Political Assessment of the Campaign #freethemoria35

The statement in pdf

The decision to stand in solidarity with the persecuted migrants…

When we began the #freethemoria35 campaign, after the events of July 18 (2017), in Moria’s detention centre, we knew that we would face many difficulties.  We already had an idea of the difficulties we would encounter given the fact that we had no prior relationship with the persecuted migrants, the obstacle of different language, politics and culture, the financial burden of a trial, as well as the various people interested in the case who, each in their own way and for their own purposes, would involve themselves in the case. Most of the facts of the case were not initially known to us, and communication with the persecuted and development of the first solidarity actions were very difficult as 30 of the persecuted were immediately taken into custody to various prisons throughout Greece. What was crystal clear, however, was the brutality of the police operation, the random arrests that followed and the established feeling of fear for those trapped in Moria, which was further intensified a week later, when a sweep operation by the police took place inside the detention centre, with dozens of administrative arrests.

Uncertainty about the outcome of their asylum claims, fear of deportation, containment on the islands, miserable conditions in detention centers, violent daily confrontation with police forces and exclusion and marginalization by local societies, are the necessary mixture of pervasive powers and repressive instruments for the control of migrants. Any attempts to resist the marginalisation and dehumanisation experienced are met with violent mob and police attacks, followed by legal actions brought against migrants, proving the counter-insurgent role of the judicial authorities.

This was the case in the judical cases we have followed from the detention centres of Moria and Petrou Ralli (Athens), but also in cases where migrants attempted to publicly protest, such as the protest of Afghan migrants, whose decision to transfer their protest to Sappho Square led to a pogrom against them. The targeting of these migrants not only has a punitive effect for those who dare to resist, but also are intended to function as deterrent example for everyone else in the same circumstances.

The message is reenforced that migrants must remain invisible, and significant obstacles are placed to prevent the development of struggles against detention centres and against the modern totalitarianism within which these detention centres are being developed.

Despite the difficulties mentioned above, choosing to stand with them was the only option. After all, the main goal of the campaign, besides material and legal support that would be offered to the persecuted, was to bring the anti-migration policies of the Greek state and the EU back into the public dialogue and that of the movement. A similar case from the Petrou Ralli inferno and the decision comrades made to focus on that case in a similar campaign offered the opportunity to join these two struggles and have a broader impact. The emergence some time after of another court case against 10 migrants related to events that had taken place on July 10, which we didn’t know about earlier, but concerned people with whom we had developed relationships during the campaign, further expanded the campaign, but also added additional burdens.

Breaking through invisibility

Since the beginning, we had as our primary goal to combat the invisibility which threatened the case. The videos of police brutality that initially circulated provided some publicity, which drew the interest of various groups and organisations. Many rushed to express their discontent and to condemn, but it was easy to predict that once the mist of the teargas settled, and the persecuted had disappeared into the dungeons of the Greek state, the case would be resigned to the archives for most of these groups.

With the help of comrades from various cities in Greece and abroad, the publicity campaign began with various, mostly informative actions in order to carry out more powerful actions as we drew closer to the court date. Solidarity actions from Patra to Kavala, but also from Barcelona to Rojava, gave the case an important character, beyond the narrow borders of the Greek state in which it was taking place, and beyond the strictly mono-thematic character which is often afforded to the migrant struggles.

Conducting the trial

Faced with the mobilisation that took place in Lesvos and beyond, the state responded by sending the cases to be tried in the Joint Court of Chios Island. The move had a clear isolating effect as the obstacles to sustained solidarity in Chios alongside the persecuted are obvious. Choosing Chios also posed serious problems in conducting a fair trial. The defendants, who had been released from detention with restrictive orders in Mytilene (5 for the court of 35 and one for the court of 10), had no financial means to move to or stay in Chios. With this decision, they were excluded from their own trial. The same was true for witnesses in the defence of the two cases, since those who had not been deported or excluded because of the geographical limitations imposed on them because of the EU-Turkey deal would have to bear a considerable financial cost. Faced with this impasse, the various organizations representing the 5 for the first case and the solidarity assembly were called to cover these costs. The practice of excluding witnesses through various administrative measures, particularly in cases concerning migrants, is well established in the Greek judicial system. In dozens of cases in the past, we saw key witnesses, defenders or defendants, being expelled or excluded from attending court due to lack of legal documents. A political practice that essentially negates the access of thousands of migrants to justice, leaving them exposed to exploitation and fear.

A fair trial requires that the persecuted are given the opportunity to defend themselves regardless of their financial means. Ensuring this is a struggle against the classist nature of the judicial system.

The decision of the judicial system to deny a fair trial to the persecuted was made very clear at the Moria 35 trial through the (lack of) preparation for a trial where defendants speak foreign languages. The date of the trial was long known, as were the languages ​​spoken by the defendants. However, when we arrived at the trial we saw that not only were the appropriate interpreters missing, but that the judges themselves were unconcerned about interpretation. The 35 accused became the audience in a foreign language play that was not dubbed or subtitled. This was a production, however, in which their future was determined. The same became clear during the the defence witnesses’ testimony and the testimony of the accused. The court not only interrupted the defence witnesses, not allowing them to testify to what they knew or to expand their testimony into the political nature of the trial, but was extremely threatening and aggressive with most witnesses. For example, the judge repeatedly threatened the first migrant witness who attempted to testify, while with another witness, a member of the solidarity assembly, the prosecutor did not hesitate to strongly attack him when he refused to testify to what she was suggesting to him. And if defence witnesses were not given sufficient time, there were no pretensions of giving sufficient time for the accused’s testimony. It was obvious that for the court there was absolutely no importance or procedural value to what some black migrants would testify when they had earlier heard the false testimony against them of so many cops. All the evidence presented showing the arbitrariness of the police’s raid, at a time and place where nothing was happening, was given no significance. The outcome of the trial seemed to have been decided from beforehand. That was also exactly the case in the trial of Petrou Ralli, where the audiovisual material proving the unjustified assault of the guards against incarcerated migrants, were not taken into consideration in the end.

The decision reached in the case of the Moria 35 could be misleading given its ambiguous nature. On the one hand, the accused were acquitted of the most serious charges, which allowed them to be released from state prison. On the other hand, for the lesser charges they were subject to penalties that not only justify the arrests, but also caused them further problems. Based on this conviction the persecuted were punished a second time for the offences for which they had just been released, as on returning to detention centers they were taken to the closed facilities as recognized troublemakers. Also defendants who had their asylum applications rejected during their time in detention were immediately placed on the list for deportation, something which has so far been prevented by the further mobilisation of the solidarity movement and lawyers. Faced with this treatment, so far, one of the 35 persecuted, who had already been trapped for months on the island, and for nine months in Greek prisons, withdrew his asylum claim and was deported to Turkey.

This exclusion is experienced by so many thousands of migrants who are forced into the judicial system without having the same basic rights that exist for native and Western citizens.  The system fails them as they are permanently confronted with the Scylla and Charybdis of the criminal and administrative mechanisms of dehumanisation and repression.

Facing the arbitrariness of their arrest and trial, as expressed by the persecuted themselves to the comrades who were close to them, the only thing that made them feel safe was the presence of people in solidarity that ensured them that, no matter what happens, there would be someone to bear witnesses, and prevent them from getting lost in the jaws of the judicial system. Unfortunately, it is easy to imagine the fate of so many migrants dragged into the courts without the support of the movements or the visibility that the migrants had in these cases.

Aside from the distance we traveled to reach the trial and the court’s hostility, the climate of fear created in Chios in the face of the trail was also serious. In a city without any substantial prior experience in a central political trial, publications in local newspapers and blogs cultivated a highly aggressive image of the solidarity actions that had been organized, giving the police forces the excuse to set up an operations beyond any logic within and around the court. Especially during the early days, the accused and the people in solidarity, were found confronted by the entire Chios police force with multiple controls and constant surveillance. It should also be noted that there were elements of the local solidarity movement that had fallen in the same trap of fear and reproduced the same fear tactics. In the state’s desire to isolate the trial on the island of Chios, an unfortunate coincidence came to reinforce its isolation. A ferry strike by the workers union, which took place the last two days before the trial began, excluded the presence of comrades who were planning to travel from further away. But the feeling of isolation was broken by a considerable mobilization of comrades living in Chios, who both provided everything we needed in the unknown landscape of Chios, and were present throughout the two trials that took place.

The complex role of NGOs

Another important aspect we faced during the campaign was the role of NGOs. Much has been said regarding the role of these organizations in the management of migrant populations. Just as in the rest of the field, so in this case their dual role has emerged.

Following the events in July, several NGOs appeared willing to take part in the legal support of the 35 persecuted. As expected, as soon as the publicity of the case decreased in anticipation of the trial, many of them left the case without even informing the migrants they represented. In addition to that, the president of SYNYPARXIS, an NGO mainly consisting of  SYRIZA members, who had also abandoned the two migrants who it had been representing just 1 month before the trial, appeared at the court with the intention of testifying as a defence witness in the trial.  Facing the inconsistency and ridiculousness of such a proposition he was forbidden by the solidarity assembly.  EURORELIEF’s role, compared to that of many NGOs, however, was particularly important in the case of 10 persecuted migrants for the events of 10 July. We remind you that during the events, the containers hosting the offices and warehouses of this organisation within the center of Moria had been targeted and burned due to organisation’s role within the center, always in full collaboration with the authorities. The head of the NGO, Jeremy Holloman, not only identified to the police a migrant he recognized during the riots, but he also collected audiovisual material from the employees’ and volunteer smartphones, which he handed over to the law enforcement authorities for further investigation. Through this material, criminal charges were brought against 4 additional people.

However, it should be noted that other NGOs involved in the case, independent to the reasons that each of them may have done so, have worked positively in defending migrants by offering them dignified legal representation. Some were assisting them not only throughout the course of the trial, but also in the preparation of their subsequent asylum applications after they were released.

Further Conclusions

Judicial arbitrariness against persecuted migrants cannot be seen separately from dozens of other cases of comrades and people that had been in resistance. Being themselves or even their relatives dragged in kangaroo trials. We are increasingly viewing cases where the judiciary performs a counterinsurgent role as a main component of state and capitalist power. Blind persecution, imprisonment and unsubstantiated convictions will continue to be used as tools against those who question the advance of modern totalitarianism over their lives or the lives of others.

What is extremely worrying, however, is the normalization of mass and blind judicial prosecutions. In Lesvos, the number of persecutions against migrants from the detention centre of Moria, supposedly for events they have caused, is impossible to know. Criminal prosecutions for cases of non-existent incidents, expulsions and deportations of those who assume more central roles in the organization of migrants, as well as persecution of those witnessing racist and criminal events against the imprisoned population are common.

In this situation, where more and more detention centers and populations are in a state of exclusion, it is imperative to stand with all our strength next to the persecuted. Despite the efforts of the authorities, the isolation imposed on them is broken, encouraging them to continue their resistances but also linking them with local movements in the direction of common struggles. In practice, it may seem impossible to follow all the judiciary cases. The judicial prosecution industry is built to overwhelm the time and material capabilities of the movements. But solidarity needs to be present in as many points as possible, building these bridges.

To allow solidarity to expand to more and more arenas ….


(Ελληνικά) Ενημέρωση για το δικαστήριο των 10 διωκόμενων μεταναστών για τα γεγονότα στο κέντρο κράτησης της Μόριας στις 10 Ιουλίου 2017

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Διεξήχθη σήμερα (16 Μαΐου) στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου, η δίκη για τα γεγονότα που είχαν ξεσπάσει στο κέντρο κράτησης της Μόριας στις 10 Ιουλίου, 2017. Υπενθυμίζουμε ότι τα επεισόδια είχαν συμβεί με αφορμή την προσπάθεια σύλληψης ενός μετανάστη από την Αϊτή, μετά και τη δεύτερη απορριπτική απόφαση που του είχε επιδοθεί στο αίτημα ασύλου του. Μέρος των εγκλωβισμένων μεταναστών είχε προχωρήσει σε διαμαρτυρίες απαιτώντας και εν τέλη επιτυγχάνοντας της απελευθέρωσή του, αλλά στρεφόμενο επίσης ενάντια σε κρατικό εξοπλισμό αλλά και οργανώσεων που θεωρούσαν ότι συνεργάζονται με τις αρχές και φέρουν ευθύνη για τις συνθήκες εξαθλίωσης που βίωναν.

Στην αρχική δικογραφία που είχε σχηματιστεί συμπεριλαμβάνονταν 10 μετανάστες που είχαν αναγνωριστεί κυρίως μέσα από οπτικοακουστικό υλικό να βρίσκονται εντός του κέντρου κατά τη διάρκεια των επεισοδίων και τους είχαν απαγγελθεί συνολικά 4 κατηγορίες:

  •    Εμπρησμός από πρόθεση από τον οποίο μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο από κοινού
    •    Διακεκριμένη φθορά πράγματος που χρησιμεύει για κοινό όφελος με χρήση φωτιάς από κοινού
    •    Επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού, κατά συρροή, τετελεσμένη και σε απόπειρα, σε βάρος αστυνομικών και πυροσβεστικών υπαλλήλων, κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας τους
    •    Αντίσταση τελεσθείσα από περισσότερους από κοινού, που είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους και έφεραν αντικείμενα από τα οποία μπορεί να προκληθεί σωματική βλάβη

Η αστυνομία όμως το επόμενο διάστημα είχε καταφέρει να προχωρήσει μόνο σε 3 συλλήψεις, με τους υπόλοιπους διωκόμενους να διαφεύγουν (;) μέχρι στιγμής της σύλληψης. Εδώ όμως να σημειωθεί ότι ο τελευταίος από τους συλληφθέντες (S.), σύριος στην καταγωγή, συνελήφθη πριν τρείς μήνες εντός κρατικής δομής φιλοξενίας μεταναστών στη Λάρισα, χωρίς να γνωρίζει τίποτα για τη σχηματισμένη δικογραφία εναντίον του. Οι δικογραφίες εν τέλει διαχωρίστηκαν και σήμερα στο δικαστήριο εκδικάστηκε η υπόθεση μόνο για τους τρείς μετανάστες που είχαν εντοπιστεί. Στην δίκη παραβρέθηκαν μόνο οι 2 από τους διωκόμενους, έτσι ο τρίτος δικάστηκε ερήμην.

Στο δικαστήριο αντιμετωπίσαμε παρόμοια “οργανωτικά” προβλήματα σε σχέση με τη διερμηνεία, όπως με το δικαστήριο των Μoria35. Με την έναρξή του προχώρησε σε διακοπή για να μπορέσει να βρεθεί διερμηνέας αραβικών για τον S., ενώ η διερμηνέας γαλλικών μετάφραζε μόνο μικρό μέρος από τα λεγόμενα.

Η δίκη ξεκίνησε με την εξέταση των αστυνομικών μαρτύρων κατηγορίας, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους δήλωνε ότι δεν αναγνώριζε τους διωκόμενους ως συμμετέχοντες στα γεγονότα, ενώ για τον κατηγορούμενο Μ. από το Μαλί που αποτελεί εκπρόσωπο της κοινότητάς του, δήλωσαν τον βοηθητικό του ρόλο σε ζητήματα επικοινωνίας μεταξύ των αρχών και αυτής. Ο αστυνομικός επικεφαλής του ΠροΚεΚα που κρατούνταν ο μετανάστης από την Αϊτή δήλωσε μάλιστα τον συναινετικό ρόλο του Μ. κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, ο οποίος και προσπαθούσε να λειτουργήσει εκτονωτικά. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες καταθέσεις, ο τελευταίος μάρτυρας δήλωσε ότι αναγνώριζε και τους δύο ο συμμετέχοντες στα επεισόδια αλλά και ότι είχε δει τον Μ. να επιτίθεται λεκτικά στον αστυνομικό επικεφαλής του ΠροΚεΚα! Όταν ρωτήθηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης για τη μεγάλη απόσταση που είχε από τα επεισόδια, η οποία θα δυσχέραινε τον οποιοδήποτε να προχωρήσει σε αναγνωρίσεις, ο ίδιος δεν μπορούσε να δώσει πειστικές απαντήσεις.  Κατά τη διάρκεια εξέτασης των αναγνωστέων προβλήθηκαν ενδεικτικά βίντεο από τη μέρα εκείνη, που έδειχναν τις φωτιές που είχαν ξεσπάσει, αλλά και μέρος της διαπραγμάτευσης των μεταναστών με τον επικεφαλής του ΠροΚεΚα. Το βίντεο αυτό επιβεβαίωνε το διαμεσολαβητικό ρόλο του Μ. καταρρίπτοντας τις αιτιάσεις του τελευταίου μάρτυρα. Από μάρτυρες υπεράσπισης εξετάστηκε εν τέλει μόνο ένας γνωστός του Μ. από τη Μυτιλήνη καθώς οι υπόλοιποι μάρτυρες που είχαν προσέλθει να καταθέσουν κρίθηκε ότι δεν χρειάζονταν.

Η εισαγγελέας προχώρησε προτείνοντας την αθώωση και των 3 από όλες τις κατηγορίες, καθώς ενώ τα αδικήματα είχαν διαπραχθεί, δεν υπήρχε καμία ταυτοποίησής τους ως συμμετέχοντες σε αυτά. Μετά από μία σύντομη συνεδρίαση, η έδρα και το σώμα ενόρκων αποφάσισαν παμψηφεί, να κάνουν δεκτή την πρόταση. Ο S. που βρισκόταν κρατούμενος τους τελευταίους 3 μήνες στις φυλακές της Χίου, αναμένεται να αποφυλακιστεί άμεσα και να επιστρέψει στη δομή που φιλοξενούταν στη Λάρισα, ενώ ο Μ. στον οποίο έχει αναγνωριστεί καθεστώς διεθνούς προστασίας, θα χρειαστεί να επιστρέψει στη Λέσβο για την ολοκλήρωση των γραφειοκρατικών εργασιών που θα του επιτρέψουν να φύγει από το νησί.

Κανένας μετανάστης μόνος απέναντι στη δικαστική αυθαιρεσία

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Π.Ράλλη


Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας


Solidarity with the 10 persecuted migrants for the events of July 10, 2017 in Moria Camp

The industry of criminalization of migrant lives continues as just a few weeks after the trial of the #freethemoria35 another trial takes place in Chios. This time 10 people are accused for events that took place on the 10 of July of 2017, just a week before the riots that lead to the prosecution of the #Moria35.

The events that have put this “industry” in action were part of a series of protests by immigrants demanding freedom of movement from Lesvos to mainland Greece, and against the conditions in Moria camp and unfair asylum procedure. On 10 July 2017, a protest erupted in Moria Camp. The demonstration was a response to the rejection of asylum claims and systematic detention of asylum seekers in Lesvos. The police in Moria responded by attacking the crowd with tear gas. There were no serious injuries, but the containers of several NGOs were targeted, including Euro Relief, a religious Christian organization responsible for providing basic services in the Camp. EuroRelief has been denounced for collusion with the police, discrimination against and failure to protect LGBTQ+ immigrants, and for prosthelatysing inhabitants of Moria Camp.
It is this resistance to the repression against immigrant lives that triggered the prosecutions in this case.
The arrests in the case took place weeks after the events, and were not random as in the case of the #moria35. Among the prosecuted is a well known migrant who has been organizing and assisting people to claim their rights for over a year. Mohamadou, who has received asylum, did not remain a passive observer of the situation and the treatment which he and other people were receiving.  Instead he tried to change things and empower his fellow immigrants. As one of the representatives for the Mali community, he attended meetings, discussed with people in the camp responsible for conditions and the asylum procedure, and organized along with other actors. It seems like that he is being punished for this role in organizing the migrants community and raising awareness of the dehumanizing treatment immigrants receive when they reach Lesvos.
The message behind this specific prosecution is that all the parts of the machine of Moria are essential for its function and continuity, and that no resistance will be tolerated. Nor the place of the migrants which is to passively accept what has been planned for them nor the role of the NGO’s which is encircled inside this detention – centered system.  And in order to ensure that, the responsible of the camp, the police, the prosecutors, try to make sure that every effort of the immigrants to organize and protest against any part of this machine, will be crushed.
We have witness this kind of counterinsurgency politics before, as state repression has been a tool against our struggles in everyday life. Confronting these series of prosecutions we are gonna stand in solidarity with the people that face the encriminilization of their lives and make sure that they don;t stand alone against this machine that is called European migration Policy.

Solidarity Assembly with the 35 Persecuted Migrants



Solidarity Call at Courthouse of Chios

Friday May 11 at 09.00 a.m.

(Ελληνικά) «Κάψτε τους»: για τα ρατσιστικά πογκρόμ του ανθρωπισμού και των νόμπελ ειρήνης

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

αναδημοσίευση από την Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

«Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε μορφή βίας από όπου κι αν προέρχεται, όμως μην κάνετε το τραγικό λάθος να θεωρείτε ότι το αίτημα της αποσυμφόρησης του νησιού και την απελευθέρωση της πλατείας Σαπφούς προερχόταν από ακραία στοιχεία»

Σπύρος Γαληνός, Δήμαρχος Μυτιλήνης


Την ίδια στιγμή που οι 35 μετανάστες της Μόριας δικάζονται στη Χίο σε καθεστώς τρομοκρατίας, απομόνωσης και αποκλεισμού, στη Μυτιλήνη εκατοντάδες μετανάστες/ριες επανήλθαν στην ορατότητα της πλατείας Σαπφούς (την κεντρικότερη πλατεία του λιμανιού), διαμαρτυρόμενοι/ες για τις καθυστερήσεις των διαδικασιών αιτήματος ασύλου και για την ομηρία τους στη Μόρια. Το ίδιο το γεγονός αυτό αλλά και η διαχρονικότητά των άθλιων συνθηκών και των αγώνων των μεταναστ(ρι)ών στη Μόρια, επιβεβαιώνουν από μόνα τους ότι οι 35 δεν διώκονται για κάποια «αξιόποινη πράξη» αλλά για τον κυνικό παραδειγματισμό της εξουσίας απέναντι στους μετανάστ(ρι)ες: όσοι/ες φτάνουν στις ακτές του ελληνικού κράτους, θα αντιμετωπίζονται ως απορρίμματα από τον λευκό, δυτικό, πολιτισμένο ανθρωπισμό, θα αποδέχονται πειθήνια και βουβά μία τέτοια μεταχείριση και σε διαφορετική περίπτωση θα καταστέλλονται με κάθε τρόπο ανά περίσταση. Τις τελευταίες μέρες, η «περίσταση» απαίτησε το μακρύ χέρι του κράτους να εμφανιστεί και να ξεράσει με επιθετικούς όρους τον οχετό των σκατόψυχων. Φασίστες, ρατσιστές και λοιπά λύμματα επιτέθηκαν με πέτρες, ξύλα, φωτοβολίδες και φωτιές σε εκατοντάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών, ώστε το κράτος μέσα σε λίγες ώρες να ολοκληρώσει -με μία εκμαυλισμένη κοινωνική νομιμοποίηση- ένα κανονικότατο πογκρόμ στο κέντρο της Μυτιλήνης και να παραδώσει την πλατεία Σαπφούς πίσω στην αβάσταχτη ελαφρότητα της κανονικότητας των τουριστών και των εμπορευμάτων. Σοσιαλδημοκρατία και φασισμός über alles…

Κράτος και παρακράτος, ανθρωπιστές και φασίστες αλληλοδιαδέχονται ο ένας τον άλλον για τη συστημική ομαλότητα. Όπου τα δημοκρατικά προσχήματα -ειδικά μίας αριστερής διακυβέρνησης- αδυνατούν να διαχειριστούν τις αντιφάσεις τους προκειμένου να καταστείλλουν τους «αόρατους», εκεί επιστρατεύονται οι φασιστικές εφεδρείες. Η φαινομενική ρήξη και η οργανική σχέση μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού έρχεται να αναδειχθεί -πέραν της ιστορικής μνήμης που ποτέ δεν ξεχνάει τους μεσοπολέμους και τα μεταπολεμικά «δόγματα του σοκ»- από δηλώσεις όπως του δήμαρχου Μυτιλήνης Γαληνού, όπου τα πάντα αντιστρέφονται ώστε οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» αλλά και οι πλήρως συνειδοτοποιημένοι ρατσιστές να εξυπηρετήσουν άψογα τον θεσμικό ρατσισμό. Το νησί της Λέσβου, δια επίσημων χειλιών, δεν συμφορίζεται από τους στρατιωτικούς, τους αξιωματικούς, τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, τους μπάτσους, τον Frontex, το ΝΑΤΟ και την υπόλοιπη κουστωδία των «ανθρωπιστών-διαχειριστών του προσφυγικού» -ούτε φυσικά από την κερδοσκοπία των αφεντικών μαζί με τη φτωχοποίηση των ντόπιων- αλλά από ανθρώπους που παρά τη θέλησή τους εγκλωβίζονται στο νησί από αυτούς που με θράσος ύστερα τους κατηγορούν για την παραμονή τους εκεί, σε έναν φαύλο κύκλο ανακύκλωσης και διόγκωσης της ξενοφοβίας. Με τον ίδιο τρόπο, η πλατεία Σαπφούς δεν είναι κατεχόμενη από τον μιλιταρισμό, τα αγήματα και τους κάθε λογής πατριώτες που υποστέλλουν την ανθρώπινη αξιοπρεπεία για την εμπέδωση του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας (σε έναν τόπο όπου κάθε έννοια «ελληνικότητας» ή «τουρκικότητας» αποτελεί τραγελαφική ύβρη στην τεράστια ιστορία και τους αγώνες του) αλλά από τους φτωχοδιαβόλους που αγωνίζονται για το παρόν και το μέλλον τους, ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, του κοινωνικού αποκλεισμού και του καθεστώτος εξαίρεσης.

Ο δήμαρχος έχει ένα κάποιο δίκιο. Τα μισάνθρωπα «αιτήματα» δεν προέρχονται αποκλείστικα από τους φασίστες -ούτε όμως και αφαιρετικά από την «κοινωνία» όπως υπονοείται σε τέτοιου είδους δηλώσεις- αλλά από ένα σύστημα που παράγει τον ρατσισμό και τον φασισμό. Κάτω από τις γραβάτες, τις στολές και τα ράσα του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε., των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών, του στρατού, των μπάτσων, των Μ.Μ.Ε. και της εκκλησίας, το μήνυμα «κάψτε τους» έχει μεθοδικά εντυπωθεί μέσω του λόγου και του έργου όλων αυτών των τοπικών, εθνικών και ευρωπαϊκών εκπροσώπων των αντιμεταναστευτικών δογμάτων και των «καθαρών χώρων», με τα κάθε «ακραία στοιχεία» να αποτελούν απλά τους ανερυθρίαστους εκφραστές του. Άλλωστε, κάθε άλλο παρά… «τραγικό λάθος» δεν ήταν ένα ακόμα ραντεβού της φασιστικής πανούκλας στο παραδοσιακό εθνικό ραντεβού του στρατιωτικού αγήματος της Κυριακής στο λιμάνι της Μυτιλήνης για την υποστολή της ελληνικής σημαίας απέναντι από την «μόνιμη απειλή» του -έταιρου ήμισυ στον ελληνικό εθνικισμό- τουρκικού κράτους. Από κει κι ύστερα, οι δήθεν «απερίφραστες καταδίκες» μίας βίας που το ίδιο το σύστημα εκκολάπτει, υποθάλπτει, δικαιολογεί και νομιμοποιεί, σε κάθε στιγμή του 24ώρου, μας αφήνουν παγερά αδιάφορους/ες. «Καταδίκες» που παράλληλα κλείνουν το μάτι στον φασιστικό συρφετό, καθώς δια στόματος του δημάρχου και πάλι, οι μετανάστες έκαναν ότι μπορούσαν για να αναστατώσουν την τοπική κοινωνία, ώστε να υπάρξουν αντιδράσεις και να πιέσουν για την προώθησή τους στην ηπειρωτική χώρα. Όπως και ότι κάποιοι από τους πρόσφυγες άρχισαν να τραβούν φωτογραφίες (από την συγκέντρωση των «πολιτών») και η κίνηση αυτή εκλήφθηκε ως απειλητική. Η μόνη «απερίφραστη καταδίκη» λοιπόν συντελέστηκε πάνω στους μετανάστ(ρι)ες που αφού δέχθηκαν ένα πογκρόμ κρατικής και φασιστικής βίας, βρέθηκαν αμέσως μετά σε καθεστώς σύλληψης με απόδοση κατηγοριών απείθιας και κατάληψης δημόσιου χώρου. Μία πλήρης αποτύπωση ενός ακόμα κατασταλτικού σχεδίου ολοκληρωτικών καταβολών, υπό αριστερή διαχείριση.

Από τη Μόρια έως την Πέτρου Ράλλη και από την πλατεία Σαπφούς έως την πλατεία Βικτωρίας,

Αλληλεγγύη στους μετανάστ(ρι)ες

Μέχρι το γκρέμισμα κάθε κέντρου κράτησης και κάθε φυλακής

Political Call for Solidarity with the 35 Persecuted Migrants from Moria

The Political Call in PDF

After the completion of the preliminary investigation, the court date for the 35 migrants that are being accused of having participated in the revolt that took place in the Moria detention centre on July 18 in 2017, has been set for April 20 in the Mixed Jury Court of Chios.

A few words on the incidents of that day

Since months, refugees have been organizing for their rights due to the large delays in the processing of their asylum applications and due to the wretched conditions under which they are forced to live in the Moria detention centre. On July 17, a group of migrants, mainly of African origin, had announced that they would go on repeated protests.    An additional reason for the protests are the wretched conditions they have to endure in the detention centre of Moria. The announced protest is the climactic result of various smaller and more impulsive protests, which took place in the detention centre as well as in the town of Mytilene. During that time, several of the migrants, who were organising to resist the state’s repressive policies, had been threatened by the police that they would soon find out “who the boss in the detention centre is”, whereupon NGO workers urged them to quit the protests.

On Tuesday, July 18, during a sit-in protest outside the European Asylum Support Offices (EASO) that lead its employees to leave their offices, the authorities pointed out that the protesting migrants are themselves to blame for the delayed processing of the asylum applications, causing another group of migrants to turn against them. Subsequently, the protesting migrants left the camp to block the main street outside. While shouting slogans outside the camp, police forces from inside as well as outside the detention centre attacked them with stones, teargas and stun grenades.The migrants responded by throwing rocks back at the police and starting small fires.

After the conflict, the interior of the detention centre had returned to “normality”, yet police forces started a purge inside Moria. The migrants had to face the menace of the riot police, who stormed house-containers, beating anyone indiscriminately until finally arresting 35 people at random. Their sole criterion was skin colour, since they were targeting people of African descent. The arrestees were brought to the Central Police Department of Lesvos, where they were held without any medical help despite having suffered severe beatings. Only one of the arrestees was taken with an ambulance to the hospital directly from the detention centre, due to loss of consciousness, after having suffered a murderous strike at his nape. During the following month, rumours about complementary arrests were going round, terrorising the entrapped migrants even more, which lead many of them to leave their tents and containers for fear of being targeted. The insecure situation created an atmosphere of powerlessness, passivity and a feeling of defeatism.

