή των αντιμεταναστευτικών πολιτικών και από την άλλη και εξίσου σημαντικά η έκρυθμη κατάσταση στην Τουρκία που αποτελεί σημαντικό παράγοντα ρύθμισης της τουριστικής κίνησης στο νησί[1]. Πολλά κομμάτια της δεξιάς και όχι μόνο, προσπάθησαν να ορίσουν το «μεταναστευτικό» ως το σημαντικότερο -αν όχι το μοναδικό- παράγοντα μείωσης της τουριστικής κίνησης, μεταστρέφοντας τη στάση σημαντικών κομματιών τη κοινωνίας εναντίον των μεταναστών-ριών που συνέχιζαν να φθάνουν. Περιοχές που επηρεάστηκαν περισσότερο (βλ. Μόλυβος), και άλλες που επέλεξαν να συνταχθούν με την κυρίαρχη ρατσιστική αφήγηση (βλ. Ερεσός), εθελοτυφλώντας για τις πραγματικές αιτίες και τις δικές τους ευθύνες, προτίμησαν να δείξουν ως υπεύθυνους τους ίδιους τους μετανάστες, προχωρώντας σε σειρά ρατσιστικών ανακοινώσεων και ενεργειών. Αποτέλεσμα αυτού, να δημιουργηθούν αρνητικές εικόνες  και να ενισχυθούν οι συνθήκες έντασης.

Ο εγκλωβισμός των μεταναστών για διαστήματα που για πολλούς ξεπερνάνε πια και τους 6 μήνες έχει οδηγήσει στην εξαθλίωση ενός μεγάλου κομματιού εξ αυτών. Η οικονομική αλλά και ψυχολογική εξάντληση των περισσοτέρων, έχει συμβάλλει σημαντικά στο ξέσπασμα σοβαρών επεισοδίων μεταξύ τους, την δημιουργία ομάδων εκμετάλλευσης των πιο αδύναμων αλλά και σε σημαντικές πιέσεις σε κατοίκους γειτονικών περιοχών που έχουν βρεθεί να μοιράζονται το βάρος των αντιμεταναστευτικών πολιτικών. Κάτοικοι που όπως στο πρόσφατο παράδειγμα της διαμαρτυρίας των κατοίκων της Μόριας, είναι πρόθυμοι να συνταχθούν με ακροδεξιούς κύκλους για τη προώθηση των συμφερόντων τους.

Η πολιτική που ακολουθήθηκε απέναντι στην «ανθρωπιστική» διαχείριση του ζητήματος, η οποία συνοψίζεται στον αποκλεισμό πλήθους από τον κόσμο που είχε προστρέξει τον προηγούμενο χρόνο σε βοήθεια και τη διατήρηση μόνο των μεγαλύτερων παιχτών εξ αυτών, επέφερε με τη σειρά της σημαντικές αλλαγές στο εύρος των ωφελούμενων από τη βιομηχανία του μεταναστευτικού, αλλά και μία ακόμα μεγαλύτερη αποξένωση των μεταναστών-ριών που έφθαναν από τις τοπικές κοινωνίες. Σημαντική μείωση υπήρξε στον αριθμό των ντόπιων που μπορούσαν πια να εξασφαλίσουν μία θέση εργασίας σε μία από τις πολυάριθμες ΜΚΟ που δραστηριοποιούνταν το προηγούμενο διάστημα, ενώ οι αγορές των αναλώσιμων για τις εναπομείναντες διενεργούνται κυρίως μέσα από διαγωνισμούς και διαδικασίες που αφορούν κατά κύριο λόγω συγκεκριμένες εταιρίες και επιχειρηματίες του νησιού. Η μείωση έτσι των οικονομικών ωφελειών, για σημαντική μερίδα πληθυσμού του νησιού, επέφερε και την αλλαγή στην –προσχηματικά- θετική στάση που κρατούσε το προηγούμενο διάστημα απέναντι στην παρουσία των μεταναστών-ριών στο νησί. Παράλληλα η καταστολή από μεριάς κράτους αυτοοργανωμένων, και πολλές φορές αυθόρμητων κινήσεων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας από μέρους των τοπικών κοινωνιών προς χάριν της επικράτησης ενός τεχνοκρατικά διαμορφωμένου και πλήρως ελεγχόμενου ανθρωπισμού μέσα από συγκεκριμένες ΜΚΟ, δημιούργησε τις απαραίτητες αποστάσεις ανάμεσα στις τοπικές κοινωνίες και τα υποκείμενα που υφίστανται τις άμεσες συνέπειες των αντιμεταναστευτικών πολιτικών. Αποστάσεις απαραίτητες για τη δημιουργία αισθήματος απομόνωσης για τους αφιχθέντες αλλά και για την καλλιέργεια εδάφους για την ανάπτυξη ξενοφοβικών αισθημάτων για τους ντόπιους.

