Solidarity with the 35 Persecuted Migrants from Moria

On Tuesday July 18, 2017, police attacked a peaceful protest that took place in the detention center of Moria using tear gas and flash grenade grenades. Some of the protesting migrants resisted, responding with just a small measure of the violence they experience daily. Many hours later, while the interior of the detention centre had returned to what passes for “normality”, riot police and plain clothes officers started a raid. They beat people indiscriminately and finally arrested 35 people at random. Their sole criterion was skin colour, targeting only people of African descent. The arrestees were brought to the Central Police Department of Lesvos, where they were held without any medical help despite having suffered severe beatings. Severely beaten and terrified, the 35 accused were presented to an investigator to face serious charges, most notable among which was “life-threatening arson”. This accusation may result in many years of imprisonment, and simultaneously exclude the convicted from the asylum process. Thirty of them were placed in pre-trial detention, while the rest were handed restrictive orders of residence on the island.

On Friday April 20, the 35 accused will be tried in the Mixed Jury Court of Chios. All of them deny their participation in the events, and have presented proof of their innocence. The “war against migrants” is intensified, taking as its victims those already placed at the bottom of society. The policy of constructing spaces of exception at the European borders – spaces where all those who have not lost their lives during their passage will be detained and suffer severe dehumanisation and violence – is now present and expanding in the interior of Fortress Europe. At the same time, through a militaristic racist rhetoric, the national regime is drumming up consensus to the continuation and intensification of policies which further devalue those placed “at the bottom” of society. The only chinks of light breaking through this cloud of totalitarianism are the ongoing resistances that rise through the diverse, horizontal and unmediated struggles of those opposed to it.

We are not standing by the 35 persecuted immigrants simply because we believe in their innocence, but because we understand their persecution is another tool of state-capitalist repression against all these struggles. The state is targeting the weakest, to ensure the compliance of all others who choose to resist the devaluation of their lives. This is a counter-insurgency practice, enacted through police violence against and judicial repression of all those that refuse to kowtow to the mediation agents of the NGOs, the quasi-governmental organizations and the political parties. It is a widespread and ever-increasing repression, as we see in the new reformation of the correctional code used to suppress the inmates of Greek prisons, in the fines imposed on conscientious objectors to the military, in the criminal persecution of unionist struggles and of people resisting the environmental degradation of their homes.

For all these but also for every other reason in the world, we stand beside the persecuted migrants and we clearly state that this struggle is just another important struggle of our class. And that is precisely why we will stay by their side to the end – until they are finally let free.


For a world of freedom, equality and solidarity


Solidarity Assembly for the 35 Persecuted Migrants of Moria


(Ελληνικά) Αλληλεγγύη με τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

[vsw id=”261538942″ source=”vimeo” width=”648″ height=”420″ autoplay=”no”]

(Ελληνικά) Εκδήλωση-κάλεσμα σε δράσεις για τους διωκόμενους μετανάστες της Πέτρου Ράλλη & Μόριας

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.





-Την Τετάρτη  31 Μαΐου 2017, στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής, τη γνωστή Πέτρου Ράλλη, 8 μετανάστες συλλαμβάνονται ύστερα από επίθεση που δέχτηκαν από τους μπάτσους μέσα στα κελιά τους. Η αφορμή για την επίθεση ήταν ότι οι μετανάστες ζητούσαν να επικοινωνήσουν με τον διευθυντή ώστε να ενημερωθούν για την εξέλιξη της κράτησης τους, όντας ήδη 8 έως 10 μήνες κρατούμενοι σε διοικητική κράτηση. Η απάντηση των μπάτσων στο απλό αυτό αίτημα ήταν να τους ξυλοφορτώσουν άγρια, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν και οι οχτώ στο νοσοκομείο βαριά χτυπημένοι. Στη συνέχεια, για τη συγκάλυψη του ξυλοδαρμού, οι μπάτσοι αμέσως έστησαν δικογραφία εναντίον τους.

-Την Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017 στο κέντρο κράτησης της Μόριας ξεκινούν διαμαρτυρίες από μερίδα μεταναστών/ριών, κυρίως αφρικανικής καταγωγής που αφορούσαν τις συνθήκες διαβίωσης τους και τις καθυστερήσεις στις αιτήσεις ασύλου τους. Γίνεται συμβολικός αποκλεισμός των γραφείων της ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου (EASO). Στις 18 Ιουλίου δέχονται επίθεση από τα ΜΑΤ που προσπαθούν να τους/τις απομακρύνουν κυνηγώντας τους/τις στο εσωτερικό του κέντρου. Από μέρους τους, οι μετανάστες/ριες απαντούν στην επίθεση που δέχονται. Μια ώρα μετά το τέλος των συγκρούσεων οι αστυνομικές δυνάμεις συλλαμβάνουν εν τέλει 35 τυχαία άτομα εκ των οποίων τα 30 προφυλακίζονται.