The judicial data

Severely beaten and terrified, the 35 accused were presented to an investigator, facing serious charges, among which most notably “life-threatening arson”. This accusation may result in many years of imprisonment and simultaneously exclude the convicted from the asylum process. More specifically, the in total four accusations are as follows:

  1. Arson by intent from which a hazard may arise for a person, jointly.
  2. Dangerous physical harm, attempted as well as executed to the detriment of police and fire brigade officers, jointly and repeatedly.
  3. Damage in form of arson of foreign ownership and of an object that serves a common benefit, jointly and repeatedly.
  4. Resistance performed by more than one person, who had their faces covered and carried potentially dangerous objects.

The court ordered a pre-trial detention for 30 of the accused, while the remaining five (the seriously injured and four other migrants, who had not been provided with an interpreter for the period of a month and a half) saw restrictive orders of residence on the island and had to make an appearance at the police department twice a month.

Out of the 30 detainees, 10 are in prison on Chios Island, 13 in Korydallos (Athens), six in the juvenile detention facilities in Avlona (Attica) and one was transferred from Avlona to Malandrino prison (Central Greece). Serious issues resulted from their separation, since they were imprisoned far away from their lawyers and friends, greatly aggravating their isolation and uncertainty, while posing significant obstacles to their preparation for the upcoming trial. This practice has been applied to political prisoners in the past, for instance in a similar case concerning eight persecuted migrants from Petrou Ralli.

Initially, their defence had been assumed by lawyers active in NGOs on the island and as the case started to trigger public attention, more NGOs appeared willing to adopt some of the court cases. However, only days before the trial date was set, the NGOs Solidarity Now, Metadrasi and Synyparxis Lesbos announced their withdrawal from the process. Accordingly, the already problematic situation was severely aggravated, since the defendants had to find new lawyers. As a result, nine of the migrants on trial will be represented by lawyers from solidarity groups.

The role judicial authorities play in counter-insurgency practices becomes clear in the location of the chosen court. The transfer of the trial to Chios stands in contradiction with the court’s own decision of imposing restriction orders on five defendants. Despite the judges being aware of the defendants’ precarious financial situation, the trial will take place on Chios and is expected to last for several days, which creates enormous costs of residence in addition to travel expenses. Furthermore, the location of the trial creates serious limitations to the presence of witnesses in their defence. As the events took part in the detention center of Moria, many of the eyewitnesses are migrants put under administrative restrictions, who do not have the option to leave Lesvos. The same can be said for many local witnesses. Due to limited transport between the two islands, day-to-day presence is rendered impossible, wherefore witnesses would have to put their jobs on hold for an indefinite period of time and at whatever cost. The removal of essential testimonies resulting from the choice of location serves as a convenient pretext for the vengeful and premeditated attitude of the judiciary authorities towards the persecuted migrants.

Anti-migration policies          

While global geopolitical contestations continue, showing no sign of decrease, economic expansionism flourishes and various authoritarian and fundamentalist regimes keep appearing in every corner of the world, Fortress Europe intensifies its military-police management of the migration flow. Perhaps better organised than ever, the decision for the creation of spaces of exception at the European borders takes shape; spaces where all those who have not lost their lives during their passages, will be detained and suffer severe devaluation and violence. By means of a system of continuous human degradation, migrants will be categorised as “wanted” or “unwanted”. Those wanted will serve as the necessary new labor force of Europe, while at the same time providing an alibi for the anti-migration death policies. The rest will inevitably be criminalised, since their only feasible option is to travel further without documents, whereupon they will be exploited as cheap labor forces, which is fundamental to the reproduction of power structures manifested in local and global capital. Their only other option is deportation to their countries of origin or to third countries.

Additionally, migrant populations have become the new “internal enemy”. The media aid in the construction of a reality under threat so as to justify the existence of totalitarianism  as “socially necessary”. Migrants are portrayed as biologically and culturally inferior or as contagious disease carriers, while being placed in camps lacking sanitary facilities. The use of a militaristic rhetoric aids in migrants being represented as invaders, justifying Greek and European army forces taking position at the borders but also expanding their operations in the interior of Fortress Europe. A “state of emergency” is being introduced in an increasing number of areas in Europe. A doctrine that comes out of, while simultaneously evoking the necessary national cohesion and consensus needed for a continuation of intensified policies of devaluation of the “bottom” of society.

Nevertheless, “war against migrants” means money. The industry that developed due to the governance of migration populations should not be overlooked. Capital continues to be reproduced either through military equipment serving the protection and surveillance of the borders or through human capital, as a consequence of the widespread doctrine of military humanitarianism.

Given the context, Lesvos was chosen, for the second time in its recent history, as the main area for the application of the anti-migration border policies at the beginning of the so-called “Eastern Mediterranean Route”. As a result, new military-police forces and different types of detention centres have emerged in addition to the encouragement of  a crucial social detachment in order to generate consent for the death-politics that are unfolding. Policies that led to dozens of dead people being washed ashore plus the deaths of 14 people inside the detention centres. Totalitarianism casts a cloud over life on the island with few cracks opened up by the resistance of the migrants, but also by parts of a widespread, international counter-movement, which has shown numerous and continuous actions. These moments of resistance that provide short-lived autonomy, cause migrants being subjected to even more terror and violence in order to isolate them from the ones who stand by them in solidarity.

Solidarity for every reason in the world

The decision to stand by the 35 persecuted migrants has nothing to do with any innocence criterion, nor does it signify an one-dimensional anti-racist struggle. Their persecution can only be understood as yet another side of the counter-insurgent policies that have been established by previous governments and are now put into practice by the leftist government SYRIZA. The evident decline of social and class movements in recent times allows for attacks on those at the bottom to assume a more permanent and final character. A plethora of oppressive tools, of a policing, judicial, administrative and economic nature, are being used against those who choose continuous and unmediated resistance.

The ever-increasing militarisation of police forces. Creation of spaces of exception, like the migrant concentration camps.  The new reformation of the correctional code and the attacks against resisting prisoners. Use of fines as blackmail, as in the case of total army objectors. The adoption of explicit criminal offences for those resisting residence auctioning. Criminal persecution of unionist struggles. Environmental degradation and persecution of those resisting it. All these are aspects of the same state-capitalist attack against those at the bottom.

Attacks that go beyond traditional borders of nation-states. Through the reformulation of legal frameworks, the attempt of transnational cooperation in order to curb resistances, is becoming more and more intense. The establishment of European military and police security forces, transnational judicial cooperation, and the development of common European policies on population management constitute the new reality. But answers will be given at all levels. Against the nationalism of any nation, the state barbarity of any state, the exploitation of capital, the resisting parts of society develop their own struggles (i.e. Hamburg G20, Thessaloniki’s Balkan Antinational Demo, No Border Movement). Struggles beyond borders, states, nations, and nationalisms.

The trial of the 35 migrants can only be viewed as a trial against all of society that resist the continued devaluation and repression of their lives.

This trial aims to be carried out in a black hole of space and time, limiting any opportunity for solidarity. For this reason, more urgently than ever, highlighting yet another instance of state arbitrariness directed towards one of the most oppressed social groups, is essential.

We call upon individuals, groups and organisations to stand in solidarity and organise initiatives. To work against the decision of the judicial authorities to try and erase the trial by transferring it to Chios, comrades throughout Greece and beyond need to bring the issue to attention.

The twitter account @freethemoria35 and #freethemoria35 has been set up for the purposes of the solidarity campaign, while the self-organised media will be used for more precise information and updates.

Solidarity Assembly for the 35 Persecuted Migrants of Moria



Statement by 5 of the Persecuted Migrants of the Moria 35

On the 20 April, we are scheduled to attend trial in Chios after waiting nine months, trapped on Lesvos, while 30 of our brothers unjustly have waited in prison for this same time period.  Our humanity has been denied since we stepped foot in Europe, the supposed cradle of democracy and human rights.  Since we arrived we have been forced to live in horrible conditions, our asylum cases are not taken seriously, and most Africans are denied residency in Europe and face deportation.  We are treated like criminals, simply for crossing a border that Europeans can freely cross.

Now 35 of us have been accused of rioting, destroying property, and violence, however, it was actually the police who have attacked us in a violent and racist raid on the African section of Moria Detention Centre on the 18 July 2017, the day we were arrested. On the 18 July, a group of migrants of many different nationalities and races gathered to protest that we are being kept prisoners on Lesvos island in inhumane conditions. To break up the protest, the police shot tear gas canisters into the group of migrants who were protesting outside the main gate of Moria Detention Centre. It was the police in full riot gear who attacked unarmed migrants with stones, batons, and tear gas. More than an hour after the clashes ended the police surrounded only the African section of Moria Detention Centre. It was the police who damaged property by braking the windows and doors of the containers where we were living. Without concern for people who were inside they threw tear gas into the closed containers. They dragged people by their hair out of the containers. They beat anyone they found with batons, their boots, their fists, including a pregnant woman. It seems we were targeted only because of our skin colour – because we are black. It was in this violent and racist attack that we were also beaten and arrested. The police continued to beat us inside the police station, while we were in handcuffs, and they denied us medical attention for days afterwards.

The week after we were violently arrested, the police returned and again raided Moria Detention Centre, arresting many Africans who were notified that their appeals had been rejected, and who were then deported to Turkey. We believe that this raid was in order to continue to terrorize migrants and silence any resistance. With coordination of UNHCR and the Greek Asylum Service, the pregnant woman who had been beaten was transferred to Athens in the days after the police attack on our community. We believe that her transfer to Athens and the deportation of several Africans was also in order to get rid of any witnesses to the police´s attack against us.

However, the authorities can not stop the truth from coming out about how Greece and Europe treat migrants in Lesvos. It is the violent attack by the police against African migrants which must be investigated. It is the police who must be brought to justice. We and our 30 brothers in prison must be freed.  We do not trust that the authorities who have treated us as less than human will treat us fairly in this case and we know that we will only achieve justice in this case through solidarity from Greeks, Europeans and other people who see us as their equals.

(Ελληνικά) Η δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια, δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Μετά την ολοκλήρωση της προανακριτικής διαδικασίας και της έκδοσης του τελικού βουλεύματος για την υπόθεση των 35 διωκόμενων μεταναστών για τα εξεγερσιακά γεγονότα στο Κέντρο Κράτησης της Μόριας τον Ιούλιο του 2017, η δίκη ορίστηκε για τις 20 Απριλίου στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Χίου. Η σοβαρότερη κατηγορία που τους έχει απαγγελθεί είναι αυτή του «εμπρησμού με κίνδυνο προσώπου», μία κατηγορία που επισείει πολυετή φυλάκιση.

Από τη διαδικασία που ακολουθήθηκε όμως προκύπτουν σημαντικά ζητήματα. Τριάντα από τους μετανάστες παραμένουν προφυλακισμένοι σε 4 διαφορετικές φυλακές τη χώρας. Οι 11 από αυτούς μάλιστα σε καταστήματα μακριά από τους δικηγόρους ή φιλικά τους πρόσωπα, επιτείνοντας με αυτόν τον τρόπο την απομόνωσή και τα αισθήματα αβεβαιότητας που τους διακατέχουν. Συλληφθέντες στο σωρό, μετά από μία τυφλή αστυνομική επιχείρηση με βάση φυλετικά κριτήρια, σε μία χώρα που δεν γνωρίζουν τίποτα για το νομικό της σύστημα και με τη δαμόκλειο σπάθη ενός συστήματος που τους λέει ότι ακόμα και σε περίπτωση αθώωσης οι περισσότεροι θα απελαθούν άμεσα στην Τουρκία.

Σημαντικά ζητήματα όμως εγείρονται και για την απόφαση του δικαστικού συμβουλίου να επιλέξει το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου για τη διεξαγωγή της δίκης. Σε πέντε από τους κατηγορούμενους έχουν επιβληθεί περιοριστικοί όροι παραμονής στη Μυτιλήνη εν όψη διεξαγωγής του δικαστηρίου. Η απόφαση για την μετακίνησή τους εκτός νησιού για το δικαστήριο είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με το σκεπτικό που επιβλήθηκαν οι όροι αυτοί. Επίσης η απαίτηση να μετακινηθούν και να βρίσκονται επί πολλές ημέρες σε άλλο νησί, χωρίς οι ίδιοι να διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους όντας μετανάστες εγκλωβισμένοι στο κέντρο κράτησης της Μόριας, αποτελεί ακόμα μία έκφανση της ταξικής φύσης της δικαιοσύνης, που στέκεται κυνικά αδιάφορη μπροστά στις πραγματικές δυνατότητες των κατηγορουμένων, αποκλείοντάς ακόμα και τη φυσική τους παρουσία στη δίκη.

Ακόμα σημαντικότερο και ανυπέρβλητο όμως είναι το θέμα που προκύπτει με τους μάρτυρες υπεράσπισης. Πολλοί μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στο νησί λόγω των περιοριστικών όρων που τους έχουν επιβληθεί για τη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου τους. Η μεταφορά της δίκης στη Χίο, αποκλείει σημαντικά στοιχεία υπεράσπισης, όπως αυτά των μαρτυρικών τους καταθέσεων, δείχνοντας την αδιαφορία του δικαστικού συστήματος για τη διεξαγωγή μίας δίκαιης δίκης.

Γίνεται ξεκάθαρο στον καθένα, ότι η απόφαση αυτή έχει σκοπό την απομόνωση των διωκόμενων μεταναστών από τον κόσμο που έχει σταθεί στο πλευρό τους όλο αυτό το διάστημα και την μεταφορά της δίκης μακριά από τον τόπο όπου έλαβαν μέρος τα γεγονότα του Ιουλίου και τις αιτίες που τα δημιούργησαν. Ως αλληλέγγυοι-ες θα βρεθούμε στο πλάι τους όπου και να διεξαχθεί τελικά το δικαστήριο, γιατί η υπεράσπιση και αθώωσή τους δεν αφορά μόνο αυτούς και δεν αφορά μόνο τη Λέσβο. Η επίθεση κράτους και αφεντικών λαμβάνει μέρος σε κάθε τόπο απέναντι σε οποιονδήποτε ορθώνει το ανάστημά του.

Διεξαγωγή της δίκης στα Δικαστήρια Μυτιλήνης

Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες


(Ελληνικά) Για τις επιθέσεις στην κατάληψη Libertatia και στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Η ανακοίνωση σε pdf εδώ

Το εθνικιστικό πανηγύρι που στήθηκε την προηγούμενη Κυριακή στη Θεσσαλονίκη με αφορμή το νέο κύκλο διαπραγματεύσεων γύρω από την χρήση του όρου “Μακεδονία” δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε αδιάφορο. Την ώρα που μέσω της επίκλησης της υπογραφής των προαπαιτούμενων των μνημονίων πραγματοποιείται μία νέα επίθεση προς τους «από κάτω», η προσκόλλησή στον εθνικό κορμό κρίνεται αναγκαία. Στο πανηγύρι αυτό δεν συμμετέχουν μόνο κάτι γελοίοι με περικεφαλαίες. Εκεί βρίσκονται όλες οι συντηρητικές δυνάμεις. Δυνάμεις που μπροστά στην ανασύσταση του πολιτικού χώρου της χώρας, θα σταθούν στο πλάι και θα προσφέρουν κάλυψη ακόμα στις πλέον βίαιες φασιστικές ομάδες. Θα δημιουργήσουν όλο το απαραίτητο πολιτικό πεδίο που θα προσφέρει τη δυνατότητα σε κάθε λογής φασιστοειδή να βγουν από τις τρύπες τους και να επιτίθονται ανενόχλητα προς δομές αντίστασης και αγώνα. Έτσι τη στιγμή που από τη μία θα ανακοινώνονται συλλήψεις φασιστών για επιθέσεις σε στέκια, όπως στην περίπτωση της Φαβέλας, επικαλούμενοι την λειτουργία ενός «κράτους δικαίου», την ίδια ώρα η αστυνομία θα παρακολουθεί ατάραχη και θα προσφέρει προστασία σε άλλες φασιστικές ομάδες που θα επιτίθονται σε συγκεντρώσεις και στέκια συντρόφων-ισσών μας.

Οι επιθέσεις που έλαβαν μέρος κατά το συλλαλητήριο της Κυριακής στην κατάληψη Libertatia και τον Ε.Κ.Χ Σχολείο, δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένες από τη συνολικότερη επίθεση που δέχονται οι δομές και ο κόσμος του αγώνα. Μία επίθεση που θα αξιοποιεί όλους τους μηχανισμούς. Αστυνομία, διοικητικές και δικαστικές αρχές, ΜΜΕ, φασιστικές ομάδες, χρησιμοποιούνται σε μία προσπάθεια για την κάμψη της οργάνωσης των αντιστάσεων απέναντι στη συνεχιζόμενη υποτίμηση που βιώνουν ολοένα και ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια. Η επίθεση αυτή άλλωστε, έρχεται ως συνέχεια άλλων εκκενώσεων καταλήψεων που έφερε εις πέρας το ίδιο το κράτος το προηγούμενο διάστημα.

Αδιαμφισβήτητα ο εμπρησμός της Libertatia είναι ένα πλήγμα για όλο το ανταγωνιστικό κίνημα και όχι μόνο για τους-τις συντρόφους-ισσες της κατάληψης. Πέρα από την αλληλεγγύη μας στους συντρόφους-ισσες της κατάληψης και στους 5 συλληφθέντες από την πορεία αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα, επιβάλλεται η περαιτέρω στήριξη των υπόλοιπων δομών και η δημιουργία ακόμα περισσότερων.

Για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Στο πλαίσιο των δράσεων αλληλεγγύης, το βράδυ της Τρίτης αναρτήθηκε πανό στο λιμάνι της πόλης της Μυτιλήνης.


Αλληλεγγύη στους-ις συντρόφους-ισσες της Κατάληψης Libertatia και του Ε.Κ.Χ Σχολείο

Άμεση απελευθέρωση των 5 διωκόμενων από την πορεία αλληλεγγύης

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις


Ιανουάριος 2018



Informative Note January 2018


The period of time that followed the previous update has been tense in every sense of the word. The expectedly increased autumn arrivals, combined with the Greek state policy of caging the migrants on the islands, have brought back to life images of living hell in the detention centres of the islands. Local racist and fascist voices, freed from the “compassionate” gaze of summer visitors, found once more the time and place to impose on public space. Local authorities decided to reshuffle the deck, claiming the major political benefits that they could extract from the situation. Two new deaths were added to the already long list of deaths in the detention centres on the island. At the same time, once more, there were some migrants who, defying threats and repression, stood tall.

The situation in Lesvos and detention centres

Moria’s detention centre keeps surprising us with just how much worse it can get. In the end of November there were more 7,500 people waiting in Moria, when the facilities of the centre are suitable for accommodating just 2,500. As a result, thousands ended up staying in summer and makeshift tents, even in the fields around the centre, at a time when rain, heavy winds and low temperatures had begun. The food provided is minimal and really bad, forcing most of the migrants to try and cook on their own on makeshift stoves. Hygiene conditions are deplorable, with about 30 shared toilets in an abject state to be used by almost everyone, and with access to water and electricity often limited to just a few hours per day. The people who stay there still face serious security issues, with frequent violent outbreaks, and the centre’s police forces leaving helpless attack victims without taking any kind of precaution[1]. All this amplifies the feeling of desperation that is shared by most of them, all in the uncertainty concerning the process of their asylum applications. Applications that are being processed extremely slowly, with negative decisions being issued most of the time. The migrants’ main hope is that they will be granted “vulnerability status”, so that they can either be moved to the Kara Tepe camp which helps decompress Moria’s detention centre, or, at best, have their geographical restrictions for the island lifted off, so that they can be moved to mainland Greece.

At the end of November, under the pressure caused by the widespread publication of footage in local, national and international media, the ministry announced a programme for the “decongestion” of the island by 3000 migrants. A “decongestion” that goes on very slowly, but also does not take into account neither the actual capacity of the camp in terms of infrastructure nor the expected new arrivals. At the same time, new containers are moved to the center “to replace tents” without any provision for the rest of the necessary living infrastructure. Containers which the mayor, in a crescendo of ridiculousness and cheap politicking, tried to prevent from being placed in the center[2]. Indicative, however, of the government’s intention to intensify the war against the arriving migrants, is the statement of the minister himself that cynically comes to announce new deaths that will be added to the previous 13[3], as well as the creation of new camps like Moria’s[4]. The same is true of the forthcoming change in asylum-seeking legislation that will reduce asylum seekers’ rights and speed up their deportation[5].

Changes have also happened regarding the way that asylum applications are being examined. Following the European Asylum Support Office (EASO), the Greek Asylum Service has also moved away from Moria. Both services have been transferred to offices in the area of ​​Pagani Mitilini, far from the Moria detention center. Migrants going through the interview process are transferred to the new offices by bus. It must be reminded that asylum offices were the main protest sites due to delays in dealing with requests and the mass negative decisions they take.

Deportation Centre

Inside the Moria Hot Spot is the deportation (“pre-removal”) center known as “Section B”, which is under the responsibility of the Greek police operates. This sector operates like a prison, with detainees being allowed outside the container-cells just for an hour a day, having their personal items removed and with the communication with the outside world being restricted. In this prison, with a capacity of 200 people, people are not being prosecuted for having committed a criminal offense, but rather as migrants who have received rejections to their applications for protection status and cannot or are not informed of the possibility of appealing against these decisions. In recent months, however, its use has also been extended to the preventive detention of new arrivals by reintroducing an old policy for the management of migrant populations that had been interrupted in recent years. The choice is made on the basis of national criteria, since it includes migrants coming from countries where the European average rate of any protection status is below 33%[6]. Since October, this provision has also begun to encompass the adult Syrian men, creating a further exception within the existing one. The direct imprisonment in this wing after the migrants’ arrival on the island places particular pressure on the prisoners. The messages from the state about what they should expect for the future are clear, leading them to further devaluation and resignation, forcing many to sign the “voluntary” returns paper from IOM.

Unaccompanied Minors’ Section – 20th November Revolt

At the southern entrance of the hot spot is the section of unaccompanied minors with a capacity of about 200 youngsters. In this, under the supervision of cops and NGOs, about 300 children are awaiting their transfer to some hostels in the city of Mytilene or in mainland Greece. However, due to insufficient capacity, many minors are forced to sleep outside the section, which poses serious issues for their safety. Questions also arise regarding the methods of recognizing the “childhood” of many children, with arbitrary methods of age verification used (e.g. dental examinations), which eventually exclude a large proportion of them who are registered as adults. Following the events of April last year (2016), minors from this “secured” section have ensured that they can come in and out from it by using an identification card. However, their entrapment on the island, and the accumulated pressure they feel often leads to reactions. The culmination of these reactions was the small revolt that took place at dawn on Monday 20th November. About 300 minors, during a three-hour period, attacked and broke down whatever reminded them of the condition of devaluation that they are experiencing. The cops arrested 7 of them with charges of arson, disruption of common peace, provocation of pronounced damage, attempted bodily harm, and resistance. Seven of the minors went through a prosecutor and faced restrictive conditions. At the same time, however, a special penitentiary regime operates within the wing by the administration of the center. Minors who have “created problems” within the ward are expelled from the director of Moria’s detention center and are forced to stay in the hot spot among adults. For the housing of unaccompanied minors, but also for minors under 13, a new safe zone has been created since the end of November on the northern side of the center but has not yet been put into operation.


Meanwhile, deportations continue at an increasing rate. Deportations happen in two ways: either as purportedly “readmissions” under the EU-Turkey Agreement, where migrants are being deported to Turkey, or as deportations through the International Organization for Migration (IOM) “voluntary returns” program, where migrants are forced to sign their repatriation papers and then transferred back to their countries of origin.

In the first case, Lesvos is used as the deportation center for all the islands of the eastern Aegean, with “readmissions” taking place almost every week. Apart from the issues raised from the recognition of Turkey as a safe country for the return of migrants, there are many times when the Greek authorities have deported migrants who had serious medical problems or had submitted appeals in administrative courts against the rejection decisions that the asylum office had issued. The lack of legal advice and assistance, as well as the serious financial costs that come with these procedures for most migrants, leave them unprotected against the arbitrary operations of the Greek authorities. Until 7 December 2017, 1876 people have been deported to Turkey[7]!

IOM’s procedures under the guise of “voluntary signing” constitute the second important pole of deportations that take place. Migrants who are trapped in the islands, the Greek territory and the pre-removal centers have to choose between the continuing devaluation and humiliation they are experiencing or the signing of the acceptance of their deportation. They are actually being called upon to decide between their imprisonment and detention under miserable conditions and ultimately their deportation, even to third countries, or the waiving of asylum procedures and their deportation back to their countries of origin. An important aspect of this system is that migrants signing these papers waive the right to seek asylum in Europe for at least five years! IOM comes also to offer them “financial support” for their decision. A lot of migrants end up getting on these return flights in the hope that they will be able to try again to reach Europe, next time avoiding their arrest and detention. IOM flights are made via the Athens airport, with airplanes that often carry deportees from other European countries. According to the information posted on the pages of the relevant ministry, a total of 1979 people have been deported by this route since the implementation of the EU-Turkey Joint Declaration[8].

Local Reactions – Mayor’s Office General Strike

Same as every year, reactions from the racist and conservative parts of the city and the surrounding villages were rebuilt and appeared during this period. The “peaceful period” of the summer months, during which the promotion of the tourist-compatible image of the “tolerant island of solidarity” is preferred, has come to an end, allowing the racist mob to take out its axes. A series of fake news along with the display of offending behaviours of migrants which took on a racist hue created fertile ground for the pervasive anti-immigration attack that followed[9]. Through the social media networks of the local racist riffraff repeated calls for attacks on migrants have been made, some of which apparently fulfilled. Local commercial and business associations offered themselves as the official bodies for adopting the racist demands and eventually took on a central role in attacks against migrants, such as those that took place on 21 and 22 November in Sappho Square[10].

At the same time, the police authorities scare most migrants through continuous checks, assaults and beatings, in order to prevent them from descending to the city, while allowing the reproduction of problematic conditions (such as drug dealing) which are then used in the construction of the “dangerous migrant” image. An image that is vital for creating social acceptance and consensus to the state of exception which entraps migrants in detention centers on the islands as well as in the rest of Greece, but also for the establishment of a totalitarian regime of control and surveillance of the public space.

At a formal institutional level, local authorities seemed to play the card of “poor Moria conditions” to claim the island’s “decongestion” but also for rewarding benefits. A “decongestion” that comes under the mantle of removing migrants from the overcrowded detention center of Moria to unknown places in Greece and through deportations, which also found support in wider political and “humanitarian” groups than the traditional ones. The island’s municipal authorities are reported to be in conflict with the ministry of migration about the number of migrants that is agreed to be held in the island, although the mayor comes from the political party (ANEL) which is the coalition partner of SYRIZA in government. This is why the municipality is very cautious whenever they express the demand for “decongestion”: it clearly refers to moving people away from Lesvos, but of course not to the closure of the detention center and the loss of the economic and political privileges that this would bring.

In this climate, the municipality of the island called a ‘general strike’ on Monday, November 20th. In this way, the expected central attack on migrants also found its official call. A call that included the far-right parts of the city as well as charitable NGOs and clubs (eg Synyparksi, Agkalia) who rushed to the square. Directly relevant to the call’s characteristics was the fact that the announcement of the date of the gathering was made by the deputy mayor of Mytilene, while he was standing between the police officers who protested about their working conditions outside the Moria Camp (sic). The gathering point for the “protest” of the municipality, Sappho Square, was the same place where an “annoying” migrant struggle was taking place over the previous month for the “opening” of the islands and their release from them. It is the same point that a week earlier, the other Deputy Mayor of Mytilene, tried to “clean up” from the migrants by attacking them and destroying their banners of protest[11]. The Mayor’s war call found a direct response. For the next two days after the strike, a host of shop owners and “indignant” residents attacked the migrants who were trying to continue their protest at Sappho Square. The institutional cover offered to them for these attacks was renewed a few days ago through the report that the municipality has filed against any person responsible for the situation on the island, announcing among other things that there is “… a risk of committing criminal offenses, in order to defend their lives and property on behalf of the indigenous people of the island … “[12].


Sappho  square demonstration – Occupation of SYRIZA offices

After the repression that followed the July events, the resistance on the part of migrants was very limited. Although the conditions have continued to deteriorate, counterinsurgency suppression of those days seems to continue to hold them back until today. Perhaps the most significant exception to this was the struggle that was given by migrants mainly from Iran and Afghanistan for two months at Sappho Square and the occupied offices of the local organization of SYRIZA. A protest that began on October 20, against the wretched living conditions in Moria’s detention center, demanding its closure and the freedom of movement of migrants away from the islands. Participants in this protest may have diminished in the first few days after the intervention of a cluster of actors and authorities, but they succeeded in bringing together a major struggle, overcoming all the barriers of invisibility that there were built around them[13]. A struggle that, beyond the contradictions it presented near the end, was able to secure the satisfaction of a large part of the demands that were made.

However, this struggle also leaves behind interesting lessons of the widening forms of repression, particularly in the field of migration. Beyond the known tactics of police and fascist repression by violent means, as well as the media propaganda which tried to misdirect the public from the real demands of the struggle, more things became apparent. The role of NGOs as counterinsurgent players against those who refuse to go through the mediation limits they have made, became clear in at least two cases. For example, we saw the director of NGO “Iliakhtida”, which has acquired a monopoly in hostels and apartments for housing migrants on the island, to attend the negotiations with the protesting migrants (taking up the role of a SYRIZA member), and be confronted by two of the migrants staying in the NGO’s apartments, causing them serious concerns about the continuation of their housing. But we also saw the representative of the prominent Lesvos Solidarity organization, “former PIKPA camps”, responding to the government call and making public declarations of loyalty directed against the struggle that was given, by reproducing the governmental vulgar rhetoric of a privileged struggle – statements that were aimed at undermining the struggle that was being given and marginalizing it from the solidarity world[14].

Moves have also been made against the part of the solidarity people in an attempt to isolate the protesting migrants. A “cultural” club evicted the Lesvos Labor Club from their joint offices because of the latter’s decision to house some of the struggling migrants due to bad weather while the protest was taking place in Sappho Square[15]. The presence of plain clothes police during the protest in the square, and in the early days around the occupied offices, was constant with repeated verification of identity of the world approaching the area. At the same time, a local informational blog of SYRIZA had been targeting two of the supporters that took part in the negotiations by publishing their photos and their social media account details.


North-africans’ demonstration in Sappho  Square

Due to the problems caused by this protest, and through the racist call from the mayor’s office, a new doctrine dictating that there is no room for migrants’ protests in the public space of Mytilene is trying to be established. In fact, this was made clear just a few days after the previously mentioned struggle left from Sappho Square. When 25 people, mostly North Africans, went to repeat the previously set example of protesting in the square and calling for the removal of the geographical restrictions, there was an immediate mobilization of the police, who in the end arrested 14 people for illegal camping! The fact that there weren’t event tents in place did not pose an obstacle to the repression of the new protest by the municipality, police and judicial authorities[16].