Ένας επιπλέον σημαντικός παράγοντας δημιουργίας αρνητικού, προς τους μετανάστες, κλίματος στο νησί πρέπει να θεωρηθεί και το πλήθος δημοσιευμάτων σε τοπικά μέσα και blogs που μπορούν να γίνουν αντιληπτά και ως ένα κομμάτι συστηματικής οργάνωσης του «βαθέως κράτους» που υπάρχει στο νησί. Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού σειρά δημοσιευμάτων καλούσαν σε άμεσες αντιδράσεις απέναντι στους μετανάστες, σε αλληλέγγυους, ακόμα και σε ΜΚΟ που δραστηριοποιούνταν στο νησί. Δημοσιεύματα που παρότρυναν τους κατοίκους να στραφούν ενάντια ακόμα και σε σχεδιαζόμενες (βλ. Πέραμα) ή μη (βλ. Πλωμάρι), δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων! Πατώντας σε διάφορες πραγματικές και μη αφορμές επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό κλίμα στο νησί, το οποίο με τη σειρά του έφερε στο προσκήνιο το πιο εκφασισμένο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Χαρακτηριστικότερο τέτοιο γεγονός  ήταν η απόφαση του λιμενικού (;) να μην επιτρέψει την τελετή για την καθιερωμένη υποστολή της σημαίας με την ταυτόχρονη διάδοση ψευδούς φήμης ότι την απέτρεψαν οι ίδιοι οι μετανάστες. Φασιστικά μορφώματα όπως αυτό της Πατριωτικής Κίνησης Μυτιλήνης που αποτελεί την συγκαλυμμένη Χρυσή Αυγή βρήκαν χώρο να επαναδραστηριοποιηθούν, ενώ παράλληλα, στελέχη της δεξιάς προχωρούνε σε σύσταση κίνησης «ενάντια στην ισλαμοποίηση του νησιού» συσπειρώνοντας ευρύτερα συντηρητικά κομμάτια. Κινήσεις που φαίνονται να γίνονται με την σιωπηλή υποστήριξη και επιστασία του βουλευτή της ΝΔ Χ.Αθανασίου (που έχει σοβαρές διασυνδέσεις στα σώματα ασφαλείας αλλά και το στο στρατιωτικό σώμα του νησιού). Τοπικά μέσα, με το τοπικό blog lesvosnews.gr του δημοσιογράφου Γ.Συνάνη να πρωτοστατεί, φέρονται να αποτελούν τα βασικά επικοινωνιακά εργαλεία. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στο συγκεκριμένο λαμόγιο-δημοσιογράφο επανειλημμένα δίνουν πανελλήνιο βήμα δημοσιογραφικοί όμιλοι συγκεκριμένων συμφερόντων