Τα δικαστήρια για τις δύο αυτές υποθέσεις έχουν προγραμματιστεί αντίστοιχα για τις 27/4/2018 (Αθήνα) και 20/4/2018 (Χίος).

Μέσα στην  στημένη δικογραφία εναντίον των 8 μεταναστών της Πέτρου Ράλλη περιέχεται πως υπήρξε «κλιμάκωση της έντασης», πως οι κρατούμενοι «προσπάθησαν να αποδράσουν χτυπώντας συντονισμένα την κεντρική πόρτα της πτέρυγας για να τη σπάσουν» και ότι δήθεν, στην προσπάθεια τους να τραπούν σε φυγή «γλίστρησαν και χτύπησαν μόνοι τους». Στην πραγματικότητα οι μπάτσοι απρόκλητα εισέβαλαν στα κελιά και ξυλοκόπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους όταν οι ίδιοι χτυπούσαν την πόρτα της πτέρυγας ζητώντας να δούνε τον διευθυντή και να ενημερωθούν για τον χρόνο της κράτησης τους.

Αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει βίντεο, που καταδεικνύει τον τρόπο «διαχείρισης» των μεταναστών με τη χρήση βίας οι ανθρωποφύλακες έχουν το θράσος να υποστηρίζουν το ακριβώς αντίθετο και η εισαγγελική αρχή να υιοθετεί αυτά τα ψέματα. Το γεγονός αυτό δεν μας εκπλήσσει, απλά επιβεβαιώνει ότι οι κάμερες, όπως και όλα τα μέσα παρακολούθησης, εξυπηρετούν μονάχα τους σκοπούς αυτών που τα χειρίζονται, της εξουσίας και των παρατρεχάμενών της.

Στη συνέχεια, για να ολοκληρωθεί η παραδειγματική τιμωρία των έγκλειστων μεταναστών που τόλμησαν να απαιτήσουν το ελάχιστο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης τους διασκόρπισε σε όλη την επικράτεια (Φυλακές νέων Βόλου, Νιγρίτας Σερρών, Δομοκού, Μαλανδρίνου, Ναυπλίου, Χανίων) απομονώνοντάς τους και στερώντας τους τη δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με δικηγόρο.

 Στην περίπτωση των 35 από την Μόρια, τα ΜΑΤ μπήκαν στον καταυλισμό κάνοντας επιχείρηση «σκούπα», με χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου λάμψης.  Ξυλοκόπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους, αρχικά στον διάδρομο και ύστερα -ακόμα και όταν η εξέγερση είχε πια τελειώσει- μέσα στα κοντέινερς. Χωρίς καμία διάκριση, σπάζουν  κεφάλια, χέρια και πόδια. Για να ολοκληρώσουν το ρεσιτάλ παραδειγματικής τιμωρίας, οι μπάτσοι μάζεψαν 35 άτομα στο σωρό με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματός τους -βάσει της πληροφορίας ότι η εξέγερση ξεκίνησε από Αφρικανούς- και τα συνέλαβαν φορτώνοντάς τους ένα βαρύτατο κατηγορητήριο. Μετά, κατά το σύνηθες, φρόντισαν να διασκορπίσουν τους προφυλακισμένους σε 4 διαφορετικές φυλακές ανά τη χώρα για να σιγουρέψουν οτι θα παραμείνουν όσο πιο απομονωμένοι γίνεται.