The court of the 35+2 (#freethemoria35)

Meanwhile, the preliminary investigation of the 18 July events where 35 migrants were brought to trial was completed. Two more people were arrested in August in which a new case file was drawn up for the events of that day. However, the two cases are expected to be joined and tried together. Thirty of the persecuted immigrants continue to be jailed in four different prisons in the country (Korydallos, Avlona, ​​Chios, Malandrinos), with their custody being extended for another 6 months after a new decision by the judicial council of Mytilene. The final verdict is reported to have been completed and sent to the prosecutor for the final procedures and the definition of the lawsuit. The court is expected to take place some time in the spring.

Killing of Habibi

However another important aspect about the migrant issue came to light through a murder case in a neighboring village of Mytilene. On Sunday, November 26, Habibi from Afghanistan was stabbed to death in the village of Pamfila, a few kilometers outside Mytilene and Moria’s detention center. As it turned out, Habibi was killed by another Afghan, after a fight they had as Habibi took advantage of him and others by hiring them for rural jobs to locals. This practice is widespread, especially at the time of the collection of olives, where migrants who are trapped and economically depleted on the island are the necessary cheap labor force. Often the mediation is undertaken by compatriots who have stayed longer on the island and are aware of the networks, where they arrange the amount of their payments by holding a percentage for themselves. Habibi had rented rooms even from the church to house the workers. It is characteristic, however, of the attempt to conceal this aspect, that while the very fact of the murder was strongly shown at the beginning with the necessary racist references, after the reasons behind the murder came out, the news disappeared from the headlines that it adorned up to that point.

The period that follows is expected to be just as difficult. On the one hand the anticipated worsening weather conditions that will find the trapped migrants without the necessary means of protection raise serious concerns about new victims. On the other hand, a pressure from the Greek authorities to build new “closed-type” detention centers and an increase in deportations is also expected. At the same time, the “migrant issue” will continue to be used as the means of imposing a state of exemption on the island that will target, beyond migrants, its own inhabitants. The horizontal, grass-root and self-organized struggles will continue to be the most important obstacle against the rise of the state of fear and social cannibalism.



January 2018


[1] http://musaferat.espivblogs.net/2017/11/15/gia_thn_plateia_sapfous/

[2] http://www.emprosnet.gr/koinonia/afksanontai-oi-mnistires-gia-to-pikpa

[3] http://ergatikilesxilesvou.blogspot.gr/2017/11/blog-post.html

[4] https://noborderkitchenlesvos.noblogs.org/post/2017/12/08/14-protesters-detained-and-in-danger-of-deportation-for-putting-imaginary-tents-on-saphous-square/


[1] https://www.hrw.org/news/2017/12/15/greece-dire-risks-women-asylum-seekers

[2] http://www.emprosnet.gr/prosfyges/kai-ksana-blokarisma-se-konteiner

[3] http://musaferat.espivblogs.net/2017/10/23/neos_thanatos_kai_diamartyries_metanastwn/

[4] http://www.kathimerini.gr/938239/article/epikairothta/ellada/moyzalas-den-apokleiw-to-endexomeno-na-ypar3oyn-8anatoi-apo-to-kryo-sth-moria

[5] http://www.kathimerini.gr/939567/article/epikairothta/ellada/anamorfwnetai-h-nomo8esia-gia-to-asylo

[6] http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/File:First_instance_decisions_by_outcome_and_recognition_rates,_3rd_quarter_2017.png

[7] http://mindigital.gr/index.php/45-eidiki-grammateia-epikoinoniakis-diaxeirisis-kriseon/prosfygiko-zitima-20/1778-7-2

[8] http://mindigital.gr/index.php/45-eidiki-grammateia-epikoinoniakis-diaxeirisis-kriseon/prosfygiko-zitima-20/1778-7-2

[9] https://racistcrimeswatch.wordpress.com/

[10] http://musaferat.espivblogs.net/2017/11/23/syntomo_enhmerwtiko_22-11/

[11] http://musaferat.espivblogs.net/2017/12/01/%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%cf%84%ce%b1-%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf-%ce%b1/

[12] http://www.kathimerini.gr/940077/article/epikairothta/ellada/mhnysh-kata-pantos-ypey8ynoy-apo-ton-dhmarxo-lesvoy-gia-thn-katastash-sth-moria

[13] http://musaferat.espivblogs.net/2017/11/15/gia_thn_plateia_sapfous/

[14] http://www.emprosnet.gr/koinonia/afksanontai-oi-mnistires-gia-to-pikpa

[15] http://ergatikilesxilesvou.blogspot.gr/2017/11/blog-post.html

[16] https://noborderkitchenlesvos.noblogs.org/post/2017/12/08/14-protesters-detained-and-in-danger-of-deportation-for-putting-imaginary-tents-on-saphous-square/


(Ελληνικά) Όταν τα αφεντικά μιλούν για πόλεμο…, αίμα μεταναστών μυρίζει!

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Η Λέσβος και ειδικότερα η Μυτιλήνη έχουν ξαναβρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας λόγω της μετατροπής τους σε ένα γεωγραφικό σημείο εξαίρεσης για τους/ις μετανάστες/ριες που φθάνουν. Οι αναμενόμενες συνεχιζόμενες αφίξεις, ταυτόχρονα με την επιλογή του ελληνικού κράτους να τους εγκλωβίζει στα πέντε νησιά στα οποία λειτουργούν hot spots τα έχει μετατρέψει σε υπερκορεσμένες φυλακές. Μόνο στο νησί της Λέσβου αυτή τη στιγμή υπολογίζεται ότι βρίσκονται παραπάνω από 9000 μετανάστες/ριες, με τους 7000 από αυτούς να είναι στο κέντρο κράτησης της Μόρια. Ένα κέντρο που με τις προεκτάσεις που του έχουν γίνει είναι σχεδιασμένο για λιγότερους από 2500. Έχει ήδη ειπωθεί χιλιάδες φορές από ισάριθμα στόματα πως οι συνθήκες στο κέντρο κράτησης είναι αβίωτες όμως γίνονται συνεχώς όλο και χειρότερες. Με τους περισσότερους να προσπαθούν να προστατευτούν από το κρύο και τη βροχή μέσα σε καλοκαιρινές σκηνές και αυτοσχέδια αντίσκηνα, τη τροφή να είναι μηδαμινή και άθλια μετά από πολύωρες αναμονές σε ουρές και τις διαδικασίες εξέτασης των αιτημάτων ασύλου να είναι υπερβολικά χρονοβόρες για κάποιους και σχεδόν ανύπαρκτες για πολλές εθνικότητες, η εξαθλίωση καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο έδαφος μεταξύ των ανθρώπων που παραμένουν εγκλωβισμένοι. Οι ίδιοι παραμένουν αποκλεισμένοι από το δημόσιο και κοινωνικό βίο της πόλης, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, αφού η όποια εμφάνισή τους αντιμετωπίζεται με ρατσιστικά σχόλια ή επιθέσεις αλλά και συνεχείς ελέγχους και εξευτελισμούς από τις αστυνομικές δυνάμεις. Εντωμεταξύ παραβατικές-αντικοινωνικές συμπεριφορές, ως παράγωγα της συνθήκης εξαθλίωσης, από μικρή μερίδα μεταναστών, χρησιμοποιούνται ως “αδιάσειστα πειστήρια” των ακροδεξιών-ρατσιστικών αιτημάτων για μαζικό εγκλεισμό, απελάσεις και αποτροπές αφίξεων όλων των μεταναστών/ριών. Συνεχείς αναφορές στη «διατάραξη της κοινωνική συνοχής» από τις συνθήκες που διαμορφώνονται αποτελούν απλώς προκάλυμμα στις σχεδιαζόμενες επιθέσεις των ντόπιων στοιχείων προς τους μετανάστες-ριες.

«…Κύριοι, απασφαλίσαμε. Θέλετε πόλεμο; Πόλεμο θα έχετε.»

Προμετωπίδα της έναρξης των δηλωμένων πλέον προθέσεων αποτέλεσε το κάλεσμα σε «γενική απεργία» από το δήμο Μυτιλήνης για τη Δευτέρα 20 Νοεμβρίου. Δεν είναι τυχαίο ότι η εξαγγελία της ημερομηνίας της συγκέντρωσης έγινε από τον αντιδήμαρχο Μυτιλήνης στεκώμενος ανάμεσα από τους αστυνομικούς που διαμαρτυρόντουσαν για τις συνθήκες εργασίας τους έξω από το κέντρο κράτησης της Μόριας (sic). Σημείο συγκέντρωσης της «διαμαρτυρίας» του δήμου ήταν η πλ. Σαπφούς όπου εδώ και ένα μήνα λαμβάνει χώρα ο αγώνας των μεταναστών για το «άνοιγμα» των νησιών και τον απεγκλωβισμό τους από αυτά. Αυτό το σημείο που μία εβδομάδα νωρίτερα ο έτερος αντιδήμαρχος Μυτιλήνης, προσπάθησε να το «καθαρίσει» από τους μετανάστες προπηλακίζοντάς τους και καταστρέφοντας τα πανό διαμαρτυρίας τους. Ο ίδιος ο δήμαρχος άλλωστε δεν μπόρεσε να συνεχίσει να υποκρύπτει τον πραγματικό στόχο του πολεμικού καλέσματος της «γενικής απεργίας» όταν μετά την πρώτη επίθεση που δέχτηκαν οι μετανάστες από οργανωμένη ομάδα επιχειρηματιών και «αγανακτισμένων» μίλησε για «απελευθέρωση» της πλατείας.

Η δημοτική αρχή παίζοντας το χαρτί της έντασης έρχεται να εξυπηρετήσει ταυτόχρονα πολλούς σκοπούς. Από τη μία κλείνει το μάτι σε όλα τα ακροδεξιά, ξενοφοβικά και συντηρητικά κομμάτια του νησιού. Κομμάτια με τα οποία είχε βρεθεί σε απόσταση επιτελώντας τις κυβερνητικές επιταγές για μεγάλο διάστημα. Από την άλλη, γνωρίζει ότι η δημιουργία εντάσεων, και επιθέσεων θα δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη πίεση προς το υπουργείο και την κυβέρνηση, εξαναγκάζοντάς τους στη μεταφορά ενός μεγάλου αριθμού μεταναστών σε κλειστά κέντρα κράτησης σε άλλα σημεία της επικράτειας. Μία μεταφορά (ή «αποσυμφόρηση» όπως η ίδιοι την ονομάζουν) την οποία και θα χρεωθεί ως πολιτική νίκη.

Δεν είναι όμως μόνο μία επίθεση της δημοτικής αρχής. Για πάνω από μία βδομάδα διάφοροι σύλλογοι επαγγελματιών και επιχειρηματιών ετοιμαζόντουσαν για το πογκρόμ της πλατείας. Τα μηνύματα στα δίκτυα επικοινωνίας τους ήταν ξεκάθαρα. Η πλατεία θα «καθάριζε από τους εισβολείς». Οι μετανάστες/ριες που τόλμησαν να αψηφήσουν το καθεστώς αορατότητας που τους έχει επιβληθεί και να εμφανιστούν αγωνιζόμενοι-ες μέσα στο κέντρο τη πόλης, θα έπαιρναν το μάθημά τους. Την ίδια τύχη θα είχαν και όσοι-ες τολμούσαν να βρεθούν στο πλευρό τους. Η καλεσμένη από το δήμο «γενική απεργία» θα αποτελούσε το πρώτο επεισόδιο μιας χιλιοπαιγμένης σειράς. Με τις ευλογίες και την παρακίνηση των αρχών πλέον, η ακροδεξιά θα μπορούσε να διεκδικήσει με αξιώσεις την παρουσία της στο δημόσιο χώρο του νησιού. Έτσι, οι συγκεντρώσεις του ρατσιστικού όχλου θα μπορούν να φορούν τη μάσκα της διεκδίκησης της «αποσυμφόρησης του νησιού» και οι επιθέσεις σε μετανάστες την έκφραση μιας αναπόφευκτης αγανάκτησης. Και αν ακόμα η ντόπια κυριαρχία δεν καταφέρει να πνίξει αρκετούς και να εξαφανίσει ακόμα περισσότερους, μπορεί τουλάχιστον να διεκδικήσει με ακόμα περισσότερες πιθανότητες διάφορα οικονομικά αντισταθμιστικά για την ασφαλή αναπαραγωγή του ντόπιου κεφαλαίου (βλ επιδοτήσεις, διατήρηση μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ, κλπ).

Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Απέναντι όμως στη μαυρίλα που απλώνεται στο νησί και μας περικυκλώνει υπάρχουν αυτές οι εστίες αντίστασης που συνεχίζουν να υπενθυμίζουν ότι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα τον διεκδικούν πάντα οι ίδιοι οι μετανάστες/ριες. Εστίες που αναδύονται απέναντι στην παραίτηση και την απελπισία που έχουν οδηγηθεί πολλοί/ες από αυτούς/ες. Είναι πάντα κάποιοι/ες που θα αρνηθούν να παρακολουθήσουν παθητικά τους άλλους να ορίζουν τις ζωές τους. Αρνήσεις που θα εκφραστούν είτε με τη ανταπόδοση της βίας που βιώνουν καθημερινά, όπως έγινε με την ολιγόωρη εξέγερση στην πτέρυγα ασυνόδευτων ανηλίκων τα ξημερώματα της Δευτέρας (21/11) , όπου τα κρατούμενα παιδιά ισοπέδωσαν ό,τι τους υπενθύμιζε την συνθήκη υποτίμησης που βιώνουν. Ή αρνήσεις που θα λάβουν πιο οργανωμένο και μακροχρόνιο ορίζοντα, όπως συμβαίνει με τη διαμαρτυρία παραπάνω από 30 μεταναστών/ριών διαφορετικών εθνικοτήτων, για πάνω από 1.5 μήνα στην πλατεία Σαπφούς που έχει καταλήξει σε κατάληψη των τοπικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ. Ένας αγώνας που κατάφερε να σπάσει όλους τους διαχωρισμούς και να οδηγήσει από κοινού τους μετανάστες/ριες με τα εδώ κινήματα σε κοινές δράσεις με σημαντικά μέχρι στιγμής αποτελέσματα.

Και η ιστορία συνεχίζεται…

Δεκέμβρης 2017

(Ελληνικά) Για τους-τις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες στην πλατεία Σαπφούς

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Το κείμενο σε pdf

Τη στιγμή που οι στρατιωτικοαστυνομικές επιχειρήσεις αποτροπής εξελίσσονται αμείωτες, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα με άγνωστο αριθμό ναυαγίων και νεκρών, η πειθάρχηση και o αποκλεισμός όσων καταφέρουν να περάσουν εντατικοποιούνται. Η υποτίμηση, η εξαθλίωση και η καταστολή στα κέντρα κράτησης αποτελούν, ανοιχτά πλέον, τις πολιτικές που εφαρμόζει το ελληνικό κράτος απέναντι στους-ις μετανάστες-ριες για να περάσει τα μηνύματα του προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο μαζικός εγκλωβισμός στα νησιά, που είναι εγκατεστημένα τα hot spots, κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η απομόνωσή τους από τους αστικούς ιστούς και τις αλληλέγγυες δομές και η βίαιη καταστολή όσων τολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτή τη συνθήκη αποτελούν γνώριμες εικόνες και για τους πλέον ανυποψίαστους. Οι μετανάστες που καταφθάνουν αποτελούν για ακόμα μία φορά το σώμα για την άσκηση τοπικών και εθνικών πολιτικών. Η «σύμπλευση» όλων των δυνάμεων για την αντιμετώπιση της δυσμενής συνθήκης όπου η Ελλάδα έχει περιέλθει ως συνοριακό κράτος της Ευρώπης, η ταύτιση με τα ρατσιστικά αφηγήματα που παρουσιάζουν τους μετανάστες είτε ως απειλή είτε ως θύματα και φυσικά η αναπαραγωγή του κεφαλαίου μέσα από το τεράστιο σύμπλεγμα της πολεμικής και ανθρωπιστικής βιομηχανίας που έχει στηθεί, είναι τα οχήματα που προσπαθούν να μετατρέψουν τους μετανάστες-ριες σε απλούς κομπάρσους της ζωής τους. Ως ικέτες για μία πιθανή ευκαιρία να περάσουν στα εδάφη της Ευρώπης νόμιμα ή παράνομα, πρέπει να παραμένουν αόρατοι, παθητικοί και άβουλοι. Υπάρχουν όμως πάντα αυτοί και αυτές που δεν θα πειθαρχήσουν. Οδηγούμενοι πότε από συνείδηση, πότε από το αδιέξοδο  και πότε από την απελπισία θα ορθώσουν το ανάστημά τους και θα βγούνε μπροστά διαρρηγνύοντας, τουλάχιστον, το καθεστώς αορατότητας στο οποίο είναι καταδικασμένοι.

Έτσι και οι μετανάστες και μετανάστριες που συνεχίζουν να βρίσκονται αγωνιζόμενοι-ες στην κεντρική πλατεία της Μυτιλήνης. Ξεκινώντας από μία απλή διαμαρτυρία στις 20 Οκτωβρίου αρνούμενοι-ες να συνεχίζουν να ζουν στις συνθήκες εξαθλίωσης του κέντρου κράτησης της Μόριας, βρέθηκαν να διεκδικούν πολλά παραπάνω. Είδαν τους μπάτσους να τρομοκρατούν τους ίδιους και τους αλληλέγγυους για συλλήψεις, είδαν τις διάφορες υπηρεσίες να απομακρύνουν πολλούς δίνοντας τους ψεύτικες υποσχέσεις, είδαν να περικυκλώνονται από στρατό και νέους με περιβολές παρέλασης στις φιέστες των εθνικιστικών επετείων, είδαν τους τοπικούς «παράγοντες» να τους τραμπουκίζουν και να τους διώχνουν, είδαν μικρούς και μεγάλους να λιποθυμούν από την εξάντληση και τα ασθενοφόρα να αρνούνται να τους πάρουν, είδαν «πολιτιστικούς» συλλόγους να τους πετάνε έξω από καταλύματα που τους είχαν προσφερθεί για να προστατευθούν από τις καιρικές συνθήκες. Όμως αυτοί συνεχίζουν να παραμένουν εκεί. Άνδρες και γυναίκες από διαφορετικές χώρες προέλευσης, με τον μικρότερο να είναι μόλις 11 μηνών, σε διαφορετικά στάδια καταγραφής και αιτημάτων ασύλου, αρνούμενοι-ες να υποκύψουν σε οποιοδήποτε διαχωρισμό αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη να συνεχίσουν όλοι μαζί.

Στεκόμαστε δίπλα τους αντλώντας καθημερινά μαθήματα θάρρους, συνείδησης και αγώνα. Αλληλέγγυοι-ες στον αγώνα τους όπως και σε κάθε αγώνα που δίνεται. Στέλνοντας σινιάλα αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους μετανάστες της πλ. Συντάγματος, στους 8 διωκόμενους μετανάστες από την Πέτρου Ράλλη, στους 35 διωκόμενους για τα εξεγερσιακά γεγονότα του Ιουλίου στο κέντρο κράτησης της Μόριας.

Αγωνιζόμενοι για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.


Νοέμβριος 2017


Πορεία Αλληλεγγύης

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου

στις 17:00

στην Πλ.Σαπφούς

Event’s postponement


Tonights event is postponed due to expected bad weather condition and the need of supporting the struggle of migrants in Sapfo Square.

A new date will be announce soon.

Solidarity with the migrants’ struggle

Freedom of movement for all


New death and demonstrations by migrants in Moria

Following the death of a 5 years old child on the 10th October from a cause as yet unknown, one more was added to the previous ones in the detention centre of Moria. On Friday 20th October a 55 -year-old Iraqi passed away, being the 13th death in the concentration camps of the island. The medical exams showed a heart problem as the cause of death, while his co-detainees say that he had been complaining to the authorities and the NGOs over the last week without being given any attention. Same complaints exist for the death of the 5yr old girl, who had to sleep in a summer tent with her parents and 5 brothers, that were asking for blankets without being heard either. The authorities try to claim that the deaths in the detention centres are the result of natural causes or from chronic diseases; however they are nothing less than the transfer of the antimigration death-politics from the borders of Greece and EU on its own grounds. Thousand of migrants are trapped in detention centers, living under wretched conditions, exhausted by prolonged detention, and desperate from the uncertainty that surrounds them. The only cause of death is the devaluation of their lives from the racist policies of the state. As “foreign bodies” they are not entitled to have the same needs as all others, such as shelter, food, or access to the health system.

As arrivals have increased significantly lately and asylum rates are frighteningly slow, more than 5,500 migrants are stowed away in Moria’s detention center, with its actual capacity not exceeding 2,500. This condition has made the situation intolerable for most of them posing beyond the other, and serious security issues for the weakest ones. A mixture of intertwined powers and repressive means  is used to discipline immigrants, without however being always applicable.

The latest example is the latest protest of some 150, mostly afghans, migrants, which has been going on since Friday 20/10. A serious fight between arab-speaking migrants and afghans in the detention center has led many of the detainees to refuse to spend any more days in it. Initially, they occupied the street in front of the center for a night, urging authorities to speed up their asylum claims, but also move them to safer places as there were many women and children among them.  On Saturday morning they tried to march down to the city of Mytilene for a protest, but they were blocked by police forces at the entrance of the city. When the road opened again, they continued their march to Sapfo Square, the main square of the city where they decided to stay until their demands were met. From the beginning, the police presence was very intense in their attempt to terrorise the migrants but also the people that were coming to show their solidarity. Many of them had to pass from identification checks. However, the constant arrival of more and more people has led the police to withdraw from the square and the migrants spent the night in the square. Since Sunday morning and while police pressure against the people that were coming for solidarity continued, the authorities tried to convince them to abandon the square by promising them to speed up their procedures and transfer them to Kara Tepe’s center. Meanwhile, several migrants, with children among them, had to be transported to the hospital due to exhaustion. A serious hurdle for some of their demands to be met is being played by the UNCHR, which, according to reports, denies the registration of the protestors in Sappho Square for their transfer to Kara Tepe’s camp, asking them to return in the Moria centre, because they are afraid that this would set an example for other migrants as well.

With the weather conditions being expected to worsen over the next days, the only solution for the migrants and the people in solidarity that stand next to them is the strengthening of the struggles. Against the state-capitalist barbarity, the culture of the borders, the nations and the nationalisms.


 October 2017

About the events of 18-07 in the Moria detention centre in Lesvos.

In English

A group of, predominantly African, migrants had announced since Monday 17-07 that they would start repeatedly protesting the prolonged delays in the examination of their asylum applications, as well as the horrid living conditions they face in the Moria detention centre. On Monday, the protest took the form of a sitting demonstration that blockaded the headquarters of the European Asylum Support Office (EASO). On Tuesday, while the sitting demonstration resumed, again outside the EASO headquarters, which led the service workers to leave their offices, the authorities pointed out the protesting immigrants as those responsible for the delay concerning the processing of the asylum applications to the migrants who were not taking part in the protest, turning the latter against the protesters. The quarreling between the two groups that ensued led to heightened tensions, and the protesting migrants walked out of the detention centre, blockading the road. During this protest, they once more faced the brutality of the police forces, who tried to remove them from the street chasing them to the inside of the centre and using tear gas and stun grenades. On their part, the migrants responded to this attack by throwing rocks, resulted to the initial retreat of the police forces, and to some damage to cars that were parked around the detention centre. Meanwhile, fire was started in order to set up roadblocks, some of which spread to the nearby olive fields. The police forces were amplified with more riot police and intervened in the centre’s interior, while at the same time two Petzetel-type firefighter planes threw water where fire had spread.



After the clashes, the police shut the centre’s entrance and started randomly going after migrants inside the centre. The migrants that were trapped inside faced the menace of the riot police who even barged inside the containers, indiscriminately and frantically beating anyone they run into, finally arresting 35 people, with skin colour as their sole criterion, since lots of African immigrants had been targeted. Many migrants are beaten, with people injured from straight shooting of tear gas among them, one of which has suffered a chest injury, and another one a leg injury. All the arrestees were led to the Lesvos Police Headquarters, where they were detained and, according to their testimonies, kept facing beating by the cops. While most of them were injured, only one of them was taken to the Mytilene hospital, where his hospitalisation was deemed necessary.


In the noon of 19-07, 34 of the migrants, except the one that was hospitalised, were taken to the prosecutor, under the threat of facing very serious charges. Most of them were barefoot with visible physical marks of the police beatings. All the while during the time they spent in court there was continued pressure from the accompanying cops for the migrants to blame one another, with promises of the dropping of charges, and even of lifting the restrictive terms of staying in Lesvos. All of the migrants denied the charges, and didn’t point anyone out as responsible. The legal representation of the migrants is taken up by lawyers of the Legal Centre Lesvos; however, due to the number of those persecuted and the size of their file (concerning their trial), representation from more lawyers is deemed necessary. The only witnesses for the persectuation that turned up were cops from the units that attacked the migrants. All the migrants face identical six charges which include resistance, disturbance of peace, attempt of serious body injury through cooperation against police officers, and prominent damage. The preliminary interrogation will take place on Friday and Saturday, 21-07 and 22-07 respectively.

Detention centres cannot be embellished through promises,

There are torn down through revolts


Solidarity with the persecuted immigrants



July 2017


Περιμένοντας την απόφαση για το αίτημα ασύλου του Mohamed A., λίγα λόγια για την Αίγυπτο και τις σχέσεις της με την Ελλάδα

Σύντομο ιστορικό της Αιγύπτου από την αραβική άνοιξη και μετά…

Η Αιγυπτιακή εξέγερση της 25ης Ιανουαρίου το 2011 ήρθε να τονίσει εμφατικά τα έντονα πεδία των κοινωνικο-ταξικών ανταγωνισμών στο εσωτερικό της χώρας. Η εξέγερση ενάντια στην ασυδοσία του 30χρονου καθεστώτος της κυβέρνησης του Hosni Mubarak, ήρθε από τη μία να διαταράξει για τα καλά τις ισορροπίες που επέτρεπαν στη διαιώνιση ενός καταπιεστικού καθεστώτος, αλλά ταυτόχρονα να προσφέρει έμπνευση σε μία ολόκληρη γενιά για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τις οποίες έρχονται να τους στερήσουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και άρχουσες τάξεις. Μία έμπνευση που συνέχιζε να εκφράζεται και στα χρόνια που ακολούθησαν, και η οποία βρίσκει πλέον απέναντί της το απολυταρχικό καθεστώς του Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι.

Μετά και την εξέγερση του 2011 και την παραίτηση και φυλάκιση του Στρατηγού Μουμπάρακ τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου, τη σκυτάλη της διακυβέρνησης της Αιγύπτου ανέλαβε μετά από εκλογές, το Κόμμα της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης, ο πολιτικός τομέας δηλαδή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με τον Μοχάμεντ Μόρσι επικεφαλής (Ιούνιος 2012). Ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 2013) ήταν η σειρά του να ανατραπεί από στρατιωτικό πραξικόπημα που έλαβε μέρος με επικεφαλής τον Στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, εγκαθιδρύοντας ένα νέο απολυταρχικό καθεστώς. Ένα πραξικόπημα που φάνηκε να υποστηρίζεται και από τις δυτικές χώρες, που θορυβήθηκαν από την ύπαρξη ενός ισλαμιστή στην προεδρία της Αιγύπτου. Μίας χώρας που πέρα από τη γεωγραφική σημασία που έχει (βλ. διώρυγα του Σουέζ, Ανατολική Μεσόγειος) αποτελούσε ανέκαθεν και χώρα διαμεσολάβησης του δυτικού με τον μουσουλμανικό κόσμο.

Από τη στιγμή που κατέλαβε την εξουσία το καθεστώς Αλ Σίσι κινήθηκε συντεταγμένα για την παγίωση της εξουσίας του. Προχωρώντας στην επικήρυξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ως τρομοκρατικής οργάνωσης (Δεκέμβριος 2013) αλλά και διώκοντας ποινικά τους αντιφρονούντες του νέου καθεστώτος, προσπαθεί να εγκαταστήσει στο εσωτερικό της χώρας ένα σκηνικό σιωπής γύρω από τον δικτατορικό του χαρακτήρα. Οι αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές καταστέλλουν βίαια όποιες διαμαρτυρίες εκδηλώνονται ενώ σημαντικό ρόλο έρχονται να παίξουν και τα στρατιωτικά δικαστήρια των οποίων οι αρμοδιότητες επεκτάθηκαν μετά από νόμο που θέσπισε το καθεστώς από τον Οκτώβριο του 2014. Σύμφωνα με έκθεση διεθνούς ΜΚΟ, τα τελευταία δυόμιση χρόνια τουλάχιστον 7420 πολίτες έχουν οδηγηθεί ενώπιον των στρατοδικείων.[1]

Δεκάδες είναι και οι εκθέσεις[2] που αναφέρονται στα επίπεδα βίας που χρησιμοποιεί το καθεστώς ενάντια σε αντιφρονούντες. Τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα θεωρούνται καθημερινή τακτική για την απόσπαση ομολογιών, ενώ εξαναγκαστικές εξαφανίσεις, απαγωγές και εξωδικαστικές εκτελέσεις εκατοντάδων πολιτών χρησιμοποιούνται για την εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων.

Στην αντίθετη κατεύθυνση το καθεστώς κινείται σε ότι έχει να κάνει με την απόδοση ευθυνών απέναντι στο καθεστώς Μουμπάρακ. Στις 02 Μαρτίου 2017, ο πρώην πρόεδρος της χώρας απαλλάχτηκε από όλες τις κατηγορίες για τους θανάτους πολιτών κατά την εξέγερση του 2011, οδηγώντας στην αποφυλάκισή του.

Παράλληλα, ακολουθώντας και τα παραδείγματα των ευρωπαϊκών του εταίρων, οι τρομοκρατικές επιθέσεις που έλαβαν μέρος στις αρχές Απριλίου σε χριστιανικές εκκλησίες, χρησιμοποιήθηκαν ως δικαιολογία για την κήρυξη της χώρας σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης.

Για τις σχέσεις Ελλάδας-Αιγύπτου

Πολύς λόγος όμως γίνεται και για την ανάπτυξη των σχέσεων της Αιγύπτου με τα υπόλοιπα κράτη στην ανατολική μεσόγειο, αλλά και ως κράτος δορυφόρος των συμφερόντων της δύσης σε μία σημαίνουσα, γεωπολιτικά, περιοχή. Σχέσεις σημαντικές που οδηγούν στην παροχή από μέρους της δύσης της απαραίτητης υποστήριξης για το καθεστώς σε διμερές επίπεδο αλλά και εντός των διεθνών οργανισμών.

