(Ελληνικά) Αλληλεγγύη στους 10 διωκόμενους μετανάστες για τα γεγονότα στις 10 Ιουλίου 2017 στο Κέντρο Κράτησης της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Η βιομηχανία εγκληματοποίησης των ζωών των μεταναστών/ριών συνεχίζεται, καθώς μερικές μόλις βδομάδες μετά τη δίκη των #freethemoria35 άλλη μια δίκη διαδραματίζεται στη Χίο. Αυτή τη φορά, 10 άνθρωποι κατηγορούνται για τα γεγονότα που συνέβησαν στις 10 Ιούλη του 2017, μόλις μια βδομάδα πριν από την εξέγερση που οδήγησε στη δίωξη των #Moria35.

Τα γεγονότα που έθεσαν σε κίνηση αυτή τη „βιομηχανία“ αποτέλεσαν μέρος μιας σειράς διαμαρτυριών μεταναστών/ριών με αίτημα την ελεύθερη μετακίνηση από τη Λέσβο στην ηπειρωτική Ελλάδα, και ενάντια στις συνθήκες στο κέντρο κράτησης της Μόριας και τις άδικες διαδικασίες ασύλου. Στις 10 Ιούλη 2017, μια διαμαρτυρία ξέσπασε στο κέντρο της Μόριας. Η διαμαρτυρία ήρθε ως απάντηση στην αρνητική απάντηση στα αιτήματα ασύλου και στη συστηματική κράτηση αυτών που αιτούνται άσυλο στη Λέσβο. Η αστυνομία στη Μόρια απάντησε επιτιθέμενη στο πλήθος με δακρυγόνα. Δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί, αλλά τα λυόμενα διαφόρων ΜΚΟ στοχοποιήθηκαν, μεταξύ των οποίων και της EuroRelief, μια θρησκευτική χριστιανική οργάνωση υπεύθυνη για την παροχή βασικών υπηρεσιών στο κέντρο κράτησης. Η EuroRelief έχει καταγγελθεί για συνεννόηση με την αστυνομία, διακρίσεις ενάντια σε ΛΟΑΤΚΙ+ μετανάστες/ριες, οι οποίοι/ες δε λαμβάνουν καμία προστασία από την οργάνωση, και για προσυλητισμό αυτών που διαμένουν στο κέντρο κράτησης της Μόριας.
Αυτή η αντίσταση στην καταπίεση κατά των ζωών των μεταναστών/ριών είναι αυτό που οδήγησε στις διώξεις στην προκειμένη περίπτωση.
​Οι συλλήψεις σε αυτή την περίπτωση συνέβησαν εβδομάδες μετά τα γεγονότα, και δεν ήταν τυχαίες, όπως στην περίπτωση των #moria35. Μεταξύ των διωκόμενων είναι ένας γνωστός μετανάστης που οργανώνει και βοηθάει ανθρώπους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους για πάνω από έναν χρόνο. Ο Mohamadou, που έχει πάρει άσυλο, δεν παρέμεινε ένας παθητικός παρατηρητής της κατάστασης και της μεταχείρισης που δεχόταν εκείνος και άλλοι. Αντίθετα, προσπάθησε να αλλάξει τα πράγματα και να ενδυναμώσει τους υπόλοιπους μετανάστες/ριες. Ως ένας από τους εκπροσώπους της κοινότητας του Μάλι, πήγαινε σε συναντήσεις, συζητούσε με ανθρώπους στο κέντρο κράτησης που ήταν υπεύθυνοι για τις συνθήκες και τη διαδικασία ασύλου, και οργάνωνε μαζί με άλλους. Φαίνεται πως τιμωρείται για το ρόλο του στην οργάνωση της κοινότητας των μεταναστών/ριών και επειδή ευαισθητοποιούσε τον κόσμο σχετικά με την απάνθρωπη μεταχείριση που δέχονται οι μετανάστες και μετανάστριες όταν φτάνουν στη Λέσβο.
Το μήνυμα πίσω από αυτή τη συγκεκριμένη δίωξη είναι ότι κάθε κομμάτι της μηχανής της Μόριας είναι ουσιώδες για τη λειτουργία και τη συνέχειά της, και οπότε κανένα κομμάτι της δεν θα αμφισβητείται. Ούτε η θέση των μεταναστών/ριών, η οποία είναι να δέχονται παθητικά αυτό που έχει προσχεδιαστεί για εκείνους/ες, ούτε ο ρόλος των ΜΚΟ που είναι εγγεγραμένος μέσα σε αυτό το σύστημα που επικεντρώνεται στην κράτηση. Και για να σιγουρέψουν αυτή την κατάσταση, οι υπεύθυνοι του κέντρου, η αστυνομία και οι εισαγγελείς προσπαθούν να καταστήσουν βέβαια ότι κάθε προσπάθεια των μεταναστών/ριών για οργάνωση και διαμαρτυρία ενάντια σε οποιοδήποτε κομμάτι αυτής της μηχανής θα καταστέλλεται.
Έχουμε γίνει μάρτυρες αυτού του είδους αντιεξεγερτικής πολιτικής και πρωτύτερα, καθώς η κρατική καταστολή έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο ενάντια στους αγώνες στην καθημερινή μας ζωή. Αντιμετωπίζοντας αυτή τη σειρά διώξεων, θα σταθούμε αλληλέγγυοι-ες με τους ανθρώπους που βιώνουν την εγκληματοποίηση των ζωών τους, και δε θα τους αφήσουμε να σταθούν μόνοι και μόνες απέναντι στη μηχανή που ονομάζεται ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική.