Το κέντρο κράτησης της Μόριας

cs4vwfhwcae_yfjΣτα περίπου 11,5 στρέμματα στα οποία εκτείνεται το εν λόγω κέντρο διαβιούν περί τις 3500-4000 μετανάστες σε ένα χώρο που σύμφωνα με τις αρχές προοριζόταν για 1500-2000 άτομα. Ένας πληθυσμός συνεχώς αυξανόμενος αναλόγως με τις νέες αφίξεις μεταναστών στο νησί. Η αναγκαστική κράτηση των μεταναστών για διάστημα 25 ημερών συνεχίζει να ισχύει, για όσους φθάνουν στο νησί. Μετά το πέρας αυτού του διαστήματος, επιτρέπεται η έξοδός από το κέντρο αλλά με περιοριστικό όρο την παραμονή τους στο νησί. Οι περισσότεροι-ες βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες από την έναρξη της συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας-ΕΕ στις 20 Μαρτίου, συμπληρώνοντας έτσι περίοδο άνω των 6 μηνών στο νησί. Με τις συνθήκες εγκλωβισμού που τους έχουν επιβληθεί, την αβεβαιότητα για την εξέλιξη των αιτημάτων ασύλου τους, τις συνεχείς φήμες για επαναπροωθήσεις αλλά και την πραγματοποίηση κάποιων εξ αυτών με αυξανόμενους ρυθμούς το τελευταίο διάστημα, οι περισσότεροι από τους μετανάστες έχουν οδηγηθεί στα όρια των αντοχών τους. Μέχρι στιγμής είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που ολοκληρώθηκαν θετικά οι διαδικασίες για τη χορήγηση ασύλου, δίνοντας τη δυνατότητα στους κατόχους του να αναχωρήσουν νόμιμα από το νησί. Έτσι, ο μοναδικός τρόπος να ξεφύγουν, από την καθήλωση τους στη Λέσβο και από την απειλή των απελάσεων, είναι είτε μέσω των δικτύων διακίνησης πλαστών εγγράφων ή προσπαθώντας να κρυφτούν σε οχήματα που επιβιβάζονται στα καράβια της γραμμής. Κατά τη μακρόχρονη δε παραμονή των μεταναστών-στριών στο νησί και το εν λόγω κέντρο, έχουν δημιουργηθεί άτυπες κοινότητες, κυρίως με γνώμονα την καταγωγή, οι οποίες καταλήγουν πολλές φορές να συγκρούονται μεταξύ τους. Ο ίδιος ο καταμερισμός των καταλυμάτων στο κέντρο κράτησης γίνεται βάσει της καταγωγής, κάτι που όμως οδηγεί με τη σειρά του σε ένα μεγαλύτερο κατακερματισμό και απομόνωση των διαφόρων εθνικοτήτων που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε αυτό. Δεν είναι λίγοι-ες αυτοί-ες που μην αντέχοντας την κατάσταση αυτή, καταλήγουν να κοιμούνται σε ελαιώνες και κτήματα γύρω από το χωριό της Μόριας και την πόλη της Μυτιλήνης. Παράλληλα εντός του κέντρου συνεχίζει να λειτουργεί το κέντρο κράτησης ασυνόδευτων ανηλίκων με τον αριθμό των έγκλειστων παιδιών να ξεπερνάει συνήθως τα 100 και πολλά να βρίσκονται εκεί ακόμα και για 8 μήνες. Ένας χώρος που συνεχίζει να θυμίζει παραπάνω φυλακή υψίστης ασφαλείας παρά χώρο προστασίας της ευάλωτης αυτής ομάδας.

Ο στρατός συνεχίζει να επιτελεί τον υπεργολαβικό του ρόλο για την καθαριότητα και τo catering του κέντρου με νέες συμβάσεις να υπογράφονται κάθε μήνα. Συμβάσεις που όμως όσον αφορά τη σίτιση εμφανίζονται να είναι πολύ μικρότερες από τον πραγματικό αριθμό των εγκλωβισμένων μεταναστών. Η διαφορά αυτή που εμφανίζεται εικάζεται ότι καλύπτεται μέσω κάποιας συμπληρωματικής σύμβασης από κάποια από τις εμπλεκόμενες ΜΚΟ. Αυξανόμενες διαμαρτυρίες υπάρχουν για την ποιότητα του φαγητού που μοιράζεται όπως και για τις χρονοβόρες διαδικασίες διανομής του, πολλές φορές με κόσμο να περιμένει για πάνω από 1,5 ώρα στην ουρά. Σημαντικό ρόλο πια στο κέντρο φαίνεται έχει η ΜΚΟ Euro Relief, η οποία αποτελεί μία χριστιανοΜΚΟ, για την οποία έχουν υπάρξει καταγγελίες για προσπάθειες προσηλυτισμού σε μουσουλμάνους του κέντρου από εργαζόμενούς της, εκμεταλλευόμενοι τη σχέση εξουσίας που κατείχαν[2]. Η οργάνωση αυτή, είναι υπεύθυνη για όλο το διαμοιρασμό των μεταναστών σε καταλύματα μέσα στο κέντρο, με ότι αυτό σημαίνει για τον θρησκευτικό προσανατολισμό που έχει και προωθεί. Διάφορες άλλες οργανώσεις συνεχίζουν να έχουν διάφορες αρμοδιότητες μέσα και έξω από το κέντρο κράτησης της Μόριας αλλά και στο δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ[3]. Πρόσφατα σημαντική αύξηση των εργαζόμενων στα κέντρα κράτησης του νησιού ήρθε μέσα από την τοποθέτηση 270 ατόμων που προσλήφθηκαν στα οχτάμηνα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ.