Μέσα στα πλαίσια της προσπάθειάς του κράτους για όσο πιο άδικη μεταχείριση γίνεται σχετικά με την υπεράσπιση τους, η δίκη τους ορίστηκε στο Μικρό ορκωτό δικαστήριο της Χίου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι 5 από τους 35 κατηγορούμενους που συνεχίζουν να ζουν στη Μόρια με περιοριστικούς όρους πρέπει να καλύψουν μόνοι τους τα έξοδα της μετακίνησής τους και της επιβίωσής τους εκεί. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με αυτή την απόφαση αποκλείουν ουσιαστικά οποιαδήποτε κατάθεση υπέρ των κατηγορουμένων στο δικαστήριο μιας και οι αυτόπτες μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκονται σε γεωγραφικό περιορισμό στο νησί της Λέσβου μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία εξέτασης του αιτήματος τους για Άσυλο. Κάτι εξαιρετικά «βολικό» για την έκβαση της δίκης… Η εκδικητική και τιμωρητική στάση του κράτους απέναντι σε κάθε μορφή εξέγερσης έχει ως σκοπό κυρίως τον εκφοβισμό. Δεν είναι τυχαίο που η άγρια καταστολή και η απαγγελία κατηγοριών στους 35 μετανάστες έγινε μια βδομάδα μετά από μια άλλη εξέγερση στη Μόρια στην οποία μετανάστες αφρικανικής και πάλι καταγωγής προσπάθησαν να αποσπάσουν συγκρατούμενό τους από τους μπάτσους (όταν οι πρώτοι θέλησαν να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στο προαναχωρησιακό κέντρο προς απέλαση). Είναι σαφές πως οι συγκεκριμένες συλλήψεις και οι απαγγελίες κατηγοριών στοχεύουν κυρίως σε μετανάστες αφρικανικής καταγωγής που «τολμούν» να εξεγερθούν, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Για τον σχεδιασμό του υπουργείου μεταναστευτικής πολιτικής η Π. Ράλλη, τα κέντρα κράτησης στα νησιά και οι συνθήκες εγκλεισμού που επικρατούν εκεί είναι το πρότυπο για την διαχείριση των μεταναστών/ριών.  Αποτελούν κομβικό σημείο στο σχεδιασμό και στην εφαρμογή της επίσημης μεταναστευτικής πολιτικής, που επιβάλλει την αορατοποίηση των μεταναστών/ριών. Τα παραπάνω περιστατικά δεν είναι ούτε μεμονωμένα, ούτε σπάνια, ούτε ασύνδετα μεταξύ τους. Αντιθέτως, η αντι-μεταναστευτική πολιτική μέσα στην οποία αυτός ο ωκεανός καταστολής εντάσσεται, παρότι δε σταμάτησε να υλοποιείται εδώ και δεκαετίες, εντάθηκε και εντείνεται ακόμα περισσότερο από το 2015 και μετά με τις αυξημένες αφίξεις μεταναστ(ρι)ών.

Από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην κεντρική Ευρώπη έως τις χώρες του Νότου όπου οι αντι-μεταναστευτικές πολιτικές υλοποιούνται, η στρόφιγγα  ανοίγει ή κλείνει ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της Ευρώπης για εργατικό δυναμικό. Οι μετανάστες/ριες βαφτίζονται «πρόσφυγες» ή «μετανάστες», «λαθραίοι» ή «νόμιμοι» κλπ κλπ με τους πιο άτυχους να αντιμετωπίζονται ως πλεονάζων πληθυσμός. Έτσι, ανάλογα με την περίσταση  «φιλοξενούνται» σε κλειστά ή ανοιχτά στρατόπεδα κράτησης στα νησιά ή την ενδοχώρα, σε φυλακές όπως η Πέτρου Ράλλη και η Κόρινθος ή βρίσκονται χωρίς χαρτιά στον δρόμο, σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας και μαύρης εργασίας, αντιμέτωποι ανά πάσα στιγμή με τον κίνδυνο μιας σύλληψης ή με τους φασίστες.

Πρόσφατα ο υπουργός μετανάστευσης ανακοινώσε το επόμενο βήμα μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για τις επαναπροωθήσεις. Προανήγγειλε τη δημιουργία νέων και την επέκταση των ήδη υπαρχόντων κλειστών κέντρων κράτησης στα νησιά, κάτι που από μόνο του αποτελεί ομολογία για αύξηση της καταστολής. Ως επακόλουθο, ο αριθμός των κρατουμένων μεταναστών/ριών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι/ες θα αυξάνεται, και για τη συντριπτική πλειοψηφία τους, ο μοναδικός ορίζοντας μετά από την πολύμηνη κράτησή τους θα είναι η απέλαση.

Τα camp και επίσημα πλέον στρατιωτικοποιούνται και λειτουργούν με κανόνες «φυλακής», πάντα με τη συνεργασία αστυνομίας, στρατού, δικαστικών αρχών και ΜΚΟ. Έτσι επιτυγχάνεται η καλύτερη «διαχείριση» του μεταναστευτικού πληθυσμού, με τον αυστηρότατο έλεγχο όσων είναι εντός των στρατοπέδων, αλλά και η πειθάρχηση όσων είναι “ελεύθεροι” (αν και αναγκασμένοι να παραμείνουν στην ελληνική επικράτεια) υπό την απειλή του εγκλεισμού.