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

 

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Χίου

Παρασκευή 11 Μαΐου στις 09:00

(Ελληνικά) Ενημέρωση από την 2η Μέρα της Δίκης των 35 Διωκόμενων Μεταναστών της Μόριας (23/04/2018)

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

Ανάμεσα ξανά σε ένα αστυνομικό κλοιό και με τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς στη Μυτιλήνη να γυρίζουν μέσα στο κεφάλι μας, προχώρησε η δεύτερη μέρα του δικαστηρίου για τους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας.

Μετά τις δυσκολίες που υπήρχαν στην ηχητική της πρώτης ημέρας, σήμερα υπήρχε εγκατεστημένο μικροφωνικό σύστημα. Χάρις όμως σε μία τρομερή έμπνευση όποιου το εγκατέστησε, η μισή δίκη διεξήχθη με εφέ echo, παραπέμποντας περισσότερο σε θεσσαλικό πανηγύρι, και εμποδίζοντας το κοινό αλλά και τους ίδιους τους κατηγορούμενους και τους δικαστές από το να ακούνε οτιδήποτε.

Το δικαστήριο ξεκίνησε την εξέταση των μαρτύρων κατηγορίας. Από τους συνολικά 10 καλεσμένους μάρτυρες εμφανίστηκαν μόνο οι επτά, έξι αστυνομικοί και ένας πυροσβέστης.

Οι 3 από τους αστυνομικούς μάρτυρες (Στεφόπουλος Απόστολος, Χασάπης Βασίλειος, Κουσβής Ευστάθιος) ήταν επικεφαλής των διμοιριών που έδρασαν την ημέρα εκείνη στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Μέσα από ένα κυκεώνα αντιφάσεων και χρονικών αποκλίσεων, ακόμα και από τις προανακριτικές τους καταθέσεις προσπαθούσαν να υποστηρίξουν ότι οι 35 διωκόμενοι ήταν ανάμεσα σε ένα πλήθος που σε έξαλλη κατάσταση, χωρίς λόγο και αιτία, επιτιθόταν επί 6 ώρες σε αστυνομικούς και προσπαθούσαν να βάλουν φωτιές δεξιά και αριστερά. Οι ίδιοι από την άλλη, σε μία απόλυτη ψύχραιμη και καλά σχεδιασμένη επιχείρηση αφού εκκένωσαν το camp από όλους τους υπόλοιπους (χωρίς να μπορεί κανένας τους να θυμηθεί αν διαμέναν σε αυτό 2, 3 ή 5 χιλιάδες άτομα), εγκλώβισαν καμία 200σαριά άτομα σε ένα χώρο του camp και με χειρουργικές κινήσει οι 2 από τις 3 διμοιρίες (12 ατόμων η καθεμία) ακινητοποίησαν τους 32 από τους 35 κατηγορούμενους ενώ αυτοί συνέχιζαν να τους πετάνε πέτρες. Βέβαια σήμερα δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν κανέναν από τους κατηγορούμενους, αλλά με το χέρι πάντα στο ευαγγέλιο, το καλοκαίρι ήταν απόλυτα σίγουροι.  Εντύπωση προκάλεσε επίσης η δυνατότητα του μάρτυρα Κουσβή Ευστάθιου να καταθέτει ως αυτόπτης μάρτυρας για γεγονότα που λάμβαναν μέρος στο κέντρο κράτησης της Μόριας πριν ακόμα η διμοιρία του προσέλθει στο χώρο, όπως σαφώς κατέθεσαν οι συνάδελφοί του. Ο συγκεκριμένος μάλιστα έχει αναγνωριστεί από διάφορους κατηγορούμενους ότι ήταν ο διμοιρίτης που ήταν εξαιρετικά βίαιος κατά τη διάρκεια των συλλήψεων τραυματίζοντας σοβαρά πολλούς από αυτούς. Ευθυμία πάντως προκαλούσε στο ακροατήριο και η δυσκολία τους να διακρίνουν μεταξύ αφρικανών και λατινοαμερικάνων μεταναστών (μεταξύ των υπολοίπων κατηγορουμένων υπάρχει ένας από την Αϊτή και ένας από τη Δομινικανή Δημοκρατία) αφού κατά τους ίδιους όλοι οι μαύροι μετανάστες είναι αφρικανοί.

Στη συνέχεια κατέθεσε ο επικεφαλής του κλιμακίου εξωτερικής φρούρησης και καταγραφών, Αμουτζιάς Δημήτριος, ο οποίος ενώ κατέθεσε ότι βρισκόταν από την αρχή των διαμαρτυριών σε κοντινές αποστάσεις από τα γεγονότα, δεν μπορούσε να αναγνωρίσει κανέναν από τους κατηγορούμενους, πλην από 3 κατηγορούμενους που επέμεινε ότι τους θυμόταν να πετάνε πέτρες με τον υπόλοιπο όχλο ενώ οι ίδιοι έχουν συλληφθεί από πυροσβέστες σε άλλο χώρο μακριά από τους υπόλοιπους.