Μπροστά στη συμφόρηση και τις τραγικές συνθήκες διαβίωσης, που αναμένεται να χειροτερέψουν  με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου οι διάφοροι υπεύθυνοι φορείς βρίσκονται σε ένα γαϊτανάκι συσκέψεων, με μία σειρά από φήμες να διαδίδονται για την αντιμετώπιση του ζητήματος. Εργασίες μάλιστα είχαν αρχίσει εκτελούνται στην περιοχή Λεμονού του Καρά Τεπέ Μυτιλήνης, για την δημιουργία νέου κέντρου κράτησης και οι οποίες προς στιγμήν πάγωσαν μετά τις τοπικές αντιδράσεις. Ωστόσο μετά και την τελευταία σύσκεψη που έλαβε μέρος στο Μαξίμου, οι τοπικές αρχές φαίνονται να ήρθαν σε συμφωνία για τη δημιουργία στον εν λόγω οικόπεδο ενός κλειστού τύπου κέντρου κράτησης για τους «παραβατικούς» μετανάστες στα πρότυπα της Χίου. Ένα κέντρο το οποίο μεταξύ άλλων στόχο θα έχει την τιμωρία οποιαδήποτε φωνής διαμαρτυρίας προσπαθήσει να αρθρωθεί από τους ίδιους τους μετανάστες. Μετά την εξέγερση της 19ης Σεπτεμβρίου είχε προκηρυχθεί διαγωνισμός από το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής για τη ναύλωση καραβιού το οποίο θα λειτουργούσε ως πλωτό κέντρο κράτησης στο λιμάνι της Μυτιλήνης για να στεγάσει όσους μετανάστες-ριες είχαν καταστραφεί τα καταλύματά τους αρχικά, αλλά και για άλλες περιπτώσεις στη συνέχεια. Μετά και την άμεση αποκατάσταση των ζημιών που είχαν προκληθεί στο κέντρο κράτησης αλλά και τις αντιδράσεις τοπικών φορέων και αρχών για την παρουσία του μέσα στο λιμάνι της πόλης ο διαγωνισμός ματαιώθηκε. Παράλληλα οι ασυνόδευτοι ανήλικοι που απομακρύνθηκαν από το κέντρο κράτησης της Μόριας τη νύχτα της εξέγερσης και βρήκαν προσωρινή φιλοξενία στη δομή των πρώην κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ, επέστρεψαν στις εγκαταστάσεις της Μόριας δύο μέρες αργότερα.