Το κράτος έχει συνέχεια…

Για το ελληνικό κράτος η στρατηγική επιλογή της ανάπτυξης εταιρικών σχέσεων με το αιγυπτιακό έχει υπάρξει συνεχής παρόλες τις αλλαγές που υπήρξαν σε κυβερνητικό επίπεδο. Από τον Νοέμβριο του 2014, όταν και συναντιόντουσαν ο τότε δεξιός πρωθυπουργός Α.Σαμαράς με τον Αλ Σίσι στην Αθήνα, μέχρι και πριν λίγους μήνες όταν πλέον ο αριστερός πρωθυπουργός Α.Τσίπρας έτρεξε στην Αίγυπτο να το επιβεβαιώσει, τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των δύο χωρών κρίνονται κοινά. Συμφέροντα που εκτείνονται από τον ορισμό των ΑΟΖ και την ενέργεια, μέχρι τον έλεγχο της Ανατολικης Μεσογείου και τα εξοπλιστικά προγράμματα. Η ρήξη μάλιστα του καθεστώτος Αλ Σίσι με τον Τούρκο πρόεδρο Τ.Ερντογάν φαίνεται να τον ομορφαίνει ακόμα περισσότερο στα μάτια των εν Ελλάδι συμμάχων του.

Η εδραίωση των σχέσεων αυτών επιβάλει λοιπόν την αλληλοϋποστήριξη αλλά και την αλληλοσυγκάλυψη ακόμα και αν αυτό σημαίνει παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων αλλά και κίνδυνο για την απώλεια ανθρώπινων ζωών

Τις σχέσεις αλληλοσυγκάλυψης μεταξύ των κρατών της Ελλάδας και της Αιγύπτου άλλωστε έρχεται να τις επιβεβαιώσει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο ό ίδιος ο πρόεδρος της αιγυπτιακής κοινότητας στην Ελλάδα, όταν σε συνέντευξή τον προηγούμενο Απρίλιο είχε δηλώσει χαρακτηριστικά:

«…Η Ελλάδα ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που υποστήριξε την Αίγυπτο μετά την επανάσταση του 2013 την οποία και επισκέφθηκε ο πρόεδρός Adly Mansour. Η χώρα αυτή δεν χρησιμοποίησε την ορολογία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, χάρις στην εγγύτητά της στην αιγυπτιακή πραγματικότητα και στην γνώση της για το τι πραγματικά συμβαίνει.»[3]! Στην ίδια συνέντευξη μάλιστα δεν παρέλειψε να ξεπλύνει και τις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον Αιγυπτίων στην Ελλάδα, τις οποίες αποκάλεσε μεμονωμένα περιστατικά, που οι δράστες δεν γνώριζαν την εθνικότητα των θυμάτων και τα οποία φούσκωσε ο τύπος αλλά και καταδικάστηκαν από την ελληνική κυβέρνηση.

Πρόκειται για τον ίδιο εκπρόσωπο της αιγυπτιακής κοινότητας που βρέθηκε προσκεκλημένος της Ελληνικής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ, στην οποία και είχε πραγματοποιηθεί παρέμβαση από αλληλέγγυους-ες για την υπόθεση του Mohamed και στη συνέχεια δήλωνε ότι σε απεργία πείνας βρισκόταν Αφγανός μετανάστης και όχι Αιγύπτιος.

Οι σχέσεις μεταξύ των 2 δύο χωρών δεν μπορούν να αμφισβητηθούν πάνω σε οποιοδήποτε πεδίο και η χορήγηση πολιτικού ασύλου σε Αιγύπτιους πολίτες είναι κάτι που προφανώς δεν συμβαδίζει με αυτές. Το πολιτικό άσυλο άλλωστε ανέκαθεν χρησιμοποιούταν ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής από την εκάστοτε χορηγό χώρα. Έτσι και η περίπτωση του πρώην απεργού πείνας Mohamed A. έχει να ξεπεράσει και τα εμπόδια που βάζουν οι στενές σχέσεις των δύο χωρών.

Η επιλογή του Mohamed να μην αποδεχτεί παθητικά την αρχική απόρριψη στο αίτημα ασύλου του, αλλά να διεξάγει έναν αγώνα κάτω από τις πλέον δύσκολες συνθήκες, θέτοντας δημόσια το ζήτημα της περίπτωσής του, αλλά στρεφόμενος εκ νέου εναντίον του καθεστώτος Αλ Σίσι κάνει την περίπτωση απόρριψης του νέου αιτήματος απαγορευτική. Είναι εξάλλου γνωστή η μεταχείριση του αιγυπτιακού κράτους σε όσους έχουν αναζητήσει άσυλο σε ξένες χώρες και επιστρέφονται πίσω σε αυτό.

 Άμεση χορήγηση ασύλου στον Mohamed A.

Ελευθερία μετακίνησης για όλους-ες



Απρίλιος 2017

[1] Human Rights Watch, ‘7,400 Civilians Tried in Military Courts’ 13 April 2016, διαθέσιμο στο https://www.hrw.org/news/2016/04/13/egypt-7400-civilians-tried-military-courts

[2] Human Rights Watch, All According to Plan: The Rab’a Massacre and Mass Killings of Protesters in Egypt , 15 August 2014, ISBN: 978-1-62313-1661, διαθέσιμο στο http://www.refworld.org/docid/53edbf1c4.html, Amnesty International, Egypt: ‘Officially, You Do not Exist’ – Disappeared and Tortured in the Name of Counter-Terorism, 13 July 2016, available at: http://www.refworld.org/docid/5786348e4.html

[3] http://www.masress.com/elbalad/2162524

Για την ομηρία του Mohamed A. από την υπηρεσία ασύλου

Ένας μήνας έχει περάσει από την ημερομηνία που κατατέθηκε η μεταγενέστερη αίτηση ασύλου για τον Mohamed A. (01.02) και η υπηρεσία ασύλου εξακολουθεί να μην έχει ανταποκριθεί στην εξέταση του παραδεκτού, ή όχι, του αιτήματος αυτού. Από την πρώτη στιγμή επικαλούμενη διάφορες γραφειοκρατικές διαδικασίες συνέβαλε στη συνεχιζόμενη κράτηση του και ενώ ο Mohamed είχε ήδη ξεπεράσει τις 50 ημέρες απεργίας πείνας. Και ενώ οι πιέσεις που ασκήθηκαν από τους αλληλέγγυους κατάφεραν να εξασφαλίσουν την άρση της κράτησής του, η οποία συνεχιζόταν παρανόμως αφού δεν υφίστατο διαδικασία απέλασης, η υπηρεσία ασύλου ξεκίνησε να παραπέμπει συνεχώς στο μέλλον την απόφαση για το παραδεκτό του αιτήματος. Μέσα από τα δικά τους λόγια,  «ο Mohamed δεν έχει ανάγκη τίποτα άλλο, αφού προς στιγμήν κυκλοφορεί ελεύθερος». Λες και το ζητούμενο ήταν απλώς να μην απελαθεί και να μείνει ελεύθερος για λίγο διάστημα και όχι να του χορηγηθεί το πολιτικό άσυλο που διεκδικεί, που θα του εξασφαλίσει, την μη επιστροφή του στην Αίγυπτο από την οποία και διέφυγε λόγω των κινδύνων που αντιμετώπιζε. Λες και το χαρτί που του έχει χορηγηθεί και απλώς του εξασφαλίζει τη μη σύλληψή του σε περίπτωση ελέγχου, αλλά του απαγορεύει να νοικιάσει διαμέρισμα, να εργαστεί, να φύγει εκτός νησιού είναι το maximum αξιοπρέπειας που δικαιούται ένας μετανάστης στην Ελλάδα.

Αυτή η κατάσταση ομηρίας όμως δεν είναι τυχαία και δεν αφορά μόνο τον Mohamed, αν και υπάρχουν ειδικότερα πλεονεκτήματα άμα μπορέσουν να τον ξεφορτωθούν μαζί με τον αγώνα του. Ο βάλτος των αργών διαδικασιών οδηγεί όλο και περισσότερους-ες μετανάστες-ριες στην εξαθλίωση και την απελπισία. Πολλοί-ες φτάνουν στο σημείο να παραιτηθούν του αιτήματος ασύλου οδηγούμενοι-ες πίσω στην Τουρκία ή άλλες χώρες μην αντέχοντας άλλο τις συνθήκες κράτησής τους στα διάφορα κέντρα κράτησης των νησιών. Άλλοι παραμένουν εγκλωβισμένοι, με όλο και περισσότερους να εμφανίζουν συμπτώματα ψυχικών διαταραχών από τη συνεχιζόμενη κράτηση. Σημαντικότερη όμως πτυχή της συνθήκης αυτής είναι ότι πολλοί-ες αυτοί-ες είναι που οδηγούνται εκβιαστικά, κάτω και από τη συνεχιζόμενη απειλή της απέλασης, στην παρανομοποίηση. Τα δίκτυα των πλαστών εγγράφων βρίσκονται και λειτουργούν μαζί και παράλληλα με την κρατική διαχείριση. Έτσι χιλιάδες θα οδηγηθούν παράνομοι και πλέον υποτιμημένοι και εκμεταλλεύσιμοι στις αγορές εργασίας της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του Mohamed A.

Παύση όλων των απελάσεων

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους

Καταγγελία για τις ιατρικές αυθαιρεσίες κατά τη νοσηλεία του Mohamed A.

Ο Mohamed A. κάνει απεργία πείνας από τις 13/12, με αίτημα την ακύρωση της απόφασης απέλασής του και κατά συνέπεια παύση της διοικητικής του κράτησης και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου, καθώς διώκεται από το στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου  για δημοσιοποίηση βίντεο με δολοφονίες οπαδών του καθεστώτος Μόρσι.

Αρχικά έγιναν 3 προσπάθειες να εισαχθεί στο νοσοκομείο, αλλά δεν κρινόταν επαρκής λόγος η απεργία πείνας, παρότι με βάση την ιατρική δεοντολογία, αν ένας ασθενής αιτιάται αδυναμία και καταβολή δεν μπορεί ένα νοσηλευτικό ίδρυμα να μην ανταποκρίνεται.

Τελικά  έπρεπε να φτάσει στην 32η ημέρα απεργίας για να κριθεί αναγκαία η νοσηλεία του στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης λόγω της επιδείνωσης της υγείας του.

Η μη εισαγωγή του Mohamed A.  στο νοσοκομείο τον πρώτο καιρό, ήταν μόνο η αρχή ενός κύκλου ιατρικών αυθαιρεσιών και μεθοδευμένης κατάχρησης εξουσίας.

Από την  πρώτη κιόλας μέρα που ο απεργός εισήλθε στο νοσοκομείο, άρχισε να διαφαίνεται η στάση κάποιων εκ των γιατρών και των μπάτσων οι οποίοι είτε με το καλό- με το προσωπείο του ενδιαφέροντος-είτε με το κακό- μέσω του φόβου και του εκβιασμού για εξιτήριο- πίεζαν τον Mohamed να σταματήσει την απεργία πείνας. Η απειλή του εξιτηρίου, “νομιμοποιήθηκε” βασιζόμενη σε μια σκόπιμη  ερμηνεία του νόμου, που αναφέρεται σε παρακολούθηση απεργών πείνας, χωρίς να διευκρινίζεται αν αυτή θα είναι εντός ή εκτός νοσοκομείου.

Κεντρικό ρόλο σ’όλο αυτο είχε η διευθύντρια της Α’ παθολογικής κλινικής Μ. Κουρόγλου η οποία ήταν η υπεύθυνη γιατρός για τη νοσηλεία του απεργού εκείνο το διάστημα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από αυτήν δίνονταν οι εντολές για τη χορήγηση ή μη του ορού, από αυτήν καθορίζονταν οι εξετάσεις που θα γίνονταν, και το σημαντικότερο, από αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση ή μη της νοσηλείας. Η Κουρόγλου εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον την εξουσία αυτή, επί μία βδομάδα απειλούσε καθημερινά ότι θα έδινε εξιτήριο, επιβαρύνοντας τον απεργό πείνας με άγχος και πίεση, καθώς το εξιτήριο σήμαινε και απέλαση στην περίπτωση του-κάτι που αποπειράθηκε και στις 13/1 παρά την κατάσαση του Mohamed-.

Ταυτόχρονα η Κουρόγλου αρνιόταν πεισματικά να παραδώσει τα αντίγραφα των ιατρικών εγγράφων που ζητούσε ο Mohamed, κάτι που πέρα από αντιδεοντολογικό ήταν και άκρως εκδικητικό σαν στάση, καθώς τα έγγραφα αυτά ήταν απαραίτητα και για το δικαστήριο που θα έκρινε την άρση κράτησης του, αλλά και για την νέα αίτηση ασύλου του.
Τελικά, μετά από πιέσεις  του κινήματος αλληλεγγύης στο Mohamed, των σωματείων, και κάποιων γιατρών που πήραν σαφή θέση υπέρ του απεργού, η Κουρόγλου  διαβεβαίωσε, ότι ο απεργός θα νοσηλευτεί στο νοσοκομείο για όσο διαρκέσει η απεργία πείνας.

Όμως, το μεσημέρι της  Δευτέρας (23/1), παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις της, εξέδωσε ξαφνικά εξιτήριο στο Mohamed  το οποίο  συνυπέγραψαν οι συνάδελφοι της Φ. Παπαλυσάνδρου, και  ο Ε. Ζιώγας . Το εξιτήριο πέρα απο σαθρό, προσπαθεί να αποπολιτικοποιήσει την απεργία πείνας, αναγράφοντας στα αίτια “προσωπικοί λόγοι”. Αυτό φαίνεται και στο αίτιο εισαγωγής “διαταραχή ηλεκτρολυτών”, που αφού “αποκαταστάθηκε” δεν χρήζει πλέον λόγο νοσηλείας. Παρόλα αυτά βάσει της ιατρικής δεοντολογίας, ένας απεργός πείνας πρέπει να υποβάλλεται σε συγκεκριμένες εξετάσεις και κατά την εισαγωγή του και πριν την έκδοση εξιτηρίου.

Κάποιες από αυτές είναι: βιοχημικές εξετάσεις, εξέταση της κλινικής εικόνας δηλαδή σφύξεις, αρτηριακή πίεση, απώλεια βάρους, αίσθημα ζάλης και αδυναμία, αλλά και ηλεκτροκαρδιογράφημα. Στην περίπτωση του Μohamed δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω, οι εξετάσεις ήταν μισές και ο εργαστηριακός έλεγχος πλημμελής. Η μη καταγραφή απώλειας βάρους ειδικά, αποτελεί σοβαρή έλλειψη. Ακόμα και με καλές εργαστηριακές εξετάσεις, η απώλεια βάρους ενός απεργού πείνας είναι κομβική, αφού όταν είναι πάνω από 15% της ολικής μυικής μάζας σώματος μπορεί να αποβεί επικίνδυνη και  μοιραία ακόμα και για τη ζωή του απεργού, εφόσον παράλληλα συντελείται και απώλεια μάζας από τον καρδιακό μυ, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει ανακοπή και αιφνίδιο θάνατο. Αφού  οδήγησαν τον Mohamed στα κρατητήρια της ΓΑΔ Λέσβου-παρότι βρισκόταν στην 42η μέρα απεργίας πείνας, το βράδυ της ίδιας ημέρας χρειάστηκε να εισαχθεί εκ νέου στο νοσοκομείο ύστερα απο έντονη δυσφορία που ένιωσε αλλά και ύστερα απο αίτημα του δικηγόρου αλλα και πιέσεις που ασκήθηκαν απο τους/τις αλληληλέγγυους/ες.

Τα γεγονότα αυτά αλλά και η  γενικότερη διαχείριση από την Κουρόγλου, καταχραζόμενη την εξουσία της ταυτίζεται με την κυρίαρχη πολιτική η οποία διαχωρίζει υποκείμενα σε σώματα που έχουν και σώματα που δεν έχουν σημασία. Για εμάς η Κουρόγλου και όσοι/ες συνυπέγραψαν το εξιτήριο έχουν πολιτική ευθύνη.

Από την πλευρά μας, ξεκαθαρίζουμε ότι δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε όλες αυτές τις αυθαιρεσίες που γίνονται εις βάρος του Mohamed A.

Ταυτόχρονα, καλούμε κάθε γιατρό, κάθε ιατρικό σύλλογο και φορέα, να πάρει θέση, απέναντι σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις και αυθαιρεσίες που καταστρατηγούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος, αλλά και απέναντι σε όποιο/α γιατρό έθεσε σε κίνδυνο την υγεία του Mohamed A.

Συνέλευση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Mohamed A.

Δήλωση του δικηγόρου του απεργού πείνας για την άρνηση των νοσοκομειακών αρχών χορήγησης των ιατρικών εξετάσεων

Καλημέρα σας.

Ως πληρεξούσιος δικηγόρος του Mohamed Abdilgawad, μου ανατέθηκε η κατάθεση αντιρρήσεων κατά της προσωρινής του κράτησης στα κρατητήρια του Α.Τ Μυτιλήνης. Ένα από τα βασικότερα στοιχεία της αίτησης του αποτελεί η κατάσταση της υγείας του, λόγω της απεργίας πείνας που συνεχίζει ο Μοχαμεντ, για διάστημα άνω των 30 ημερών (τότε). Για το λόγο αυτό την Δευτέρα 16/1/2017 πήγα στο Γενικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης “Βοστάνειο” προκειμένου να  αιτηθώ εγγράφως την χορήγηση ιατρικής γνωμάτευσης και αντίγραφο των εξετάσεων του, για την κατάσταση της υγείας του, έχοντας λάβει καθ’ υπόδειξη του γραμματέως της Διοίκησης του νοσοκομείου, γραπτή εξουσιοδότηση προς τούτο. Κατέθεσα την αίτηση στον γραμματέα, ο οποίος με ενημέρωσε ότι θα με ειδοποιήσουν όταν τα έγγραφα αυτά είναι έτοιμα. Λόγω του κατεπείγοντος της υπόθεσης, τον παρακάλεσα να δοθεί άμεση προτεραιότητα στην αίτηση μου. Να σημειωθεί ότι οι αντιρρήσεις κατά προσωρινής κράτησης κατατίθενται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο ΜΟΝΟ τις ημέρες Τρίτη και Πέμπτη κάθε εβδομάδος. Αφού πέρασε η Τρίτη και δεν είχα κανένα νέο από το νοσοκομείο, την Τετάρτη 18/1/2017 κάλεσα ο ίδιος προκειμένου να ενημερωθώ πότε θα έχω τα έγγραφα. Χωρίς τα έγγραφα αυτά αντιρρήσεις δεν μπορούν να κατατεθούν. Μίλησα με την επιβλέπουσα τον Μοχάμεντ ιατρό (Διευθύντρια του Παθολογικού Τμήματος) η οποία με ενημέρωσε ότι ο Μοχάμεντ θα έπαιρνε εξιτήριο το μεσημέρι εκείνης της ημέρας (Τετάρτη) και θα έδινε στον ίδιο τα έγγραφα. Λίγο αργότερα ενημερώθηκα από την ίδια ιατρό ότι δεν θα έπαιρνε τελικά εξιτήριο ο Μοχάμεντ την Τετάρτη, αλλά την Πέμπτη, επομένως την Πέμπτη το πρωί ή θα τα έπαιρνε ο ίδιος κατά την έξοδο του ή να πήγαινα εγώ να τα παραλάβω. Καθώς δεν μπορούσα να βρώ την ιατρό στο τηλέφωνο την Πέμπτη το πρωί για να μάθω τι ώρα θα βγεί από το νοσοκομείο ο Μοχάμεντ και η ώρα περνούσε κι έπρεπε να κατατεθούν έως το μεσημέρι οι αντιρρήσεις στο Διοικ. Πρωτοδικείο, πήγα στο Νοσοκομείο, όπου αφού συνάντησα την επιβλέπουσα ιατρό, με ενημέρωσε ότι ο Μοχάμεντ δεν θα έπαιρνε εξιτήριο ούτε εκείνη την ημέρα και ότι δεν γνώριζε πότε θα έπαιρνε εξιτήριο. Σε ερώτηση μου αν είναι έτοιμα τα ιατρικά έγγραφα, όπως είχαμε συνεννοηθεί, μου απάντησε ότι δεν έχει η ίδια να μου δώσει κανένα έγγραφο κι ότι για οτιδήποτε χρειάζομαι στο εξής, θα απευθύνομαι στην Διοίκηση του νοσοκομείου. Αμέσως πήγα να συναντήσω την Διοικήτρια του νοσοκομείου, όπου όπως με ενημέρωσε η γραμματέας της, κατόπιν συνομιλίας με την ίδια, δεν μπορούσε να με δεί εκείνη την ημέρα, διότι είχε προγραμματισμένα ραντεβού.  Έτσι δεν μου χορήγηθηκαν τα ιατρικά έγγραφα και δεν κατατέθηκαν την ημέρα αυτή οι αντιρρήσεις στο Διοικητικό Πρωτοδικείο.

Μυτιλήνη 19/1/2017

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Mohamed Abdilgawad

Δημήτρης Κουζινόγλου


Για την απειλή απέλασης του Mohamed A. (Translated)

In english

Turkce olarak

In italiano

En français

Από τον Οκτώβριο του 2016, ο Mohamed A. βρίσκεται σε καθεστώς διοικητικής κράτησης στην Γ.Α.Δ. Λέσβου, ως υποψήφιος για απέλαση, καθώς έχουν απορριφθεί τα αιτήματα του για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου. Από τις 13/12/2016 πραγματοποιεί απεργία πείνας διεκδικώντας την ακύρωση της απέλασης καθώς και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου.

Με την υγεία του τις τελευταίες μέρες να επιδεινώνεται συνεχώς, στις 10/1/2017 μεταφέρεται στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης όπου οι γιατροί κρίνουν αναγκαία τη νοσηλεία του. Ο ίδιος επιστρέφει στα κρατητήρια για να πάρει τα πράγματα του, με την διαβεβαίωση, από την αστυνομία, πως θα τον μεταφέρουν στη συνέχεια και πάλι στο νοσοκομείο. Αντί αυτού όμως, τον  κρατάνε στα κρατητήρια και του αναφέρουν ότι θα τον πάνε τελικά το επόμενο πρωί. Όταν πια τον οδηγούνε στο νοσοκομείο αποσπάνε τη συναίνεσή του να μην μείνει νοσηλευόμενος καθώς τον καθησυχάζουν για την υπόθεση του και του λένε ψέματα πως θα τον μεταφέρουν στην Αθήνα τις επόμενες μέρες. Την Πέμπτη 12/1  ο διοικητής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μυτιλήνης του ανακοινώνει ότι έχει αποφασιστεί η απέλασή του στην Τουρκία, μέσω των διαδικασιών επανεισδοχής της περίφημης συμφωνίας Ε.Ε- Τουρκίας Μετά από πιέσεις αλληλέγγυων και δικηγόρων διακομίζεται και πάλι στο νοσοκομείο σε άσχημη σωματική και ψυχολογική κατάσταση όπου οι γιατροί κρίνουν απαραίτητη την εισαγωγή του καθώς παρουσίαζε έντονα σημάδια εξάντλησης (ζαλάδες, λιποθυμίες, προβλήματα όρασης) όπου και του χορηγείται όρος. Η νοσηλεία του οδήγησε τελικά στην ματαίωση της απέλασής του κάτι που όμως δεν συνέβη για 10 άλλους μετανάστες-ριες  οι οποίοι-ες και απελάθηκαν σήμερα (13/1) το πρωί. Προς το παρόν ο Μohamed A. συνεχίζει να νοσηλεύεται, ενώ η αστυνομική διοίκηση εμφανώς απογοητευμένη για την ματαίωση αυτή, πιέζει με κάθε τρόπο τους  θεράποντες γιατρούς του νοσοκομείου να του δώσουν εξιτήριο ώστε να προχωρήσουν στην απέλασή του. Παράλληλα, παρακάμπτοντας τους κανονισμούς του νοσοκομείου έχουν απαγορέψει την είσοδο αλληλέγγυων στο δωμάτιο όπου νοσηλεύεται.

Επιδιώκοντας να απελάσουν έναν μετανάστη απεργό πείνας που διανύει ήδη την 32η μέρα, το κράτος και όσοι το υπηρετούν προχωρούν ένα βήμα παραπέρα τον ολοκληρωτισμό που συντελείται, καθώς ποτέ στο παρελθόν δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο, για τον προφανή λόγο πως η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο.  Είναι οι μηχανισμοί του ίδιου του κράτους που μπορεί να κρατάει σε ομηρία ένα εξάχρονο παιδί εκδικητικά για τους γονείς του, να απαγορεύει εκδηλώσεις σε δημόσια πανεπιστήμια αλλά και να βασανίζει καθημερινά στα κέντρα κράτησης τους-τις χιλιάδες μετανάστες-ριες μέχρι την οριστική απέλασή τους. Ένα κράτος που αξιώνει για τον εαυτό του τη δικαιοδοσία να διαλέγει τη ζωή ή τον θάνατο όσων δεν το βολεύουν, όσων «περισσεύουν», όσων αντιστέκονται.

Στο πρόσωπο του Μοχάμεντ εκφράζουμε την αλληλεγγύη προς τον καθένα και την καθεμία που δέχεται καθημερινά τη βία των διαχωρισμών, του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Την αλληλεγγύη μας σε αυτούς-ές τις εκατοντάδες μετανάστες-ριες που απελάθηκαν ήδη και στους-στις χιλιάδες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στα δεκάδες κέντρα κράτησης, απομόνωσης και απέλασης. Την αλληλεγγύη μας με αυτούς-ες που θα δώσουμε καθημερινά αγώνες ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας.

Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Mohamed A.

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του

Παύση όλων των απελάσεων




Γράμμα του απεργού πείνας Μοχάμεντ Α.

Περισσοτερες πληροφορίες για την υπόθεση του απεργού πείνας Μοχάμεντ Α

Oλοκληρώσαμε επιτυχώς τις διαδικασίες για το ξεχειμώνιασμα!!!

«Κανένας πρόσφυγας και μετανάστης δεν είναι πλέον στο κρύο, ολοκληρώσαμε επιτυχώς τις διαδικασίες για το ξεχειμώνιασμα»

Ι. Μουζάλας, 05/01/2017


Όπως ήταν αναμενόμενο οι καιρικές συνθήκες στο νησί έχουν χειροτερέψει. Ισχυροί άνεμοι καταστρέφουν τις σκηνές που χρησιμοποιούν για καταλύματα οι μετανάστες-ριες στο κέντρο κράτησης της Μόριας, ενώ αυξάνουν κατακόρυφα τον κίνδυνο για όσους-ες προσπαθήσουν να περάσουν στα νησιά. Τις τελευταίες μέρες όμως ήρθαν να προστεθούν και ισχυρές χιονοπτώσεις, που καθιστούν αδύνατη τη διαβίωση στους καταυλισμούς των νησιών. Ήταν μόλις πριν λίγες μέρες, όταν και ο υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής ανακοίνωνε από τη Θεσσαλονίκη περιχαρής την επιτυχία των πολιτικών του, όπου χωρίς να διστάσει δήλωνε ψευδώς ότι δεν μένει κανένας μετανάστης πλέον σε σκηνές και είναι όλοι προστατευμένοι-ες για το χειμώνα. Αλλά είναι τώρα αυτές οι εικόνες, που δεν έρχονται απλώς να τον διαψεύσουν, αλλά στην ουσία να υπενθυμίσουν σε όλους-ες την ουσία πίσω από τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές που εφαρμόζονται. Πολιτικές συνεχούς υποτίμησης, εξαθλίωσης αλλά και θανάτου. Είναι το ίδιο κέντρο, που τώρα είναι καλυμμένο από τα χιόνια, όπου πριν ένα μόλις μήνα μία γυναίκα με τον εγγονό της έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθεια να ζεσταθούν. Ήταν τότε που τα χυδαία κυβερνητικά καθάρματα μίλησαν για ατυχήματα που μπορούν να συμβούν στον οποιονδήποτε. Είναι οι ίδιοι που όταν απομακρυνθούν οι κάμερες από τα χιονισμένα πεδία εξαθλίωσης, θα επαναλαμβάνουν ευθαρσώς την «ευαισθησία τους για το δράμα των προσφύγων», την ίδια στιγμή που θα εφαρμόζουν τις θανατοπολιτικές πάνω στα κορμιά τους.

Μέσα στο 2016 εκτιμάται ότι πάνω από 5000 μετανάστες-ριες έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να περάσουν στην Ευρώπη. Αριθμός νεκρών, ο οποίος δεν έχει προηγούμενο, στο πρόσφατο τουλάχιστον, παρελθόν της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή αυξάνονται οι καταγεγραμμένοι θάνατοι και στα εσωτερικά σύνορα της Ευρώπης. Η πολιτική των κλειστών συνόρων και της δημιουργίας όλο και περισσότερων εμποδίων στην ασφαλή διέλευση των μεταναστών-ριών τους οδηγεί σε ακόμα πιο επικίνδυνα περάσματα. Μόνο την τελευταία βδομάδα 4 θάνατοι από υποθερμία έχουν σημειωθεί στα ορεινά περάσματα της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.

Αυτή τη στιγμή, πάνω από 15.000 μετανάστες-ριες, βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Οι περισσότεροι-ες εξαντλημένοι-ες οικονομικά, ψυχικά, σωματικά. Υπό την συνεχόμενη απειλή της άμεσης απέλασής τους στην Τουρκία. Με τα διάφορα σώματα ασφαλείας να είναι έτοιμα να επιβάλουν την τάξη σε όποιον-α τολμήσει να αμφισβητήσει τη συνθήκη στην οποία και τον-την έχουν υποβάλει, αλλά και τις διάφορες οργανώσεις κυβερνητικές και «μη», να  είναι εκεί για την ομαλοποίηση και αναπαραγωγή των πολιτικών αυτών.

Τις τελευταίες ώρες ακούγεται ότι θα χρησιμοποιηθεί καράβι του πολεμικού ναυτικού για την στέγαση των μεταναστών-ριών. Πέρα από τα εύλογα ερωτηματικά για την χωρητικότητα ενός τέτοιου καραβιού, αποτελεί ακόμα ένα σημείο υπενθύμισης της ολοένας και μεγαλύτερης εμπλοκής του ελληνικού στρατού στην διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών.

Τα κέντρα κράτησης δεν ομορφαίνουν με υποσχέσεις

Γκρεμίζονται με εξεγέρσεις


Ελεύθερη μετακίνηση για όλους-ες


Βίντεο από το εσωτερικό του κέντρου κράτησης της Μόριας


Αλληλεγγύη σε Π.Ρούπα, Ν.Μαζιώτη, Κ.Αθανασοπούλου

Στις 5/1/2017 οι αναρχικές  Πόλα Ρούπα και Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου συλλαμβάνονται με κατηγορίες συμμετοχής στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας. Μαζί με τη μητέρα του βρίσκεται και ο εξάχρονος γιος της Πόλας Ρούπα και του Νίκου Μαζιώτη, ο οποίος απαγάγεται από το κράτος και καταλήγει έγκλειστος και φρουρούμενος στην παιδοψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία, αποκλεισμένος από το συγγενικό του περιβάλλον. Η Πόλα Ρούπα, ο Νίκος Μαζιώτης και η Κωνσταντίνα Αθανασοπουλου ξεκινούν απεργία πείνας και δίψας με αίτημα την να δοθεί το παιδί στην γιαγιά του και στην θεία του.