Ο επικεφαλής μέτρων τάξης για το κέντρο κράτησης εκείνη την ημέρα, Μπριλάκης Δημήτριος, προσήλθε στο δικαστήριο για να καταθέσει για την καταστροφή του αυτοκινήτου του που ήταν παρκαρισμένο εντός του κέντρου. Κανένας δεν κατάλαβε βέβαια πως ο επικεφαλής των μέτρων τάξης δεν ασχολήθηκε με τα γεγονότα που λάμβαναν μέρος, αλλά στενοχωρημένος με τις ζημιές που είχε υποστεί το αμάξι το πήρε και έφυγε. Όταν ρωτήθηκε για τα γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την ημέρα φαινόταν αρκετά μπερδεμένος και είχε και ένα σοβαρό πρόβλημα να θυμηθεί τους χρόνους που έγιναν.

Τελευταία από τη μεριά των αστυνομικών μαρτύρων κατέθεσε η Στρογγυλού Αθηνά, η οποία προσήλθε για να καταθέσει επί της έκθεσης που συνέταξε για τις καταγεγραμμένες ζημιές σε διάφορα οχήματα. Για την κατάθεσή της όμως υπήρξε ένσταση από συνήγορο υπεράσπισης καθώς η ίδια υπήρξε προανακριτική υπάλληλος στην υπόθεση και έτσι κανονικά δεν επιτρεπόταν η κατάθεσή της ως μάρτυρας.

Αδιαμφισβήτητα όμως, αποκορύφωμα της ημέρας υπήρξε η κατάθεση του αντιπύραρχου Τσουβαλά Χρυσούλη. Μπορεί ο ίδιος ακούγοντας τον πρώτο μάρτυρα κατηγορίας να μην καταφέρνει να υποστηρίξει την εκδήλωση οποιοδήποτε σοβαρού εμπρησμού να ψιθύριζε ότι «θα αναλάμβανε ο ίδιος στη συνέχεια και θα τα πηδούσε τα κωλόπαιδα» όμως βρισκόμενος στη θέση του μάρτυρα φάνηκε να τα χάνει. Με βεβαιότητα δήλωσε ότι θα μπορούσε να θυμηθεί με σιγουριά ακόμα και μετά από 50 χρόνια τα τρία άτομα που είδε από απόσταση 50 μέτρων να σκύβουν κοντά σε θάμνους, σε βρεγμένο έδαφος, και έχοντας την υποψία ότι προσπαθούν να βάλουν φωτιά έδωσε εντολή για την καταδίωξή τους. Βέβαια όταν καλέστηκε να τους αναγνωρίσει εντός του δικαστηρίου, και παρόλη την πάσα της έδρας που ζήτησε από τους 3 που είχε ο ίδιος αναγνωρίσει προανακριτικά να σηκωθούν όρθιοι, ο ίδιος αναγνώρισε λάθος τα 2 από τα 3 άτομα. Δεν κατάφερε πάντως να εξηγήσει ούτε πως καταφέρνανε να βάζουν φωτιά αφού δεν είχε βρεθεί αναπτήρας ή εύφλεκτο υγρό πάνω τους, αλλά ούτε πως γίνεται οι 3 συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι να έχουν συλληφθεί σύμφωνα με την έκθεση σύλληψης στις 15:30 και ο ίδιος να τους βλέπει στις 17:00 να κάνουν αυτά για τα οποία και τους κατηγορούσε. Με μία μνημειώδη επεξήγηση μάλιστα εξήγησε στην έδρα, συμβουλευόμενος συχνά τα αστέρια, ότι οι υπάλληλοι και τα αμάξια της πυροσβεστικής και της αστυνομίας είναι τόσο γρήγορα που μπορούσαν να αναγνωρίσουν κάποιον στις 17.00, να τον κυνηγήσουν για πάνω από 300 μέτρα σε κακοτράχαλο επικλινές έδαφος, να τον συλλάβουν ενώ φέρει αντίσταση, να τον μεταφέρουν στην αστυνομική διεύθυνση Μυτιλήνης που βρίσκεται 11 χλμ μακριά και να έχουν προχωρήσει σε έλεγχο και σύνταξη της έκθεσης έρευνας και κατάσχεσης στις 17.18. Όπως μας κατέθεσε για όλα αυτά δεν χρειάζονται πάνω από 10 λεπτά αφού όταν τα περιπολικά ανάβουν τους φάρους τους πετάνε.

Στα επίσης θετικά της ημέρας είναι η διαφαινόμενη αποδοχή της έδρας στην επισκόπηση των διαφόρων βίντεο που υπάρχουν από τις συλλήψεις της ημέρας εκείνης, που ουσιαστικά αποδεικνύουν το ψευδές του κατηγορητηρίου αλλά και την υπέρμετρη αστυνομική βία.

Είναι απαραίτητο πάντως να σημειωθεί ότι ουσιαστικά διεξάγεται μία δίκη για 35 μετανάστες που όπως τους διατηρούσαν αόρατους κατά τη διάρκεια τους εγκλωβισμού τους στο κέντρο κράτησης της Μόριας, το ίδιο συμβαίνει και μέσα στη δικαστική αίθουσα. Με πρόσχημα την επίσπευση των διαδικασιών, οι κατηγορούμενοι παρακολούθησαν τους μάρτυρες κατηγορίας χωρίς καμία ουσιαστική διερμηνεία. Οι σημερινές καταθέσεις συνοψίζονταν σε 3-4 σειρές που οι διερμηνείς ανακοίνωναν μέσω των μικροφώνων μετά την ολοκλήρωση της κάθε κατάθεσης. Πέρα αυτών, εξακολουθεί να μην υπάρχει διερμηνέας στις συγκεκριμένες διαλέκτους Wollof και Bambara που μιλάνε οι 4 από τους κατηγορούμενους.

Με την ολοκλήρωση των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας, ολοκληρώθηκε και η δεύτερη μέρα εκδίκασης και καλέστηκε διακοπή μέχρι την Πέμπτη 26 Απριλίου. Την Πέμπτη η δίκη θα συνεχιστεί με την κατάθεση των αναγνωστέων και την εξέταση των μαρτύρων υπεράσπισης.

Αλληλεγγύη με τους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Π.Ράλλη

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

Νέα Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στα Δικαστήρια Χϊου

Πέμπτη 26 Απριλίου στις 09.00

(Ελληνικά) Κάλεσμα σε Συγκέντρωση Αλληλεγγύης

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch und Amerikanisches Englisch verfügbar. Der Inhalt wird in der Standard-Sprache dieser Website angezeigt. Sie können einen Link anklicken, um zu einer anderen verfügbaren Sprache zu wechseln.

 

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

στα Δικαστήρια Χίου

Δευτέρα 23 Απριλίου στις 09.00

 

(Ελληνικά) Δράσεις Αλληλεγγύης στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Μικροφωνικής Αλληλεγγύης

Πέμπτη 22 Μαρτίου στις 18:00 στην Ερμου (Εθνική Τράπεζα)

Πάρτυ Οικονομικής Ενίσχυσης

Σάββατο 24 Μαρτίου μετά τις 22:00 στο Χατζηγιάννειο Κτίριο (Λαδάδικα)


#freethemoria35

Politischer Aufruf zur Solidarität mit den 35 verfolgten Migranten aus Moria

Der Text im pdf

Nach Abschluss der Voruntersuchungen wurde der Gerichtstermin für die 35 Migranten, die der Teilnahme an einem Protest vom 18. Juli 2017 im Internierungslager Moria bezichtigt werden, auf den 20. April 2018 im gemischten Schwurgericht auf Chios festgelegt.

Ein paar Worte zu den Geschehnissen des 17. Juli

Nachdem sich Migranten schon seit Monaten organisiert hatten, um gegen die Eindämmungspolitik, die die Mehrheit der Asylsuchenden während der langen und oft verzögerten Bearbeitung ihrer Asylanträge auf den griechischen Inseln inhaftiert hält zu protestieren, kündigte  am 17. Juli eine Gruppe Menschen meist afrikanischer Herkunft an, dass sie von nun an dauerhaft und wiederholt protestieren würden. Als einen weiteren Grund gaben sie die erbärmlichen Bedingungen an, unter denen sie im Internierungslager Moria leben müssen.Der Protest war der Höhepunkt einer Reihe von kleineren, heftigeren und spontanen Protesten, die sowohl in Moria, als auch in der Stadt Mytilini stattfanden. Einigen der Migranten, die sich der repressiven Politik des Staates widersetzten, wurde von der Polizei gedroht, dass sie bald herausfinden würden „wer der Boss im Internierungslager“ ist, woraufhin NGO Mitarbeiter sie drängten, die Proteste zu beenden.

Am Dienstag, den 18.07, während einer Sitzblockade vor dem Europäischen Unterstützungsbüro für Asylfragen (EASO), die die Mitarbeiter dazu veranlasste das Gebäude zu verlassen, erklärten die Behörden die protestierenden Migranten selbst als verantwortlich für die Verzögerungen und spielten somit eine Gruppe anderer Migranten gegen sie aus. Daraufhin verließen die protestierenden Migranten das Internierungslager und blockierten die Hauptstraße. Während sie vor dem Internierungslager Parolen riefen, begannen Polizeikräfte innerhalb und außerhalb des Lagers sie mit Steinen, Tränengas und Blendgranaten anzugreifen. Die Migranten reagierten darauf, indem sie ebenfalls mit Steinen warfen und kleine Feuer gegen die freigesetzten Chemikalien entfachten.

Einige Zeit nach Beendigung des Konflikts, als sich die Zustände innerhalb des Internierungslagers wieder normalisiert hatten, starteten Polizeikräfte eine Säuberungsaktion im Lager selbst. Die Migranten sahen sich der Gewalt der Bereitschaftspolizei ausgesetzt, die Hauscontainer stürmte und willkürlich auf jeden, der ihnen in die Quere kam, einschlug. Schließlich verhaftete sie 35 beliebige Migranten, wobei sie es auf Menschen afrikanischer Herkunft abgesehen hatten und Hautfarbe das einzige Kriterium zu sein schien. Die Verhafteten wurden zur zentralen Polizeibehörde von Lesbos gebracht, wo sie ohne medizinische Hilfe festgehalten wurden, obwohl viele von ihnen unter schweren Verletzungen litten. Nur einer der Verhafteten wurde mit dem Krankenwagen vom Internierungslager direkt ins Krankenhaus gebracht, da er aufgrund eines mörderischen Schlags ins Genick das Bewusstsein verloren hatte. Im darauffolgenden Monat machten Gerüchte über zusätzliche Verhaftungen die Runde. Aus Angst zur Zielscheibe zu werden, verließen viele der eingeschlossenen Migranten ihre Zelte und Container. Die Terrorisierung der Polizei kreierte eine Atmosphäre der Passivität und ein Gefühl der Ausweglosigkeit unter den Migranten.

Die Strafverfolgungsdaten

Verängstigt und schwer verletzt wurden die 35 Angeklagten dem Ermittlungsbeamten vorgeführt, der sie schweren Straftaten, insbesondere „lebensbedrohlicher Brandstiftung“ bezichtigte. Im Falle einer Verurteilung könnte dies viele Jahre Haft und zusätzlich den Ausschluss vom Asylverfahren für die Migranten bedeuten. Die insgesamt vier Anklagepunkte lauten im Einzelnen wie folgt:

  1. Vorsätzliche, gemeinschaftliche Brandstiftung, wobei Gefährdung für Personen entstehen kann.
  2. Gemeinschaftliche, mehrfache gefährliche Körperverletzung zum Schaden von Polizei- und Feurwehroffizieren, versucht und ausgeführt.
  3. Gemeinschaftliche und mehrfache Sachbeschädigung eines Objekts, das einem gemeinsamen Nutzen dient, ebenfalls ausgeführt durch Brandstiftung.
  4. Widerstand mehrerer Personen, die maskiert waren und potenziell gefährliche Gegenstände mit sich trugen.

Für 30 der Angeklagten ordnete das Gericht eine Untersuchungshaft an, während für die übrigen 5 (der Schwerverletzte und 4 weitere Migranten, die vom Gericht anderthalb Monate lang keinen Dolmetscher gestellt kriegten) einschränkende Aufenthaltsanordnungen auf der Insel und zweimonatliche Erscheinung auf der Polizeibehörde anberaumt wurde.

Von den 30 Häftlingen sind 10 im Gefängnis auf der Insel Chios, 13 in Korydallos (Athen), 6 in der Jugendvollzugsanstalt in Avlona (Attica) und einer wurde von Avlona ins Malandrino Gefängnis (Zentral-Griechenland) überführt. Die Aufteilung der Gefangenen zieht ernste Folgen nach sich, da ihr Gefängnisaufenthalt fernab von ihren Anwälten und Freunden das Gefühl der Isolation und Unsicherheit verstärkt und gleichzeitig die Vorbereitung auf die Gerichtsverhandlung erheblich erschwert. Diese Vorgehensweise ist nicht unüblich und wurde zuvor sowohl bei politischen Gefangenen, als auch in einem ähnlichen Fall von acht verfolgten Migranten aus Petrou Ralli gehandhabt.

Die Verteidigung der Angeklagten wurde anfänglich von Anwälten übernommen, die in NGOs auf der Insel tätig waren. Als der Fall größere Aufmerksamkeit gewann, schienen plötzlich immer mehr NGOs dazu bereit, einige der Gerichtsverhandlungen zu übernehmen. Dennoch gaben die NGOs Solidarity Now, Metadrasi und Synparxis Lesbos nur wenige Tage vor Bekanntmachung des Datums der Gerichtsverhandlung kund, dass sie sich aus dem Prozess zurückziehen werden und ihre Klienten somit neue Anwälte finden müssen. Dies erschwerte die ohnehin schon problematische Situation beträchtlich. Infolgedessen werden 9 der angeklagten Migranten nun von Anwälten von Solidaritätsgruppen vor Gericht vertreten.

Die Rolle, die die Justizbehörde bei Aufstandsbekämpfungen spielt, wird besonders in der Ortswahl für das Gerichtsverfahren deutlich. Die Verlegung des Verfahrens nach Chios widerspricht eigens dem Entscheid des Gerichts der einschränkenden Aufenthaltsanordnung, die 5 der Angeklagten auferlegt wurde. Obwohl die Richter von der finanziellen Schwäche der 5 Angeklagten aus Moria wissen, wird das Verfahren auf Chios stattfinden und sich voraussichtlich über mehrere Tage hinweg erstrecken, wodurch unüberwindbare Aufenthaltskosten, zusätzlich zu den ohnehin schon anfallenden Reisekosten, entstehen werden. Zudem führt diese Entscheidung zu ernsthaften Einschränkungen bezüglich der Anwesenheit von Zeugen in ihrer Verteidigung. Da die Geschehnisse im Internierungslager Moria stattgefunden haben, befinden sich die Augenzeugen, meist Migranten mit administrativen Einschränkungen, auf Lesbos und haben somit nicht die Möglichkeit die Insel zu verlassen. Das Gleiche gilt für viele ortsansässige Zeugen. Aufgrund des sehr eingeschränkten Verkehrs zwischen den beiden Inseln haben sie keine Möglichkeit täglich zu pendeln und müssen infolgedessen ihre Arbeit für unbestimmte Zeit und zu einem hohe Preis aufgeben, falls sie aussagen wollen. Die scheinbar unschuldige Wahl des Ortes fungiert als Vorwand für die vorsätzlich rachsüchtige Haltung der Justizbehörden gegenüber den verfolgten Migranten und resultiert in der folgenschweren Beseitigung wichtiger Zeugenaussagen.

Zur Anti-Migrationspolitik

Während die globalen, geopolitischen Auseinandersetzungen ohne Anzeichen auf ein baldiges Ende andauern, der wirtschaftliche Expansionismus fortschreitet und autoritäre und fundamentalistische Regierungen an allen Ecken und Enden auftauchen, verschärft die Festung Europa ihren militärpolizeilichen Umgang mit Migranten. Möglicherweise besser organisiert als je zuvor, nimmt die Entscheidung für die Schaffung von Ausnahmezonen an den europäischen Grenzen Gestalt an; Zonen in denen all diejenigen, die auf ihren Durchreisen nicht ums Leben gekommen sind, aufgehalten werden und unter schonungsloser Erniedrigung leiden müssen. Anhand eines Verfahrens kontinuierlicher, menschenverachtender Degradierung werden die Migranten dann als „erwünscht“ oder „unerwünscht“ eingestuft.  Die Erwünschten werden einerseits als erforderliche, neue Arbeitskräfte Europas dienen und andererseits das Alibi für die tödliche Anti-Migrationspolitik liefern. Der Rest rutscht zwangsläufig in die Kriminalität ab, da ihre einzige, tragfähige Möglichkeit ist ohne Dokumente in das Innere Europas vorzudringen, woraufhin sie als billige Arbeitskraft ausgebeutet werden, die für die Reproduktion der Machtstrukturen in Form von lokalem und globalem Kapital unerlässlich ist. Die andere Möglichkeit ist Abschiebung in die Länder aus denen sie zuvor geflohen sind, oder in Drittländer.

Darüber hinaus sind Migrantengemeinschaften zum neuen „inneren Feind“ geworden. Die Medien fördern die Konstruktion einer bedrohten Realität, die die Existenz eines totalitären Systems „gesellschaftlich notwendig“ macht. Migranten werden als biologisch und kulturell minderwertig oder als gesundheitsschädigende Krankheitserreger dargestellt und zugleich an Orten ohne sanitäre Anlagen untergebracht. Anhand einer militärischen Rhetorik werden Migranten als Eindringlinge repräsentiert, um so die Positionierung griechischer und europäischer Armeekräfte an den Grenzen zu rechtfertigen und als Verteidigung der Festung Europas darzustellen. In immer mehr Teilen Europas wird der „Ausnahmezustand“ ausgerufen. Eine Überzeugung, die zugleich aus nationalem Zusammenhalt entsteht und ihn hervorruft und unabdingbar für die kontinuierliche und intensivierte Politik der Entwürdigung des „unteren Endes“ der Gesellschaft ist.

Gleichwohl bedeutet der „Krieg gegen Migranten“ Geld. Der Wirtschaftszweig, der sich rund um die Verwaltung der Migrantengesellschaften entwickelt hat, ist nicht zu unterschätzen. Finanzmittel werden weiterhin, entweder mittels militärischer Ausrüstung für die Absicherung und Überwachung der Grenzen oder durch das Humankapital, das dank der weiterverbreiteten Prinzipien des militärischen Humanismus eintrifft, reproduziert.

In diesem Zusammenhang wurde Lesbos zum zweiten Mal in seiner jüngsten Geschichte als Hauptgebiet für die Umsetzung der Anti-Migrationspolitik an der Grenze der sogenannten „östlichen Mittelmeerroute“ auserwählt. Wir sind zu Zeugen der Entwicklung neuer Militärpolizeikräfte und unterschiedlicher Arten von Internierungsanstalten, sowie der Konstruktion einer gesellschaftlichen Gleichgültigkeit als Bedingung für die Zustimmung zu der sich entfaltenden Todespolitik, geworden. Eine Politik, die dutzende Tote, die an den Ufern der Insel angespült wurden und zusätzlich 14 Tote in den Internierungsanstalten selbst zu verantworten hat. Der Schatten des Totalitarismus hat sich über einen Großteil des Insellebens gelegt und zeigt nur einige wenige Risse, hervorgebracht durch den Widerstand der Migranten, aber auch durch Teile einer weitreichenden und internationalen Gegenbewegung, die kontinuierlich aktiv ist. Diese Freiräume des Widerstands werden im Keim erstickt, indem die Migranten, die sich weiterhin widersetzen, terrorisiert und von denjenigen isoliert werden, die solidarisch zu ihnen stehen.

Solidarität aus jedem nur erdenklichen Grund 

Bei der Entscheidung, die 35 verfolgten Migranten zu unterstützen, geht es weder um Unschuldskriterien, noch ist sie kennzeichnend für einen eindimensionalen Kampf gegen Rassismus. Ihre Verfolgung kann nur als eine andere Form der Aufstandsbekämpfung verstanden werden, die von den vorherigen Regierungen etabliert und jetzt von der linken Regierung SYRIZA realisiert wird. Der augenscheinliche Niedergang der Sozial- und Klassenbewegungen der letzten Jahre unter der linken Regierung weist darauf hin, dass die Aggression gegenüber der unteren Gesellschaftsschicht einen dauerhaften und endgültigen Charakter annimmt. Eine Unmenge an Unterdrückungstaktiken polizeilicher, gerichtlicher, administrativer und wirtschaftlicher Art wird gegen diejenigen eingesetzt, die sich für einen anhaltenden und emanzipierten Widerstand entschieden haben.