Η εξέγερση της 19ης Σεπτεμβρίου

csx6kiywyaemtpu

Τα γεγονότα που έλαβαν μέρος στις 19 Σεπτέμβρη μέσα στο κέντρο κράτησης της Μόριας αποτελούν μάλλον μία κορύφωση της σειράς διαμαρτυριών των μεταναστών που έχουν εγκλωβιστεί σε αυτό. Όλο το προηγούμενο διάστημα είναι συνεχείς οι διαμαρτυρίες που λαμβάνουν χώρα κυρίως στην πόλη της Μυτιλήνης αλλά και μέσα στο κέντρο, με τους μετανάστες-στριες να διεκδικούν την αναχώρησή τους από το νησί. Τη Δευτέρα 19/09, την ώρα που στη Μυτιλήνη γινόταν πορεία των κατοίκων της Μόριας για την «αποσυμφόρηση του Κέντρου» επενδυμένη με φασίστες του νησιού, υπήρχε συνεχής ένταση στο χώρο του κέντρου αφού οι μετανάστες στρεφόντουσαν εναντίον των αρχών ασύλου για την καθυστέρηση στις διαδικασίες εξέτασης των αιτημάτων τους. Οι διαμαρτυρίες για ακόμα μία φορά κατέληξαν σε αψιμαχίες μεταξύ τους. Όταν τα νέα της διαδήλωσης των κατοίκων της Μόριας έφτασαν εκεί, αλλά και πληροφορίες για κατοίκους που συνεπικουρούμενοι από φασίστες είχαν τραμπουκίσει κόσμο γύρω από το κέντρο, ομάδα μεταναστών προσπάθησε να πραγματοποιήσει πορεία προς την πόλη όπου και εμποδίστηκαν από διμοιρίες ΜΑΤ. Η συνεχιζόμενη ένταση οδήγησε σε νέο γύρο συγκρούσεων με αποτέλεσμα να μπούνε φωτιές σε σκηνές που δεν άργησαν να επεκταθούν σε γύρω καταλύματα καίγοντας μαζί και πολλά από τα υπάρχοντα των μεταναστών που διέμεναν σε αυτά. Αποτέλεσμα ήταν αρχικά η εκκένωση του κέντρου από τους μετανάστες και τους εργαζόμενους και η καταστροφή 50 σκηνών και 3 κοντέινερ. Το κομμάτι αυτό που πρόσκαιρα καταστράφηκε αντιστοιχεί σε ένα πολύ μικρό μέρος του κέντρου συνολικά. Δύο μέρες μετά οι κατεστραμμένες σκηνές είχαν ήδη αντικατασταθεί. Οι πληροφορίες που ανέβαζαν την καταστροφή του κέντρου σε 60% εντάσσονται σε σειρά δημοσιευμάτων που προσπαθούν να ενισχύσουν την ένταση. Σύμφωνα επίσης με πληροφορίες από τα social media από τις συγκρούσεις και την φωτιά που ξέσπασε υπήρξαν τουλάχιστον 16 μετανάστες-ριες που χρειάστηκε να τους παρασχεθεί ιατρική φροντίδα, είτε λόγω τραυμάτων που απέκτησαν από τις συγκρούσεις ή αναπνευστικών προβλημάτων από τις αναθυμιάσεις. Από τα γεγονότα αυτά οι μπάτσοι προχώρησαν σε 9 συλλήψεις, πολλές από αυτές με μοναδικό κριτήριο τα τραύματα που έφεραν οι μετανάστες, χωρίς να έχει γίνει γνωστές οι κατηγορίες τους έχουν απαγγελθεί. Παράλληλα κατά τη διάρκεια των γεγονότων αυτών, στο γειτονικό χωριό της Μόριας, είχαν στηθεί στην είσοδό του κάτοικοι με αστυνομικούς, με πληροφορίες να τους φέρουν οπλισμένους με λοστούς και μαχαίρια, οι οποίοι και δεν επέτρεπαν την είσοδο σε μετανάστες, αλληλέγγυους αλλά και εργαζομένους σε ΜΚΟ[4]. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα επιτέθηκαν και έσπασαν ένα αμάξι αλληλέγγυων και ένα βανάκι ΜΚΟ, ενώ κυνήγησαν και χτύπησαν αλληλέγγυες και μετανάστριες που βρέθηκαν στο δρόμο τους καθώς και έναν, μάλλον, δημοσιογράφο όπου του έσπασαν και τη φωτογραφική μηχανή. Οι απειλές κάποιων κατοίκων της Μόριας προς μετανάστες-ριες έχουν συνεχιστεί και τις επόμενες μέρες αν και σε μεμονωμένα επεισόδια[5].

Απαντήσεις

5

Απέναντι στο κλίμα τρομοκρατίας και κανιβαλισμού που προσπαθεί να εγκαθιδρυθεί, το ανταγωνιστικό κίνημα του νησιού και οι ίδιοι-ες οι μετανάστες-ριες έρχονται να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις. Οι μετανάστες-ριες φαίνονται αποφασισμένοι-ες να μην αποδεχθούν τη μοίρα που τους επιφυλάσσεται με σταυρωμένα χέρια. Ολοένα και συχνότερα, πραγματοποιούν διαμαρτυρίες στο κέντρο της πόλης, οι οποίες υποστηρίζονται και από τα τοπικά κινήματα. Την ίδια στιγμή, σημαντικές απαντήσεις δίνονται από ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας της Λέσβου απέναντι στον ρατσιστικό οχετό που εκδηλώθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα. Με κορύφωση την αντιφασιστική-αντιρατσιστική πορεία που είχε καλεστεί από τον Αντιφασιστικό Συντονισμό Λέσβου στις 30 Σεπτεμβρίου και συγκέντρωσε πάνω από 350 άτομα. Οι δράσεις συνεχίζουν να λαμβάνουν μέρος υπενθυμίζοντας ότι υπάρχει πλήθος κόσμου που, μέσα από αδιαμεσολάβητους, αντιθεσμικούς και αυτοοργανωμένους αγώνες, θα συνεχίζει να αποτελεί ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο απέναντι στην εγκαθίδρυση της κοινωνίας του ρατσισμού, της  εκμετάλλευσης και της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Οκτώβριος 2016