Με την απαγωγή και την ομηρία του παιδιού η κυβέρνηση, οι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής και οι εισαγγελείς ξεπερνάνε κάθε όριο χυδαίας εκδικητικότητας, προς τους γονείς του αλλά και προς το ίδιο το παιδί.  Υπενθυμίζοντας έτσι πως όταν ο εγκλεισμός και η απομόνωση δεν είναι αρκετές, για να λυγίσουν αυτούς που αντιστέκονται, ο κύκλος της καταστολής μπορεί να επεκτείνεται σε όλα τα πεδία της ζωής, ακόμα και στα πιο αθώα.

Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας και δίψας

Πόλα Ρούπα

Νίκο Μαζιώτη

Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου



Ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης


Απεργία πείνας στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λέσβου


Μεσούντος του χειμώνα και καθώς οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί στην ευρύτερη περιοχή εντείνονται το ελληνικό κράτος συνεχίζει τις απελάσεις. Το νησί της Λέσβου όπως και τα υπόλοιπα 4 νησιά όπου λειτουργούν τα hot spot, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο κέντρο κράτησης. Οι μετανάστες-ριες που φθάνουν έρχονται αντιμέτωποι-ες πέρα από τις πολύ κακές καιρικές συνθήκες με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες των υπηρεσιών ασύλου, παραμένοντας σε καθεστώς αβεβαιότητας για το τι τους επιφυλάσσεται. Συνεχείς φήμες, πότε για άνοιγμα των συνόρων και πότε για μαζικές απελάσεις έρχονται να εντείνουν ακόμα περισσότερο το κλίμα, οδηγώντας τους ίδιους σε απόγνωση. Την ίδια στιγμή μεμονωμένα περιστατικά χρησιμοποιούνται από τους φορείς των ρατσιστικών ιδεών για να καλλιεργήσουν ακόμα περισσότερα αντανακλαστικά ξενοφοβίας και μίσους που συνοδεύονται από αιτήματα για τον εγκλεισμό και απέλαση των μεταναστών-ριων που βρίσκονται στο νησί και το ολοκληρωτικό σφράγισμα των συνόρων.

Από τη μεριά του το κράτος συνεχίζει την εντατικοποίηση των αντιμεταναστευτικών του πολιτικών με τις απελάσεις να αποτελούν εβδομαδιαία πλέον συνθήκη, με την συνεχιζόμενη εξαθλίωση των μεταναστών που παραμένουν στα κέντρα κράτησης αλλά και την καταστολή κινήσεων αλληλεγγύης. Την ίδια στιγμή που προσπαθεί να αντλήσει την κοινωνική συναίνεση μέσα από αντισταθμιστικά μέτρα προς τους μόνιμους κάτοικους των νησιών.

Εγκλωβισμένοι-ες μέσα σε αυτή τη συνθήκη μετανάστες-ριες δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη για επιβίωση αλλά και για την κατάκτηση του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης. Ένας από αυτούς, ο Μ.Α από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου διανύει την 10η ημέρα απεργίας πείνας. Ο Μ.Α έφτασε στο νησί τον περασμένο Απρίλιο και οδηγήθηκε στο κέντρο κράτησης της Μόριας να περιμένει για την εξέταση του αιτήματος ασύλου. Ήταν η δεύτερη φορά που χρειάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του καθώς μετά την εξέγερση του 2012, αποφάσισε να γυρίσει από τη Γαλλία που έμενε και δούλευε επί 5 χρόνια για να ξαναστήσει τη ζωή του. Η επιλογή του όμως να δημοσιοποιήσει βίντεο με δολοφονίες οπαδών του Μόρσι από το στρατιωτικό καθεστώς Σίσι τον έβαλε στο στόχαστρο δεχόμενος απειλές για τη ζωή του. Η υπηρεσία ασύλου έβγαλε απορριπτικές αποφάσεις στα αιτήματα ασύλου που έχει καταθέσει με αποτέλεσμα να οδηγηθεί από τον Οκτώβριο στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λέσβου προς απέλαση. Ο ίδιος ζητάει την ακύρωση της απέλασής του και την χορήγηση πολιτικού ασύλου.

Μεταφορά του Μ.Α στο νοσοκομείο Μυτιλήνης καθόλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του

Άμεση παύση όλων των απελάσεων

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους-ες


Οι θάνατοι στα κέντρα κράτησης δεν είναι ατυχήματα, είναι κρατικές δολοφονίες! (UPDATED)

Ακόμα δύο νεκροί ήρθαν να προστεθούν στους χιλιάδες που έχουν χάσει τη ζωή τους στην προσπάθεια να διασχίσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα. Αυτή τη φορά οι θάνατοι σημειώθηκαν μέσα στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Μία γυναίκα 60 χρονών και ο εγγονός της 4 χρόνων σκοτώθηκαν μετά από έκρηξη στο γκαζάκι που είχε ανάψει στην προσπάθεια της να μαγειρέψει. Από την έκρηξη και τη φωτιά που ακολούθησε, σοβαρά τραυματίστηκαν επίσης ακόμα 2 συγγενείς της οικογένειας οι οποίοι και έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομεία της Αθήνας χωρίς να έχει γίνει γνωστή η πορεία της υγείας τους. Διάφοροι έσπευσαν να εκφράσουν την οδύνη για το κακό που συνέβη, ενώ οι πιο χυδαίοι εξ αυτών μίλησαν για ατυχήματα που μπορεί να συμβούν σε οποιοσδήποτε σπίτι. Τι και αν δεν θα τολμούσε ούτε ένας φασίστας να αποκαλέσει «σπίτι» μια σκηνή στους 5 βαθμούς κελσίου πεταμένη μέσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου βρίσκονται χιλιάδες εγκλωβισμένοι. Τι και αν δεν είναι οι πρώτοι που χάνουν τη ζωή τους από τις κακουχίες στις οποίες υποβάλλονται στα κέντρα κράτησης του νησιού. Συνολικά 8 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους τον τελευταίο 1,5 χρόνο μέσα στα στρατόπεδα και τους καταυλισμούς της Λέσβου. Για κάποιους, αυτοί οι θάνατοι υπήρξαν μόνο ως ένα πρωτοσέλιδο οδύνης και φρίκης μέχρι να έρθει η σύντομη μνήμη των πολλών να τους διαγράψει. Έτσι όπως έχουν διαγραφεί από τη μνήμη τους οι χιλιάδες που χάσανε τη ζωή τους στο πέρασμα του αιγαίου. Τα δάκρυα άλλωστε στερέψανε τώρα που τα πτώματα δεν ξεβράζονται στις «δικές» μας ακτές. Πάνω από 4700 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στο πέρασμα της μεσογείου, αριθμός χωρίς προηγούμενο. Απλώς αυτή τη χρονιά η πλειοψηφία των πτωμάτων ξεβράζεται στις ακτές της βορείου Αφρικής. Οι εικόνες δεν φτάνουν τους δικούς μας δέκτες. Έτσι μπορούμε να συνεχίζουμε απτόητα να μιλάμε με τρόμο για την πιθανή κατάρρευση της συμφωνίας Ε.Ε-Τουρκίας, χωρίς να προσμετράμε τα θανατηφόρα αποτελέσματά της σε άλλες περιοχές.

Από μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας συνεχίζονται οι ρατσιστικές κραυγές. Κραυγές προερχόμενες είτε από φασίστες που προσπαθούν να αναδυθούν μέσα από την κατάσταση, είτε από φιλήσυχους νοικοκυραίους που έχουν «κουραστεί», είτε από τοπικούς και μη άρχοντες. Βασικοί στόχοι, όλων των παραπάνω, τώρα είναι να μην καταρρεύσει η συμφωνία με την Τουρκία ώστε να αποτραπεί η άφιξη και άλλων μετανάστων-ριων αλλά και να παρθούν «αντισταθμιστικά μέτρα» από το ελληνικό κράτος και την Ε.Ε. για τον ρόλο που διαδραματίζουν τα νησιά είτε με «ανοιχτά» είτε με κλειστά σύνορα. Οι ίδιοι-ες οι μετανάστες-ριες δεν έχουν πια καμία σημασία. Αποτελούν απλώς στατιστικά προς εργαλειακή χρήση από τις κυβερνήσεις των κρατών και των διεθνών οργανισμών, ή ένα ακόμα πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης.

Ο συνεχιζόμενος εγκλωβισμός έρχεται να προσφέρει μόνο παραπάνω εξαθλίωση και ένταση. Η κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο κράτησης της Μόριας είναι τουλάχιστον φρικτή. Χιλιάδες μετανάστες-ριες βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες κάτω από άθλιες συνθήκες. Το φαγητό, οι χώροι υγιεινής, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δεν επαρκούν ούτε στο ελάχιστο. Πάνω από τους μισούς μετανάστες-ριες βρίσκονται στοιβαγμένοι-ες μέσα σε σκηνές ανάμεσα στις διάφορες πτέρυγες του κέντρου. Χωμάτινοι διάδρομοι και μουσαμάδες αποτελούν τη βάση και τη στέγη για να προστατευθούν από τις, όλο και χειρότερες, καιρικές συνθήκες. Ο μόνος τρόπος θέρμανσης είναι αυτοσχέδιες φωτιές ανάμεσα από τις σκηνές. Πολλοί-ες μην αντέχοντας τις συνθήκες αυτές, προσπαθούν να βρουν καταλύματα σε κτήματα και εγκαταλελειμμένα κτίρια της περιοχής, μέχρι να βρεθούν αντιμέτωποι με το μένος των ντόπιων ή/και την καταστολή της αστυνομίας.

Οι πληροφορίες που φθάνουν είναι όλο και περισσότερο αποθαρρυντικές για τους μετανάστες-ριες. Καμία προοπτική για τη μεγάλη πλειοψηφία εξ αυτών. Ο ίδιος ο Μουζάλας, άλλωστε, νιώθοντας ακόμα πιο σίγουρος για την πολιτική του καριέρα από την αναβαθμισμένη του θέση ως υπουργού, μίλησε ξεκάθαρα για «παράτυπους μετανάστες» προς απέλαση, σε ποσοστά 80%. Και για να γίνει ακόμα πιο σαφής η πολιτική που θα ακολουθηθεί από εδώ και πέρα, ο ίδιος ανακοίνωσε και τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης κλειστού τύπου, που θα φτιαχτούν στα 5 νησιά του ανατολικού Αιγαίου για όσους-ες τολμήσουν να αμφισβητήσουν  την απόφαση της συνεχιζόμενης κράτησής και της επερχόμενης απέλασής τους.

Πολλοί μετανάστες-ριες παίζουν πια τα τελευταία τους χαρτιά, δοκιμάζοντας κάθε λογής μέθοδο για να μπορέσουν να ξεφύγουν από τον εγκλωβισμό στο νησί. Κρυμμένοι σε αυτοκίνητα και φορτηγά που φεύγουν με τα καράβια, ή έρμαια εκμετάλλευσης κυκλωμάτων πλαστών εγγράφων δοκιμάζουν να φτάσουν στην ηπειρωτική Ελλάδα για να συνεχίζουν το ταξίδι τους. Ακόμα πιο συχνές και πολυπληθείς και οι διαμαρτυρίες στο κέντρο της πόλης χωρίς να βρίσκουν μέχρι στιγμής κάποια αιχμιακή απόληξη. Διαμαρτυρίες που έρχονται να διαλυθούν είτε μέσα από την πυροσβεστική διαμεσολάβηση διαφόρων ΜΚΟ και οργανώσεων, είτε μέσα από διαφυλετικές συγκρούσεις που έχουν καλλιεργηθεί.

Τα μηνύματα που φτάνουν από τα υπόλοιπα νησιά-φυλακές κάνουν επιτακτική την ανάγκη της έντασης των αγώνων που εδώ και καιρό δίνονται από το ανταγωνιστικό κίνημα στη Λέσβο. Καθώς όπου κυριάρχησε ο καιροσκοπισμός, το απολίτικο μόρφωμα της φιλανθρωπίας και η συνδιαλλαγή με τους θεσμούς, βρήκαν γόνιμο έδαφος να αναπτυχθούν ακροδεξιές φωνές και πρακτικές. Με συνέπεια το τοπίο που διαμορφώνεται να είναι απολύτως εχθρικό για τους μεταναστες-ριες και για όσους στέκονται στο πλευρό τους. Παράλληλα όμως η ορατή φασιστική απειλή δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργήσει αποπροσανατολιστικά για τις ευθύνες της κυβέρνησης, για τις πολιτικές της εξαθλίωσης και υποτίμησης όλο και περισσότερων κομματιών της κοινωνίας.


Δεκέμβριος 2016


ΥΓ: Μετά τις φωτιές που ξεσπάσανε ως συνέπεια του θανάτου των δύο ατόμων, η πτέρυγα ασυνόδευτων ανηλίκων εκκενώθηκε και οι ανήλικοι μεταφέρθηκαν σε χώρο που έχει νοικιάσει τοπική ΜΚΟ. Η πτέρυγα έπειτα χρησιμοποιήθηκε μόνο για 2 μέρες για την στέγαση ευάλωτων ομάδων και στη συνέχεια με απόφαση του διοικητή του κέντρου κράτησης Σ.Κούρτη επανεκκενώθηκε και παραμένει άδεια παρά την έκκληση πολλών μεταναστών-ριών να στεγαστούν εκεί για να προφυλαχθούν από τις καιρικές συνθήκες που έχουν επιδεινωθεί πολύ τις τελευταίες μέρες. Το ίδιο συμβαίνει και στον δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ, όπου ενώ υπάρχει χώρος στα καταλύματα οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν μετακινούν μετανάστες-ριες εκεί για τη στέγασή τους.

UPDATE: Από το προηγούμενο σαββατοκύριακο κοντέινερ από την πτέρυγα κράτησης ασυνόδευτων ανηλίκων χρησιμοποιούνται για την στέγαση μεταναστών-ριών από τις λεγόμενες ευάλωτες ομάδες.




Μυτιλήνη: Από το εθνικιστικό τσίρκο των παρελάσεων στον κόσμο της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης

αναδημοσίευση από την Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

Στο νησί της Λέσβου και στην πόλη της Μυτιλήνης, εδώ και αρκετό καιρό διαμορφώνεται ένα μωσαϊκό αντιφάσεων και αντιθέσεων, με αιχμή το μεταναστευτικό. Ένας τόπος που κυμαίνεται μεταξύ θανάτου και επιβίωσης, καταστολής και αγώνων, απάθειας και αλληλεγγύης, συνήθειας και πείσματος, διαμεσολαβήσεων και αυτοοργάνωσης, εμπορευματοποίησης και μοιράσματος. Μία επικράτεια οργανωμένη διοικητικά από πολιτικά και στρατιωτικά επιτελεία, περιτριγυρισμένη από φρεγάτες και ένστολους, με χιλιάδες μετανάστες/ριες να έχουν εγκλωβιστεί στη «ζεστή φιλοξενία» των στρατοπέδων, των απελάσεων και μίας αναμονής ζωής ή θανάτου, με τις αντιθετικές δυναμικές των κοινωνικών αντιστάσεων από τη μία και ενός κατευθυνόμενου ρατσιστικού συντηρητισμού να αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη.


Μία εθνική επέτειος δε θα μπορούσε παρά να αποτελέσει άλλη μία ευκαιρία διάχυσης των εθνικών ιδεωδών αλλά και ενός μιλιταρισμού που απλώνεται ολοένα και περισσότερα για τη διαφύλαξή τους. Μία μέρα πριν την εκδήλωση-συζήτηση γύρω από την διασυλλογική έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο», η Μυτιλήνη είχε φορέσει για λίγες ώρες τα γαλανόλευκα σάβανά της. Για την ακρίβεια, το κράτος, οι τοπικοί θεσμοί, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι έμποροι και τα ΜΜΕ  είχαν φροντίσει να ντύσουν «εορταστικά» με τα ρούχα του εθνικιστικού καθωσπρεπισμού εκατοντάδες παιδιά όλων των ηλικιών, να τα στοιχίσουν, να τα παρατάξουν και να τα μάθουν να παρελαύνουν «οικειοθελώς» (δηλαδή μέσω των πολιτισμένων εκπαιδευτικών μεθόδων της πατριωτικής πλύσης εγκεφάλου, του μαστιγίου του πειθαρχικού εκβιασμού και του στιγματισμού των ανυπάκουων και του καρότου της σχολικής αργίας άνευ απουσίας για τους πειθήνιους) μαζί με τις ένοπλες δυνάμεις του ελληνικού στρατού, σκύβοντας το κεφάλι και χαιρετίζοντας πειθαρχημένα τους κάθε λογής εθνικούς αφέντες (πολιτικούς, στρατιωτικούς, παπάδες, δημάρχους, μπάτσους κ.ο.κ.). Ενός στρατού που φυλάει τα ευαίσθητα ελληνικά σύνορα από τους φτωχοδιάβολους του καπιταλισμού και τους εκτοπισμένους των πολέμων (οι οποίοι στο μίξερ της κρατικά κατευθυνόμενης ρατσιστικής προπαγάνδας κρύβουν τον αυθεντικό διάβολο του ισλαμισμού και πόσο δε μάλλον του τζιχαντισμού, ανεξαρτήτως ηλικίας, καταγωγής και φύλου) και φυσικά από τα ασπροκόκκινα σάβανα της διπλανής τουρκικής επικράτειας (τα οποία με τη σειρά τους διαφυλάττουν την αγνή τουρκική καθαρότητα από τους ίδιους φτωχοδιάβολους, την ελληνική/ευρωπαϊκή επεκτατικότητα και τους τρομοκράτες-κούρδους). Ενός στρατού που εγγυάται τους χιλιάδες πνιγμένους του Αιγαίου και της Μεσογείου (πάνω από 3,500 νεκροί μετανάστες/ριες  το 2016, σε πλήρη στατιστική ευθυγράμμιση με τα προηγούμενα χρόνια, πριν τις σωτήριες λύσεις και συμφωνίες του ελληνικού κράτους, της Ε.Ε. της Τουρκίας και των Μ.Κ.Ο.), που γεμίζει την επικράτεια με στρατόπεδα/φυλακές /αποθήκες ψυχών.





Στο εθνικιστικό τσίρκο λοιπόν της 28ης Οκτώβρη, απεικονίστηκε μία στρατιωτικοποιημένη, ψωροπερήφανη και πατριαρχική κοινωνία, υποτελής στις κρατικές επιταγές και ταγμένης στη εθνική σημαία. Μία σημαία, την οποία οι «από κάτω» έχουν διαπαιδαγωγηθεί να προσκυνούν τυφλά ανεξαρτήτως καταγωγής, ηλικίας, φύλου. Μία σημαία στην οποία στρατιωτικοί, φασίστες, ΜΜΕ και βαθύ κράτος βρήκαν τον κατάλληλο τρόπο να συσπειρώσουν όσο κοινωνικό συντηρητισμό δεν είχαν συσπειρώσει όλο το προηγούμενο διάστημα στο νησί (με αλλεπάλληλες αποτυχημένες φασιστοσυνάξεις, κίτρινα δημοσιεύματα και κραυγές ενάντια στους μετανάστες), κατασκευάζοντας μία ψευδή είδηση για την δήθεν ανημπόρια επιτέλεσης ενός φολκλορικού αγήματος μόνο και μόνο από την παρουσία(!) μεταναστών (δηλαδή «ξένων», δηλαδή αλλόθρησκων, δηλαδή ισλαμιστών, δηλαδή τζιχαντιστών, δηλαδή ανθελλήνων, δηλαδή εχθρών). Μια εθνική σημαία που μαζί με μια άλλη -ευρωπαϊκή- σημαία, πνίγει τους δρόμους και τα λιμάνια της Μυτιλήνης όχι μόνο στις εθνικές εορτές αλλά καθημερινά, ορίζοντας τους καθαρούς και περίφραχτους εθνικούς χώρους των κυρίαρχων. Δυο σημαίες που σε ολόκληρη τη Λέσβο συμβολίζουν κυνικά τις εθνικές και υπερεθνικές πύλες προς τον πολιτισμένο κόσμο που για να τις περάσει όμως κάποιος οφείλει να ρισκάρει την ζωή του. Κάπου στην Επάνω Σκάλα της Μυτιλήνης (περιοχή και ιστορικό λιμανάκι της Μυτιλήνης όπου ξεβράστηκαν και έζησαν σε στρατοπεδικές συνθήκες οι πρόσφυς του 1922), δίπλα στο περήφανο άγαλμα της «μικρασιάτικης μάνας», εκεί που το βαθύ κράτος του νησιού μαζί με κάτι εθνόπληκτους ταβερνιάρηδες της περιοχής επιχείρησαν να στήσουν μια δεύτερη υποστολή σημαίας από μετανάστες πριν από ένα περίπου μήνα, δυο σημαίες της Ευρώπης Φρούριο (Ελληνική και ΕΕ), πάνω σε μια ξύλινη προβλήτα, βρίσκονται εκεί όχι απλά για να υπενθυμίζουν στους «εισβολείς» τον εθνικά καθαρό χώρο αλλά και για να ικανοποιούν τα υπαρξιακά δράματα των ντόπιων, που ναι μπορεί να μην ζουν ζωή χαρισάμενη, να μην έχουν τα βασικά μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης αλλά τουλάχιστον έχουν ασφάλεια, στρατό και εθνικές γαίες.



Το Σάββατο 29/10, χωρίς τυμπανοκρουσίες και σημαιάκια, χωρίς κρατικά, παρακρατικά και καπιταλιστικά κονδύλια, μία αυτοοργανωμένη και διασυλλογική εκδήλωση-συζήτηση στη Μυτιλήνη διαμόρφωσε ένα πεδίο συνάντησης, γνωριμίας, μοιράσματος και επικοινωνίας. Δεκάδες αλληλέγγυοι/ες στους μετανάστες/ριες, αγωνιζόμενοι/ες ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα συναντήθηκαν προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις και προβληματισμούς, όπως επίσης και προτάσεις ή δυνατότητες για τους αγώνες που έρχονται. Μετά την εισήγηση γύρω από την διασυλλογική έκδοση «Πληθυσμοί στο Στόχαστρο» ακολούθησε μία συζήτηση που κινήθηκε σε μία σειρά ζητημάτων, με ενδεικτικότερα εκείνα που αφορούσαν τις ταυτότητες και τους διαχωρισμούς που ελλοχεύουν (του πρόσφυγα, του μετανάστη ή των εθνικών ταυτοτήτων), τις θεσμικές ορολογίες και τους κώδικες (όπως το προσφυγικό δίκαιο, τα δικαιώματα κ.ο.κ.), τη διάχυση του μιλιταρισμού, του εθνικισμού/πατριωτισμού και ενός γενικευμένου συντηρητισμού, τις πιθανές κατευθύνσεις των αντιστάσεων και της αλληλεγγύης, τα έως τώρα πεπραγμένα, μέχρι και τους δρόμους που θα μπορούσαν να ανοιχτούν στο μέλλον.


Για έναν κόσμο χωρίς κράτη, σύνορα, στρατόπεδα και χαρτιά.



Μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή και του τελευταίου κέντρου κράτησης… (ενημερωμένο)

Ενώ βρισκόμαστε στη μέση του χειμώνα, με τις ροές να έχουν μειωθεί αλλά όχι σταματήσει, ο αντι-μεταναστευτικός μηχανισμός προετοιμάζεται πυρετωδώς για τη νέα σεζόν. Πάνω από τα πτώματα των μεταναστών-ριών που συνεχίζουν να ξεβράζονται στις ακτές του αιγαίου, οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές εντείνονται. Οι επαναλαμβανόμενες ανακοινώσεις για την πίεση χρόνου που υπάρχει μέχρι τον μάρτιο που αναμένεται να ξεκινήσουν οι μαζικές αφίξεις προετοιμάζουν το έδαφος για την ολοένα και εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση της διαχείρισης του μεταναστευτικού ζητήματος. Νέοι φράχτες ορθώνονται στα περάσματα. Υπερσύγχρονοι εξοπλισμοί αναπτύσσονται στις συνοριακές περιοχές για την παρακολούθηση των μεταναστών-ριών που καταφθάνουν και όχι μόνο. Καινούρια στρατιωτικο-αστυνομικά σώματα δημιουργούνται ενώ παράλληλα εκσυγχρονίζονται και στελεχώνονται τα παλιότερα. Και φυσικά τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης παίρνουν για ακόμα μία φορά σάρκα και οστά. Τα γνωστά και ως «Hot Spots» αναπτύσσονται στα νησιά του ανατολικού αιγαίου για να επιτελέσουν το έργο της καταγραφής, φακελοποίησης και διαλογής των μεταναστών και μεταναστριών που καταφθάνουν. Μαζί με αυτά, τα νέα Προαναχωρησιακά Κέντρα έρχονται να κατασκευαστούν για να προστεθούν στον ιστό των προηγούμενων που έχουν ήδη αρχίσει να γεμίζουν.

Το προηγούμενο διάστημα δημοσιεύθηκαν οι συμβάσεις κατασκευής των νέων κέντρων κράτησης (Hot Spots) σε Χίο, Σάμο και Λέρο αλλά και η επέκταση του κέντρου της Μόριας Λέσβου. Οι διαγωνισμοί οι οποίοι διενεργήθηκαν με «…πρόσκληση περιορισμένου αριθμού εργοληπτικών επιχειρήσεων, χωρίς δημοσίευση σχετικής διακήρυξης για λόγους κατεπείγουσας ανάγκης…» ολοκληρώθηκαν και το αρχικό κόστος για το τμήμα κατασκευής των κέντρων αυτών υπολογίζεται στα 4.487.015,43€. Παράλληλα το Ταμείο Εθνικής Άμυνας αποφάσισε την παραχώρηση του Στρατοπέδου «Γεωργάκη Ολυμπίου» στην Ανδρομάχη Πιερίας, έναντι μηνιαίου τιμήματος 3.000€ για τα επόμενα 3 χρόνια στην Υπηρεσία Πρώτης Υποδοχής. Το στρατόπεδο αυτό προορίζεται πιθανότατα για τη δημιουργία του δεύτερου (μετά το κέντρο του Ελαιώνα) «Κέντρου Υποδοχής -Προσωρινής Παραμονής προσφύγων» (Refugees Relocation Camp) και θα αφορά το νεό “άτυπο” καθεστώς κράτησης των μεταναστών-ριών που θα ενταχθούν στα προγράμματα μετεγκατάστασης.

Απέναντι στην επέκταση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού απαντήσεις δίνονται μέσα και έξω τα κέντρα κράτησης. Καταλήψεις χώρων για τη στέγαση και φιλοξενία μεταναστών-ριών δημιουργούνται σε διάφορες πόλεις της ελλάδας. Κρατούμενοι-ες εξεγείρονται μέσα στα κέντρα διεκδικώντας την άμεση απελευθέρωσή τους διαρρηγνύοντας το πέπλο αορατότητας το οποίο τους έχει τυλίξει. Αγώνες από κοινού μεταξύ ντόπιων και μεταναστών οργανώνονται με ολοένα και μεγαλύτερη συχνότητα, ενώ το διακύβευμα της σύνδεσης των αγώνων γίνεται πιο ξεκάθαρο και επιτακτικό.

Μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή και του τελευταίου κέντρου κκράτηση και της τελευταίας φυλακής

Αλληλεγγύη στην Sanae Taleb και σε όλους-ες τους-τις κρατούμενους-ες μετανάστες-ριες για τους αγώνες που δίνουν στα κέντρα κρατήσης

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις στέγης μεταναστών-ριων

Για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης

Ενημέρωση: Την Τετάρτη 24/02 δημοσιεύθηκε και η κατοκύρωση του αποτελέσματος για το διαγωνισμό κατασκευής του κέντρου ταυτοποίησης στην Κω, ύψους 1.981.810,46€ ανεβάζοντας τα συνολικά κατασκευαστικά κόστη για τα 5 περιφερειακά Hot Spot στα 6.468.825,89€!

Δεύτερη Ανακοίνωση Ομάδας Προσφύγων και Μεταναστών Μυτιλήνης

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Με όλη την εκτίμηση και το σεβασμό στους ιστορικούς αγώνες του ΚΚΕ, στην αντίσταση που δεν μπορεί κανείς να μην στέκεται με σεβασμό, που καταφέρνουν οι ίδιοι να τους προσβάλουν και να μην τους σέβονται.

Σήμερα, είναι πολύ λυπηρό να έχεις να κάνεις με ένα κόμμα που επενδύει πολιτικά στο ψέμα και στη δυσφήμιση σε βάρος των ίδιων των μεταναστών και των προσφύγων, που ισχυρίζεται ότι είναι αλληλέγγυος και τους προσφέρει τσάι στο λιμάνι, διαχωρίζοντάς τους σε κανονικούς μετανάστες και μη.

Για εμάς, δεν ταιριάζει το ψέμα, η δυσφήμιση και η προδοσία με κανέναν αγώνα. Δεν ταιριάζει ο τραμπουκισμός ειδικά στο ποιο αδύναμο κομμάτι της κοινωνίας όπως είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, με κανένα γράμμα από την λέξη ΑΓΩΝΑΣ.

Δεν μπορούμε να ασχοληθούμε σε καμία περίπτωση με τέτοιου τύπου ανθρώπους, γιατί έχουμε πολύ πιο σοβαρά πράγματα να κάνουμε σε τέτοιες δύσκολες συγκυρίες, πέρα από τα ψέματα και τα τσάγια. Δεν μας ενδιαφέρει ούτε να απαντήσουμε, ούτε να σχολιάσουμε γιατί πρόκειται για γελοία πράγματα παρόλο που μας προβληματίζει το γεγονός της φασιστικής επίθεσης γιατί περί αυτού πρόκειται. Ένα ερώτημα αφήνουμε, σε όλο το κίνημα και σε όλη την κοινωνία. Εάν το έκανε αυτό η Χρυσή Αυγή, τι αντιδράσεις θα είχαμε από κάτω;
Για εμάς η φασιστική συμπεριφορά είναι φασιστική συμπεριφορά. Το ψέμα είναι ψέμα. Η δυσφήμιση είναι δυσφήμιση. Δεν μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά τέτοιες ηλιθιότητες. Μας ενδιαφέρει, να συνεχίσουμε τον αγώνα μας. Μακάρι αυτό που ισχυρίστηκαν να το κάνουν, να είναι αυτό το κτήριο ανοιχτό για όλους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που έχουν ανάγκη. Αν δεσμευτούν, και αυτό είναι για εμάς μια νίκη να ανοιχτεί το πρώην Εργατικό Κέντρο για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Δεν έχουμε κανέναν σκοπό ιδιοκτησίας και εξουσίας σε κανέναν χώρο. Ο σκοπός μας είναι ξεκάθαρα να ανοιχτούν και άλλοι χώροι και άλλοι και άλλοι! Να μην μείνει κανένας μετανάστης και πρόσφυγας στην βροχή και στο κρύο. Να μπορεί να εξασφαλίσει ένα πιάτο και μια στέγη οπουδήποτε μακριά από την εκμετάλλευση και τις διακρίσεις σε όλα τα επίπεδα.
Εμπρός στον αγώνα για την διεκδίκηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την αξιοπρέπεια. Μακριά από την μιζέρια και το ψέμα. Δεν έχουμε τον χρόνο ούτε για αντιπαράθεση, ούτε για κόντρες με κανέναν χώρο. Ο μετανάστης και ο πρόσφυγας για τις λίγες μέρες που μένει στο νησί, χρειάζεται υποστήριξη και ο χρόνος δεν χωράει.

Ο αγώνας συνεχίζεται για άλλους χώρους ανοιχτούς, για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες,

Ανοιχτά σύνορα για όλους τους διωγμένους μετανάστες και πρόσφυγες. Μακριά από την εκμετάλλευση της μαφίας, του στρατού και της αστυνομίας

– Ανοιχτοί χώροι για όλους όσους έχουν ανάγκη χωρίς διακρίσεις χρώματος, χώρας, φύλου

– Μακριά από την εκμετάλλευση του εμπορίου

– Διαμονή με αξιοπρέπεια χωρίς κανένα οικονομικό κόστος

– Ελεύθερη και δωρεάν μετακίνηση για όλους μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους



«Απο δω και πέρα κουμάντο κάνει το ΚΚΕ, γκε γκε;

CTeFi4UWcAAhY9l.jpg large

Το Σάββατο τα ξημερώματα μια ομάδα μεταναστών κατέλαβε το εγκαταλελειμμένο κτήριο του πρώην εργατικού κέντρου που βρίσκεται στην ιδιοκτησία του ΟΑΕΔ. Από τις πρώτες κιόλας ώρες κόσμος που δείχνει καθημερινά την αλληλεγγύη του στους μετανάστες βρέθηκε εκεί για να στηρίξει την προσπάθεια. Μέλη του ΚΚΕ ήρθαν στο χώρο αναγνωριστικά πήραν ότι πράγματα είχε μέσα το κτήριο (μέχρι και κουζινικά) και αποχώρησαν.

Για τέσσερις μέρες λειτούργησε στη Μυτιλήνη ένας ελεύθερος κατειλημμένος χώρος που διαχειριζόταν από μετανάστες, κάλυπτε το στεγαστικό πρόβλημα εκατοντάδων ανθρώπων και ήταν προσβάσιμος στον οποιονδήποτε ήθελε να εκφράσει τη στήριξη του (έκτος των ΜΚΟ). Το απόγευμα της Τρίτης 10/11 λίγες ώρες πριν βγει η πρώτη ανακοίνωση των καταληψιών κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτό έπρεπε να σταματήσει.

Ομάδα στελεχών του ΚΚΕ με τη συνοδεία των κρανοφόρων μπράβων τους μπήκαν στο κτήριο στοχοποίησαν συγκεκριμένο μέλος της συνέλευσης μεταναστών και τον πέταξαν έξω με τη βία απαγορεύοντας του την είσοδο. Κουμάντο στο κτήριο από τότε και στο εξής θα έκαναν αυτοί και πρόσβαση στο χώρο θα είχε μόνο όποιος τηρούσε τα κριτήρια τους. Όποιος δηλαδή είναι τυφλός οπαδός τους κόμματος και όποιος/α μετανάστης/ρια δεν επιδιώκει να αποφασίζει ο/η ίδιος/α για τον εαυτό του/της.

Αποκαλύπτεται λοιπόν πως ένα (ακόμα) κόμμα που εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να υπονομεύσει και να καταστείλει όποιον αγώνα δεν μπορεί να καθοδηγήσει, δεν προτίθεται να κάνει καμιά εξαίρεση. Οι μετανάστες/ριες για άλλη μια φορά πρέπει να παραμείνουν με το χέρι απλωμένο περιμένοντας αυτή τη φορά τα ΚΝΑΤ να τους ταΐσουν. Ή στην καλύτερη περίπτωση να τους χρησιμοποιήσουν ως πλήθος για τη λήψη φωτογραφιών εξυπηρετώντας τις ανάγκες του κομματικού μάρκετινγκ. Οποιαδήποτε προσπάθεια χειραφέτησης των ίδιων των μεταναστών θα παρουσιάζεται σαν αποτέλεσμα σκοτεινών σχεδίων κάποιου κύκλου συνωμοσίας που θέλει να πλήξει άλλοτε το έθνος και άλλοτε το κόμμα.

Είναι η άλλη όψη του νομίσματος της υποτίμησης. Οι μετανάστες/στριες που μπορούν και κρατάνε το κεφάλι ψηλά μετά τον πόλεμο, το κυνήγι στα σύνορα, στην παρανομία και την κρατική καταστολή θα πρέπει επιπλέον να έρθουν αντιμέτωποι/ες με το ξεπέρασμα της διαρκούς υποτιμημένης θέσης του θύματος στα χέρια μιας ΜΚΟ, μιας μαφίας ή ενός κόμματος. Είναι η ώρα που στεκόμαστε δίπλα τους με όλα τα μέσα, όταν τα ίδια τα υποκείμενα προσπαθούν να βρουν τα όπλα για να αντιπαρατεθούν, να οργανώσουν τις αντιστάσεις τους και να ορίσουν οι ίδιοι/ες τους όρους με τους οποίους θα ζουν.






Νοέμβριος 2015

Ανακοίνωση Μεταναστών και Προσφύγων της Κατάληψης στο Πρώην Εργατικό Κέντρο

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το ΚΚΕ υποστήριζε και υποστηρίζει το καθεστώς Ασάντ, ούτε τυχαίο ότι όποτε κάναμε πορεία στην Αθήνα κατά του στρατιωτικοφασιστικού καθεστώτος της Συρίας μας κατηγόρησαν ως προβοκάτορες της Μοσάντ και της CIA. Ούτε τυχαίο ήταν ότι η εμφάνιση των τραμπούκων του λεγόμενου εργατικού κέντρου μας θύμισε στους περισσότερους τις οικογένειες των Σαμπίχα του Ασάντ.

Το γεγονός ότι με δόλιο τρόπο μας ζήτησαν κάποιοι του εργατικού κέντρου, ισχυριζόμενοι ότι θέλουν να μοιράσουν τσάι, οι ίδιοι που μάζεψαν την τελευταία σταγόνα αλατιού και το μικρό γκαζάκι όταν πήραν τα πράγματά τους από το κτήριο του εργατικού κέντρου λέγοντας ότι δεν σας βγάζουμε έξω και θα σας βοηθήσουμε. Κακώς πιστέψαμε το λόγο που δώσανε και μας πρόδωσαν τόσο σύντομα.

Από την άλλη πήραν την τελευταία σταγόνα αλατιού δειλά και δειλά και σχεδιασμένα με τραμπούκικο και φασιστικό τρόπο φώναζαν ότι «τώρα τέλειωσαν όλα. εμείς σαν εργατικό κέντρο θα διαχειριστούμε το χώρο. με τους μετανάστες μέσα χωρίς την ομάδα των προσφύγων και μεταναστών που οργάνωσε την κατάληψη». δηλαδή σύμφωνα με τα κοινωνικά φρονήματα του καθενός και της καθεμίας.

Και όπως πάντα δεν επιτρέπεται ο μετανάστης και ο πρόσφυγας να αυτοοργανωθεί. κάθε αγώνας που δεν το ελέγχουν είναι ανεπιθύμητος και θα κάνουν ότι περνάει από τα χέρια τους να τον καπελώσουν ή να τον σταματήσουν. Είχαμε τη βία και την απάνθρωπη συμπεριφορά της αστυνομίας. Είχαμε τις δολοφονίες των χρυσαυγιτών. Σήμερα έχουμε τον τραμπουκισμό του ΚΚΕ που προσπαθεί με πολύ φασιστικό και εξευτελιστικό τρόπο να προσπαθεί να μας επιβάλει τη γραμμή ή να μας εμποδίσει τον αγώνα που ξεκινήσαμε τις προηγούμενες 5 μέρες για διεκδίκηση του δικαιώματος στην αξιοπρέπεια και ενάντια στην εκμετάλλευση.

σήμερα έχουμε τους κκεέδες να θέλουν να μας εξουσιάζουν και να καπελώσουν αυτή την πρωτόγνωρη προσπάθεια αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την αδικία. να μην σέβονται το δικαίωμα των προσφύγων και των μεταναστών στην αυτοοργάνωση βγάζοντας αλλεργία σε κάθε αγώνα που δεν τον ελέγχουν.

με τραμπουκισμούς και άγριες φωνές την ώρα που κοιμόντουσαν οικογένειες και τα παιδιά τους έδειξαν την αλληλεγγύη τους με αποτέλεσμα να πανικοβάλλονται άνθρωποι που έφυγαν από τις χώρες τους ξεφεύγοντας από τον πόλεμο. έκλεισαν τους διαδρόμους με καδρόνια τους διαδρόμους εμποδίζοντας τις οικογένειες να φύγουν από το κτήριο με το πιο φασιστικό τρόπο που μας θυμίζει μόνο το φασισμό των Σαμπιχά του Ασάντ. Με αποτέλεσμα όταν κατάφεραν οι τελευταίες οικογένειες να βγούνε από μέσα, να παρατήσουν όλα τους τα πράγματα και να τρέχουν τρομαγμένοι σε διάφορες κατευθύνσεις και να μας παίρνουν τηλέφωνο ότι έχασαν κάποια μέλη της οικογένειάς τους.

μία προσπάθεια τέτοια που εμποδίζει τον αγώνα μας, εμποδίζει να δεχτούμε την έμπρακτη αλληλεγγύη από τους αλληλέγγυους-ες από διάφορους χώρους, συλλόγους, σωματεία.

προχθές μας υποσχέθηκαν ότι θα είναι κοντά μας και θα δείξουν την αλληλεγγύη τους με τα τσάγια τους. τους πιστέψαμε και πιστέψαμε και τα τσάγια τους όπως ισχυρίστηκαν ότι τα μοίρασαν στο λιμάνι.

δεν σκέφτηκαν να προσφέρουν το κτήριο τις μέρες που πλημμύρισε το καρά τεπέ και η μόρια, τις μέρες που πλημμύρισαν τα στενάκια της μυτιλήνης και το λιμάνι που ήταν γεμάτα με μετανάστες και πρόσφυγες που βρεχόντουσαν όλη τη νύχτα. σήμερα το θυμήθηκαν που καταφέραμε να μπούμε στο κτήριο που ήταν γεμάτο με σκουπίδια, παλιά γραφεία και σάπιους τοίχους. τώρα που το καθαρίσαμε και το οργανώσαμε τόσο ώστε να προσφέρει μία μέρα ασφάλειας. φαγητό και στέγη στις οικογένειες από ανθρώπους της ομάδας και του συλλόγου που δημιούργησαν σταθμούς ανθρώπινους και μία αγκαλιά από δικούς τους ανθρώπους, πρόσφυγες και μετανάστες σαν αυτούς. από αφγανιστάν, ιράν, ιράκ, συρία και αφρική.

η κατάληψη ήταν μία απαλλαγή από τους λυσσασμένους λύκους των μαγαζιών, των ξενοδοχείων, των καντινών και των ταβερνών που τους επέτρεπαν να πιούν και να μην κατουράν, να φάν και στις τουαλέτες να μην παν.

τέτοια αλληλεγγύη δεν τη θέλουμε. η αλληλεγγύη που θα μπορείς να μείνεις και να μην σκέφτεσαι και να μιλάς μας έδιωξε από τη Συρία και από το Ιράκ. την αλληλεγγύη του τραμπούκου που μας θυμίζει τους φασίστες δεν τη θέλουμε.

– θα διεκδικούμε την αυτοοργάνωση των αγώνων μας όσο και να σας φέρνει αλλεργία η ανεξαρτησία του στην πολιτική σας ηλιθιότητα.

– καταγγέλλουμε κάθε είδους τραμπουκισμό από όπου και αν προέρχεται, μπάτσοι, νεοναζί και σταλινικοί.

– καταγγέλλουμε τη βία που ασκήθηκε στα μέλη της ομάδας που οργάνωσε την κατάληψη, εμποδίζοντας τους την είσοδο στο κτήριο για να ηρεμήσουν τις οικογένειες και τα γυναικόπαιδα για να μην τρομάζουν από τα ουρλιαχτά των τραμπούκων, λέγοντας τους ότι δεν είναι κανονικοί μετανάστες.


Ζήτω η αλληλεγγύη

 Κάτω ο φασισμός και το καπέλωμα και η χειραγώγηση των μεταναστών.

Ο αγώνας των προσφύγων δεν καπελώνεται, δεν πρόκειται να σταματήσει


Ομάδα Μεταναστών και Προσφύγων

από την Κατάληψη του πρώην Εργατικού Κέντρου



Η προσφυγιά δεν είναι επιλογή, είναι εξαναγκασμός

η παρακάτω ανακοίνωση θα αποτελούσε την πρώτη ανακοίνωση των ομάδων των μεταναστών που είχαν προβεί στην κατάληψη του πρώην παλεσβιακού εργατικού κέντρου. Δημοσιεύθηκε σήμερα κατόπιν της καταστολής που δέχθηκε η κατάληψη από μέλη του Παλεσβιακού Εργατικού Κέντρου.

Είναι αποτέλεσμα του οικονομικού εμπάργκο που επιβάλλεται από τις χώρες και τα κράτη του “πολιτισμένου κόσμου”. Είναι αποτέλεσμα των πολέμων και των εμφυλίων που σχεδιάζονται και εφαρμόζονται από τις χώρες του “πολιτισμένου κόσμου”. Των πολέμων που εξυπηρετούν τις μεγάλες βιομηχανίες όπλων του “καλού” και “πολιτισμένου” κόσμου.

Αυτός ο “πολιτισμένος” κόσμος έχει καταφέρει για πάνω από μια δεκαετία να δημιουργεί απάνθρωπες καταστάσεις εις βάρος των λαών του “μη πολιτισμένου κόσμου” που πληρώνουν το κόστος της απανθρωπιάς και των συμφερόντων με ανθρώπινες καταστροφές.

Το αποτέλεσμα των επεμβάσεων και των πολέμων είναι η μετακίνηση ολόκληρων πληθυσμών και η μετατροπή τους σε φθηνά εργατικά χέρια στην Ευρώπη, την Αμερική, τις Σκανδιναβικές χώρες, ανάλογα με τις παραγγελίες και τις ανάγκες της βιομηχανίας και των αγορών τους. Οι πρόσφυγες πολέμου Σύροι, Ιρακινοί, Αφγανοί και άλλοι λαοί που αναγκάζονται να ξεριζωθούν από τις χώρες που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οδηγούνται σε ένα σκλαβοπάζαρο το οποίο διαχειρίζονται ένα σωρό καθάρματα: μαφίες, στρατοί, μπάτσοι. Οι μεν εμπορεύονται και πλουτίζουν πάνω στις ψυχές των προσφύγων και οι δε, γίνονται θεατές και διαχειριστές του πόνου του κάθε πρόσφυγα που μέχρι να φτάσει στον ψεύτικο παράδεισό του ή θα έχει σκοτωθεί, ή θα έχει πνιγεί ή θα έχει χάσει κάποιο δικό του άνθρωπο. Και μόλις φτάσει στη στεριά θα αντιμετωπίσει τους μαυραγορίτες από ξενοδοχεία, μανάβικα, καντίνες, καφενεία, καφετέριες, εστιατόρια, ταξί, καράβια… Όλα με ειδικές τιμές (προς τα πάνω) για τους “λαθρομετανάστες”, με την μπατσονομία να εκφράζεται κανονικά όπως ξέρει, με την κυβέρνηση και το κράτος να μην παρέχουν τίποτα. Με την προσφορά από οργανώσεις με τεράστια κονδύλια να είναι εν μέρει χρήσιμη αλλά πολύ λίγη για τον όγκο του προβλήματος. Πάρα πολλοί πρόσφυγες αφήνονται έξω στο κρύο και τη βροχή, στα πεζοδρόμια, στο λιμάνι και έξω από τις σκηνές στους καταυλισμούς της Μόριας και του Καρά Τεπέ, χωρίς συχνά να προλαβαίνει μια οικογένεια 10 ατόμων να πάρει μια κουβέρτα και τρία πιάτα φαγητό.

Και βέβαια δεν ξεχνάμε ότι σ’ αυτόν τον πόλεμο και σ’ αυτή την κατάσταση υπάρχουν οι άνθρωποι που υποφέρουν δέκα φορές περισσότερο αντιμετωπίζοντας όλες τις μορφές βίας, τις απαγορεύσεις, τις απαγωγές, την εκμετάλλευση και τον εξευτελισμό περισσότερο από οποιονδήποτε. Δεν ξεχνάμε το πιο ευάλωτο κομμάτι: Τις γυναίκες και τα παιδιά.

Ενάντια σ’ όλα αυτά, ενάντια στην εκμετάλλευση και τον εξευτελισμό, ενάντια στην εξάρτηση από “φιλανθρωπικούς” διεθνείς οργανισμούς, για τη διεκδίκηση των ελάχιστων δικαιωμάτων μας (στέγη και τροφή) αποφασίσαμε να καταλάβουμε τον χώρο του εργατικού κέντρου έτσι ώστε να φιλοξενηθεί όποιος πρόσφυγας το χρειαστεί, από όποια χώρα και αν προέρχεται.


ΟΧΙ στον στημένο πόλεμο της Δύσης και των συστημάτων-ρουφιάνων της στη Μέση Ανατολή και τις γύρω περιοχές που σκοπό έχουν τη διάλυση, τον εξευτελισμό και την κυριαρχία.

ΟΧΙ στην εκμετάλλευση του πιο αδύναμου κομματιού της πατριαρχικής κοινωνίας: τις γυναίκες και τα παιδιά.

ΟΧΙ στους θρησκευτικούς, εθνικούς, φυλετικούς και έμφυλους διαχωρισμούς.

ΟΧΙ στη μαυραγορίτικη συμπεριφορά από την τοπική κοινωνία.

ΟΧΙ στην πολιτική “θεατή-συνενόχου” της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΗΕ.

ΝΑΙ στην ειρήνη και την ασφάλεια των λαών.

ΖΗΤΩ η αλληλεγγύη και η δύναμη των λαών.

Ομάδα μεταναστών και προσφύγων Μυτιλήνης,

Σύλλογος Σύρων μεταναστών και προσφύγων,

Περαστικοί πρόσφυγες από τη Συρία.

 Μυτιλήνη Νοέμβριος 2015

Αλληλεγγύη στον αγώνα των μεταναστριών στο κέντρο κράτησης Ελληνικού

Από το Σάββατο 31/ 10 η Sanaa Taleb κρατούμενη στο κέντρο κράτησης μεταναστριών στο Ελληνικό απέχει από το συσσίτιο, διαμαρτυρόμενη για την αδικαιολόγητη παράταση του εγκλεισμού της (οι 6 μήνες γίνανε 9) καθώς επίσης για τις άθλιες συνθήκες κράτησης. Αποχή συσσιτίου ξεκίνησε τη Δευτέρα 2/11 και η συγκρατούμενη της από την Αιθιοπία Τζεμίλλα W.G.

Τους τελευταίους μήνες ο λόγος της κυριαρχίας προσπαθεί να παρουσιάσει τους χιλιάδες νεκρούς/ες και έγκλειστους/ες μετανάστες/ριες, σαν θύματα μιας φυσικής καταστροφής που ονομάζεται προσφυγική κρίση, της οποίας τα αποτελέσματα αποτελούν μια εκτροπή των ηθών της «φιλόξενης Ευρώπης». Η κρατική διαχείριση όμως ήταν πάντα αντιμεταναστευτική. Τα πογκρόμ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι απελάσεις και το μόνιμο καθεστώς παρανομοποίησης είναι τα δομικά στοιχεία ενός μηχανισμού διαρκούς υποτίμησης της ζωής των μεταναστών/ριων, από τα κράτη και τα αφεντικά.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη ξεπροβάλουν στιγμιότυπα αγώνα από μετανάστριες που σπάνε το ρόλο του θύματος, επιλέγοντας τη στάση του αγώνα και της αξιοπρέπειας ενω δεκάδες σύντροφοι στέκονται αλληλέγγυοι/ες μέσα απο την φυσική τους παρουσία και τη διαρκή επικοινωνία

Ας είναι αυτή η βάση πάνω στην οποία οικοδομούμε σχέσεις αλληλεγγύης με τους μετανάστες/ριες ακομη και μέσα στον πόλεμο που συμβαίνει στα σύνορα.

ΥΓ: Σήμερα 07-11 υπήρξε ενημέρωση για προσπάθεια βίαιης απέλασης της Sanaa Taleb. Για λεπτομέρειες εδώ: Απόπειρα για απέλαση αγωνιζόμενης μετανάστριας

Τα κείμενα των μεταναστριών:

«To ονομα μου είναι Sanaa Taleb και είμαι από το Μαρόκο. Είμαι στα κρατητήρια Ελληνικού για 7 μήνες και θέλω την ελευθερία μου.

Βρίσκομαι εδώ γιατί δεν έχω ένα χαρτί

Θέλω να ξέρω γιατί με κρατάνε εδώ για τόσο πολύ καιρό

Αν θέλω να πάω στο νοσοκομείο είναι πολύ δύσκολο και δεν με πηγαίνουν αν δεν δημιουργήσω πρόβλημα.και αν με πάνε στο νοσοκομείο και ο γιατρός μου γράψει φάρμακα δεν μου τα αγοράζουν αν δεν έχω χρήματα.

Το φαγητό που φέρνουν δεν είναι καλό και το ψωρί πολύ σκληρό κανείς δεν μπορεί να το φαει. Αν στο επισκεπτήριο σου φέρουν φαγητό δεν αφήνουν να περάσει μέσα

Θέλω να ξέρω αν βρίσκομαι στην ευρώπη η την Αφρική.»

Sanaa Taleb

Είμαι η Τζεμίλλα W.G. από την Αιθιοπία. Βρίσκομαι φυλακισμένη στα κρατητήρια ελληνικού. Είμαι άρρωστη και ζήτησα να με πάνε στο νοσοκομείο. Στη διαδρομή προς το νοσοκομείο και στην εξέταση από το γιατρό ήταν δεμένα τα χέρια μου. Δε μπορούσα να σηκώσω τα ρούχα μου για να με εξετάσει ο γιατρός. Με βοήθησαν οι νοσοκόμες για να σηκώσουν και να κατεβάσουν τα ρούχα μου. Μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα και για πάνω από μια ώρα οι αστυνομικοί διαλέγανε από ποιο restaurant ή φαγάδικο θα αγοράσουν φαγητό κι αφού πήραν αυτό που ήθελαν, σταμάτησαν σε μια πλατεία και έφαγαν μέσα στο αυτοκίνητο. Για μένα δε ρώτησαν ούτε αν ήθελα νερό. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Είμαι άνθρωπος. Δεν είμαι δολοφόνος, απλά δεν είχα τα απαραίτητα χαρτιά. Ενημέρωσα έναν προϊστάμενό τους για τα παράπονά μου. Μου είπε πως κάποια στιγμή θα μου απαντήσουν.Και γύρισα.

Εγώ έχω πατρίδα και η πατρίδα μου έχει βοηθήσει την Ελλάδα όταν είχε πρόβλημα πείνας. Μήπως το έχουν ξεχάσει;

Τζεμίλλα W.G.

Περί μεταναστών και προσφύγων….

«η πολιτική ανοικτών συνόρων δημιουργεί αδιέξοδα (…) πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα υπαρκτό πρόβλημα, αυτό της εκρηκτικής αύξησης των προσφυγικών ροών, οργανωμένα, με σχέδιο και ανθρωπιά. Διαχωρίζοντας τους πρόσφυγες από τους παράνομους μετανάστες, αξιοποιώντας τους πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φυλάσσοντας αποτελεσματικά τα σύνορα της χώρας».

Β.Μεϊμαράκης 17/09/2015

Συνέντευξη στο ΑΜΠΕ

«Χαίρομαι που άκουσα, έστω και μετά από 7 μήνες, για πρώτη φορά ότι ο πρόεδρος της ΝΔ διαχώρισε τους πρόσφυγες από τους μετανάστες. Τους πήρε 7 μήνες να καταλάβουν ότι έχουμε προσφυγικές ροές και δεν μιλάμε τους όρους του μεταναστευτικού που μιλούσαμε την προηγούμενη περίοδο»

Α.Τσίπρας 13/09//2015

Συνέντευξη στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ


Οι εικόνες των χιλιάδων ανθρώπων που κατέφθαναν φέτος το καλοκαίρι στη προσπάθεια να βρουν μία καλύτερη ζωή αποτυπώθηκαν όσο ποτέ άλλοτε στο μυαλό όλων. Εικόνες που έφεραν πόνο, ανησυχία, αμφιβολία… Χιλιάδες κόσμου ταρακουνήθηκε και προσπάθησε να ανταποκριθεί με όποιο τρόπο πίστευε ότι του αντιστοιχούσε σε όσα συνέβαιναν. Δεκάδες κινήσεις αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας εκδηλώθηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ελληνικής επικράτειας (και όχι μόνο) προσφέροντας ένα τεράστιο γόνιμο πεδίο για να τεθεί το πλήθος των ζητημάτων που διατρέχουν το μεταναστευτικό. Ζητημάτων που το διαπερνάνε και το ορίζουν. Των ίδιων ζητημάτων που διαπερνάνε και ορίζουν την «τάξη των από κάτω».

Ένα θέμα που αναδείχτηκε σε αυτή τη συνθήκη είναι η υιοθέτηση από ένα μεγάλο κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος του λόγου και των όρων της κυριαρχίας. Όροι που δεν λειτουργούν απλώς απεικονιστικά αλλά φέρουν σοβαρά ζητήματα δημιουργίας διαχωριστικών ταυτοτήτων. Βασικό εργαλείο δημιουργίας διαχωρισμών ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες και αποκλεισμού κάποιων εξ αυτών είναι η ένταξη σε «προνομιακά» πεδία μίας μικρής μερίδας. Ο αποκλεισμός μερικών δηλαδή μέσω της ένταξης άλλων. Παρακολουθούμε λοιπόν εδώ και πολύ καιρό ένα μεγάλο μέρος κινήσεων αλληλεγγύης να εκδηλώνεται με τιτλοφορία «προς/στους», και διάφορα άλλα συζευκτικά, «πρόσφυγες». Έτσι, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μεγάλο κομμάτι ενός πολιτικού χώρου με παρακαταθήκη στους αγώνες αλληλεγγύης με τους μετανάστες, βρίσκεται μετατοπισμένο και εστιασμένο σε μία μερίδα εξ αυτών.

Το διαχωριστικό αυτό εργαλείο έχει χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως και στο παρελθόν. Kατά τη διάρκεια των πρώτων μεταναστευτικών ρευμάτων του 1990 κάποιοι μιλούσαν για τους ομόθρησκους βαλκάνιους μετανάστες που ήταν καλοδεχούμενοι έναντι των αλλόθρησκων που δεν χωρούσαν, ή αργότερα για «νόμιμους» και «παράτυπους» μετανάστες. Στο τώρα όμως έρχεται να εδραιωθεί ένας άλλος εξίσου επικίνδυνος διαχωρισμός. Η διάκριση έρχεται πια ανάμεσα στους «πρόσφυγες» που καταφθάνουν έναντι των μεταναστών των οποίων η είσοδος δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται. Ο όρος «πρόσφυγας» αναγνωρίστηκε νομικά μέσα από τη συνθήκη της Γενεύης του 1951 και επέβαλε υποχρεώσεις στα κράτη μέλη του ΟΗΕ για την εξασφάλιση της ασφάλειας των ζωών όσων αναγνωρίζονταν υπό το καθεστώς αυτό. Οι υποχρεώσεις αυτές έχουν μεταφραστεί σε σειρά εθνικών νόμων των κρατών αυτών που ελέγχονται για την τήρησή τους. Όμως η αναγνώριση αυτού του καθεστώτος προστασίας δεν αφορά όλους τους μετανάστες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην προσπάθεια να εισέλθουν σε χώρες της ευρώπης. Αφενός κάποιοι και κάποιες δεν πληρούν τα κριτήρια επιλογής, και αφετέρου η αναγνώριση διέπεται κατά βάση από τις οικονομικο-στρατηγικές πολιτικές επιλογές της χώρας που δέχεται την αίτηση ασύλου. Πολιτικές που πέρα από την εξυπηρέτηση σοβαρότατων γεωπολιτικών ανταγωνισμών διέπονται και από ένα πλήθος ρατσιστικών και μισαλλόδοξων κοινωνικών προκαταλήψεων. Η διάκριση αυτή φυσικά δεν αποτελεί απλώς ελληνικό φαινόμενο αλλά αναπαράγεται σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Είδαμε χαρακτηριστικά την γερμανία να ανακοινώνει το άνοιγμα των συνόρων της για τη «φιλοξενία» σύρων προσφύγων ανακοινώνοντας ταυτόχρονα την αυστηριοποίηση των ευρωπαϊκών διαδικασιών απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους μετανάστες. Διαδικασίες που πέρα από την εντατικοποίηση των πολεμικών επιχειρήσεων αποτροπής εισόδου στα συνοριακά περάσματα θα περιλαμβάνουν τον άμεσο επαναπατρισμό όσων δεν δικαιούνται άσυλο και για όσους αυτό δεν είναι εφικτό ένα νέο καθεστώς συνεχιζόμενης κράτησης στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στην ελλάδα επανειλημμένα και τα δύο κυρίαρχα κόμματα αλλά και σχεδόν το πλήθος των θεσμών στέκονται πάνω στη διάκριση αυτή αναπαράγοντας τους διαχωρισμούς αυτούς. Οι διαχωρισμοί όμως αυτοί δεν μπορούν να αναπαράγονται από το ίδιο το ανταγωνιστικό κίνημα. Διάφορα κομμάτια προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη συναισθηματική φόρτιση της εικόνας του πρόσφυγα πολέμου, για να αντλήσουν μία πρόσκαιρη κοινωνική συμπάθεια. Κάποιοι άλλοι πατώντας πάνω σε αυτές τις εικόνες προσπάθησαν αναδεικνύοντας τον πρόσφυγα ως το υποκείμενο αλληλεγγύης να αναδείξουν το καταστροφικό πρόσωπο ενός παγκόσμιου συστήματος εκμετάλλευση. Άλλοι τέλος απλώς βρέθηκαν εγκλωβισμένοι μέσα στο διάλογο που έθετε η ίδια η κυριαρχία αδυνατώντας να ξεπεράσουν τους όρους με τους οποίους αυτός τιθόταν. Η αναπαραγωγή όμως και η αδιάκριτη χρήση των διακριτών αυτών όρων ήρθε να ενισχύσει την κατοχύρωση στο κοινωνικό συνειδητό μίας διάκρισης που στρέφεται απέναντι σε ένα από τα πιο υποτιμημένα κοινωνικά κομμάτια. Σε μεγάλη μερίδα ανθρώπων που έφταναν αλλά και άλλων που βρίσκονταν χρόνια εδώ εισάγεται έτσι εκ του παραθύρου η αμφισβήτηση του δικαιώματος στη διαμονής τους.