Verschärfte Militarisierung der Polizeikräfte. Schaffung von Ausnahmezonen, wie die Konzentrationslager für Migranten. Umgestaltung des Strafvollzugs und Angriffe auf protestierende Gefangene. Verwendung von Geldstrafen als Erpressungsmethode, so wie im Fall der Kriegsdienstverweigerer. Entstehung expliziter Straftatbestände für diejenigen, die sich gegen Aufenthaltsversteigerungen wehren. Strafrechtliche Verfolgung von Gewerkschaftsbewegungen. Umweltzerstörung und Verfolgung derjenigen, die sich widersetzen. All diese Formen von Repression sind Aspekte eben jenes staatskapitalistischen Angriffs auf die unterste Gesellschaftsschicht.

Angriffe, die die traditionellen Grenzen der Nationalstaaten übersteigen. Dank einer Neuauslegung der rechtlichen Rahmenbedingungen wird der Versuch transnationaler Zusammenarbeit mit Blick auf die Widerstandsbekämpfung zunehmend intensiver. Die Errichtung europäischer militärischer und polizeilicher Sicherheitskräfte, transnationale, rechtliche Zusammenarbeit und die Entwicklung einer gemeinsamen europäischen Politik im Bereich des Bevölkerungsmanagements sind Teil einer neuen Realität. Aber Antworten werden auf allen Ebenen gegeben sein. Ob es sich um den Aufstand gegen Nationalismus, staatliche Grausamkeiten oder die Ausbeutung des Kapitals handelt, die Widerstandsbewegungen der Gesellschaft entwickeln ihre eigenen, spezifischen Proteste (zum Beispiel der G20 in Hamburg, die Antifaschistische Balkan Demo in Thessaloniki oder die No Border Bewegung). Widerstand geht ebenfalls über Grenzen, Staaten, Nationen und Nationalismen hinaus.

Die Gerichtsverhandlung der 35 Migranten kann nur als Prozess gegen alle Teile der Gesellschaft betrachtet werden, die gegen die andauernde Entwürdigung und Unterdrückung ihres Lebens kämpfen.

Das Verfahren wird vorsätzlich in einem schwarzen Loch, losgelöst von Raum und Zeit, abgehalten und schränkt somit jegliche Möglichkeit zur Solidarität ein. Aus genau diesem Grund ist es dringender den je, ein weiteres Beispiel staatlicher Willkür gerichtet gegen eine der meist gefährdeten sozialen Gruppen anzuprangern.

Wir rufen Individuen, Gruppen und Organisationen zu solidarischen Aktionen auf. Um der Entscheidung der Justizbehörden, das Gerichtsverfahren auf die Insel Chios zu verlegen und somit auszulöschen, entgegen zu wirken, müssen wir und Kameraden innerhalb Griechenlands und darüber hinaus, die Aufmerksamkeit auf den Prozess zurücklenken.

Der Twitteraccount @freethemoria35 und #freethemoria35 wurde zum Zweck der Solidaritätskampagne eingerichtet, wohingegen die autonomen Medien für genauere Informationen und Updates genutzt werden.

Solidaritätsversammlung für die 35 verfolgten Migranten aus Moria 

#freethemoria35

 

 

(Ελληνικά) Συνέλευση Αλληλεγγύης στους Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Την Πέμπτη 1/3 στις 8μμ θα γίνει ανοιχτή συνέλευση σχετικά με την υπόθεση των μεταναστών που διώκονται για τα εξεγερσιακά γεγονότα του Ιούλη στο κέντρο κράτησης της Μόριας.

Σκοπός της συνέλευσης είναι η ενίσχυση της καμπάνιας αλληλεγγύης στους διωκόμενους.

#freethemoria35

(Ελληνικά) Για τους-τις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες στην πλατεία Σαπφούς

Leider ist der Eintrag nur auf Griechisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Το κείμενο σε pdf