[1] Οι βομβιστικές επιθέσεις που προηγήθηκαν όλο τον προηγούμενο χρόνο σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας και οι διακρατικές αντιπαραθέσεις της Τουρκίας με άλλες χώρες (βλ. Ρωσία πριν την 15η Ιουλίου), φαίνεται να απομάκρυναν σημαντικού τουριστικούς πράκτορες από την δραστηριοποίησή τους στην περιοχή. Έκδηλο ήταν αυτό το φαινόμενο με τα κρουαζιερόπλοια που εκτελούν δρομολόγια στο βορειοανατολικό αιγαίο προσεγγίζοντας λιμάνια και των δύο χωρών να μετατοπίζουν τα δρομολόγιά τους σε άλλες περιοχές του Αιγαίου. Επιπλέον η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία και το πογκρόμ διώξεων και αναστολής ελευθεριών που επιβλήθηκε από το καθεστώς Ερντογάν, επέφερε με τη σειρά του σημαντική μείωση στις αφίξεις Τούρκων επισκεπτών στο νησί.

[2] https://www.theguardian.com/world/2016/aug/02/aid-workers-accused-of-trying-to-convert-muslim-refugees-greek-camp-detention-centre-lesvos-christianity

[3] Πίνακες με τους διάφορους εμπλεκόμενους φορείς και οργανώσεις στο πλαίσιο διαχείρισης του μεταναστευτικού στο νησί της Λέσβου και αλλού μπορούν να βρεθούν στον παρακάτω σύνδεσμο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ: http://data.unhcr.org/mediterranean/download.php?id=1939

[4] https://noborderkitchenlesvos.noblogs.org/post/2016/09/21/a-rough-night-protests-for-freedom-moria-on-fire-and-fascist-attacks/

[5] http://www.emprosnet.gr/article/87140-84hronos-pire-oplo-toy-kai-apeilise-metanastes-sti-moria

Διαδήλωση προσφύγων και μεταναστών στο λιμάνι της Μυτιλήνης

4

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Το βράδυ της Παρασκευής (9/9) πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις μεταξύ μεταναστών και μπάτσων στο κέντρο κράτησης στη Μόρια. Αυτό συνέβη, αρχικά, επειδή 500 άτομα αφέθηκαν χωρίς φαγητό. Αργότερα, κυκλοφόρησε μια φήμη μεταξύ των ανθρώπων στη Μόρια ότι 8 μετανάστες βρέθηκαν νεκροί σε κοντέϊνερ μέσα στο λιμάνι της Μυτιλήνης, όμως παρά το έντονο ενδιαφέρον από μεγάλη μερίδα του κόσμου οι μπάτσοι αρνήθηκαν επανελλημένως να ανταντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με το θέμα. Τότε άρχισαν ξανά οι συγκρούσεις στο κέντρο κράτησης. Την επόμενη μέρα, Σάββατο (10/9), μετανάστες διάφορων εθνικοτήτων οργάνωσαν διαδήλωση στο λιμάνι της Μυτιλήνης με την στήριξη της κουζίνας No Border της Λέσβου. Περίπου 200 άνθρωποι φώναξαν συνθήματα και διαδήλωσαν ειρηνικά. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη δήλωση του θυμού τους για τις συνθήκες που επικρατούν στη Μόρια και στο νησί της Λέσβου γενικότερα, με κάποιους μετανάστες να φτάνουν στο σημείο να αποπειρώνται να πηδήσουν το φράχτη του λιμανιού και να πετάξουν πέτρες στους μπάτσους. Ήταν, κυριολεκτικά, μία κραυγή για ελευθερία. Πολλοί τουρίστες παρακολουθούσαν τραβώντας φωτογραφίες και μερικοί απ’ αυτούς συμμετείχαν στη διαδήλωση. Στο τέλος, η κουζίνα No Border διένειμε φαγητό και νερό σε όλους τους παρεβρισκόμενους μετανάστες

Απαιτούμε

ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ

 

https://noborderkitchenlesvos.noblogs.org/

 

2

Ανάρτηση πανό αλληλεγγύης στις εκκενωμένες καταλήψεις της Θεσσαλονίκης και τους-ις διωκόμενους-ες συντρόφους

20160808_233653_resized

Σε ένδειξη αλληλεγγύης στις πρόσφατα εκκενωμένες καταλήψεις στέγης μεταναστών-ριών της Θεσσαλονίκης, το βράδυ της Δευτέρας 08 Αυγούστου αναρτήθηκε πανό στην κεντρική πλατεία της πόλης της Μυτιλήνης.

Αλληλεγγύη στους-ις διωκόμενους-ες συντρόφους-ισσες

Άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών

Τϊποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται…