(Ελληνικά) Η επιχείρηση «ASPIDA» και ο πόλεμος στα σύνορα

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

 

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Τέλος Αυγούστου αρχίζουν να εμφανίζονται διάφορα δημοσιεύματα περί εξάρθρωσης εγκληματικής οργάνωσης που χρησιμοποιούσε ως βιτρίνα Μη Κυβερνητική Οργάνωση. Χωρίς να είναι ξεκάθαρο από πού προέρχονται οι πληροφορίες, καθώς δεν υπήρχε ακόμα κάποιο δελτίο τύπου της αστυνομίας, ακούγονται αρχικά συλλήψεις μέχρι και 30 (!) ατόμων που συμμετείχαν στο λεγόμενο κύκλωμα, με μόνο 3 συλλήψεις εν τέλει να επιβεβαιώνονται. Μέσα από τα συμφραζόμενα γίνεται αντιληπτό ότι η ΜΚΟ που βρίσκεται στο στόχαστρο είναι η Emergency Respond Centre International (ERCI)  με τις έρευνες για τη δράση της να έχουν ξεκινήσει από το περασμένο Φεβρουάριο όταν σε αμάξι της οργάνωση βρέθηκαν καλυμμένες στρατιωτικές πινακίδες!

Ποια είναι η ERCI

Ποια είναι όμως η ERCI και ποιος ήταν ο ρόλος της στο νησί; H ERCI ήταν ακόμα μία από τις οργανώσεις που ξεφύτρωσαν ως επακόλουθο της «μεταναστευτική κρίσης» και των τεράστιων αφίξεων του 2015. Σύμφωνα με τον Πάνο Μωραΐτη όλα ξεκίνησαν όταν ο ίδιος κατασυγκινήθηκε (sic) από τις εικόνες των χιλιάδων μεταναστών που προσπαθούσαν να περάσουν το αιγαίο και αποφάσισε να αναλάβει δράση[1]. Ποιος είναι τώρα αυτός ο μέγας φιλάνθρωπος; Δεν είναι άλλος από το μεγάλο αφεντικό του ομίλου ASPIDA. Ένας όμιλος που μεταξύ άλλων ειδικεύεται στη μισθοφορική συνοδεία καραβιών στις θάλασσες της ανατολικής Αφρικής και της νότιας Ασίας. Εκεί δηλαδή που τα όπλα των καραβανάδων του, πρώην αξιωματικών των ειδικών δυνάμεων ελλάδας, αγγλίας και γαλλίας όπως περηφανεύεται, στρέφονται εναντίον των ίδιων προσώπων που τον συγκίνησαν όταν τους είδε να πνίγονται στο Αιγαίο. Ένας όμιλος που προφανώς δραστηριοποιείται στο χώρο της ναυτιλίας έχοντας εξασφαλίσει τις ανάλογες πολιτικές και οικονομικές πλάτες. Η βράβευση του άλλωστε το 2017, δια χειρός αρχηγού ΓΕΕΘΑ, ήρθε να επισημοποιήσει τις διαπλεκόμενες σχέσεις της οργάνωσης, με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και το κράτος[2].

Ο φιλάνθρωπος κ. Μωραΐτης λοιπόν, μετά από συνεννόηση που είχε με τις λιμενικές αρχές στη Λέσβο, αποφασίζει να προσφέρει την τεχνογνωσία που κατέχει στο «Sea and Rescue» όπως διατείνεται, στις υπηρεσίες του κράτους. Για να μην υπάρξει βέβαια και καμία αμφισβήτηση στις σχέσεις που έχει με τα σώματα ασφαλείας, επικεφαλής του τομέα ορίζεται πρώην αξιωματικός του λιμενικού. Αποστολή του τομέα είναι ο εντοπισμός βαρκών που προσπαθούν να περάσουν στα παράλια του νησιού και η ασφαλής μετεπιβίβασή τους στα σκάφη Frontex και λιμενικού ή η αποβίβασή τους στις παραλίες Για το σκοπό αυτό αγοράζεται ο κατάλληλος εξοπλισμός (βάρκες, αυτοκίνητα, συστήματα εντοπισμού και επικοινωνίας) και προσλαμβάνεται το απαραίτητο προσωπικό. Σύντομα η δράση της οργάνωσης επεκτείνεται και μέσα στα κέντρα κράτησης του νησιού, συμμετέχοντας σε ιατρικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες! Για τη λειτουργία και προώθηση της οργάνωσης φυσικά δημιουργείται και το τμήμα εθελοντών[3]. Εθελοντ(ρι)ές από όλο τον κόσμο, καταφθάνουν για να προσφέρουν την εργασία τους στους αγαθούς σκοπούς της οργάνωσης. Κάποιοι από αυτούς είναι που βρίσκουνε τώρα τα ονόματα τους μέσα σε μία δικογραφία για συμμετοχή σε κύκλωμα διακίνησης μεταναστών και άλλων ευαγών δραστηριοτήτων.

Για το ρόλο και τους σκοπούς της οργάνωσης μπορούν να γίνουν διάφορες εικασίες. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι αποτελούν απλώς το “whitewashing” του ομίλου για τις υπόλοιπες δραστηριότητές του. Άλλοι θα έλεγαν ότι είναι πλυντήριο μαύρου χρήματος, κάτι που φυσικά δεν είναι ξένο μεταξύ του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Οι πιο καχύποπτοι, μακριά από εμάς, θα έλεγαν ότι η ύπαρξη οργανώσεων με φιλανθρωπικό προφίλ αποτελεί τεράστια ευκαιρία και κερκόπορτα για την επέκταση του ελέγχου και της συλλογής πληροφοριών από τις υπηρεσίες του κράτους στις ακτές και τα κέντρα κράτησης. Οι ακόμα πιο καχύποπτοι θα έλεγαν ότι μπορεί να συμβαίνουν ταυτόχρονα και όλα τα παραπάνω.

Γιατί όμως να βρεθεί η οργάνωση στο στόχαστρο των αρχών και ξαφνικά να δέχεται τέτοια επίθεση ένας τόσο μεγάλος φιλάνθρωπος. Οι θεωρίες που συζητιούνται στα καφενεία, τους πλέον κατάλληλους χώρους για την επίλυση τέτοιων μυστηρίων είναι δύο. Από τη μία πιστεύεται ότι ο Μωραΐτης έχει σχέσεις με συγκεκριμένη πολιτική φατρία, οπότε και οι διώξεις θα χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο για ένα ακόμα πολιτικό ξεκατίνιασμα μεταξύ ξαδέλφων και κουμπάρων. Οι θέσεις μάλιστα που παίρνουν γνωστά κατευθυνόμενα έντυπα και ψηφιακά ΜΜΕ στο πλευρό ή απέναντι στον κ. Μωραΐτη, έρχονται να ενισχύσουν τη θεωρία αυτή. Η δεύτερη θεωρία που συζητιέται έχει να κάνει με το συνεχιζόμενο πόλεμο που διεξάγεται στα σύνορα της ευρώπης με θύματα πάντα τους ίδιους τους μετανάστες.

Ο πόλεμος στα σύνορα και το οριστικό «κλείσιμό» τους.

Μετά τη συμφωνία Ε.Ε- Τουρκίας πολλά έχουν γραφτεί για τις φυσικές της απολήξεις. Μία συμφωνία που προέβλεπε την εντατικοποίηση των ελέγχων στα ανατολικά σύνορα της ευρώπης, τον εγκλωβισμό των μεταναστ(ρι)ών στα νησιά και τη διαχείριση τους ως ανταλλάξιμο προϊόν μεταξύ της ΕΕ και των δύο εμπλεκόμενων χωρών, ελλάδας και τουρκίας. Σύμφωνα με τα τσακάλια των επιτροπών που συνέταξαν τη συμφωνία, αυτή θα οδηγούσε αρχικά στη μείωση των αφίξεων προς της ελλάδα και την οριστική τους παύση από ένα σημείο και μετά. Φυσικά και οι από εδώ τσάκαλοι, έκαναν με τη σειρά τους ότι μπορούσαν για να αποτρέψουν την συνέχιση των αφίξεων. Οι μετανάστ(ρι)ες που καταφθάνουν πρέπει να περνάνε μέσα από μία συνεχόμενη συνθήκη υποτίμησης και εξευτελισμού μέσα στα κέντρα κράτησης, σε καθεστώς πλήρους αβεβαιότητας για το τι τους επιφυλάσσεται για το μέλλον. Μία συνθήκη που διατηρείται επί τούτου σε αυτή την κατάσταση ως μέσο αποτροπής της επιλογής της ελλάδας ως σημείο εισόδου. Μία συνθήκη που φυσικά μπορεί να έχει αποτρέψει μερικούς από το να έρθουν, αλλά ουσιαστικά αυτό που μετέτρεψε ήταν η τιμή των ναύλων για τους απελπισμένους που είναι διατεθειμένοι να διασχίσουν τα σύνορα υπό οποιοδήποτε κίνδυνο και συνθήκη πρόκειται να αντιμετωπίσουν. Τα νούμερα των αφίξεων άλλωστε έρχονται από μόνα τους να αποδείξουν την πραγματικότητα αυτή[4].

Φυσικά αυτό αφορά μόνο όσους-ες μετανάστ(ρι)ες καταφέρνουν να πραγματοποιήσουν το πέρασμα. Κάθε τόσο ακούμε για τα ναυάγια που συνεχίζονται με δεκάδες νεκρούς στα νερά του αιγαίου. Αυτό που δεν ακούμε όμως είναι για τις καθημερινές αποστολές αποτροπής και επαναπροωθήσεων (push backs) από τα σκάφη των ελληνικών, τουρκικών και διεθνών δυνάμεων ασφαλείας. Επιχειρήσεις που μπορεί μετά τις δολοφονίες του Φαρμακονησίου τον Ιανουάριο του 2014 και τη διεθνή προσοχή που προκάλεσαν να χρειάστηκε να μειωθούν, αλλά που ποτέ δεν σταμάτησαν. Μεγάλο εμπόδιο για τη συνέχισή τους όμως αποτέλεσαν και όλοι αυτοί οι ανεξάρτητοι ή μη εθελοντές που πάνε και ξημεροβραδιάζονται στις παραλίες, προσπαθώντας να εντοπίσουν τις βάρκες που προσπαθούν να περάσουν και να τις βοηθήσουν να φτάσουν ασφαλείς στις ακτές. Δεκάδες ζευγάρια ματιών που ταυτόχρονα παρακολουθούν τις κινήσεις λιμενικού και frontex και δύνανται να αποτελέσουν αυτόπτες μάρτυρες των δολοφονικών επιχειρήσεων που διεξάγονται στα σύνορα. Και είναι κόσμος από αυτούς και αυτές που ξαφνικά βρίσκονται μέσα στη δικογραφία που σχηματίζεται στην επιχείρηση «ASPIDA». Γιατί οι διώξεις μέχρι στιγμής δεν αφορούν μόνο, στελέχη της ERCI, αλλά συνολικότερα κόσμο που καμία σχέση δεν έχει με τις «φημολογούμενες» παράλληλες δραστηριότητες της οργάνωσης. Κόσμος που είτε μέσω άλλων οργανώσεων είτε και ανεξάρτητα βρέθηκε να δραστηριοποιείται στις ακτές, και πλέον μπροστά στο κίνδυνο πολύμηνης προφυλάκισης, καλείται να σιωπήσει και να αφήσει τις θέσεις του.

Η επιχείρηση λοιπόν «ASPIDA», πάντα σύμφωνα με τους κακεντρεχείς, δεν έχει σκοπό την εξάρθρωση κάποιας εγκληματικής οργάνωσης, αλλά στόχος της είναι η απομάκρυνση όλου αυτού του κόσμου από τις ακτές για την απρόσκοπτη εντατικοποίηση των επαναπροωθήσεων. Όπως φαίνεται η αναποτελεσματικότητα της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, η δημοσιότητα που λαμβάνει το τελευταίο διάστημα η αθλιότητα των hot spots στα νησιά με κυρίαρχο αυτό της Μόριας, αλλά και ο φόβος ότι αναμενόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις διεθνών δυνάμεων στα εδάφη της Συρίας θα οδηγήσουν σε νέο μεγάλο αριθμό μετακινήσεων προς τα ευρωπαϊκά εδάφη, επιβάλουν την ενεργοποίηση «παροπλισμένων» εργαλείων από τη φαρέτρα των συνοριακών δυνάμεων.

Άλλωστε την προσπάθεια απομάκρυνσης των αυτόπτων μαρτύρων από τις επιχειρήσεις των ευρωπαϊκών και των γειτονικών τους κρατών δυνάμεων ασφαλείας την παρακολουθούμε εδώ και μεγάλο διάστημα, να εξελίσσεται κυρίως στα νερά της κεντρικής μεσογείου, με μπροστάρη το ιταλικό κράτος και την σιωπηλή συναίνεση από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη. Δικογραφίες εναντίων προσώπων και κατασχέσεις διασωστικών σκαφών έχουν οδηγήσει στην απομάκρυνση πολλών εξ αυτών και τον επανακαθορισμό της δράσης τους.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκή Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ για το σχεδιασμό να αναπτυχθούν μέχρι το 2020, 10.000 ευρωπαίοι συνοριοφύλακες από τους 3.000 που βρίσκονται τώρα, με ιδιόκτητα εναέρια, ναυτικά και χερσαία μέσα για τις επιχειρήσεις τους, μας προκαταβάλει για την πλήρη στρατιωτικοποίηση των συνοριακών ζωνών και τον αποκλεισμό του οποιοδήποτε άλλου από την εποπτεία και δραστηριοποίηση εντός τους[5].

Η επιχείρηση «ASPIDA» λοιπόν, πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες που μπορεί να κρύβει από πίσω, φέρει μία ειδική σημασία για τα κινήματα. Αποτελεί βασική πτυχή του πολέμου που διεξάγετε στα σύνορα εναντίον των μεταναστών αλλά και των αλληλέγγυων. Ενός πολέμου με χιλιάδες νεκρούς στα περάσματα αλλά και μέσα στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης[6].

Pioquinto Manterola

[1] http://www.kathimerini.gr/985009/article/epikairothta/ellada/to-kyklwma-toy-whatsapp-oi-metanastes-kai-h-mko

[2] https://www.naftikachronika.gr/2016/11/07/vravefsi-tou-panou-moraiti-gia-tin-drasi-tou-erci-emergency-response-centre-international/

[3] https://ercintl.org/placements/

[4]http://mindigital.gr/index.php/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%b6%ce%ae%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1-refugee-crisis

[5] http://www.kathimerini.gr/984399/article/epikairothta/kosmos/gioynker-10000-eyrwpaioi-synoriofylakes-mexri-to-2020

[6] http://missingmigrants.iom.int/

(Ελληνικά) Ανταπόκριση από τη δεύτερη μέρα της δίκης των 8 μεταναστών της Πέτρου Ράλλη στις 23/05

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

αναδημοσίευση από Συντονισμό Συλλογικοτητων και Ατομων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης

 

Ενημέρωση από την πρώτη μέρα της δίκης στις 27/04: https://athens.indymedia.org/post/1587157/

Η δεύτερη μέρα της δίκης συνεχίστηκε, όπως ακριβώς εξελίχθηκε η πρώτη μέρα, δηλαδή με τους μπάτσους να προσπαθούν να καλύψουν τις συνεχείς αντιφάσεις των καταθέσεων τους.

Ο βασανιστής αστυνομικός Μπαρμπαλιάς για πολλοστή φορά άλλαξε τη κατάθεση του, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα όσα αντιφατικά και παράλογα είχε καταθέσει τη πρώτη μέρα τόσο ο ίδιος όσο και οι βασανιστές συνάδελφοι του Δημητρίου και Καραγιάννης.

Αυτή τη φορά αποδέχθηκε (ενώ το αρνήθηκε προανακριτικά και τη 1η μέρα της δίκης) ότι πραγματικά έγινε χρήση των γκλόμπς εναντίον των μεταναστών αλλά «ως απλή απώθηση»

Το πως «απωθεί» ο Μπαρμπαλιάς και οι λοιποί βασανιστές τους μετανάστες φαίνεται στο βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας (στο βίντεο διακρίνεται ο Μπαρμπαλιάς με την μπλε στολή αξιωματικού : https://vimeo.com/263669753 )

Ο Μπαρμπαλιάς μας πληροφόρησε ακόμα ότι τα χτυπήματα και τα ράμματα στα κεφάλια των μεταναστών αποκλείεται να προκλήθηκαν από τα γκλόμπ των μπάτσων καθώς αυτά είναι ειδικά κατασκευασμένα ώστε να μήν ανοιγουν κεφάλια (!) Μάλιστα δήλωσε ότι έχει μεγάλη εμπειρία σχετικά με κτυπήματα σε άλλους ανθρώπους, σε γήπεδα και πορείες, και ότι ποτέ δεν είδε να ανοίγουν κεφάλια από γκλόμπ.

Ο βασανιστής αυτός αναγκάστηκε να παραδεχθεί όλα όσα καταγγέλλονται σχετικά με τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στο κολαστήριο της Π.Ράλλη (επιδημία κοριών –έλλειψη στοιχειωδών υποδομών κλπ).

Μάλιστα για πρώτη φορά έχουμε από μπάτσο τη παραδοχή ότι η Π.Ράλλη μόνο κατ’ όνομα είναι προαναχωρησιακό κέντρο για μετανάστες. Στη πραγματικότητα όπως κατατέθηκε είναι ένα κρατητήριο στο οποίο οδηγούνται εκεί τιμωρητικά οι μετανάστες όταν διαμαρτύρονται στα άλλα κολαστήρια και λειτουργεί στα πρότυπα κλειστών φυλακών.

Αναγκάστηκε επιπλέον να καταθέσει ενώπιον του δικαστηρίου, τα ονόματα και τις θέσεις όλων των προϊσταμένων αξιωματικών, τα γραφεία των οποίων βρίσκονται μόλις ελάχιστα μέτρα από τα κρατητήρια (ακούγοντας τα ονόματα δεν εκπλαγήκαμε καθώς είναι οι ίδιοι μπάτσοι που βρίσκουμε απέναντι μας σε κάθε αγώνα που κάνουμε για το κλείσιμο των κέντρων κράτησης).

Τέλος αναγκάστηκε να παραδεχθεί επί λέξει ότι δεν πιστεύει ότι οι μετανάστες είχαν πρόθεση απόδρασης αλλάζοντας εντελώς την κατάθεση της πρώτης ημέρας και συνεπώς ψευδώς τους απέδωσε αυτήν την κατηγορία εξ αρχής.

Σε κάθε περίπτωση κατέθεσε ότι ουδέποτε είδε τους μετανάστες να κρατούν κάποιο όπλο, όπως ψευδώς τους κατηγόρησαν οι προηγούμενοι δύο μάρτυρες-βασανιστές.

Το εκπληκτικό, είναι ότι μετά από όλα αυτά ο Μπαρμπαλιάς ανακοίνωσε ότι συνεχίζει να υπηρετεί στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη παρά την εις βάρος του Ε.Δ.Ε., προφανώς με την κάλυψη του Ταξίαρχου Λουζιώτη.

Ως τελευταίος μάρτυρας κατέθεσε ο μπάτσος που υπηρετεί στην ίδια υπηρεσία του Αλλοδαπών, που υπηρετούσαν και οι δύο μπάτσοι που συνόδευαν στον ανακριτή τους μετανάστες πριν περίπου ένα χρόνο και οι οποίοι είχαν τατουάζ με μαίανδρος και «λακεδαιμόνιους».

Ο μπάτσος αυτός υποτίθεται είχε βρει «2 κρυμμένα όπλα» στα κρεβάτια σε δύο από τους μετανάστες, δηλαδή ένα καπάκι αναπτήρα και ένα μεντεσέ πόρτας.

Ο μάρτυρας αμέσως παραδέχθηκε ότι έλαβε ειδική εντολή έρευνας από τον Ταξίαρχο Λουζιώτη, 12 ώρες μετά το περιστατικό και μόνο στα κρεβάτια των κατηγορουμένων.

Απέδωσε σε τυχαίο γεγονός ότι τα υποτιθέμενα όπλα βρέθηκαν στους δύο μετανάστες που είχαν τα πιο βαριά τραύματα (ανοιγμένο κεφάλι/λιποθυμία, σπασμένο χέρι) και έλλειπαν για ώρες στο νοσοκομείο. Τέλος αφού παραδέχθηκε ότι δεν γνώριζε αν επιτρέπεται αναπτήρας στο κρατητήριο (επιτρέπεται), κατέθεσε ότι η έρευνα έγινε μόλις από τρεις αστυνομικούς και χωρίς οδηγίες για ιδιαίτερη προφύλαξη. Από αυτό αποδεικνύεται ότι τελικά οι μπάτσοι δεν πίστευαν ότι έμπαιναν σε ένα χώρο όπου υποτίθεται θα έβρισκαν οπλισμένους κρατούμενους που έκρυβαν μυστηριωδώς τουλάχιστον 8 εξαφανισμένα όπλα (όπως είχαν δηλώσει ο 1ος και 2ος μάρτυρες βασανιστές).

Στην απολογία τους οι μετανάστες ανέφεραν ότι δέχθηκαν εξαιρετικά άγρια επίθεση από τους ανθρωποφύλακές τους μόνο και μόνο επειδή ζητούσαν να ενημερωθούν για το χρόνο κράτησής τους. Δύο από αυτούς που άλλωστε κατά την διάρκεια της δίκης δεν αναγνωρίστηκαν από τους μπάτσους, είπαν ότι αρχικά κοιμόντουσαν και ξύπνησαν από τις φωνές των υπολοίπων μεταναστών κατά την διάρκεια των ξυλοδαρμών περιγράφοντας τους.

Είπαν τέλος ότι οι μπάτσοι αυτοί αποτελούν μία από τις πιο σκληρές βάρδιες στα κρατητήρια.

Μετά από αυτά η εισαγγελέας είπε ότι οι μαρτυρίες των μπάτσων είναι στο σύνολό τους αναξιόπιστες και πρότεινε την αθώωση των κατηγορουμένων. Ζήτησε μόνο την ενοχή του ενός μετανάστη για το πλημμέλημα της οπλοκατοχής για τον μεντεσέ πόρτας που βρέθηκε το απόγευμα.

Παρόλα αυτά οι δύο από της τρεις δικαστίνες έκριναν τους κατηγορούμενους ένοχους για την στάση κρατουμένων και για σωματική βλάβη μετατρέποντας την όμως από επικίνδυνη σε απλή.

Η τρίτη δικαστής μειοψήφισε ζητώντας την αθώωση όλων των μεταναστών για όλες τις κατηγορίες.

Μετά από την απόφαση οι μετανάστες ζήτησαν ποινές που να τους επιτρέπουν να κάνουν έφεση και επιβλήθηκε σε όλους η μικρότερη εφέσιμη ποινή των τριών ετών για την κατηγορία της στάσης κρατουμένου και ενός μήνα για ελαφρά σωματική βλάβη.

Όλοι οι μετανάστες αθωώθηκαν για την κατηγορία της οπλοφορίας. Στον έναν μετανάστη για τον μεντεσέ επιβλήθηκε επιπλέον ποινή ενός μήνα, ενώ αθώος της κατηγορίας αυτής κρίθηκε ο μετανάστης για το καπάκι αναπτήρα.

Οι ποινές είναι με τριετή αναστολή υπό τον όρο εποπτείας από επιμελητή κοινωνικής αρωγής και απαγόρευσης εξόδου από την χώρα.

Συντονισμός συλλογικοτήτων και ατόμων ενάντια στα κέντρα κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ)

Statement of the Occupation of SYRIZA head quarters of Lesbos

Refugees and solidarity supporters of refugees occupied the SYRIZA offices in Mytilene, Lesbos, on Saturday November 25, 2017 after the anti-fascist demonstration in which refugees, members of anti-authoritarian movement, and non-parliamentary leftists participated. The final action of the occupation of SYRIZA offices is the continuation of the struggle that has been taking place for the past one and half months in Sappho square, when a group of refugees decided to leave the Moria detention centre in protest with the declaration that we will not return to Moria or any similar camp. This protest is not an attempt to demand any sort of privilege over other refugees, but solely because we do not feel nor are we safe.

The unacceptable conditions of accommodation, the miserable nutrition provided, the absence of decent and appropriate medical care, the vengeful deprivation of water supply for drinking as well as hygiene due to the participation in mobilizing for protests, the constant police oppression inside Moria, and the violent conflicts erupting between different nationalities which are cultivated by the administration of the camp itself compose the framework of the aggressive imprisonment perpetuated in that environment. Part of the culmination of this cannibalism is also the sexual exploitation of women, homosexuals, and also minors who are forced into these dehumanizing paths, which is caused by the need to survive or because they have become victims of criminal networks. The fabricated divisions created among refugees with categorical distinction as refugees verses migrants creates chronic conflicts between different nationalities because of the privileges granted to some nationalities.

All the above are connected to the EU policies which continuously produce wars that create in turn migration flows, while simultaneously denies free and safe passage of the victims of these wars. These policies include the EU-Turkey deal which was singed by the SYRIZA-ANEL government of Greece.  The Mediterranean water graveyard, the islands of the Aegean which have been turned into open air prisons, and the concentration camps in which refugees have been herded are the results of these lethal policies.

It also needs to be mentioned that from the moment we arrived at Sappho Square we became invisible for all the international Non-governmental Organizations a prime example of which is the total absence of any medical and pharmaceutical care or any other type of support and assistance.

Despite the attacks that we endured while at Sappho square we prefer to remain exposed to the cold weather and any other type of threat rather than return to the detention centre called Moria. Threats ranged from the provocative indifference of those directly responsible (such as UNHCR, SYRIZA, and  local authorities), the apathy of parts of the local community, all the way to the expression of hate such as it was displayed by the deputy mayor Katzanos who was destroying the banners at the square, the gathering which was called by the mayor S. Galinos, the position taken by the former president of the Business Association Poulelli, and the beating of the refugees by the police.

On the chessboard of the wider socio-political scenario everyone has an active part to play. Having realized this fact we proceeded to the occupation of the local offices of SYRIZA intending to pressure and hold accountable one of the responsible actors complicit in this treaty. This is why through this struggle we abolished the distance between us, proving that charity is an illusion and solidarity is our weapon.

On our part, as refugees, we can only testify to these few people that they broke every border and made us feel part of this society.

To conclude, our demands are:

  • THE IMMEDIATE RELEASE OF HESAM SHAERI HESARI – THE IMPRISONED MEMBER OF THE PROTESTING REFUGEES
  • THE REMOVAL OF THE GEOGRAPHICAL RESTRICTIONS OF MOVEMENT FOR ALL THE PROTESTING REFUGEES IN ORDER TO PROCEED TO ATHENS AND GOVERNMENTAL GUARANTEE THAT NON OF THE PROTESTERS WILL BE DETAINED AND/OR  DEPORTED UPON ARRIVAL IN ATHENS
  • THE ACCOMMODATION OF EVERY PROTESTING REFUGEE UPON ARRIVAL IN ATHENS
    • NO CAMP IS AN ACCEPTABLE ACCOMMODATION
    • ACCOMMODATION MUST BE IN ATHENS
    • ACCOMMODATION MUST BE APPROPRIATE FOR HUMANE LIVING CONDITIONS

 

Refugees and Solidarity supporters

Protest

Tuesday 14/11 at 16:30

Protest at Moria detention center

for the kidnapping from the police

of the hunger striker

Hesam Shaeri Hesari

republished by: https://enoughisenough14.org/2017/11/12/refugeesgr-lesvos-hunger-striker-in-moria-detention-for-deportation/Hesam Shaeri Hesari

Έξω η ταμπέλα γράφει «ανθρωπισμός»

 

 

 

αναδημοσίευση από Το περιοδικό

Μια περιήγηση στον κόσμο των ΜΚΟ και της «διαχείρισης προσφυγικών πληθυσμών»

Μου άρεσε πάντοτε να χαζεύω απ’έξω τις βιτρίνες: εκκεντρικές διακοσμήσεις, παγωμένα βλέμματα ανθρώπινων ομοιωμάτων, η μόνιμη αμφιβολία στις κινήσεις του καταναλωτή και το ατέλειωτο πέρα-δώθε των εργαζομένων. Ομως, πίσω απ’ τα τζάμια η εικόνα είναι πάντοτε παραπειστική. Η φαντασμαγορία της βιτρίνας είναι φτιαγμένη για να ξεγελάει ακόμα και τον πελάτη που περνιέται υποψιασμένος. Αν δεν πιάσεις το εμπόρευμα με τα ίδια σου τα χέρια, ο μαγαζάτορας είναι ικανός να σου πουλήσει τα πιο δυσώδη φύκια του Σαρωνικού μέσα σε πολυτελές περιτύλιγμα από μεταξωτές κορδέλες.

Αφήνοντας πίσω τις επιφυλάξεις, είπα κάποια στιγμή να σταματήσω να κοιτάω σαν χάνος και να περάσω στα ενδότερα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις στον διευθυντή του καταστήματος (βιογραφικά, συνεντεύξεις κλπ), άνοιξε στο πέρασμά μου μια διπλή αυτόματη πόρτα. Απ’έξω έγραφε «Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων». Πάνω στη τζαμαρία τεράστια αυτοκόλλητα με φράσεις όπως «Weloverefugees» και λέξεις γεμάτες καλωσύνη και συμπόνοια στο συνάνθρωπο.

Όπως «Ανθρωπισμός». Στην άκρη μία πινακίδα με ενημέρωνε ότι ο χώρος παρακολουθείται (και χρηματοδοτείται) από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Την πρώτη μέρα της δουλειάς κατάλαβα πώς πρέπει να αναβαθμίσω το λεξιλόγιό μου, υιοθετώντας την αργκό των τεχνοκρατών της φιλανθρωπίας: εδώ στην καθομιλουμένη τα παιδιά είναι «φιλοξενούμενοι», ενώ στην πιο επίσημη γλώσσα ονομάζονται «ωφελούμενοι». Επίσης οι συνάδελφοι, οι προϊστάμενοι και τα αφεντικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, χωρίς ιεραρχίες και προστριβές. Τόσο ωραία που αυτοαποκαλούμαστε όλοι «συνεργάτες». Σύντομα έπαψε να μου προκαλεί εντύπωση η τυπολατρική επιμονή στον εξευγενισμένο λόγο, αφού κατάλαβα το νόημα πίσω από τις λέξεις. Τα πάντα εδώ μέσα καλύπτονται από ένα πέπλο υποκρισίας: όλα πρέπει να φαίνονται -και ν’ακούγονται- άψογα και επιμελημένα, όπως εκείνες οι οικογένειες στις τηλεοπτικές διαφημίσεις που παίρνουν χαμογελαστές το πρωινό τους σε τραπεζαρίες ολόφωτες από τον ανέφελο ουρανό.

Τη δεύτερη μέρα στο μαγαζί είχα μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Άρχισα να συνηθίζω στην υποκριτική λέγοντας στους ανήλικους μετανάστες ό,τι μου υπαγόρευαν οι «συνεργάτες» μου να λέω: τα πάντα εδώ γίνονται με γνώμονα το καλό σας, όλοι είμαστε ίσοι, εμείς εδώ δεν κάνουμε διακρίσεις κλπ. Ομως οι «φιλοξενούμενοι» είχαν αμείλικτες απορίες. «Αν δεν υπάρχουν διακρίσεις τότε γιατί κάποιοι παίρνουν τα χαρτιά να φύγουν σε άλλη χώρα κι άλλοι όχι; Γιατί κάποιοι αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες με δικαίωμα παραμονής στη χώρα ενώ άλλοι στερούνται ακόμα και τη στοιχειώδη προστασία; Κι αν, όπως λέτε εδώ, εσείς είστε οι καλοί κι οι άλλοι απ’έξω είναι οι κακοί, τότε γιατί δεν κάνετε κάτι για να διορθώσετε αυτές τις αδικίες;»

Τις επόμενες μέρες σταμάτησα να ενθαρρύνω την τόση ελευθεριότητα στην έκφραση, μιμούμενος τους γύρω μου, μόνο και μόνο για ν’αποφύγω τις δύσκολες ερωτήσεις. Αυτές στις οποίες δεν είχα τι να πω. Αυτές στις οποίες είχα τι να πω αλλά δεν έπρεπε να πω απολύτως τίποτα. Δεν ήταν άλλωστε αυτός ο ρόλος μου. Η σύμβασή μου δεν μου επέτρεπε να παρέχω τέτοιες πληροφορίες. Οι προϊστάμενοί μου θα δυσαρεστούνταν ιδιαίτερα αν μάθαιναν ότι ενσπείρονται «καινά δαιμόνια» στις δομές φιλοξενίας, ότι υποδαυλίζεται η δυσαρέσκεια των  φιλοξενούμενων προς τους οικοδεσπότες τους.

Μετά από εβδομάδες εργασίας σταμάτησα ακόμα και να έχω τύψεις για όλα αυτά, αφού συνειδητοποίησα ότι η αποσιώπηση «ευαίσθητων ζητημάτων» ήταν ο χρυσός κανόνας. Για τα πάντα. Παραδόξως σε αυτό εδώ το μαγαζί ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο. Για την ακρίβεια, οι ανήλικοι μετανάστες-ωφελούμενοι των προγραμμάτων στέγασης δεν έχουν σχεδόν ποτέ δίκιο: το δίκιο βρίσκεται παντού τριγύρω εκτός από αυτούς. Ποτέ άλλωστε δεν έφτασε η φωνή τους έξω από το μαγαζί. Ποτέ δεν κατάφεραν να αρθρώσουν το δικό τους λόγο για το πώς βιώνουν αυτή τη φιλοξενία, για το τι πραγματικά τους παρέχεται και τι τους λείπει, για το πόσο ανθρωπιστική είναι τελικά όλη αυτή η διαχείριση των αποκαλούμενων «μεταναστευτικών ροών». Κι όποτε έγινε αυτό, έγινε με τη «συνετή» διαμεσολάβηση ή τη νουθεσία κάποιων ενηλίκων: με το αρμόδιο επιστημονικό προσωπικό ή μέσω των επιτρόπων  της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Ετσι που να διασφαλίζεται ότι τίποτε δεν πρόκειται να ρίξει σκιές στην έξωθεν καλή μαρτυρία των υποκαταστημάτων του ανθρωπισμού.

Και μέσα; Μέσα οι μέρες μου περνούσαν με μπόλικη εργασιακή εκμετάλλευση κι ακόμα περισσότερες συνειδησιακές δοκιμασίες. Ωστόσο, τα πάντα παρέμεναν σκεπασμένα από το γνώριμο, πια, πέπλο της υποκρισίας. Οι πάντες ασκούνταν στην ευγενή τέχνη της προσποίησης. Από τη μια οι συνάδελφοί μου προσποιούνταν ότι οικειοθελώς παρείχαν απλήρωτες ώρες και μέρες εργασίας (ποιος να μιλήσει εδώ για απλήρωτες αργίες, βραδινά ωράρια και χαμένα ρεπό, όταν ήδη η σύμβαση εργασίας προϋποθέτει τη συναίνεση του εργαζόμενου στη «μη καταβολή δώρων και επιδομάτων»;). Κι από την άλλη οι προϊστάμενοί μου προσποιούνταν ότι δεν υπάρχουν παράπονα, ούτε από τους «ωφελούμενους» αλλά ούτε και από τους «συνεργάτες».

Σκεφτήκαμε έτσι κάποιοι «συνεργάτες» να κάνουμε μια μικρή διακοπή εργασιών. Να ανοίξουμε ένα λάκκο στο συμπαγές έδαφος της σιωπής και της συναίνεσης. Να σταματήσουμε να παίζουμε το παιχνίδι της υποκρισίας. Να αρχίσουμε να μιλάμε για κάποια απ’όσα μας ενοχλούσαν. Και πρώτα-πρώτα για την ακαταλληλότητα ημών των ιδίων να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της δουλειάς. Για την αδυναμία μας να αντεπεξέλθουμε στις στοιχειώδεις ανάγκες ή τις εύλογες επιθυμίες των «φιλοξενουμένων» χωρίς το απαραίτητο αριθμητικά αλλά και το επαρκές ποιοτικά προσωπικό. Για όλες τις ανεπάρκειες των «επιστημόνων» του μαγαζιού και για τις αδεξιότητες των προϊσταμένων μας. Για την κυρίαρχη στάση κατευνασμού των παραπόνων αντί για επίλυση προβλημάτων. Για τον «οπαδισμό», την αφόρητη έπαρση και την αλαζονεία των αμειβόμενων επαγγελματιών της αλληλεγγύης. Κι ακόμα περισσότερο αποφασίσαμε να μιλήσουμε για εκείνους τους πάντοτε αόρατους, ατσαλάκωτους, πετυχημένους καριερίστες, για τους εσαεί υψηλά ιστάμενους ανθρωπιστές και για το όνειδος του φιλανθρωπικού τους σωματείου. Εκείνο που προβάλλει στην ταμπέλα τη «στήριξη ευάλωτων πληθυσμών» αλλά έχει καταχωνιασμένο στο πατάρι τον κυνισμό του οικονομικού κόστους των «παρεχόμενων υπηρεσιών».

Εκείνη η μέρα ήταν από τις τελευταίες στο μαγαζί. Μάζεψα από την αποθήκη τα προσωπικά μου είδη και κατευθύνθηκα στην πόρτα της εξόδου. Μαζί μου πήραν τον ίδιο δρόμο όσοι είχαν προηγουμένως την ίδια περιέργεια να μάθουν τι κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης και κάτω από την ταμπέλα του «ανθρωπισμού». Σταθήκαμε μια στιγμή στο δρόμο και κοιταχτήκαμε. Καμιά απογοήτευση. Έμεινε μόνο η στυφότητα στο στόμα εκείνου που βουτάει το δάχτυλο να δοκιμάσει λίγη απ’την αλήθεια.

Κωστής Μαργιόλης – Αλλότρια, ΤΑ ΚΟΙΝΑ – 03/10/2017

Statement by hunder striker Arash Hampay

first published here

It is the 29th day of #KozhinHussein and #BahroozArash’s hunger strike in the prison of Moria. Today is my 28th day of hunger strike in Mytilini square. We are on hunger strike to protest the wide spread injustice being carried out in Europe against the ‘refugeless’ refugees.
I doubt you have made an effort to give a thought to the events that unfolded here two days ago when 200 riot police invaded Moria Camp at 6 o´clock in the morning. They targeted the people who did not have their ‘ausweiss’ for whatever reason. They targeted people who had been rejected in their intervews. They targeted people who they suspected of being involved in the demonstrations. These people were all arrested and sent to prison. I have heard that there are 18 African women among the people who were deported. They were all sent to the detention center. I do not know if you saw the pictures I posted a few days ago. I photographed some children who are victims of the war. They were only half dressed, dressed from the wait down. They did not look clean. They were working. They were picking up garbage from the ground. There was a child among them carrying a wheelbarrow in front of the staff from EURO-RELIEF. I photographed them and published them on my social media. My social media has 20000 members. I wonder if you saw them or not. Did you know that they deport dozens of refugees everyday? These refugees who are VICTIMS OF THE WAR. Refugees who have fled from dictatorships and dangerous living conditions. Refugees who have sought refuge from you. Refugees who are being deported in complete silence by the police and the UN. Refugees who are deported without care for the security of their lives back in their respective countries. You have no excuse not to know about this as I have very carefully posted about these atrocities every day. These posts have been shared amongst my 20000 followers. However, only a handfull of people have reacted. Less than one hundred people have reacted. For me this shows how indifferent society has become. This is dangerous. This shows a lack of conscienceness and a lack of general morality in society. A society that is declining more and more everyday, where it is becoming totally indifferent and ignorant towards the injustice, the violence, the war, the humiliation, and the immorality.
While I feel that the water and the energy crisis are indeed threatening the world; the decline in morale, the indefference and the immorality of society is threatening our society even more.
Am I bullshitting? Yes that is true, I am indeed bullshitting. I have not eaten anything for 28 days. We have expected your protection but you have left us alone in prison, in a place of torture. I am well, but do not believe in this lie. If I was well I would not write about this suffering. Instead of suffering I would talk abundantly about the beauty of Greece and the picturesque Greek Islands.
My statements are all similar. My screams and my complaints are all similar to each other. I repeatedly say them. It is so tiring for both you and for me.
I do not feel that the water crisis and the energy crisis are as dangerous as the moral, indifference and ignorance crisis of the world.
I won´t talk any more about those things today. I would like to share some beautiful events that have occured in the last two days while on this touristic, mythological and civilised island.
Kozhin Hussein and Bahrooz Arash are in a very bad condition right now. In fact, they are in a very dangerous condition. Those two people need your attention now. The least you can do is publish their photo and the news you hear about them. This is the least an ally can do. Do whatever you like, be with them or don’t, demonstrate you solidarity with them or don’t. In any event we will press on in our loneliness. We will continue our dance with death untill the day Bahrooz and Kozhin are free. You can free them, or you can send three more people to their death by your own hand. We believe that it is better to die while standing upright, than living on our knees.
I remember my mother. My pureminded mother who said goodbye to me with an ease of mind. She said “Go, they respect human rights there. I am sure the people and the state won´t hurt you. They won´t imprison you or torture you”. That time you were wrong my dear mother, my beloved angel

27-07-2017

Για το εφετείο της εκκένωσης του Ορφανοτροφείου

Αναδημοσίευση από provo.gr

Μια ιστορία για την Τούμπα του 2016

Η ιστορία ξεκινά με την κατάληψη του Ορφανοτροφείου τον Δεκέμβρη του 2015. Χιλιάδες μετανάστ(ρι)ες κηρύχθηκαν ξαφνικά παράνομοι και εγκλωβίστηκαν στον ελλαδικό χώρο. Μέσα σε λίγους μήνες εκτοπίστηκαν και από την Ειδομένη –έναν υπαίθριο και σχετικά ανεξέλεγκτο, με στοιχεία πρόχειρης αυτοδιαχείρισης, χώρο εγκατάστασης στα σύνορα– σε απομονωμένα και επιτηρούμενα καμπς και κέντρα κράτησης σε όλη τη χώρα.

Όσοι/ες πηγαίναμε τακτικά στην Ειδομένη από το καλοκαίρι του 2015, είδαμε τον χειμώνα του 2015-2016 να χτίζεται ένας φράχτης, είδαμε ανθρώπους να ζουν μέσα στη λάσπη και να ξυλοκοπούνται από την αστυνομία, να γεννάνε σε σκηνές, να καίνε ό,τι βρουν μπροστά τους για να ζεσταθούν, να μεταφέρονται άσκοπα από πόλη σε πόλη με λεωφορεία, να «πετάγονται» από καμπ σε καμπ, να τους σταματάνε στο πουθενά ώστε να καθυστερήσουν την έλευσή τους στα σύνορα. Ακόμη και αν τα κατάφερναν, τους γύριζαν στην Αθήνα, με αποτέλεσμα πολλοί/ές να πέφτουν θύματα εμπορίου ανθρώπων, ακόμα και οργάνων. Ο κατάλογος της κακοποίησης συνεχίζεται επί μακρόν και για πάντα, αφού η κατάσταση μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει. Συγκεκριμένα, οι μετανάστ(ρι)ες ξαναγίνονται αόρατοι, και η Ελλάδα, από αποκλειστικά κράτος-διακινητής, γίνεται σιγά σιγά και κράτος-εισπράκτορας κονδυλίων ανθρωπιστικής βοήθειας. Πλέον οι μετανάστ(ρι)ες σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε καμπς, φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης και τμήματα, όπου δολοφονούνται ή εξοντώνονται, ωθούνται αναγκαστικά στην παραίτηση ή τη στημένη παρανομία, αφού δεν έχουν καμία δυνατότητα να εγκατασταθούν, να μορφωθούν, να δουλέψουν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Ποιοι-ες είμαστε Μέσα σε αυτές τις συνθήκες κινητοποιήθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι στο πλευρό των μεταναστ(ρι)ών. Όχι έμμισθα, ούτε από οίκτο. Είμαστε λοιπόν κάποιοι/ες από αυτούς. Συναντηθήκαμε από διάφορα σημεία της πόλης και του κόσμου, άνθρωποι που χρόνια τώρα αγωνιζόμαστε στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και τις σχολές μας, άνθρωποι που συμμετέχουμε ενεργά στα κινήματα και στους κοινωνικούς αγώνες. Κοινή μας ανάγκη υπήρξε η δημιουργία ενός τόπου συνάντησης ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών, ενός συλλογικού χώρου, μακριά από την επιτήρηση και τη διαχείριση του κράτους, των θεσμών του και των ΜΚΟ, ενός χώρου που θα προτάσσει την ισοτιμία και την αυτοργάνωση. Πρόκειται για ένα κτίριο που είχε καταληφθεί για να στεγάσει μετανάστριες και μετανάστες, στο πλαίσιο της αλληλεγγύης προς ανθρώπους που υπόκεινται την καταπίεση και την περιθωριοποίηση επειδή είχαν την «ατυχία» να μην γεννηθούν στην κυρίαρχη (καθώς και κυριαρχική) Δύση, επειδή είχαν την «ατυχία» να βρίσκονται στην υποτιμημένη πλευρά ενός διπόλου που είναι δομημένο ιεραρχικά, ορίζοντας και διαχωρίζοντας τις αξίες ανθρώπινων ζωών σε ανώτερες και κατώτερες. Επειδή είχαν την «ατυχία» να υπάρχουν σε έναν κόσμο που επιβάλλει και αναπαράγει την ύπαρξη της καταπίεσης, διακρίνοντας τους ανθρώπους σε προνομιούχους και μη.

Ποιοι-ες γίναμε: δημιουργήθηκε έτσι λοιπόν μια συνέλευση που δεν αποτελούνταν μόνο από «προνομιούχους», ντόπιους και ευρωπαίες, που οι μεταφράσεις ήταν πολλές και οι διαφορετικές γλώσσες ακόμα περισσότερες, που αγωνιζόμασταν μαζί και όχι γι’ αυτές/αυτούς.

Από τη θεωρία στην πράξη Έτσι, κάναμε κατάληψη στο χώρο του πρώην ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» και φτιάξαμε μέσα σε αυτό με τα ίδια μας τα χέρια (ντόπιοι, ευρωπαίοι και μετανάστες) δωμάτια φιλοξενίας (για έως και 80 άτομα), κουζίνα, φαρμακείο, χώρο για τα παιδιά, καφενείο, κήπο, κάναμε τακτικές συναντήσεις με δικηγόρους που φρόντιζαν για τα χαρτιά των μεταναστ(ρι)ών, με τη στήριξη της γειτονιάς σε είδη πρώτης ανάγκης αλλά και τη συμμετοχή της. Ταυτόχρονα, κάναμε εκδηλώσεις με ομιλίες μέσα στην κατάληψη αλλά και έξω από αυτήν, σε πλατείες, καταλήψεις και φεστιβάλ, μιλώντας τόσο για το ίδιο το εγχείρημα όσο και για τα δικαιώματα των μεταναστ(ρι)ών για ελεύθερη μετακίνηση και χαρτιά. Προχωρήσαμε σε παρεμβάσεις ενάντια στην εκκένωση και την κατεδάφιση του κτιρίου, καλέσαμε έξω από στρατόπεδα συγκέντρωσης με αίτημα την απελευθέρωσή τους, διεκδικήσαμε έμπρακτα την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη και την εργασία, ομάδες ατόμων πήγαιναν συνέχεια στα καμπς και συμμετείχαμε ενεργά στα αντιφασιστικά καλέσματα. Όλα αυτά τα αποφασίζαμε και τα διεκπεραιώναμε όλες/οι μαζί, με εβδομαδιαίες συνελεύσεις σε όλες τις γλώσσες, ώστε όλοι/ες να μπορούν να συμμετέχουν. Δεν κάναμε διαχωρισμούς βάσει θρησκείας, ούτε χώρας προέλευσης, ούτε οικογενειακής κατάστασης. Επίσης, δεν αναγνωρίζαμε και δεν αναγνωρίζουμε το διαχωρισμό των μεταναστ(ρι)ών σε νόμιμους και παράνομους. Για εμάς, λοιπόν, αυτή η κατάληψη αποτέλεσε τον ζωτικό μας χώρο, καθώς και τον πρώτο ασφαλή χώρο για τους/τις μετανάστ(ρι)ες για περίπου οχτώ μήνες, και ήταν η απόδειξη ότι μπορούμε να ζούμε, να δουλεύουμε και να αγωνιζόμαστε μαζί.

Καταστολή, αλλά όχι αναστολή Στα τέλη Ιουλίου 2016, η αστυνομία «χτύπησε την πόρτα» του Ορφανοτροφείου με ΜΑΤ, φαγάνες και μπουλντόζες, προσήγαγε όποιους/ες βρήκε μέσα (εκτός από τις οικογένειες με μωρά και μικρά παιδιά, που δεν θα έγραφαν καλά στις κάμερες). Στη συνέχεια, άφησε την εργολαβία να ολοκληρώσει το έργο της Εκκλησίας, με την κατεδάφιση του κτιρίου. Τελικά, κατηγορίες για την κατάληψη αποδόθηκαν μόνο σε ντόπιους και ευρωπαίους, ενώ όσοι μετανάστες είχαν προσαχθεί οδηγήθηκαν σε καμπς έξω από τη Θεσσαλονίκη. Η συνεργασία που επιτυγχάνουν ο δήμος, η κυβέρνηση Συριζανέλ, η αστυνομία, το πανεπιστήμιο, τα μμε και η Εκκλησία στον τομέα της διαχείρισης και της καταστολής των μεταναστ(ρι)ών είναι εντυπωσιακή.

Βέβαια, από την πρώτη κιόλας μέρα δεχτήκαμε απειλές από το κατά τα άλλα «φιλάνθρωπο» παπαδαριό, για πολλούς λόγους: Γιατί η πλειοψηφία των μεταναστ(ρι)ών είναι μουσουλμάνοι. Γιατί ήταν εμφανείς στην τοπική ζωή και καθημερινότητα και όχι κοινωνικά αποκλεισμένοι, όπως θέλει το κράτος. Γιατί η Εκκλησία διεκδικεί το οικόπεδο, χωρίς το κτίριο, για να χτίσει «φιλανθρωπικό» μεγαθήριο για τα κέρδη της. Έτσι, μετά την χρόνια απραξία της, τελικά προχώρησε στην καταστροφή όχι μόνο ενός ιστορικού κτιρίου, αλλά και ενός εγχειρήματος, που με όλα του τα προβλήματα στάθηκε αλληλέγγυο και στο ύψος των περιστάσεων απέναντι στις πολιτικές των συμφερόντων που εξυψώνουν το κέρδος και υποβαθμίζουν τον άνθρωπο. Ένα κτίριο που κατάφερε να γίνει το σπίτι μας. Με αυτήν την κατεδάφιση χάθηκε ένας χώρος συνάντησης, γεμάτος ιστορίες και βιώματα, αποθήκες γεμάτες είδη πρώτης ανάγκης που είχαν συγκεντρωθεί και πολλά προσωπικά αντικείμενα, αλλά όχι η επιμονή μας. Κάποιοι συνέχισαν το ταξίδι τους, κάποιοι παρέμειναν ακόμα εδώ ψάχνοντας για δουλειά ή προετοιμάζοντας την επόμενή τους κίνηση. Αν δεν συνεχίζαμε, θα ήταν σαν να αρνιόμαστε το ίδιο το ένστικτο της ελευθερίας.

Τι έμεινε Φυσικά, μέχρι και σήμερα ο χώρος όπου στεγαζόταν η κατάληψη στέγης μεταναστ(ρι)ών Ορφανοτροφείο είναι γεμάτος μπάζα. Τελικώς δεν έγινε καμία αξιοποίηση του χώρου. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι η εκκένωση και η ταχύτητα με την οποία ξεκίνησε η διαδικασία κατεδάφισης δεν επαληθεύει τα λεγόμενα κράτους και Εκκλησίας για αξιοποίηση του χώρου για το κοινό συμφέρον, αλλά δηλώνει την πρόθεση να χτυπηθεί ένα «επικίνδυνο» εγχείρημα, ένα κέντρο αγώνα όπου ντόπιοι και μετανάστ(ρι)ες ζούσαν και πάλευαν μαζί.

Σήμερα η κατάσταση για τους μετανάστ(ρι)ες δεν έχει αλλάξει. Οι πνιγμοί έχουν γίνει συνήθεια, τα παιδιά των μεταναστ(ρι)ών στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν πηγαίνουν σχολείο, και τα καμπς «αναβαθμίζονται» για να στοιβάξουν και άλλες/ους, περιθωριοποιώντας τους μακριά από τη ζωή της πόλης. Κόσμος συνεχίζει να απελαύνεται μαζικά στην «ασφαλή» Τουρκία με βάση το σύμφωνο ΕΕ-Τουρκίας. Τα 70 στα 100 ευρώ που αντιστοιχούν σε κάθε μόνιμα εγκατεστημένο αιτούντα άσυλο δεν ξέρουμε πού πήγαν.

Ως μετανάστ(ρι)ες μετά την εκκένωση οδηγηθήκαμε σε καμπς εκτός πόλης, και ανεξάρτητα από την επιλογή μας να γυρίσουμε στο κέντρο της πόλης και να ενωθούμε με τους υπόλοιπους/ες στον αγώνα κατά της καταστολής, φάνηκε ξεκάθαρα η πολιτική διαχείριση, της απομόνωσης και της διάσπασης, που ακολουθεί το κράτος. Ως αλληλέγγυες/οι αντιμετωπίζουμε μεγάλες ποινές φυλάκισης και υπέρογκα ποσά σε δικαστικά έξοδα. Οι σχέσεις μας όμως δυναμώνουν και θα μας συνδέει πάντα η αλληλεγγύη και η ανάγκη για αξιοπρεπή ζωή. Μοιραζόμαστε όσα έχουμε και αγωνιζόμαστε μαζί για όσα μας ανήκουν, ενάντια στις αιτίες που γεννούν την υποτίμηση των ζωών μας. Σίγουρα επιβεβαιώσαμε το πιο σημαντικό: ότι τα εγχειρήματα αυτοοργάνωσης των μεταναστ(ρι)ών, η έμπρακτη αλληλεγγύη στους/στις χωρίς χαρτιά και οι κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών είναι και παραμένουν η μεγαλύτερη απειλή για το κράτος και τα τσιράκια του.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ/ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ, ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ, ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΠΟΙΝΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟΥ

 

*(αναβολή από 26/5) Δευτέρα 29 Μάη, 7 μμ: Συγκέντρωση – Εκδήλωση, Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας

Τετάρτη 31 Μάη, 9 πμ: Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Πρώην συνέλευση κατάληψης στέγης μεταναστ(ρι)ών Ορφανοτροφείο

Ακολουθούν φωτογραφίες από τις αφισοκολλήσεις καθώς και από την πολυπόθητη “αξιοποίηση” του οικοπέδου από την εκκλησία και τον Ανθιμο.

Καταγγελία για τις ιατρικές αυθαιρεσίες κατά τη νοσηλεία του Mohamed A.

Ο Mohamed A. κάνει απεργία πείνας από τις 13/12, με αίτημα την ακύρωση της απόφασης απέλασής του και κατά συνέπεια παύση της διοικητικής του κράτησης και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου, καθώς διώκεται από το στρατιωτικό καθεστώς της Αιγύπτου  για δημοσιοποίηση βίντεο με δολοφονίες οπαδών του καθεστώτος Μόρσι.

Αρχικά έγιναν 3 προσπάθειες να εισαχθεί στο νοσοκομείο, αλλά δεν κρινόταν επαρκής λόγος η απεργία πείνας, παρότι με βάση την ιατρική δεοντολογία, αν ένας ασθενής αιτιάται αδυναμία και καταβολή δεν μπορεί ένα νοσηλευτικό ίδρυμα να μην ανταποκρίνεται.

Τελικά  έπρεπε να φτάσει στην 32η ημέρα απεργίας για να κριθεί αναγκαία η νοσηλεία του στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης λόγω της επιδείνωσης της υγείας του.

Η μη εισαγωγή του Mohamed A.  στο νοσοκομείο τον πρώτο καιρό, ήταν μόνο η αρχή ενός κύκλου ιατρικών αυθαιρεσιών και μεθοδευμένης κατάχρησης εξουσίας.

Από την  πρώτη κιόλας μέρα που ο απεργός εισήλθε στο νοσοκομείο, άρχισε να διαφαίνεται η στάση κάποιων εκ των γιατρών και των μπάτσων οι οποίοι είτε με το καλό- με το προσωπείο του ενδιαφέροντος-είτε με το κακό- μέσω του φόβου και του εκβιασμού για εξιτήριο- πίεζαν τον Mohamed να σταματήσει την απεργία πείνας. Η απειλή του εξιτηρίου, “νομιμοποιήθηκε” βασιζόμενη σε μια σκόπιμη  ερμηνεία του νόμου, που αναφέρεται σε παρακολούθηση απεργών πείνας, χωρίς να διευκρινίζεται αν αυτή θα είναι εντός ή εκτός νοσοκομείου.

Κεντρικό ρόλο σ’όλο αυτο είχε η διευθύντρια της Α’ παθολογικής κλινικής Μ. Κουρόγλου η οποία ήταν η υπεύθυνη γιατρός για τη νοσηλεία του απεργού εκείνο το διάστημα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από αυτήν δίνονταν οι εντολές για τη χορήγηση ή μη του ορού, από αυτήν καθορίζονταν οι εξετάσεις που θα γίνονταν, και το σημαντικότερο, από αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση ή μη της νοσηλείας. Η Κουρόγλου εκμεταλλεύτηκε στο έπακρον την εξουσία αυτή, επί μία βδομάδα απειλούσε καθημερινά ότι θα έδινε εξιτήριο, επιβαρύνοντας τον απεργό πείνας με άγχος και πίεση, καθώς το εξιτήριο σήμαινε και απέλαση στην περίπτωση του-κάτι που αποπειράθηκε και στις 13/1 παρά την κατάσαση του Mohamed-.

Ταυτόχρονα η Κουρόγλου αρνιόταν πεισματικά να παραδώσει τα αντίγραφα των ιατρικών εγγράφων που ζητούσε ο Mohamed, κάτι που πέρα από αντιδεοντολογικό ήταν και άκρως εκδικητικό σαν στάση, καθώς τα έγγραφα αυτά ήταν απαραίτητα και για το δικαστήριο που θα έκρινε την άρση κράτησης του, αλλά και για την νέα αίτηση ασύλου του.
Τελικά, μετά από πιέσεις  του κινήματος αλληλεγγύης στο Mohamed, των σωματείων, και κάποιων γιατρών που πήραν σαφή θέση υπέρ του απεργού, η Κουρόγλου  διαβεβαίωσε, ότι ο απεργός θα νοσηλευτεί στο νοσοκομείο για όσο διαρκέσει η απεργία πείνας.

Όμως, το μεσημέρι της  Δευτέρας (23/1), παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις της, εξέδωσε ξαφνικά εξιτήριο στο Mohamed  το οποίο  συνυπέγραψαν οι συνάδελφοι της Φ. Παπαλυσάνδρου, και  ο Ε. Ζιώγας . Το εξιτήριο πέρα απο σαθρό, προσπαθεί να αποπολιτικοποιήσει την απεργία πείνας, αναγράφοντας στα αίτια “προσωπικοί λόγοι”. Αυτό φαίνεται και στο αίτιο εισαγωγής “διαταραχή ηλεκτρολυτών”, που αφού “αποκαταστάθηκε” δεν χρήζει πλέον λόγο νοσηλείας. Παρόλα αυτά βάσει της ιατρικής δεοντολογίας, ένας απεργός πείνας πρέπει να υποβάλλεται σε συγκεκριμένες εξετάσεις και κατά την εισαγωγή του και πριν την έκδοση εξιτηρίου.

Κάποιες από αυτές είναι: βιοχημικές εξετάσεις, εξέταση της κλινικής εικόνας δηλαδή σφύξεις, αρτηριακή πίεση, απώλεια βάρους, αίσθημα ζάλης και αδυναμία, αλλά και ηλεκτροκαρδιογράφημα. Στην περίπτωση του Μohamed δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω, οι εξετάσεις ήταν μισές και ο εργαστηριακός έλεγχος πλημμελής. Η μη καταγραφή απώλειας βάρους ειδικά, αποτελεί σοβαρή έλλειψη. Ακόμα και με καλές εργαστηριακές εξετάσεις, η απώλεια βάρους ενός απεργού πείνας είναι κομβική, αφού όταν είναι πάνω από 15% της ολικής μυικής μάζας σώματος μπορεί να αποβεί επικίνδυνη και  μοιραία ακόμα και για τη ζωή του απεργού, εφόσον παράλληλα συντελείται και απώλεια μάζας από τον καρδιακό μυ, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει ανακοπή και αιφνίδιο θάνατο. Αφού  οδήγησαν τον Mohamed στα κρατητήρια της ΓΑΔ Λέσβου-παρότι βρισκόταν στην 42η μέρα απεργίας πείνας, το βράδυ της ίδιας ημέρας χρειάστηκε να εισαχθεί εκ νέου στο νοσοκομείο ύστερα απο έντονη δυσφορία που ένιωσε αλλά και ύστερα απο αίτημα του δικηγόρου αλλα και πιέσεις που ασκήθηκαν απο τους/τις αλληληλέγγυους/ες.

Τα γεγονότα αυτά αλλά και η  γενικότερη διαχείριση από την Κουρόγλου, καταχραζόμενη την εξουσία της ταυτίζεται με την κυρίαρχη πολιτική η οποία διαχωρίζει υποκείμενα σε σώματα που έχουν και σώματα που δεν έχουν σημασία. Για εμάς η Κουρόγλου και όσοι/ες συνυπέγραψαν το εξιτήριο έχουν πολιτική ευθύνη.

Από την πλευρά μας, ξεκαθαρίζουμε ότι δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε όλες αυτές τις αυθαιρεσίες που γίνονται εις βάρος του Mohamed A.

Ταυτόχρονα, καλούμε κάθε γιατρό, κάθε ιατρικό σύλλογο και φορέα, να πάρει θέση, απέναντι σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις και αυθαιρεσίες που καταστρατηγούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος, αλλά και απέναντι σε όποιο/α γιατρό έθεσε σε κίνδυνο την υγεία του Mohamed A.

Συνέλευση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Mohamed A.

Ανακοίνωση από τα κατειλημμένα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ

Για την άρση των συρματοπλεγμάτων της εξουσίας.

     Η μεγάλη μεταναστευτική κίνηση , η οποία συντελέστηκε τον προηγούμενο χρόνο ανέδειξε με τον πιο σαφή τρόπο την ολοκληρωτική οχύρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ελληνικού Κράτους, σηματοδότησε, δηλαδή ,την απαρχή ενός νέου κύκλου επιθετικών αντι-μεταναστευτικών πολιτικών με χαρακτηριστική την ντροπιαστική για την ανθρώπινη υπόσταση ευρωτουρκική συμφωνία. Πλέον στην εντεινόμενη κατάσταση εξαίρεσης που βιώνουν οι μετανάστες και οι μετανάστριες ήρθε να προστεθεί η «παρανομοποίηση» της ύπαρξης  μέσω επίπλαστων διαχωρισμών «πρόσφυγας»-«μετανάστης-ια», η εγκαθίδρυση νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης, η αύξηση της διασυνοριακής καταστολής, η συνεχής στρατιωτιοτικοποίηση των συνόρων και οι μαζικές απελάσεις. Στην απέλπιδα προσπάθειά της η κυβερνητική εξουσία παρουσιάζει μία κατάσταση ομαλότητας για τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, η οποία βέβαια καταρρέει την επόμενη στιγμή μέσα από τις εικόνες αίσχους των κέντρων κράτησης.

   Σε όλη αυτή τη συνθήκη, που άπειροι άνθρωποι εξοντώνονται ηθικά και σωματικά, καταλήγοντας έγκλειστοι σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ,ζώντας κάτω απ’ το χιόνι πολλές φορές, ο Μοχάμεντ Α., αποφασίζει να προβεί σε έναν αγώνα -με όπλο το ίδιο του το σώμα- διεκδικώντας τα αυτονόητα. Ανάμεσα στα αιτήματα του είναι η παύση της διοικητικής κράτησης του και   απώτερος του  σκοπός είναι η λήψη ασύλου (μετά από 2 απορρίψεις αιτημάτων του), καθώς στην Αίγυπτο κινδυνεύει η ζωή του από το καθεστώς Σίσι.

 Ο Mohamed παρά την στήριξη αλληλέγγυων, και κάποιων ελάχιστων βοηθητικών γιατρών, έχει ταλαιπωρηθεί τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά γιατί  όντας στην 39η μέρα απεργίας πείνας, είναι ακόμα πιο ευάλωτος στις πιέσεις είτε των μπάτσων, που μεθοδεύουν την παύση της νοσηλείας του- με σκοπό την απέλαση του εν τέλει-, είτε της διευθύντριας της παθολογικής κλινικής που αρνείται να δώσει τις τιμές των εξετάσεων του. Όλοι οι παραπάνω εργάζονται μαζί προσπαθώντας να κάμψουν τις αντιστάσεις του προκειμένου να σταματήσει την απεργία πείνας.

Ούτως ειπείν, η σημερινή κατάληψη των κομματικών γραφείων του κυβερνώντος κόμματος αποτελεί την ελάχιστη κίνηση αλληλεγγύης τόσο στον αγώνα του μετανάστη απεργού πείνας Mohamed A. , όσο και ευρύτερα σε κάθε μετανάστη και μετανάστρια όπου βλέπει στον εαυτό του/της τις επιπτώσεις του βραχίωνα θανατοπολιτικής όπου έχει αναπτύξει η Ευρώπη-Φρούριο και η Ελλάδα-Φυλακή. Μέσα σε αυτό το  κλίμα κοινωνικής ανάθεσης και γενικευμένης απάθειας , το οποίο επέφερε εκ νέου η κυβέρνηση με τις συνεχείς αναφορές περί «μη ύπαρξης εναλλακτικής», τις εκκενώσεις των καταλήψεων στέγης, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, τις ακροδεξιές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, τις υπερθεαματικές φωτογραφίσεις με φασιστικά κόμματα, αναδύεται η πραγματικότητα της κρατικής βαρβαρότητας, η οποία είναι αμείλικτη και αυτή ακριβώς καλούμαστε να αμφισβητήσουμε ριζικά και να αντιπαλέψουμε. Εν τέλει, ενόσω οι κυρίαρχοι επιτείνουν στο όνομα του ρεαλισμού, την απελπισία, την μισαλλοδοξία και το ρατσισμό, εμείς δεν θα πάψουμε ποτέ να προτάσσουμε «έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους».

          

Άμεση άρση της κράτησής του του Mohamed A.

Συνέχιση της νοσηλείας του καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας

Άμεση παράδοση των ιατρικών του εγγράφων

Ικανοποίηση όλων των αιτημάτων του

Άμεση παύση όλων των απελάσεων


Συνέλευση αλληλεγγύης στον
MohamedA.

A letter from the hunger striker Mohamed A. (03.01.17)

Translation through insurrectionnewsworldwide.com

When the heart becomes silent within the cage of the thorax, the entire body ceases its function. The pain might govern the heart but the true spirit lies in not giving up in time…

Heartbeats of pain in a prison cage

You shouldn’t care about what you might hold in your hands today because tomorrow you might lose it. One day you might find yourself in my place, you might be the visitor in my country. When that day comes I will be better than this! Don’t overestimate your power today, because tomorrow you might be in a hospital and I could be the one who donates blood. Generosity is in how I behave…

Do you think I could get convicted for speaking of justice and for all I feel for the suffering of the people around me? If people are found guilty for speaking of justice, for empowering the weak, for fighting against injustice and saying NO, then I accept the punishment. I would rather die an honest, courageous and decent man, telling the truth, than to live a life without honour and dignity, being a hypocrite. Even if I possessed half of the treasures of this entire world, that would mean nothing because you can’t buy these things with money. This is humanity. Not judging people by colour or religion. We are all equal here. If I am being punished for being human, then this is the purpose of torture: a life without honour, decency, justice. A life where the cowards reign. Oh my God! How brutal is this punishment of conscience…

I am full of strength and I am not forcing you to respect me because, at this time, my strength is fear. Now I am not using my strength because I am trying to understand what you are made of and to not be influenced by it. Because I am like gold: even if you melt it, it is still gold. I won’t change. You will not be able to decrease my potential and strength. Even if you don’t improve your behavior towards me I will not try to confront you, I will not become like you. I will remain as I am and nobody will stop me from speaking of justice.

Here, in this society many people feel what I mean to say because they are full of emotions, they have the ability to understand others and know the meaning of truth. They understand how good it feels to spread love among all religions. How beautiful it is to live in a society that does not know lies or hatred and only wishes for love and peace.

I will defend justice and equality and I will fight against injustice. I will support those who were treated unfairly. I will feel the pain of others even that costs my own lie. No, to a life without equality!

I will be the pen which spews the ink of justice so that the ones who suffered injustice would win and injustice would be demolished.

Questions:
Where are those who say they defend human rights? Are those just words and do not exist in reality? Are you looking for an answer? Sorry, there is no answer.
This is not the whole story. This was just an introduction. Twenty-two days without food, I have no more strength. I want to speak to you about racism and the ethos of some people. I want to tell you what happened in Egypt. To speak to you about everything…

Thank you

 

Κάλεσμα στη δίκη της Σάναα Τάλεμπ

Ποιος φοβάται τη Σάναα Τάλεμπ;;;

η δίκη της Τάλεμπ και η νέα συνθήκη στα κέντρα κράτησης

Η Σάναα Τάλεμπ δικάζεται την Τρίτη 18 Οκτώβρη. Την κατηγορούν γιατί αντιστάθηκε στην προσπάθεια βίαιης απέλασής της τον Νοέμβρη του 2015. Εκείνη την περίοδο, οι μπάτσοι είχαν προσπαθήσει να επαναφέρουν την τακτική των βίαιων απελάσεων των κρατουμένων στο Κέντρο Κράτησης γυναικών Ελληνικού. Αρχικά, οι ανθρωποφύλακες προσπάθησαν να ξεγελάσουν τη Σάναα λέγοντάς της ότι θα την αφήσουν ελεύθερη και , αντί να την αφήσουν, την πήγαν στο αεροδρόμιο για να την στείλουν πακέτο πίσω στο Μαρόκο. Την τραμπούκισαν, την απείλησαν, αλλά η Σάναα δεν υποχώρησε. Αν και κρατήθηκε εκδικητικά για άλλους έξι μήνες, δεν έπαψε να αγωνίζεται· έκανε αποχή συσσιτίου, έκανε απεργίες πείνας, έκανε αντίσταση με κάθε τρόπο. Το είχε δηλώσει άλλωστε: «καλύτερα να πεθάνω, παρά να γυρίσω πίσω στο Μαρόκο…». Οι συγκρατούμενές της ήταν δίπλα της, αγωνιζόμενες όλες μαζί για ελευθερία και αξιοπρέπεια, ζώντας σε άθλιες συνθήκες και στερούμενες ακόμη και τα βασικά. Τελικά, η Τάλεμπ απελευθερώθηκε χάρη στο δικό της σκληρό αγώνα και στην αλληλεγγύη συντροφισσών και συντρόφων από όλη τη χώρα. Εκκρεμεί, όμως , η δίκη της…

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της αριστεράς του κράτους και του κεφαλαίου συνεχίζει να κοροϊδεύει τους μετανάστες. Ο νόμος που ψήφισε και θεωρητικά καθορίζει ως μέγιστο όριο φυλάκισης των «χωρίς χαρτιά» στους τρεις μήνες, είναι μία ακόμα από τις μνημειώδεις απάτες της. Αυτοί οι τρεις μήνες, όμως,δεν μετράνε από την πρώτη μέρα κράτησης. Μεσολαβεί μια πολύμηνη γραφειοκρατική διαδικασία που ονομάζεται “καταγραφή του αιτήματος ασύλου”. Φυσικά, αυτό το χρονικό διάστημα – που μπορεί να ξεπεράσει τους έξι μήνες – , οι μετανάστριες τον περνάνε σε κάποιο μπουντρούμι, μην έχοντας καμία ιδέα σχετικά με το πότε θα απελευθερωθούν.

Τη σκλήρυνση της στάσης των ΣΥΡΙΖΑίων την βλέπουμε και στο Κέντρο Κράτησης του Ελληνικού. Μετά από δυο χρόνια, απαγόρευσαν στα μέλη της συλλογικότητάς μας να επισκέπτονται τις κρατούμενες μετανάστριες και να επικοινωνούν μαζί τους. Σκοπός του κράτους είναι να κάμψει τη θέληση των έγκλειστων μεταναστριών για αγώνες και να τις καταστήσει πάλι α ό ρ α τ ε ς . Οι αλληλέγγυες και οι αλληλέγγυοι, όμως, δεν έχουν σκοπό να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μαζί με τις μετανάστριες μέχρι να κλείσει και το τελευταίο Κέντρο Κράτησης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΑΝΑΑ ΤΑΛΕΜΠ

ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΧΑΡΤΙΑ, ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΦΩΤΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

ΤΡΙΤΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΗ 9:00

ΚΤΙΡΙΟ 2 ΑΙΘΟΥΣΑ 1

Αλληλέγγυες – αλληλέγγυοι κρατουμένων στα Νότια

Μετά και την εκδίκαση της υπόθεσης, η Sanaa Taleb κρίθηκε αθώα και αφέθηκε ελεύθερη!

Διαδήλωση προσφύγων και μεταναστών στο λιμάνι της Μυτιλήνης

4

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Το βράδυ της Παρασκευής (9/9) πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις μεταξύ μεταναστών και μπάτσων στο κέντρο κράτησης στη Μόρια. Αυτό συνέβη, αρχικά, επειδή 500 άτομα αφέθηκαν χωρίς φαγητό. Αργότερα, κυκλοφόρησε μια φήμη μεταξύ των ανθρώπων στη Μόρια ότι 8 μετανάστες βρέθηκαν νεκροί σε κοντέϊνερ μέσα στο λιμάνι της Μυτιλήνης, όμως παρά το έντονο ενδιαφέρον από μεγάλη μερίδα του κόσμου οι μπάτσοι αρνήθηκαν επανελλημένως να ανταντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με το θέμα. Τότε άρχισαν ξανά οι συγκρούσεις στο κέντρο κράτησης. Την επόμενη μέρα, Σάββατο (10/9), μετανάστες διάφορων εθνικοτήτων οργάνωσαν διαδήλωση στο λιμάνι της Μυτιλήνης με την στήριξη της κουζίνας No Border της Λέσβου. Περίπου 200 άνθρωποι φώναξαν συνθήματα και διαδήλωσαν ειρηνικά. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη δήλωση του θυμού τους για τις συνθήκες που επικρατούν στη Μόρια και στο νησί της Λέσβου γενικότερα, με κάποιους μετανάστες να φτάνουν στο σημείο να αποπειρώνται να πηδήσουν το φράχτη του λιμανιού και να πετάξουν πέτρες στους μπάτσους. Ήταν, κυριολεκτικά, μία κραυγή για ελευθερία. Πολλοί τουρίστες παρακολουθούσαν τραβώντας φωτογραφίες και μερικοί απ’ αυτούς συμμετείχαν στη διαδήλωση. Στο τέλος, η κουζίνα No Border διένειμε φαγητό και νερό σε όλους τους παρεβρισκόμενους μετανάστες

Απαιτούμε

ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ

 

https://noborderkitchenlesvos.noblogs.org/

 

2

Αντιμεταναστευτικές δυστοπίες. Το περίφημο παράδειγμα της Μυτιλήνης

Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

Υδάτινα σύνορα με Τουρκία. Ανατολικές ακτές, Εφταλού, Συκαμνιά. Κάτω τρίτος – κάπου ανάμεσα στα χωράφια… Ονόματα ασήμαντα, που εύκολα θα ξεχαστούν, ακόμα κι αν καταγράφηκαν πρόσκαιρα από τις κάμερες των διεθνών μήντια, όταν αυτά, παίρνοντας στο κατόπι αστέρες του χόλιγουντ, προσγειώνονταν στην «καρδιά της προσφυγικής κρίσης»…

Μερικοί τόνοι σωσίβια, δεκάδες ναυαγισμένα δουλεμπορικά καΐκια, άλλα τόσα κορμιά πρόχειρα παραχωμένα στη μέση του πουθενά, μακριά από τα πολλά βλέμματα, βυθισμένα στην εκκωφαντική σιωπή τους.

Ακολουθήσαμε τα χνάρια μιας νοητής διαδρομής από ακτές σε στρατόπεδα κράτησης κι από χωράφια σε «μη τόπους» ταφής, με ένα σφίξιμο στο στομάχι. Και με την απορία για το πόση συμπύκνωση βαρβαρότητας, απαξίωσης και χυδαιότητας απέναντι στην ίδια τη ζωή, πόση εκμετάλλευση και απάθεια μπορεί να αντέξει ένα κομμάτι γης στο βόρειο αιγαίο.

Το περίφημο «παράδειγμα της Μυτιλήνης» – μια μακάβρια διαδρομή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Θα την έλεγες και ανακύκλωση, ανακύκλωση φτηνών και αναλώσιμων υλικών…

4 χρόνια ή 48 μήνες ή 208 βδομάδες ή 1.460 μέρες ή 35.040 ώρες

hambastegi-1

Ο mazhar iqbal, μετανάστης (εργάτης) από το πακιστάν, ένας από τους 65 κατηγορούμενους για την εξέγερση στην αμυγδαλέζα το 2013, βρίσκεται ακόμα κρατούμενος στο κέντρο κράτησης στην κόρινθο.

Συλλαμβάνεται χωρίς χαρτιά τον ιούλιο του 2012 στη λάρισα, όπου έμενε και δούλευε για αρκετά χρόνια.

Από τότε δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα ελεύθερος.

Τον αύγουστο του 2013, στο κέντρο κράτησης της αμυγδαλέζας όπου ήταν έγκλειστος, ξεσπά εξέγερση. Μαζί με άλλους 64 συγκρατούμενούς του διώκεται ποινικά και προφυλακίζεται στον κορυδαλλό. Όλοι αθωώνονται στη δίκη που ακολουθεί το δεκέμβρη του 2014 και αφήνονται ελεύθεροι, εκτός από τον mazhar που οδηγείται πάλι πίσω στον κορυδαλλό για να εκτίσει περαιτέρω ποινή φυλάκισης 1 έτους για παράνομη είσοδο στην χώρα, με βάση καταδικαστική απόφαση που είχε εκδοθεί ερήμην του το 2012.

Συνολικά, ο  mazharέχει κρατηθεί διοικητικά για έναν χρόνο στην αμυγδαλέζα (ιούλιος 2012 – αύγουστος 2013), έχει προφυλακιστεί στον κορυδαλλό περιμένοντας τη δίκη για την εξέγερση για άλλους 17 μήνες (αυγ. 2013 – δεκ. 2014), ακολούθως έχει φυλακιστεί άλλον έναν χρόνο εκεί εκτίωντας παλιότερη ποινή (ιαν. 2015 – δεκ. 2015), και συνεχίζει μέχρι σήμερα να κρατείται, διοικητικά και πάλι,  στο κέντρο κράτησης κορίνθου, αφού έκανε πρώτα ένα μικρό πέρασμα 2 μηνών από την αμυγδαλέζα.

Συμπληρώνει 4 χρόνια συνεχόμενου εγκλεισμού.

Οι αντιρρήσεις στη διοικητική κράτησή του απορρίπτονται από τη διεύθυνση αλλοδαπών κατ’ εξακολούθηση.

Το ελληνικό κράτος και τα όργανά του, μπάτσοι και δικαστές, εξάντλησαν πάνω του όλη τους τη βία, το ρατσισμό και την εκδικητικότητα.

Ο mazhar όμως δεν έχει παραιτηθεί.

Παρά το ότι έχει περάσει τα τέσσερα τελευταία χρόνια έγκλειστος, παρά την απελπισία που τον κατακλύζει τις μέρες και τις νύχτες εκείνες που το κελί του φαντάζει ο μοναδικός του ορίζοντας, συνεχίζει να στέκεται όρθιος και αξιοπρεπής και να παλεύει για τη ζωή και την ελευθερία του.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ MAZHAR IQBAL

αθήνα 14.6.2016

hambastegi

Aλληλεγγύη στη Sanaa Taleb

Η Sanaa Taleb,μετανάστρια από το Μαρόκο και πρώην κρατούμενη στο κέντρο κράτησης γυναικών του Ελληνικού
κέρδισε την ελευθερία της στις 27 απρίλη, μετά από ένα χρόνο αγώνα.
Στις 31/5 δικάζεται γιατί αντιστάθηκε στη βίαιη απέλασή της.
Θα είμαστε εκεί να τη στηρίξουμε και έξω από το κέντρο κράτησης.
Δε ξεχνάμε τις υπόλοιπες γυναίκες μέσα στο Ελληνικό, που παραμένουν έγκλειστες.
Δε ξεχνάμε όλες τις μετανάστριες και όλους τους μετανάστες που βρίσκονται υπό καθεστώς παρανομοποίησης, μέσα και έξω από τα κέντρα κράτησης.

γυναικεία φεμινιστική ομάδα
μπεφλόνα

Πατρίδες από Νάυλον

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Βαλένθια, Ισπανία: Περαστικοί σταματούν τη διαδρομή τους στο κέντρο της πόλης, προσπαθώντας να καταλάβουν σε τι αφορούν οι εργασίες που γίνονται στην ιστορική περιοχή. Η νύχτα πέφτει και αποκαλύπτεται ένα ιδιαίτερο art installation, η εξέλιξη του οποίου θα τους ξαφνιάσει.

Εμπνευσμένο από τη φράση του ποιητή Mario Benedetti “Πατρίδες από νάιλον, σιχαίνομαι τους εθνικούς σας ύμνους, όπως και τις σημαίες σας”.

Πέθανε, αυτή είναι η λύση!

Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης


ΥΓ: Για ελληνικούς υπότιτλους πατήστε CC->Ελληνικά.
Το αρχικό βίντεο βρέθηκε εδώ.

Παρεμβάσεις στην Ημερίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ (Μυτιλήνη)

2

αναδημοσίευση από Athens Indymedia

Το λεσβιακό καρναβάλι ξεκίνησε…

Ενώ τα ναυάγια στο αιγαίο συνεχίζονται μετρώντας εκατοντάδες νεκρούς. Ενώ οι νατοϊκές δυνάμεις αναπτύσσονται στην περιοχή αποκαλύπτοντας και στον τελευταίο δύσπιστο τον ολοκληρωτικό πόλεμο που έχει κηρύξει η δύση στους μετανάστες. Ενώ όσοι και όσες καταφέρνουν να περάσουν συνεχίζουν εξαθλιωμένοι-ες μία πορεία προς το άγνωστο, καθώς κανένας και καμία τους δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το που ακριβώς θα καταλήξει, στη μυτιλήνη διοργανώθηκε ημερίδα καρνάβαλος για την «προσφυγική κρίση».

Πιο συγκεκριμένα το Σάββατο 13 φλεβάρη στην ημερίδα που διοργάνωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων στη Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής συγκεντρώθηκαν στελέχη αυτού του κόσμου που εφαρμόζει τις θανατοπολιτικές της ευρώπης-ελλάδας φρούριο. Ήρθαν για να μοιραστούν μεταξύ τους αλλά και στο φιλοθεάμων κοινό τους, τα τρομερά επιτεύγματά τους. Αυτά που οδήγησαν τον τελευταίο μόνο χρόνο στο αιγαίο περί τα 1000 άτομα στο θάνατο, εκατοντάδες χιλιάδες στην εξαθλίωση και δεκάδες σημεία στην ελλάδα, μεταξύ των οποίων και η λέσβος, σε τόπους εξαθλίωσης και κανιβαλισμού. Προεξέχων βρέθηκε ο υφυπουργός Μεταναστευτική Πολιτικής Γ. Μουζάλας ως πολιτικός προϊστάμενος για να περιγράψει τις τεράστιες «επιτυχίες» του προηγούμενου αυτού διαστήματος αλλά και για να ρίξει τις ευθύνες για ακόμα μία φορά στην τουρκία και στην ευρώπη για τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές που η ελλάδα εφαρμόζει. Ο υπουργός που στις μέρες του πολλαπλασιάζονται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, κλείνουν τα σύνορα και προστίθεται ακόμα ένας επίπλαστος διαχωρισμός μεταξύ μεταναστών και προσφύγων, για να ορίσει το δικαίωμα στο όνειρο για μία αξιοπρεπέστερη ζωή. Αν και δε βρέθηκαν τελικά κοντά μας, τα μηνύματά τους στείλανε επίσης ο Ν. Τόσκας που ως υπουργός Προ.Πο έχει συμβάλει τα μέγιστα στην πλήρη επαναλειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες αλλά και στην επανεκκίνηση των βίαιων απελάσεων αλλά και ο Θ. Δρίτσας που ως υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής φρόντισε να υπενθυμίσει στο ντόπιο και στο εφοπλιστικό κεφάλαιο τις χρυσές ευκαιρίες που δημιουργεί η «προσφυγική κρίση». Θεατές και συμμετέχοντες όλοι και όλες που μέσα από τις θέσεις τους στην τοπική αυτοδιοίκηση, στους διεθνείς οργανισμούς, στα επιτελεία των ΜΜΕ, στη ακαδημαϊκή κοινότητα και τις ΜΚΟ αποτελούν τις ψηφίδες του μωσαϊκού ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Έναν ολοκληρωτισμό που περισσότερο από ποτέ τον βιώνουμε πάνω στο νησί τον τελευταίο χρόνο. Εκεί που τα υπάρχοντα στρατόπεδα συγκέντρωσης φανήκαν ανεπαρκή για τον καλύψουν και έτσι συνεχίζουν να επεκτείνονται. Με πολυάριθμες ελληνικές και ξένες στρατιωτικο-αστυνομικές μονάδες να απλώνονται σε κάθε γωνιά του νησιού για την καταστολή ντόπιων και μεταναστών. Με υπερσύγχρονα πολεμικά καράβια ελληνικών και διεθνών δυνάμεων να περικυκλώνουν το νησί για τον πλήρη έλεγχο του. Με τελευταίας γενιάς συστήματα παρακολούθησης να επιτηρούν και να κατασκοπεύουν τη ζωή αλλά και το θάνατο στο νησί και τις ακτές του. Στον τόπο που ο θάνατος και η εξαθλίωση ανθρώπων παρουσιάστηκε ως ευκαιρία για κερδοσκοπία. Εκεί που η αλληλεγγύη καταδιώκεται για να μην διαταράσσει τη συνέχεια αυτού του κόσμου που εγγυώνται η φιλανθρωπία και ο άκριτος-απολίτικος εθελοντισμός.