Τη στιγμή που οι στρατιωτικοαστυνομικές επιχειρήσεις αποτροπής εξελίσσονται αμείωτες, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα με άγνωστο αριθμό ναυαγίων και νεκρών, η πειθάρχηση και o αποκλεισμός όσων καταφέρουν να περάσουν εντατικοποιούνται. Η υποτίμηση, η εξαθλίωση και η καταστολή στα κέντρα κράτησης αποτελούν, ανοιχτά πλέον, τις πολιτικές που εφαρμόζει το ελληνικό κράτος απέναντι στους-ις μετανάστες-ριες για να περάσει τα μηνύματα του προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο μαζικός εγκλωβισμός στα νησιά, που είναι εγκατεστημένα τα hot spots, κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η απομόνωσή τους από τους αστικούς ιστούς και τις αλληλέγγυες δομές και η βίαιη καταστολή όσων τολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτή τη συνθήκη αποτελούν γνώριμες εικόνες και για τους πλέον ανυποψίαστους. Οι μετανάστες που καταφθάνουν αποτελούν για ακόμα μία φορά το σώμα για την άσκηση τοπικών και εθνικών πολιτικών. Η «σύμπλευση» όλων των δυνάμεων για την αντιμετώπιση της δυσμενής συνθήκης όπου η Ελλάδα έχει περιέλθει ως συνοριακό κράτος της Ευρώπης, η ταύτιση με τα ρατσιστικά αφηγήματα που παρουσιάζουν τους μετανάστες είτε ως απειλή είτε ως θύματα και φυσικά η αναπαραγωγή του κεφαλαίου μέσα από το τεράστιο σύμπλεγμα της πολεμικής και ανθρωπιστικής βιομηχανίας που έχει στηθεί, είναι τα οχήματα που προσπαθούν να μετατρέψουν τους μετανάστες-ριες σε απλούς κομπάρσους της ζωής τους. Ως ικέτες για μία πιθανή ευκαιρία να περάσουν στα εδάφη της Ευρώπης νόμιμα ή παράνομα, πρέπει να παραμένουν αόρατοι, παθητικοί και άβουλοι. Υπάρχουν όμως πάντα αυτοί και αυτές που δεν θα πειθαρχήσουν. Οδηγούμενοι πότε από συνείδηση, πότε από το αδιέξοδο  και πότε από την απελπισία θα ορθώσουν το ανάστημά τους και θα βγούνε μπροστά διαρρηγνύοντας, τουλάχιστον, το καθεστώς αορατότητας στο οποίο είναι καταδικασμένοι.

Έτσι και οι μετανάστες και μετανάστριες που συνεχίζουν να βρίσκονται αγωνιζόμενοι-ες στην κεντρική πλατεία της Μυτιλήνης. Ξεκινώντας από μία απλή διαμαρτυρία στις 20 Οκτωβρίου αρνούμενοι-ες να συνεχίζουν να ζουν στις συνθήκες εξαθλίωσης του κέντρου κράτησης της Μόριας, βρέθηκαν να διεκδικούν πολλά παραπάνω. Είδαν τους μπάτσους να τρομοκρατούν τους ίδιους και τους αλληλέγγυους για συλλήψεις, είδαν τις διάφορες υπηρεσίες να απομακρύνουν πολλούς δίνοντας τους ψεύτικες υποσχέσεις, είδαν να περικυκλώνονται από στρατό και νέους με περιβολές παρέλασης στις φιέστες των εθνικιστικών επετείων, είδαν τους τοπικούς «παράγοντες» να τους τραμπουκίζουν και να τους διώχνουν, είδαν μικρούς και μεγάλους να λιποθυμούν από την εξάντληση και τα ασθενοφόρα να αρνούνται να τους πάρουν, είδαν «πολιτιστικούς» συλλόγους να τους πετάνε έξω από καταλύματα που τους είχαν προσφερθεί για να προστατευθούν από τις καιρικές συνθήκες. Όμως αυτοί συνεχίζουν να παραμένουν εκεί. Άνδρες και γυναίκες από διαφορετικές χώρες προέλευσης, με τον μικρότερο να είναι μόλις 11 μηνών, σε διαφορετικά στάδια καταγραφής και αιτημάτων ασύλου, αρνούμενοι-ες να υποκύψουν σε οποιοδήποτε διαχωρισμό αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη να συνεχίσουν όλοι μαζί.

Στεκόμαστε δίπλα τους αντλώντας καθημερινά μαθήματα θάρρους, συνείδησης και αγώνα. Αλληλέγγυοι-ες στον αγώνα τους όπως και σε κάθε αγώνα που δίνεται. Στέλνοντας σινιάλα αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους μετανάστες της πλ. Συντάγματος, στους 8 διωκόμενους μετανάστες από την Πέτρου Ράλλη, στους 35 διωκόμενους για τα εξεγερσιακά γεγονότα του Ιουλίου στο κέντρο κράτησης της Μόριας.

Αγωνιζόμενοι για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Musaferat

Νοέμβριος 2017

 

Πορεία Αλληλεγγύης

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου

στις 17:00

στην Πλ.Σαπφούς

Protest

Dienstag 14/11 um 16:30

Protest im Untersuchungsgefängnis von Moria
für die Entführung von der Polizei
des Hungerstreikers
Hesam Shaeri Hesari

 

neu veröffentlicht von: https://enoughisenough14.org/2017/11/12/refugeesgr-lesvos-hunger-striker-in-moria-detention-for-deportation/Hesam Shaeri Hesari

Abschirmung – Bar

Am Samstag 11.11. Um 20:00 Uhr in Mpineio Squat wird eine Vorführung des Dokumentarfilms Amu Khayat in Anwesenheit seines Schöpfers gezeigt. Eine Bar wird folgen.

Zu Beginn wird es auch eine informative Diskussion über den Fall der 35 Migranten geben, die für die Vorfälle am 18. Juli in der Moria-Haftanstalt angeklagt wurden.

 

Manifestation in solidarity

Μικροφωνική Αλληλεγγύης

στους-ις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες της πλ.Σαπφούς

Πέμπτη 02 Νοεμβρίου στις 17:00

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους-ις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες

#

Manifestation in solidarity

with protesting migrants on Sapfo square

Thursday 02 November at 17:00

Solidarity Assembly to struggling migrants

#