Η έκφραση της αλληλεγγύης δεν μπορεί να εκφράζεται μόνο σε μερίδα από τους ανθρώπους που φτάνουν. Δεν μπορεί να αφορά μόνο ούτε τους «αναγνωρισμένους» ως πρόσφυγες αλλά και ούτε όσους βλέπουν την ελλάδα ως σημείο διέλευσης. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να γνωρίζει τέτοιες ταυτότητες.

Στεκόμαστε δίπλα σε όποιον-α έχει ανάγκη και αγωνιζόμαστε μαζί για να δώσουμε ένα τέλος στον κόσμο της εκμετάλλευσης, του ρατσισμού και της ιδιώτευσης.


Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών

Ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας


Για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης…

Το κείμενο σε pdf εδώ





Σεπτέμβριος 2015

Εικόνες αποκάλυψης ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού

Ποια είναι περιγραφή που θα έκανε κάποιος προσπαθώντας να αφηγηθεί ότι συνέβη τους τελευταίους μήνες στο νησί (και θα συνεχίσει να συμβαίνει ακόμη πιο οξυμμένα;). Ποιες λέξεις θα επέλεγε προσπαθώντας να αποφύγει τα αποκρουστικά νοήματα που κρύβουν όλα αυτά που ακούμε για προσφυγικό τουρισμό, εισβολές και ωρολογιακές βόμβες; Αυτό που βλέπουμε εμείς είναι ότι στους τελευταίους πέντε μήνες συμπυκνώνεται αποκαλυπτικά όλη η ουσία του σύγχρονου ολοκληρωτισμού όπως εφαρμόζεται στα σώματα (νεκρά ή ζωντανά) και στις συνειδήσεις ντόπιων και μεταναστών μέσω των αντιμεταναστευτικών πολιτικών. Ντόπιοι επιχειρηματίες, εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ, κράτος και πολιτικά κόμματα τον αναπαράγουν και αναπαράγονται μέσα από αυτόν. Ταυτόχρονα σαν τραγωδία μέσα σε αυτό, κομμάτια της μεριάς που δέχεται την επέλαση του, στρέφονται το ένα ενάντια στο άλλο επισφραγίζοντας την υποτέλεια τους.

Τα σύνορα είναι πόλεμος

Μετά την κατασκευή του φράχτη στον Έβρο χιλιάδες μετανάστες/ριες αναγκάζονται να περάσουν τα θαλάσσια σύνορα για να ξεκινήσει η διαδρομή τους μέσα στην Ευρώπη. Εκεί βρίσκονται οι σύγχρονες τεχνολογίες παρακολούθησης, ο Ευρωπαϊκός στρατός και οι ελληνικές αρχές για να ελέγχουν, να ληστεύουν και εν δυνάμει να αποτρέπουν την είσοδο τους. Οι επιθέσεις και οι ληστείες που δέχονται από παρακρατικές ομάδες στα σύνορα, η κράτηση τους σε χώρους οπού τα σκουπίδια ξεπερνούν τους ανθρώπους και η αναγκαία ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη είναι αδύνατη, ο εξαναγκασμός σε ατέλειωτες ώρες περπατήματος και αναμονής σε ουρές, είναι μερικά από τα συστατικά της διαδικασίας μέσω τις οποίας επιβάλλεται ο τρόμος, η υποτίμηση και το τσάκισμα της αξιοπρέπειας των μεταναστών/ριων. Μια διαδικασία στην οποία κανείς δεν πρέπει να σηκώσει κεφάλι και αν το κάνει το κράτος θα είναι αμείλικτο. Τις καθιστικές και άλλες διαμαρτυρίες που έγιναν από τους μετανάστες με αίτημα τη γρηγορότερη αποχώρηση τους από το νησί, ακολούθησαν οι επιθέσεις φανατισμένων μπάτσων που συλλαμβάνανε και άνοιγαν κεφάλια αριστερά και δεξιά. Η αντιμεταναστευτική πολιτική όμως, είναι ταυτόχρονα και μια μηχανή που παράγει θάνατο. Μόνο την Κυριακή 13/9 35 μετανάστες ανασύρθηκαν νεκροί αφού η ξύλινη βάρκα στην οποία επενέβαιναν μαζί με άλλους/ες 76 βούλιαξε έξω από το Φαρμακονήσι. Τα νεκρά σώματα έρχονται να προστεθούν στα χιλιάδες προηγούμενα και αυξάνονται όσο γράφονται αυτές οι γραμμές. Οι μετανάστες/ριες για την Ευρώπη-φρούριο είναι υλικά σε μια γραμμή παραγωγής των οποίων η φύρα είναι προβλεπόμενο μέγεθος, δίπλα στις συλλήψεις και τις αποτροπές.

Lets talk about business…

Οι μετανάστες/ριες έρχονται αντιμέτωποι με ένα πλέγμα μικρών και μεγάλων αφεντικών, τα σάλια των οποίων τρέχουν για νόμιμο ή παράνομο χρήμα από τους/τις μετανάστες/ριες, που στην περίπτωση αυτή είναι μια εύκολα διαχειρίσιμη οικονομική μονάδα. Κάτι συνδέει το κράτος με τον ιδιοκτήτη φαστ-φουντ που χρεώνει τα δεκαπλάσια, τον βενζινά που βάζει εισιτήριο στην τουαλέτα, τον Τούρκο διακινητή, τον παρακρατικό “πειρατή”, τις εταιρίες catering και τις ακτοπλοϊκές εταιρίες και δεν είναι μόνο το υποκείμενο το οποίο κοιτούν απειλητικά. Όσο πιο εξοντωτική είναι η κρατική διαχείριση των μεταναστών/ριων και όσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος και η υποτίμηση που παράγεται από αυτή, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος του επιχειρηματία. Οι κραυγές λοιπόν για πτώση του τουρισμού σταμάτησαν προσωρινά και τα αφεντικά σήκωσαν τα μανίκια για να ελιχθούν μέσα στη νέα συνθήκη.

Σκηνοθετώντας την αναγκαιότητα του ολοκληρωτισμού.

Το μέγεθος της βαρβαρότητας που περιέχει η αντιμεταναστευτική διαχείριση δεν χωνεύεται εύκολα σε μια κοινωνία που θέλει να καυχιέται για την πολιτισμική της υπεροχή, τον ανθρωπισμό και την (τουριστική) φιλοξενία της. Τα ΜΜΕ λοιπόν αναλαμβάνουν να κατασκευάσουν με θεαματικούς όρους μια πραγματικότητα που κάνει την ύπαρξη του ολοκληρωτισμού κοινωνικά αναγκαία. Με στρατιωτική διάλεκτο οι μετανάστες παρουσιάζονται σαν εισβολείς ενταγμένοι σε οργανωμένο σχέδιο και ο ελληνικός και ευρωπαϊκός στρατός βρίσκονται στα σύνορα για να αναχαιτίσουν τις ροές τους. Ο μετανάστης εικονίζεται σαν βιολογικά και πολιτισμικά κατώτερος από δημοσιογράφους που, επικαλούμενοι επιστημονικά δεδομένα που δεν είδε ποτέ κανείς, μιλούν για φορείς ασθενειών και υγειονομικές βόμβες. Ταυτόχρονα ο ξυπόλητος, η γυναίκα με το βρέφος, ο πνιγμένος, ο αιματοβαμμένος από το γκλοπ μετανάστης και όλο το κρατικό έκτρωμα είναι εικόνες που αν επενδυθούν με την κατάλληλη μουσική και το απαραίτητο συναίσθημα μπορούν να ανεβάσουν κατακόρυφα το οικονομικό κασέ του δημοσιογράφου.

Σκάβοντας το λάκκο μας.

Όποια κι αν είναι τα σχέδια που έχουν οι κυρίαρχοι για ένα πληθυσμό, η τελική έκβαση εξαρτάται πάντα από τη στάση που θα κρατήσει ο ίδιος αυτός πληθυσμός και όσοι είναι δίπλα του. Η ασφυκτική συνθήκη που διαμορφώθηκε συνειδητά μέσα στα κέντρα κράτησης και η ιεράρχηση των ανθρώπων στις διαδικασίες καταγραφής και αποχώρησης, οδήγησε στις συγκρούσεις μεταξύ μεταναστών/ριων για λόγους προτεραιότητας. Η συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στο νησί, από την επιλογή των αρχών να εμποδίσουν τη αποχώρησή τους, σε συνδυασμό με την αντιμεταναστευτική κουλτούρα που εναγωνίως καλλιεργούσαν ΜΜΕ και πολιτικοί φορείς, ενεργοποίησε (έστω και στιγμιαία) τα όποια συντηρητικά αντανακλαστικά έχει ο καθένας/μια μέσα του/της. Ντόπιοι και μετανάστες στέκονται γυμνοί μπροστά στην υποτίμηση που τους επιβάλει το κράτος και τα αφεντικά και ανήμποροι να αντιπαρατεθούν, στρέφονταν ο ένας ενάντια στον άλλο. Τα περιστατικά της Δευτέρας 7/9 οπού οι δυνάμεις των ΜΑΤ σε συνεργασία με φασίστες, συγκρούστηκαν με ομάδα αντιφασιστών/ριων και τα περιστατικά της Τετάρτης 9/9 οπού τα ΜΑΤ περιφρούρησαν την πορεία ρατσιστικού μίσους 40 φασιστών με το ευφάνταστο όνομα Πατριωτική Κίνηση μας δείχνουν ένα απλό πράγμα. Κράτος και αφεντικά διψούν για κοινωνικό κανιβαλισμό σε σημείο που νιώθουν την ανάγκη να τον περιφρουρήσουν. Γιατί πρόκειται για την κοινωνική συνθήκη που επισφραγίζει την υποτέλεια μας και μας κρατά διαχωρισμένους και αδύναμους.

Μάντεψε ποιος έχει σειρά

Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός, όπως εφαρμόζεται, δεν ξεκινάει ούτε τελειώνει στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Αυτό είναι μόνο ένα κομμάτι στο ευρύτερο παζλ, ίσως το πιο αποκαλυπτικό αφού απειλεί ένα από τα πιο υποτιμημένα κομμάτια της τάξης μας. Πρόκειται απλά για ένα εργαλείο επιβολής των οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων που λέγεται καπιταλισμός, όταν αυτός βρίσκεται σε κρίση, με τα κοινωνικά συμβόλαια και τα στρογγυλά προσωπεία να έχουν καταρρεύσει. Τον είδαμε να λειτουργεί αποτελεσματικά στις ματωμένες από τις επεμβάσεις των ΜΑΤ απεργίες, στις δολοφονικές επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου της χρυσής αυγής, στις φυλακές τύπου Γ’, στην βίαιη αναδιάρθρωση των ζωών μας. Τα συστήματα παρακολούθησης μεταναστευτικών ροών, τα κέντρα κράτησης και η εκπαίδευση του στρατού και της αστυνομίας για τη διαχείριση πληθυσμών δεν υπάρχουν μόνο με φυλετικά ή πολιτισμικά κριτήρια. Είναι τα όπλα με τα οποία εφοδιάζει ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός τα κράτη και τα αφεντικά ώστε η επιβολή της κυριαρχίας τους σε όλους τους καταπιεσμένους να είναι πιο αποτελεσματική.

Για πόσο ακόμα;

Τη στιγμή που μοιράζεται αυτό το κείμενο ακόμα περισσότεροι στρατιώτες ευρωπαϊκών κρατών κατεβαίνουν στη Μεσόγειο για τον έλεγχο των συνόρων, χτίζονται φράχτες στα σύνορα των κρατών, κέντρα κράτησης φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και τα ναυάγια διαδέχονται το ένα το άλλο. Η μεγαλύτερη ήττα των από κάτω είναι ότι δεν έχουμε μπορέσει να διαμορφώσουμε τους όρους ώστε να ξεπεράσουμε την εικόνα του σύγχρονου τέρατος που γεννιέται. Δεν πρόκειται όμως ποτέ να ξεπεραστεί αν συνεχίζουμε να κοιτάμε ο ένας/μια τον άλλο/η ως αμυνόμενοι/ες απέναντι σε εισβολείς ή σαν φιλάνθρωποι απέναντι σε θύματα, ζητώντας την καλύτερη μεταχείρισή τους. Ας εξερευνήσουμε τις δυνατότητες που υπάρχουν για αλληλεγγύη στο δρόμο μέσα από κοινούς εξεγερτικούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας.






Σεπτέμβριος 2015

Το βαρέλι δεν έχει πάτο…

Λιβύη: «Πάνω από 200 νεκρά σώματα ανέσυρε την Παρασκευή η ακτοφυλακή της Λιβύης σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το λιμάνι Zuwara.»

Λέσβος: 4 νεκροί και άλλοι 3 αγνοούμενοι από τουλάχιστον 3 διαφορετικά ναυάγια στα παράλια της Λέσβου τον τελευταίο μήνα.

Αυστρία: «Οι αυστριακές αρχές απομάκρυναν περισσότερα από 70 πτώματα από φορτηγό που βρέθηκε την Πέμπτη εγκαταλελειμμένο σε λωρίδα έκτακτης ανάγκης εθνικής οδού στην ανατολική Αυστρία, κοντά στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία.»


Τρεις ειδήσεις για μερικούς ακόμα νεκρούς μετανάστες στην προσπάθεια τους να κυνηγήσουν κάποιες καλύτερες συνθήκες ζωής. 275 νεκροί άνθρωποι που έρχονται να προστεθούν στους πάνω από 2500 που έχουν χάσει τη ζωή τους από την αρχή του χρόνου, στην προσπάθεια να φτάσουν στην ευρώπη. Τα ναυάγια όμως έχουν γίνει δευτερεύουσες ειδήσεις που περνάνε στα ψιλά ανάμεσα στην υπόλοιπη επικαιρότητα. Οι νεκροί, είναι απλώς αριθμοί που χαλάνε την «ανθρωπιστική» εικόνα των κρατών-μελών της Ε.Ε. Τα ίδια κράτη που από τη μία διατάζουν βίαιες επαναπροωθήσεις και στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των μεταναστών που προσπαθούν να εισέλθουν στην ευρώπη, και από την άλλη μιλάνε για επιχειρήσεις διάσωσης. Από τη μία παρατάσσουν φράχτες, στρατό και αστυνομία στα σύνορα, και από την άλλη μιλάνε για το «δράμα των προσφύγων».

Παρακολουθούμε καραβάνια, να διασχίζουν θάλασσες και κομμάτια γης που το καθένα θέλει να κουβαλάει και ένα διαφορετικό όνομα. Τουρκία, ελλάδα, σκόπια ή μακεδονία, σερβία, ουγγαρία, αυστρία, γερμανία και τόσα αλλά. Στο καθένα από αυτά η ίδια συνθήκη. Δεκάδες ιστορίες με θύματα μετανάστες, που καταλήγουν να πιάνουν απλώς χώρο σε γωνιές των νεκροταφείων, συχνά με ένα νούμερο και μία ημερομηνία να υποδεικνύουν απλώς το σημείο ταφής τους. Και οι υπόλοιποι, να παρακολουθούν τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές και τα θύματα αυτών να εξελίσσονται σαν να παρακολουθούν κάποια τηλεοπτική σειρά. Τηλεθεατές της πραγματικής ζωής.

Στη Λέσβο οι ειδήσεις των ναυαγίων και των νεκρών με το ζόρι βρήκαν χώρο ανάμεσα στις υπόλοιπες. Εδώ το σημαντικό τώρα είναι οι χιλιάδες που παραμένουν εγκλωβισμένοι στο λιμάνι λόγω έλλειψης καραβιών. Άλλωστε αυτό που πρέπει να μας νοιάζει είναι το πότε θα ‘ξεκουμπιστούν’ από το νησί. Όχι το τι χρειάστηκε να περάσουν όσοι κατάφεραν να φτάσουν. Ούτε το τι τους επιφυλάσσει το μέλλον μόλις εγκατασταθούν κάπου, όταν ως ένα από τα πλέον υποτιμημένα κομμάτια της κοινωνίας, θα έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την εκμετάλλευση από μικρά και μεγάλα αφεντικά, συνεχείς καταδιώξεις από τα αστυνομικά σώματα ή πογκρόμ από εθνικιστικές και ρατσιστικές γκρούπες.

Δύομιση χρόνια πριν, μετά από ένα ναυάγιο έξω από τη Θερμή με 22 νεκρούς κάποιοι σύντροφοι-ισσες γράφανε: «…Είναι μέρες σαν αυτές που όλοι και όλες εμείς, οι εν δυνάμει μετανάστες και μετανάστριες ενός πολέμου που τον ζούμε καθημερινά εδώ, πιάνουμε πάτο –γιατί δεν είμαστε ακόμα σε θέση να πούμε πως φτάνει πια, ως εδώ με την υποτίμηση, με τους εκβιασμούς, με τους θανάτους». Τελικά, λίγο καιρό μετά το μόνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο


Σεπτέμβριος 2015

Γράμμα στην τοπική κοινωνία…

Οι εικόνες που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες να εξελίσσονται στο νησί, είναι εικόνες που μας ξεπερνάνε. Οι συνεχόμενες αυξήσεις μεταναστών στα παράλια του νησιού, δεν έχουν να κάνουν τίποτα με ότι μέχρι τώρα ξέραμε. Ίσως κάποιοι να μπορούν να παραπέμψουν σε εικόνες σχεδόν ενός αιώνα πίσω, όταν και τότε οι ακτές και τα στενά του νησιού πλημμύρισαν από ανθρώπους που έφταναν κατατρεγμένοι. Άνθρωποι που ερχόντουσαν με την ελπίδα να μπορέσουν να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους αλλά αντιμετωπίστηκαν επίσης σαν εισβολείς, σαν ξένοι. Είναι όμως εικόνες που δεν μπορούν να μεταφέρουν ούτε το αδιέξοδο εκείνων των ανθρώπων που κατέφθαναν έχοντας αφήσει το βιός τους πίσω τους, αλλά ούτε την αμηχανία των ντόπιων για το πώς μπορούν αυτοί να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τις ιστορίας. Έτσι και τώρα παρακολουθούμε τα γεγονότα μη γνωρίζοντας τι μπορούμε να κάνουμε. Μία ιστορία μπλεγμένη πίσω από αίτια και αιτιατά, Άλλα εμφανέστατα και άλλα κρυμμένα καλά πίσω από πολιτικές. Μία ιστορία που εγκλωβίζεται μέσα σε νόμους και κανόνες που ακόμα και οι πιο ψύχραιμοι αδυνατούν να αντιληφθούν τις χρησιμότητες των περισσότερων εξ αυτών. Η ιστορία όμως δεν γράφεται από τους νόμους και τους κανόνες που ακολουθούνται. Γράφεται από τη στάση που κρατάνε οι άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά στα γεγονότα. Από τις επιλογές που θα κάνουν. Από το αν θα γυρίσουν την πλάτη τους στη βοήθεια που τους ζητείται να προσφέρουν. Από τον αν θα απλώσουν το χέρι ή το τσεκούρι τους.

Στο τι αποφάσεις θα πάρουμε εξαρτάται και από το πώς θα φιλτράρουμε τις εικόνες και τις πληροφορίες που μας πασάρουν. Όπως σχεδόν πάντα, η μεταφορά της πληροφορίας δεν έχει σκοπό την ενημέρωση αλλά κυρίως τον αποπροσανατολισμό και τη δημιουργία αντίπαλων στρατών και στρατοπέδων. Αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά αίτια και τους πραγματικά υπεύθυνους. Έτσι βρισκόμαστε να παρακολουθούμε τα τοπικά και εθνικά ΜΜΕ να παρουσιάζουν τις αφίξεις των μεταναστών ως εισβολές. Τους εξαντλημένους και βρεγμένους μετανάστες ως επικίνδυνους τζιχαντιστές. Τις τελευταίες οικονομίες τους ως ευκαιρία βελτίωσης της δικής μας οικονομικής θέσης. Τις ατελείωτες πεζοπορίες τους κάτω από τον ήλιο, ως ζήτημα της δικής μας οδικής ασφάλειας. Την επιθυμία τους να δροσιστούν ως κατανάλωση του «δικού μας» νερού. Παρακολουθήσαμε μία σειρά ανακοινώσεων που τους χρέωνε την χαμηλή τουριστική κίνηση του νησιού! Τα κέντρα κράτησης να βαφτίζονται κέντρα φιλοξενίας και τα ξεσπάσματα τους ενάντια στη συνέχιση της εξαθλίωσης τους, να ονομάζονται «υποκινούμενες κινήσεις από ντόπιους κύκλους». Πάλι καλά δεν τους χρεώσαμε και τη φτώχεια μας!

Μέσα σε αυτήν την παράκρουση δεν θα μπορούσαν να λείπουν και τα ακροδεξιά σκουλήκια. Εκμεταλλευόμενοι την αμήχανη αντίδραση της ντόπιας κοινωνίας έρχονται να ψαρέψουν οπαδούς μέσα στα θολά νερά της ξενοφοβίας. Διασπείρωντας με τη σειρά τους μέσα από τα blog που διαχειρίζονται (lesvospost, κ.α.) ένα σωρό από αναληθή γεγονότα, αλλά ακόμα στήνοντας και προβοκάτσιες, προσπαθούν να στρέψουν την κοινωνία εναντίων όσο καταφθάνουν, ελπίζοντας ότι μέσα σε αυτό το κλίμα θα μπορέσουν να βρουν την υποστήριξη που χρειάζονται για να ξαναβγούν από τις τρύπες τους. Τις τρύπες αυτές στις οποίες τους ξαναέχωσε το αντιφασιστικό κίνημα του νησιού όποτε τόλμησαν να εμφανιστούν τα προηγούμενα χρόνια.

Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε τι χρειάζονται οι άνθρωποι αυτοί που φθάνουν. Άραγε τι είναι αυτό που ζητάνε και μπορεί να στρέφει τον κόσμο εναντίον τους; Ζήτησαν από κάποιον ή κάποια να μην ταΐσει τα παιδιά του για να ταΐσει αυτούς-ες; Ή μήπως πήραν σβάρνα τα μαγαζιά της λέσβου ζητώντας να απολυθούν οι ντόπιοι και να προσληφθούν αυτοί ή αυτές; Το μόνο που επαναλαμβάνουν, είναι ότι ζητάνε την ελευθερία τους. Αυτή που θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν το ταξίδι τους προσπαθώντας να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Να ξαναβρεθούν με τις χαμένες τους οικογένειες ή να τους δοθεί η δυνατότητα να φτιάξουν τέτοιες. Να έχουν νόμιμα χαρτιά για να μπορούν να βιοποριστούν όπως κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι. Να πάψουν να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι κατώτερης κατηγορίας έτσι ώστε να μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους για ακόμα μία φορά στα κυκλώματα, συστημικά ή μη, που θα προσπαθήσουν να τους εκμεταλλευτούν.

Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε δίπλα τους. Βλέπετε, είμαστε και εμείς κόσμος που αγωνιά για το τι θα του ξημερώσει. Οι περισσότεροι και οι περισσότερες εξαντλώντας τις μέρες μας σε κακοπληρωμένες δουλειές ή ψάχνοντας για μία. Άλλοι από εδώ και άλλες έχοντας επιλέξει αυτόν τον τόπο για να ζήσουμε. Ζώντας μέσα σε μία συνεχή ανασφάλεια καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι μας φταίει και ακόμα περισσότερο ποιοι-ες. Και σίγουρα δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι που φτάνουν…

Δεν θα συνηθίσουμε στην εξαθλίωση.

Δεν θα αφήσουμε τα φίδια να βγουν από τις τρύπες τους.

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες

Ιούλιος 2015

Το παραπάνω κείμενο μοιράζεται πόρτα-πόρτα σε σπίτια της πόλης της μυτιλήνης καθώς επίσης φιλοξενείται στο 5ο τεύχος του έντυπου δρόμου Κλάξον.

Γράμμα στους μετανάστες…

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών

για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης


“Ο αγώνας είναι μονόδρομος. Ο αγώνας ενάντια στην καθημερινή εκμετάλλευση και τα τείχη του ρατσισμού, οι μάχες για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις, για ίσα δικαιώματα ανάμεσα σε ντόπιους και αλλοδαπούς εργαζόμενους, για μια ζωή με αξίες και αξιοπρέπεια είναι τα επόμενα μας βήματα. Μαζί με το αντιρατσιστικό και μεταναστευτικό κίνημα θα διανύσουμε αυτό το δύσκολο και μόνο δρόμο, το δρόμο του αγώνα.”

απόσπασμα από το κείμενο λήξης

της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών

(Μάρτιος 2011)


Το κείμενο που κρατάς στα χέρια σου είναι μια ελάχιστη κίνηση επικοινωνίας και έκφρασης της αλληλεγγύης μας. Είμαστε οι Musaferat, μια ομάδα ανθρώπων στη Μυτιλήνη ενάντια στα κέντρα κράτησης μεταναστών/προσφύγων, ενάντια στην εκμετάλλευση και τον εγκλεισμό αυτών που έφυγαν διωγμένοι από τις χώρες τους και αναζητούν την ελευθερία και την ασφάλεια στην Ευρώπη. Δεν είμαστε κάποια φιλανθρωπική οργάνωση ή ΜΚΟ, ούτε έχουμε καμία σχέση με το ελληνικό κράτος και τους φορείς του. Λειτουργούμε ενάντια σε κάθε κυριαρχία και διαμορφώνουμε μόνοι το λόγο και τις πράξεις μας.

Μελετάμε τις συνθήκες που ανάγκασαν εσένα όπως και τόσους άλλους να ξεριζωθείτε από τους τόπους σας. Εμφύλιοι πόλεμοι, στρατιωτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης στην Ασία και την Αφρική, λεηλασία των φυσικών πόρων από την «πολιτισμένη δύση», με αποτέλεσμα τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τη φυγή. Τα ίδια κράτη που ευθύνονται για όλα αυτά είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία της «Ευρώπης- φρούριο» η οποία προσπαθεί να κρατήσει τους μετανάστες/πρόσφυγες εκτός συνόρων. Τα ίδια αυτά κράτη και οι σύγχρονοι δουλέμποροι ευθύνονται για τους χιλιάδες πνιγμένους μετανάστες σε ναυάγια στις θάλασσες της Ευρώπης, για τον εγκλεισμό χιλιάδων ανθρώπων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, για τη σύγχρονη δουλεία σε χωράφια, εργοστάσια, σπίτια και οίκους ανοχής.

Δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε υποδείξεις ή να σου δώσουμε συμβουλές για τη συνέχεια του δύσκολου ταξιδιού σου. Σίγουρα θα ξέρεις τι περιμένεις και ακόμα πιο σίγουρα θα ζήσεις από κοντά τι σημαίνει αυτή η Ευρώπη-φρούριο. Από τη μεριά μας υπάρχει μόνο μία πρόταση: Ο μόνος δρόμος για την ελευθερία περνάει από τους αγώνες που δίνουμε μόνοι μας. Κανείς δεν πρόκειται να μας σώσει αν εμείς οι ίδιοι δεν κινηθούμε, όπως έχουν ήδη κάνει κάποιοι μετανάστες εδώ στην Ελλάδα πριν έρθεις. Αν ρωτήσεις, θα μάθεις για τον αγώνα των 300 μεταναστών απεργών πείνας πριν μερικά χρόνια οι οποίοι ζητούσαν νομιμοποιητικά έγγραφα, για τους αγώνες των Αιγύπτιων αλιεργατών στη Θεσσαλονίκη , για τους αγρότες φράουλας και τις συνθήκες που αντιμετώπισαν στην Πελοπόννησο, για τους αγώνες  ντόπιων και μεταναστών που κατάφεραν να κλείσουν το προηγούμενο κέντρο κράτησης στο νησί που βρίσκεστε αυτή τη στιγμή, κ.α..

Σου γράφουμε αυτό το γράμμα για να ξέρεις ότι υπάρχουν κάποιοι εδώ που λογαριάζουν τους εαυτούς τους στην ίδια μοίρα με σένα γιατί ο εχθρός που έχουμε είναι κοινός: Τα αφεντικά που μας κλέβουν τις ζωές, τα κράτη που μας κρατάνε υποταγμένους για τα συμφέροντα των «μεγάλων», ο ρατσισμός, ο φασισμός, η μισαλλοδοξία, τα σύνορα, ο πόλεμος.

Σε όλα αυτά ,απαντάμε με κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης.


Αύγουστος 2015

Το κείμενο στα αγγλικά: English

Το κείμενο στα γαλλικά: Français

Το κείμενο στα αραβικά: العربية

Το κείμενο στα πέρσικα (Φαρσί): فارسی

Άρθρο στην Εφημερίδα Άπατρις #30


Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο 30ο τεύχος της εφημερίδας Άπατρις. Ολόκληρο το τέυχος μπορείτε να το δείτε ηλεκτρονικά εδώ ή να το βρείτε στην βιβλιοθήκη της κατάληψης στο μπίνειο.

«Χωρίς τέλος η απόβαση προσφύγων στη Λέσβο»

Αυτός ήταν και ο τίτλος άρθρου εφημερίδας πανελλήνιας κυκλοφορίας στις αρχές Μαΐου, που περιέγραφε την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Λέσβο άλλα και στο υπόλοιπο ανατολικό αιγαίο. Ένας τίτλος περιγραφικός του μεγάλου αριθμού αφίξεων, μελλοντολογικός καθώς δεν προμηνύεται από πουθενά ότι αυτό μπορεί να αλλάξει, αλλά επίσης και μιλιταριστικός, έτσι όπως άλλωστε γίνεται η περιγραφή του μεταναστευτικού ζητήματος όλα αυτά τα χρόνια από τα ΜΜΕ της κυριαρχίας.