Κερασάκι της γιορτής και η βράβευση του αγαπημένου δημοσιογράφου του νησιού Στρ. Μπαλάσκα. Μία βράβευση για την «…έγκαιρη και έγκυρη δημοσιογραφία που παρέχει…» όπως μας ενημερώνουν. Και τι άλλο μπορεί να περιμένει κανείς, για αυτόν τον άνθρωπο που θα τον θυμόμαστε πάντα για τα ρεπορτάζ του από την εποχή των αγώνων για το κλείσιμο του κολαστηρίου της Παγανής που παρομοίαζε τους διαδηλωτές με βάνδαλους που θέλανε να κάψουν την πόλη μέχρι τα πρόσφατα εύστοχα σχόλια του που ταύτιζε τους μετανάστες με τουρίστες.

Αν και δεν μας κάλεσαν δεν μπορούσαμε παρά να είμαστε εκεί. Να αποδώσουμε και εμείς τις τιμές και τα διαπιστευτήριά μας. Έτσι το Σάββατο πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση έξω από το κτήριο της γενικής γραμματείας με πανό, τρικάκια και συνθήματα για να υπενθυμίσουμε τις ευθύνες του ελληνικού κράτους για τα πτώματα που ξεβράζονται καθημερινά στις ακτές του αιγαίου. Για να εκδηλώσουμε το άσβεστο ταξικό μας μίσος απέναντι στους φορείς του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Παράλληλα στο απογευματινό πανηγύρι της βράβευσης του δημοσιογράφου Στρ. Μπαλάσκα και των εκτελεστών του λιμενικού σώματος ομάδα συντροφισσών-ων βρέθηκε εκεί για να διαταράξει την εορταστική τους διάθεση. Πραγματοποιήθηκε δυναμική παρέμβαση παρά την αρχική προσπάθεια της ασφάλειας μυτιλήνης για την απομάκρυνσή μας από το χώρο. Οι προτροπές του υφ. Γ.Μουζάλα για να ανέβουμε στο βήμα μόνο ως ειρωνικές μπορούν να γίνουν αντιληπτές. Οι αγώνες μας δεν αποτελούν κομμάτι του τηλεοπτικού σας προγράμματος ούτε θα καλουπωθούν στο πλαίσιο ενός «δημοκρατικού» διαλόγου. Οι αγώνες μας θα συνεχίσουν να δίνονται με όλα τα μέσα στους δρόμους, τα πανεπιστήμια και τους χώρους εργασίας μας. Εκεί που οι διαχωρισμοί μεταξύ ντόπιων και μεταναστών δεν έχουν θέση. Για την οργάνωση των δικών μας οριζόντιων, αδιαμεσολλάβητων αγώνων.

Τα πανό που αναρτήθηκαν αντίστοιχα στις δύο παρεμβάσεις ανέγραφαν:

 

Γέμισε το αιγαίο κορμιά μεταναστών

Είναι και οι έλληνες φονιάδες των λαών

 

Κοράκια δεν κλέβουν μόνο μηχανές

Χτίζουνε καριέρες με ανθρώπινες ζωές

Η βαρβαρότητα του ανθρωπισμού στα σύνορα

Άφιξη-διαλογή.

Ένα ακόμα βήμα πιο κοντά στο δόγμα της ασφάλειας των θωρακισμένων συνόρων της Ευρώπης, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (που αντί να κλείνουν, ανοίγουν για τις «επικίνδυνες ομάδες» μεταναστών, όπως αποκαλεί το ελληνικό κράτος τους μη «προνομιούχους» μετανάστες, όλους όσοι δηλαδή δεν προέρχονται από τη Συρία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν), στις απελάσεις και στην ακόμα μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής γίνεται και επίσημα σήμερα, 28 Δεκέμβρη, με την έναρξη μιας νέας, ενισχυμένης σε προσωπικό και τεχνικό εξοπλισμό επιχείρησης, της Ταχείας Επέμβασης «Ποσειδών» (Poseidon Rapid Intervention) του Frontex. Μιας επιχείρησης που έρχεται να αντικαταστήσει την τρέχουσα επιχείρηση «Ποσειδών»* και να δώσει ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στους ελέγχους ασφάλειας, όπως ωμά διατυπώνει ο διακρατικός φορέας, που επιθυμεί να «σαρώσει» τα περάσματα του Αιγαίου, να κρατήσει όσο το δυνατό μεγαλύτερους πληθυσμούς μετακινούμενων στις ακτές της Τουρκίας και να τους σπρώξει στα εκεί άθλια κέντρα κράτησης, εξαθλίωσης και κακοποιήσεων, όπως με μελανά χρώματα καταγγέλλεται.

Την ίδια στιγμή που κατά τη διάρκεια των τελευταίων συνόδων του Δεκεμβρίου για το μεταναστευτικό δήθεν «όλα ήταν ανοιχτά και υπό διαπραγμάτευση», στα νησιά κατέφταναν νέες φουρνιές ευρωπαίων μπατσοσυνοριοφυλάκων, ενώ το επιχειρησιακό σχέδιο είχε ήδη συμφωνηθεί μεταξύ του εκτελεστικού διευθυντή της Ευρωπαϊκής Διεύθυνσης για το συντονισμό των Επιχειρήσεων στα Εξωτερικά Σύνορα των Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ή αλλιώς FRONTEX), Φαμπρίτσε Λετζέρι και της Ελλάδας από τις 17 του μήνα: η ανάπτυξη της επιχείρησης θα ανέλθει βαθμιαία σε περίπου 376 στελέχη και διερμηνείς από διάφορα κράτη-μέλη της Ε.Ε. και της ζώνης Σένγκεν, θα συμπεριλαμβάνονται ειδικοί στη διαλογή, στη σύνταξη αναφορών, τη δακτυλοσκόπηση και τα πλαστά έγγραφα. Τι μας λέει ο ίδιος ο Frontex: «Τα στελέχη της διαλογής παίζουν καθοριστικό ρόλο στη βοήθεια των αρχών για την εξακρίβωση της εθνικότητας των εισερχόμενων μεταναστών, έτσι ώστε να ταυτοποιηθούν και να εγγραφούν. Οι ειδικοί στη σύνταξη αναφορών θα συλλέγουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των δικτύων των παράνομων διακινητών, τις οποίες η Frontex μοιράζεται με τις εθνικές αρχές και τη Europol. Τα επιπλέον στελέχη που θα απασχοληθούν στην Ταχεία Επέμβαση “Ποσειδών” θα βοηθήσουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας καταγραφής. [….] Τα στελέχη θα υποστηρίζουν επίσης ελέγχους ασφαλείας μέσω συμβουλών  στις εθνικές και ευρωπαϊκές βάσεις δεδομένων, συνεργαζόμενοι πλάι στους ειδικούς, στη διαλογή, τη σύνταξη αναφορών και τη δακτυλοσκόπηση.»

Με τον επικοινωνιακό «εφιάλτη» της επικείμενης ακόμα μεγαλύτερης κοσμοσυρροής προς την Ευρώπη να καλλιεργείται, με τα μακεδονικά σύνορα σφραγισμένα στην Ειδομένη και τις συμφωνίες επαναπροώθησης στην Τουρκία που αναθερμάνθηκαν με το πακέτο 3 δις που της δόθηκε πρόσφατα για να παίξει το ρόλο του μαντρόσκυλου στο κακό σήριαλ με τίτλο «Τραγωδία στο Αιγαίο», η νέα Ταχεία Επέμβαση του Frontex δεν μεταφράζεται σε τίποτα άλλο από μια καλά μελετημένη επιχείρηση απώθησης-αναχαίτισης αυτών που προσπαθούν να εισέλθουν και θεσμοθετημένου ρατσισμού για τους υπόλοιπους, που μόνο στην κληρονομιά του Άουσβιτς θα μπορούσε να παραπέμπει, επαναλαμβάνοντας την ιστορία της διαλογής ανθρώπων και του εγκλεισμού σε κέντρα κράτησης -όπως αυτό της Κορίνθου- όσων «περισσεύουν» από τους σχεδιασμούς της κυριαρχίας.

Ήδη, ο Φ. Λετζέρι καλεί σε μαζικές απελάσεις και μάλιστα δηλώνει τη διαθεσιμότητα του Frontex να βοηθήσει στο … δύσκολο αυτό έργο. Μέσα στο 2015, ο Frontex οργάνωσε συνολικά 60 πτήσεις επαναπροώθησης ατόμων που διέθεταν τις προϋποθέσεις για άσυλο, ποσοστό 50% υψηλότερο από αυτό της προηγούμενης χρονιάς. Ο Frontex επιθυμεί να συμβάλει με τις ανάλογες συνδρομές σε ανθρώπινο προσωπικό (με βάση τις προβλέψεις, ως το 2020 οι υπάλληλοι του Frontex αναμένεται να φτάσουν τα 1.000 άτομα) αλλά και την τεχνική κάλυψη. Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο επικεφαλής του φορέα, που από την πρώτη στιγμή της δραστηριοποίησής του στο ελληνικό κράτος έχει επιδοθεί σε σκληρό dealing προϊόντων επιτήρησης της στρατιωτικής βιομηχανίας νέας γενιάς, ζητάει να θεσπιστούν νέα εργαλεία για την επιτήρηση του εναέριου χώρου και έκανε γνωστό ότι ήδη από το Σεπτέμβριο έχουν θέσει σε λειτουργία δικές τους κάμερες παρακολούθησης στη Βουλγαρία, για να κάνουν τις δικές τους εκτιμήσεις.

migrants  .

Στο πλαίσιο της περαιτέρω αυτόνομης λειτουργίας της, ο Frontex, που έχει ήδη αναλάβει τον έλεγχο των ελληνοαλβανικών συνόρων και αυτών με τη Μακεδονία, ζητά να έχει δικαίωμα επέμβασης ακόμα κι αν το κράτος-μέλος δεν το επιθυμεί. Δόγμα της διεύθυνσης: «Μια χώρα που αποτυγχάνει στη διαδικασία του μηχανισμού αξιολόγησης Σένγκεν, θα υποχρεούται να δεχτεί βοήθεια από τις έκτακτες επιχειρήσεις της Frontex». Κι ενώ με οδηγό το δόγμα της ασφάλειας προδιαγράφονται ακόμα περισσότεροι υγροί τάφοι στο Αιγαίο, ακόμα πιο σκληρή συλλογική τιμωρία για τις ανεπιθύμητες εθνικότητες με βίαιες απωθήσεις, αυτό που φαίνεται να έχει «ενοχλήσει» τα εθνικά κράτη από τις τελευταίες εξελίξεις είναι η αμφισβήτηση της εθνικής τους κυριαρχίας, δηλαδή το ΠΟΙΟΣ θα είναι ο φυσικός φορέας της φυσικής βίας και της βαρβαρότητας στα σύνορα…

Τα σύνορά τους είναι πόλεμος!
Και στον πόλεμο αυτό δεν θα μείνουμε θεατές…

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

* Η επιχείρηση «Ποσειδών», με τη συμμετοχή 26 κρατών ΕΕ και Σένγκεν, αποτελεί τη μεγαλύτερη κοινή επιχείρηση χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων, που είχε συντονίσει ποτέ η Frontex, τόσο στα θαλάσσια ελληνοτουρκικά όσο και στα χερσαία, ελληνοτουρκικά, ελληνοαλβανικά και ελληνομακεδονικά σύνορα.