Τους τελευταίους μήνες στη Λέσβο και από τη στιγμή που άρχισε να βελτιώνεται ο καιρός διευκολύνοντας την έτσι και αλλιώς επικίνδυνη διέλευση των μεταναστών από τα παράλια της τουρκίας στα νησιά του ανατολικού αιγαίου, οι αφίξεις έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Οι διαμορφωθείσες συνθήκες στη μέση ανατολή, η εντατικοποίηση πολεμικών επιχειρήσεων και η συνεχιζόμενη συσσώρευση μεταναστών-ριών στα εδάφη της τουρκίας, οδηγεί τεράστια κύματα ανθρώπων να εκτελούν το κομμάτι της μετάβασης προς την ευρώπη-φρούριο. Έτσι η λέσβος ως ένας βασικός κόμβος αυτής της διαδρομής έρχεται να υποδεχτεί πρωτοφανή για αυτή νούμερα, παρόλη τη μακρά ιστορία που έχει στο εν λόγω ζήτημα.

Η προνομιακή, για τις ανάγκες αυτές θέση του νησιού κοντά στην τουρκική ακτογραμμή και το αστικό κέντρο της Ismir (Σμύρνης), όπως και η καλή του διασύνδεσή με την ηπειρωτική ελλάδα σε σχέση με το υπόλοιπο ανατολικό αιγαίο, το έχουν μετατρέψει από τις αρχές του 2000, σε μία από τις βασικότερες πύλες εισόδου μεταναστών στην ανατολική συνοριογραμμή της ευρώπης φρούριο. Ήταν τότε που τα περάσματα των μεταναστευτικών ρευμάτων μετατοπίστηκαν από τη βόρεια ελλάδα, στο ανατολικό αιγαίο, μετατρέποντας την περιοχή αυτή στο κύριο πεδίο υλοποίησης των συνοριακών αντιμεταναστευτικών πολιτικών της Ε.Ε και των κρατών μελών της. Πολιτικές που στον πυρήνα τους είχαν πάντα την πολεμική διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος και των εμπλεκόμενων πληθυσμών, με τη συνεχιζόμενη και εντεινόμενη υποτίμηση και επισφαλειοποίηση τους.

Οι πολιτικές αυτές δεν άργησαν να πιάσουν τόπο. Ούτως ή άλλως όπως και στην υπόλοιπη ελλάδα η λεσβιακή ύπαιθρος είχε και αυτή τις δικές τις ανάγκες σε υποτιμημένους εργάτες και εργάτριες. Για όσους μετανάστες δεν συνέχιζαν το ταξίδι τους κάπου αλλού υπήρχαν και υπάρχουν ακόμα, κάθε λογής μικρά και μεγάλα αφεντικά έτοιμα να επωφεληθούν. Η διαχείριση αυτή όμως έχει και τους νεκρούς της. Νεκρούς που βρίσκονται πάντα στην πλευρά των αδυνάτων. Ενδεικτικά μόνο στο αιγαίο, το διάστημα μεταξύ του Αυγούστου του 2012 και του Ιουλίου του 2014 τουλάχιστον 218 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ενώ φέτος έχουν ήδη υπάρξει 22 θάνατοι σε 3 διαφορετικά ναυάγια.

Για την υλοποίηση των πολιτικών αυτών είναι απαραίτητα και τα ανάλογα εργαλεία.. Έτσι νέα ελληνικά αλλά και ευρωπαϊκά στρατιωτικο-αστυνομικά σώματα με μπλε αντί για χακί στολές και πλήθος εναέριων και θαλάσσιων οχημάτων αλλά και υπερσύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό για την παρακολούθηση της συνοριακής γραμμής και των πληθυσμών που ζουν γύρω από αυτή, ήρθαν να εγκατασταθούν στις περιοχές αυτές. Μαζί με αυτά ήρθαν και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ως ένα αναπόσπαστο εργαλείο.

Συγκεκριμένα στη Λέσβο, στις αρχές του 2000 τις ανάγκες εγκλεισμού των νεοαφιχθέντων μεταναστών τις κάλυψε το ερειπωμένο κτήριο των παλιών φυλακών της πόλης στην περιοχή της Λαγκάδας, για να αντικατασταθεί το 2003 από τα κτήρια αποθηκών που βρίσκονταν λίγο δυτικότερα στην περιοχή της Παγανής. Ένα κέντρο που αποτελούσε και τον προπομπό μίας σειράς κέντρων κράτησης που δημιουργήθηκαν την περίοδο εκείνη σε διάφορες περιοχές της ελλάδας με την πλήρη πολιτικο-οικονομική στήριξη της Ε.Ε και άφησαν εποχή για τις άθλιες συνθήκες που τα χαρακτήριζαν. Μπορεί η «Παγανή» να έκλεισε το Νοέμβριο του 2009 μετά από αγώνες που δόθηκαν από έγκλειστους μετανάστες και αλληλέγγυους, μπορεί η μετατόπιση των σημαντικότερων ροών για μία τριετία προς τα περάσματα του έβρου σε ελλάδα και βουλγαρία να καταστούσε τα κελιά των αστυνομικών τμημάτων επαρκή για την υποτίμηση των ανθρώπων που κατέφθαναν, όμως η επιστροφή των ροών αυτών προς το αιγαίο έκανε αναγκαία τη δημιουργία ενός νέου κέντρου κράτησης με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κατά συνέπεια, μετά και την εξαγγελία των «νέων στρατοπέδων φιλοξενίας» από το Ν.Δένδια το 2012, άρχισε άμεσα ο σχεδιασμός του κέντρου κράτησης στη Μυτιλήνη.

Ο χώρος βρέθηκε σε ένα απενεργοποιημένο στρατόπεδο λίγα χιλιόμετρα βόρεια της πόλης της Μυτιλήνης στο χωριό Μόρια, που παραχωρήθηκε έναντι μισθώματος από το υπουργείο αμύνης. Ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε τη δημιουργία ενός Κέντρου Πρώτης Υποδοχής (ΚΕΠΥ) χωρητικότητας 180 ατόμων, και τη δημιουργία Προαναχωρησιακού Κέντρου με την χωρητικότητά του να φτάνει σύμφωνα με πληροφορίες τα 800 άτομα. Αυτά θα ξεκινούσαν τη λειτουργία τους τον Ιούνιο του 2014. Το αρχικό κόστος για την κατασκευή και των δύο αυτών κέντρων ξεπερνάει τα 8.500.000 ευρώ, ενώ ακόμα μεγαλύτερη σε τελικά ποσά είναι η βιομηχανία που έχει στηθεί για την συντήρηση και λειτουργία τους. Παρόλα αυτά, διάφορες κατασκευαστικές «αστοχίες», η δυσκολία επάνδρωσης των προβλεπόμενων υπηρεσιών, αλλά και πολιτικοί ανταγωνισμοί σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο έχουν αναβάλει τη λειτουργία τους. Στη θέση τους λειτουργεί ένα αναβαθμισμένο κέντρο ταυτοποίησης από το Σεπτέμβριο του 2013. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν 10 κοντέινερ χωρητικότητας 98 ατόμων με τον αριθμό των ατόμων που κρατούνταν να κυμαίνεται όμως στα 120 άτομα για το μεγαλύτερο διάστημα. Από το καλοκαίρι του 2014 όμως, και με την πίεση που δημιουργούσε η αυξημένη παρουσία νεοαφιχθέντων μεταναστών στο λιμάνι της πόλης, οι αρχές έχουν περάσει σε μία παράτυπη χρήση όλων των πτερύγων του στρατοπέδου παρόλο που σε πολλά κοντέινερ δεν υπάρχουν ούτε τα στοιχειώδη (ρεύμα, κρεβάτια, κλπ). Κατά μέσο όρο, η κράτηση των μεταναστών για την ταυτοποίηση και καταγραφή τους διαρκεί 3-4 μέρες, για να τους χορηγηθεί μετά το υπηρεσιακό σημείωμα οικειοθελούς αποχώρησης, που αποτελεί και το διαβατήριό τους για να επιβιβαστούν στα καράβια της γραμμής και να φτάσουν στο λιμάνι του πειραιά. Εδώ να σημειωθεί ότι συμπληρωματικά σε αυτό, άρχισε από το τέλος Μαΐου να λειτουργεί σε κοντινή απόσταση παράτυπο κέντρο κράτησης υπό την εποπτεία του δήμου λέσβου, για την πρώτη καταγραφή των μεταναστών από τις λιμενικές αρχές, ενώ ήδη έχουν εξαγγελθεί η λειτουργία ακόμα τριών τέτοιων κέντρων σε διάφορα σημεία του νησιού. Έτσι οι μετανάστες που καταφθάνουν στο νησί βρίσκονται έγκλειστοι σε έναν χώρο με σκηνές μακριά από το κέντρο της πόλης, όπως ήταν και το βασικό ζητούμενο τον τελευταίο καιρό, περιφραγμένο από συρματοπλέγματα και υπό τη συνεχή επιτήρηση μπάτσων. Στον κέντρο αυτό παραμένουν μέχρι να δημιουργηθεί χώρος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας και να μεταφερθούν για ταυτοποίηση εκεί.

Οι αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας είναι ανάμικτες. Όπως και σε κάθε εμπόλεμη κατάσταση, έτσι και στον πόλεμο που διεξάγει το ελληνικό κράτος στους μετανάστες εμφανίζονται 2 αντιφατικά μεταξύ τους πρόσωπα. Από τη μία υπάρχουν κινήσεις ανθρωπιστικής κυρίως προέλευσης που προσπαθούν να προσφέρουν κοινωνικο-ψυχολογική υποστήριξη στους ανθρώπους που καταφθάνουν. Έτσι εμφανίζονται επανειλημμένα κινήσεις παροχής φαγητού, ένδυσης αλλά τον τελευταίο καιρό και μεταφοράς προς την πόλη της μυτιλήνης, ενώ εδώ και 2 χρόνια λειτουργεί σε χώρους πρώην δημοτικών κατασκηνώσεων (ΠΙΚΠΑ) ανοιχτός χώρος φιλοξενίας που τρέχει κυρίως από εθελοντές. Από την άλλη, πέρα από τις τοπικές εταιρίες που έχουν προστρέξει στο να επωφεληθούν από τη λειτουργία του κέντρου κράτησης δεν είναι λίγοι οι ιδιώτες που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την επισφαλή θέση των μεταναστών καθώς φτάνουν. Έτσι συνεχώς εμφανίζονται αναφορές για τα «κοράκια της λέσβου»[1], ή για τους «μαυραγορίτες» που φέρονται να πουλάνε σε αυξημένες τιμές βασικά είδη ανάγκης (νερό, κλπ) ή ακόμα και να κρατάνε προμήθειες από τα χαρτονομίσματα που προσπαθούν να χαλάσουν οι μετανάστες που αφήνονται «ελεύθεροι» από το κέντρο κράτησης.

Οι απαντήσεις που αρμόζουν στον σύγχρονο κανιβαλισμό που εξαπλώνεται όπως παντού και στο νησί της λέσβου δεν είναι εύκολο να δοθούν. Από τη μία η αφομοίωση της κυρίαρχης προπαγάνδας περί των σύγχρονων «ασύμμετρων απειλών» που αποτελούν οι μετανάστες, από την άλλη μερίδα του ντόπιου επιχειρηματικού κόσμου που παρουσιάζει τους μετανάστες ως απειλή στο τουριστικό προϊόν του νησιού αλλά και οι κινήσεις μονομερούς φιλανθρωπικού χαρακτήρα που έρχονται από τη μεριά τους να «θολώσουν» (ασχέτως προθέσεων) την ουσία των πολιτικών που οδηγούν στην γενικότερη παρανομοποίηση και υποτίμηση των ανθρώπων αυτών, αποτελούν μάλλον και τα κύρια εμπόδια. Επίσης η επιθυμία των περισσοτέρων, αν όχι όλων, από τους μετανάστες-ριες που φτάνουν στο νησί, να μετακινηθούν σε άλλο σημείο της ελλάδας ή της ευρώπης, καθιστά σχεδόν αδύνατη τη δημιουργία σχέσεων για τη συλλογικοποίηση των αντιστάσεων.

Τα παραδείγματα όμως που έχουν γεννήσει προγενέστερα παραδείγματα αγώνων στη λέσβο αλλά και αλλού συνεχίζουν να αποτελούν τον οδηγό για τους αγώνες που δίνονται αλλά και για αυτούς που έρχονται. Ο αγώνας ενάντια στα κέντρα κράτησης και τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των καθημερινών αγώνων που διεξάγουν οι «από κάτω» ενάντια στην υποτίμηση των ζωών τους. Απέναντι σε επίπλαστους διαχωρισμούς με βάση το χρώμα, το έθνος, το φύλο, τη φυλή, η συνέχιση και εντατικοποίηση των αντιστάσεων αποτελεί την μόνο οδό…


…για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης…



Ομάδα ενάντια στα κέντρα κράτησης



Ιούνιος 2015


[1] Κόσμος που προστρέχει να αρπάξει τις βάρκες και τις μηχανές των μεταναστών που φτάνουν στα παράλια, χωρίς να προσφέρουν την παραμικρή βοήθεια τους ίδιους τους μετανάστες (βλέπε ταμπλό στο blog της ομάδας)

Ενάντια στην Ποινικοποίηση της Αλληλεγγύης

Ενάντια στην Ποινικοποίηση της Αλληλεγγύης

Το ζήτημα της μεταφοράς των μεταναστών από τα σημεία άφιξής τους στο νησί στην πόλη έτσι ώστε να ακολουθηθούν οι διαδικασίες για τη συνέχιση του ατέρμονου τους ταξιδιού, έχει καταλάβει μεγάλο μέρος συζητήσεων τελευταία. Οι εικόνες των εκατοντάδων μεταναστών που πορεύονται για δεκάδες χιλιόμετρα κάτω από τον ήλιο, ακουμπάνε ακόμα και τις πιο συντηρητικές φωνές στο νησί, με αλλεπάλληλες εκκλήσεις ποικίλων προελεύσεων έτσι ώστε να βρεθεί τρόπος για την ασφαλή μεταφορά τους. Ήταν ο μεταναστευτικός κώδικας του 2014, που όριζε τα επιμέρους ζητήματα για την επισφαλή και υποτιμημένη ύπαρξη των μεταναστών στην ελληνική επικράτεια, που είχε προβλέψει να ποινικοποιήσει κάθε βοήθεια που θα τους προσφερόταν με τη μεταφορά τους από οποιονδήποτε άλλο πέραν των αστυνομικών και λιμενικών σωμάτων. Έτσι κινήσεις αλληλεγγύης και ανθρωπιάς που εκδηλώθηκαν από κόσμο του νησιού βρέθηκαν υπό την απειλή των αστυνομικών οργάνων και της εισαγγελίας. Απειλές που ήθελαν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο με σκοπό να παραμείνουν αποστασιοποιημένοι και αδιάφοροι μπροστά στις εικόνες εξαθλίωσης των οποίων μάρτυρες γινόμαστε καθημερινά. Είναι το σημείο στο οποίο δεν πιάνει η κυρίαρχη προπαγάνδα που θέλει να δημιουργήσει μία εχθρική εικόνα για αυτούς τους ανθρώπους, το σημείο στο οποίο ο κατακερματισμός και διαχωρισμός επιβάλλονται δια μαστιγίου και ροπάλου.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, βρέθηκαν εγκλωβισμένες δύο γυναίκες τις προηγούμενες μέρες στο νησί της Λέσβου. Ενάντια στις λογικές ιδιώτευσης και εκμετάλλευσης που παράγονται από κράτος και κοινωνία, προσέφεραν, όπως και δεκάδες άλλοι κάτοικοι του νησιού καθημερινά, τη βοήθειά τους μεταφέροντας μετανάστες και μετανάστριες στο άτυπο κέντρο κράτησης του Καρά Τεπέ, λίγο έξω από τη Μυτιλήνη. Για την κίνησή τους αυτή συνελήφθησαν από τα παλικάρια του λιμενικού σώματος, που πέρα από την υποχρέωση της υποτίμησης και επισφαλοποίησης των μεταναστών-στρίων που βρίσκονται υπό την επίβλεψή τους, τους έχει ανατεθεί παράλληλα η υποχρέωση του εκφοβισμού των υπόλοιπων κατοίκων αυτού του νησιού. Είναι ούτως ή άλλως αδύνατο μέσα στα κεφάλια τους (στα οποία οι λέξεις «αλληλεγγύη» και «ανθρωπιά» αποτελούν απλώς ορθογραφικούς γλωσσοδέτες) να αντιληφθούν τη διαφορά ανάμεσα στα κυκλώματα διακίνησης που εκμεταλλεύονται την συνθήκη εξαθλίωσης των μεταναστών που φτάνουν και σε αυτούς-ες που στέκονται απέναντι σ’ αυτό θέλοντας απλώς να βοηθήσουν τον κόσμο που έρχεται.

Και οι δύο δίκες είχαν ευτυχώς θετική κατάληξη αφού και οι δύο γυναίκες κρίθηκαν εν τέλει αθώες από το δικαστήριο. Αθώες όχι όμως γιατί γινόταν αντιληπτό το παράλογο και το άδικο του νόμου που με βάση αυτό ενοχοποιούνταν, αλλά γιατί κρινόμενες ειδικά για τις ευγενείς τους προθέσεις κατά τη τέλεση αυτού του “απεχθούς” εγκλήματος, η έδρα του δικαστηρίου έκρινε ότι έπρεπε να τους δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία. Δεν παρέλειψε όμως να δηλώσει, σε αυστηρούς τόνους, τη συνέχιση ισχύος του νόμου βάσει του οποίου θα συνεχίσουν να κρίνονται ανάλογες κινήσεις που θα έφταναν ενώπιων της στο μέλλον…


 Στήνουμε Αγώνες για Αξιοπρέπεια και Χειραφέτηση

Παράλληλα όμως οι υποθέσεις αυτές έρχονται να αναδείξουν ακόμα μία μεγάλη αντίφαση της κοινωνίας και του συστήματος που την περιβάλλει. Βλέπουμε πρόσωπα που αποτελούν το πολιτικό προσωπικό της παρούσας κυβέρνησης να εμφανίζονται ως υπερασπιστές των κινήσεων αλληλεγγύης. Τα βλέπουμε να «προτάσσουν γενναία» τα αμάξια τους μπροστά σε κομβόι αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε πριν λίγο καιρό, να καταθέτουν ως μάρτυρες υπεράσπισης, να κάνουν δηλώσεις στα κανάλια και να εκδίδουν δελτία τύπου. Είναι η κυβέρνηση τους αυτή όμως που προσυπογράφει καθημερινά όπως η προηγούμενη τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές που οδηγούν στην παρανομοποίηση ολόκληρων πληθυσμών, τις πολιτικές που επισφραγίζουν την στρατιωτικο-αστυνομική διαχείριση των μεταναστών στα σύνορα, στο κέντρο των πόλεων, στους εργασιακούς τους χώρους. Αυτή που κρατάει το φράχτη του Έβρου όρθιο και τον ενισχύει ακόμη περισσότερο με αποτέλεσμα να οδηγεί τους μετανάστες-ριες στα ακόμα πιο επικίνδυνα περάσματα του αιγαίου. Αυτή που με το που ξεχάστηκαν οι θάνατοι του Φεβρουαρίου στα κέντρα κράτησης, ήρθε να δηλώσει τη συνέχιση και τον πολλαπλασιασμό τους. Αυτή που από τη μία καταθέτει τροπολογία για την αποποινικοποίηση περιπτώσεων μεταφοράς μεταναστών αλλά μόνο εφόσον αυτές γίνονται για τη διευκόλυνση και τη συνέχιση του ίδιου αυτού συστήματος υποτίμησης και επισφαλοποίησης. Αυτή που όταν οι κινήσεις αλληλεγγύης ακουμπάνε τα πιο ευαίσθητα σημεία για την εξάπλωση της κυριαρχίας στέλνει τα ΜΑΤ για να τις καταστείλει…


Αλληλεγγύη σε όσους καθημερινά στέκονται έμπρακτα

απέναντι στον κόσμο της ιδιώτευσης και της εκμετάλλευσης


Για ένα κόσμο Ισότητας, Ελευθερίας και Αλληλεγγύης




Για την αβάσταχτη φιλοξενία μιας ελαφρο-αριστερής κυβέρνησης

«Τα κέντρα κράτησης τελειώνουν. Το είπαμε πριν από τις εκλογές, το είπαμε στη Βουλή ότι αυτό δε θα συνεχιστεί. Θέλουμε μόνο λίγες μέρες.» (Γιάννης Πανούσης, Καθημερινή – 14/2 )


«Κλείνουν όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και δεν μετατρέπονται σε κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων. (…) Προτεραιότητα μας είναι η δημιουργία κέντρων υποδοχής και φιλοξενίας στις πύλες εισόδων της χώρας» (Τασία Χριστοδουλοπούλου, Συνέντευξη στο ρ/σ “στο Κόκκινο” – 27/2)


«Δεν θα υπάρξει κλείσιμο.(…) Κάποια οπωσδήποτε θα τα κρατήσουμε (…) Δεν είπαμε ποτέ ότι δεν θα έχουμε κέντρα κράτησης στη χώρα» (Τασία Χριστοδουλοπούλου, Συνέντευξη στο ρ/σ “9.84fm”  – 23/3)


«Αναζητούνται χώροι στην ηπειρωτική Ελλάδα στους οποίους θα μεταφερθούν (σ.σ .οι μετανάστες) από τα νησιά. (…) Οι χώροι αυτοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε για μικρό χρονικό διάστημα είτε για μεγαλύτερο, οπότε και θα ενταχθούν στα προγράμματα χρηματοδότησης της Ε.Ε., είπε ,(σ.σ. Η Τ. Χριστοδουλόπουλου) προσθέτοντας μάλιστα ότι το υπουργείο προτιμά οι χώροι αυτοί να είναι κλειστοί, ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα.» ((Τασία Χριστοδουλοπούλου στην έκτακτη συνέλευση του ΔΣ της ΚΕΔΕ, Καθημερινή 17/4)


Η παραπάνω εισαγωγή αποτελεί ένα μικρό δείγμα των θεαματικών γυμναστικών επιδείξεων που παρακολουθούμε από τη νέα αριστεροδεξιά κυβέρνηση. Ωστόσο στο κείμενο αυτό θα ασχοληθούμε με ένα ορισμένο «νούμερο». Αυτό της «φιλοξενίας» των μεταναστών.

Στις αρχές του περασμένου Φεβρουαρίου το ζήτημα της κράτησης των μεταναστών αναδύεται στην επιφάνεια ξανά με τον πιο τραγικό τρόπο: Το θάνατο του Sayed Mahdi στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας (λόγω έλλειψης ιατρικής φροντίδας) και τις αυτοκτονίες του Fata Abdul, στο κρατητήριο της Θεσσαλονίκης και του Mohamed Nadim στην Αμυγδαλέζα. Για μια ακόμα φορά οι μετανάστες έγκλειστοι στην αμυγδαλέζα βρίσκονται σε αναταραχή.

Στις 14 φεβρουαρίου, ο υπουργός Γιάννης Πανούσης επισκέπτεται το Κέντρο Κράτησης Αμυγδαλέζας για να διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, πως εννοούσε ο προκάτοχός του (Ν. Δένδιας) τη φιλοξενία, όταν έλεγε ότι τα κέντρα κράτησης είναι «κλειστές δομές φιλοξενίας». Συντετριμμένος από την κατάσταση που αντίκρισε ο Γ. Πανούσης δηλώνει πως «τα κέντρα κράτησης τελειώνουν». Για να διευκρινιστεί ένα μήνα και κάτι αργότερα ότι «Δεν θα υπάρξει κλείσιμο (…). Δεν είπαμε ποτέ ότι δεν θα έχουμε κέντρα κράτησης στη χώρα».

Πλέον είναι κάτι παραπάνω από ολοφάνερο πως τα κέντρα κράτησης όχι απλώς δεν θα κλείσουν αλλά σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες ανακοινώσεις θα γίνουν ακόμα περισσότερα ανά την επικράτεια με το συνακόλουθο αίτημα για ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Έτσι, πάρα τις αρχικές εξαγγελίες και τα κροκοδείλια δάκρυα για τις ρημαγμένες ζωές των μεταναστών, τα κέντρα κράτησης δεν θα κλείσουν, ούτε και θα πάψουν να είναι σιδερόφρακτα και φρουρούμενα. Έτσι η διαχείριση του μεταναστευτικού, μετά την παρωδία των δηλώσεων και των διαψεύσεων τους, βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο που βρισκόταν και με την προηγούμενη κυβέρνηση.

Αυτό που ίσως άλλαξε είναι το προσωπείο των πολιτικών διαχειριστών τις υπόθεσης. Στηριζόμενοι πάνω στο φιλομεταναστευτικό πρόσωπο μικρής μερίδας του Σύριζα και αποσιωπώντας τις ρατσιστικές κορόνες κομματιών του αλλά και των κυβερνητικών τους συμμάχων προσπαθούν να αποσπάσουν εκ προοιμίου συναινέσεις στις πολιτικές που έρχονται να εφαρμόσουν. H ματαίωση των όποιων «καλών προθέσεων» ήταν απλώς θέμα χρόνου, με το φταίξιμο να επιρρίπτεται για μια ακόμα φορά στην ευρωπαϊκή ένωση, στο κακό Δουβλίνο 2 (που είναι αδύνατον να παρακαμφθεί), στους χειρισμούς των προηγούμενων διαχειριστών και τέλος στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης που φέρνει στη χώρα το «πρόβλημα των μεταναστών».

Μεταξύ άλλων αξίζει να σημειωθεί πως τα κέντρα κράτησης πέρα από χώρους που συγκεντρώνονται, κατηγοριοποιούνται, και εν τέλει φυλακίζονται μετανάστες, αποτελούν και αρκετά σημαντικές οικονομικές δομές. Ή σαφέστερα: πηγές κέρδους, για όσους εμπλέκονται στη λειτουργία τους. Το ζεστό ευρωπαϊκό χρήμα που λαμβάνει η ελλάδα σαν αντάλλαγμα για να κρατά τους –αχρείαστους- μετανάστες μακριά από τον ευρωπαϊκό πυρήνα είναι κάτι που εύκολα κάμπτει τα ανθρωπιστικά ιδεώδη τα οποία διακηρύσσει η νέα κυβέρνηση.

Κάπως έτσι τελειώνει το παραμύθι ότι τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία έχουν φυλακιστεί χιλιάδες άνθρωποι χωρίς να έχουν τελέσει κανένα έγκλημα, και έχουν χάσει τη ζωή τους δεκάδες, θα κλείσουν. Το παραμύθι, που ακόμα και κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος που στεκόντουσαν ενάντια στα στρατόπεδα αυτά, έτρεξαν βιαστικά να καταπιούν. Το παραμύθι, που παράλληλα γέμιζε ανασφάλεια τα συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας που τους φαινόταν απλώς αδιανόητο οι μετανάστες να μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, και δέχτηκαν την απόφαση για τη συνέχιση ύπαρξης των στρατοπέδων αυτών με ανακούφιση.

Όμως με το τέλος κάθε παραμυθιού χρειάζεται και ένα νέο αφήγημα για να το αντικαταστήσει. Έτσι μια νέα, πιο «ανθρωπιστική» φρασεολογία εισβάλει στο προσκήνιο του λόγου περί μεταναστευτικού για να περιγράψει μια συνθήκη ίδια και απαράλλακτη. Η κυρίαρχη περιγραφή στο δημόσιο λόγο των μεταναστών ως «λαθρομετανάστες», που ως κληροδότημα των προηγούμενων κυβερνήσεων έπρεπε να αντικατασταθεί, γίνεται «παράτυποι μετανάστες». Οι κρατούμενοι στα κέντρα κράτησης (αυτά που υπάρχουν και αυτά που θα φτιαχτούν) δεν θα λέγονται πια κρατούμενοι αλλά φιλοξενούμενοι. Και φυσικά τα κέντρα κράτησης γίνονται «κλειστά κέντρα φιλοξενίας» (σιγά την αριστερή έμπνευση, και ο Δενδιας έτσι τα είπε!), και παραμένει ερώτημα εάν και πότε θα υπάρξουν και κάποια «ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας», όπως ορίζεται και από τον πολύ πρόσφατο νόμο του 2005 (!), για όσες ομάδες ορίζονται ως ευάλωτες. Παρακολουθούμε παράλληλα τους μετανάστες να διαχωρίζονται εκ νέου σε μετανάστες και πρόσφυγες, σε ανεπιθύμητους και εξ υποχρέωσης φιλοξενούμενους, σε κακούς και καλούς. Έναν πρόσθετο διαχωρισμό που έρχεται να εξαιρέσει πληθυσμούς μέσα από την αναγνώριση άλλων.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η λεκτική αναβάθμιση από λαθρομετανάστες σε «φιλοξενούμενους» είναι το καλύτερο που θα έχουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στη χώρα. Ενώ παράλληλα θα συνεχίσουν (η συντριπτική πλειοψηφία αυτών) να είναι άνθρωποι χωρίς χαρτιά, χωρίς ελευθερία μετακίνησης, πολλοί από αυτούς φυλακισμένοι από τη ζεστή ελληνική φιλοξενία, χωρίς δικαίωμα στην εργασία, χωρίς τη δυνατότητα να φύγουν. Φιλοξενούμενοι και υποκείμενοι στις πάντα κυνικές επιθυμίες και ανάγκες του οικοδεσπότη τους: του ελληνικού κράτους.

 *Λίγα λόγια για τον «αθώο» όρο φιλοξενία

Ζήτημα όμως προκύπτει και για τον ίδιο τον όρο «φιλοξενία» και πως αυτός οικειοποιείται και από κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος(;). Ο όρος αυτός δεν έρχεται επ’ουδενί σε ρήξη με την κυρίαρχη αφήγηση για την «ξενότητα» των μεταναστών ή για την παροδικότητα της παρουσίας τους. Η φιλοξενία προσφέρεται (πάντα υπό όρους) από τον ντόπιο στον ξένο δημιουργώντας έτσι μία κυριαρχική συνθήκη. Δεν αμφισβητεί δηλαδή την κυρίαρχη θέση του έλληνα (στην προκειμένη περίπτωση) απέναντι στον μετανάστη αναπαράγοντας έτσι την κυρίαρχη ιεραρχική αφήγηση με βάση την εθνική καταγωγή, το χρώμα, τη φυλή, τη θρησκεία. Επίσης η παρουσία του δεν μπορεί παρά να είναι σύντομη αφού ο τόπος που φιλοξενείται είναι και θα παραμένει ξένος για αυτόν. Η δική του εστία θα βρίσκεται πάντα κάπου αλλού. Ο μετανάστης δηλαδή θα βρίσκεται πάντοτε υπό εξέταση και επιτήρηση για το κατά πόσο πληρεί τις προυποθέσεις «φιλοξενίας» και όποτε αυτό δε συμβαίνει (σύμφωνα πάντα με την κυρίαρχη ομάδα-τάξη) η φιλοξενία αυτή θα λήγει με τις ειδικές ποινές που αυτό θα τη συνοδεύει.



Μάιος 2015

Το κείμενο σε pdf εδώ