Η διαχείριση των μεταναστριών-ων γίνεται με ένα ευρύ φάσμα κατασταλτικών πρακτικών. Από τη μία άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση και αορατότητα, κράτηση που κανείς δεν ξέρει το τέλος της, καθημερινοί βασανισμοί και ξυλοδαρμοί για ασήμαντη αφορμή, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Και από την άλλη η καταστολή με το φιλανθρωπικό προσωπείο των ΜΚΟ, τον πατερναλισμό, τις αόριστες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, που έχουν σαν στόχο να γίνουν οι μετανάστριες/ες πλήρως εξαρτημένες/οι από του επαγγελματίες του ανθρωπισμού, να χάσουν κάθε δυνατότητα αυτονομίας, να γίνουν τελικά παθητικές/οι δέκτες της “βοήθειας” που τους προσφέρουν, αποσυμπιέζοντας έτσι οποιαδήποτε ένταση μπορεί να δημιουργηθεί, αποτρέποντας οποιαδήποτε πιο δυναμική διεκδίκηση.

Τέλος, το κράτος, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερή του εκδοχή, δεν ξεχνά το νομικό του οπλοστάσιο. Όταν, οι έγκλειστοι/ες μετανάστες/ριες τολμούν να προβούν στην ελάχιστη διαμαρτυρία  η απάντηση είναι αμείλικτη, οργανωμένη και προμελετημένη, κάτι που, μαζί με τα παραπάνω, καθιστά σαφές πως πρόκειται για την ίδια  κεντρική πολιτική απόφαση.

Το βασικό απρόβλεπτο εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια είναι οι αντιδράσεις κυρίως από τους ίδιους τους μετανάστες-κρατούμενους, που θα θελήσουν να αντισταθούν στην αναίτια κράτηση τους. Είναι προφανές ότι οι εξεγέρσεις και οι αντιστάσεις έπονται των παραπάνω. Με την απόδοση κακουργηματικών κατηγοριών στους 8, και τους 35, το κράτος αφενός θέλει να αποδείξει την απολυτή προσήλωση στο σκοπό του, κλείνοντας το μάτι στους φασίστες, και αφετέρου να τιμωρήσει προς παραδειγματισμό, με συλλήψεις στον σωρό.

Η έκβαση αυτού το αγώνα είναι σημαντική για την συνέχιση της αντίστασης εντός και εκτός των τοιχών. Να μην αφήσουμε την δικαστική μαφία να εκβιάσει τους αγωνιζόμενους

σε μια περίοδο που η καταστολή αλλά και οι εξεγέρσεις σε στρατόπεδα όπως η Μόρια -αλλά και αλλού- εντείνονται καθημερινά. Στόχος μας είναι να σταθούμε ανάχωμα στην προσπάθεια της εξουσίας για απομόνωση των μεταναστών /ριων από το κίνημα της αλληλεγγύης και τον εκφοβισμό τους, καταδεικνύοντας πως οι μόνοι που έχουν κάτι να φοβηθούν είναι οι ίδιοι οι εξουσιαστές και όσοι τους εξυπηρετούν.

 Εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και τις μετανάστριες, δημιουργώντας από κοινού κοινότητες αγώνα και προσπαθώντας να γκρεμίσουμε κάθε τοίχο, ορατό ή αόρατο, που βρίσκεται ανάμεσα μας. Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε καταστολή των μεταναστών/ριών. 


Γιατί απέναντι σε οποιονδήποτε εγκλεισμό, ακόμα και σε αυτόν με το πιο ανθρωπιστικό προσωπείο, η αντίσταση, από την πιο μικρή καθημερινή πράξη μέχρι την πιο βίαιη εξέγερση, δεν είναι ούτε νόμιμη ούτε παράνομη, είναι απλά δίκαιη.

Όσο μετανάστες και μετανάστριες στοιβάζονται σε κελιά και  κέντρα κράτησης, εμείς θα στεκόμαστε δίπλα τους.

Όσο άνθρωποι διαχωρίζονται με βάση τα έγγραφα που βρίσκονται στην τσέπη τους ή τη χώρα προέλευσής τους, εμείς θα φωνάζουμε ότι τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα της γης και θα παλεύουμε για να τις εξαλείψουμε.









ΧΙΟΣ 20/4/18



Συντονισμός Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης

(Ελληνικά) Δράσεις Αλληλεγγύης στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Μικροφωνικής Αλληλεγγύης

Πέμπτη 22 Μαρτίου στις 18:00 στην Ερμου (Εθνική Τράπεζα)

Πάρτυ Οικονομικής Ενίσχυσης

Σάββατο 24 Μαρτίου μετά τις 22:00 στο Χατζηγιάννειο Κτίριο (Λαδάδικα)


(Ελληνικά) Ραδιοφωνική Εκπομπή στον 105fm

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Κυριακή 18 Μαρτιού στις 20:00

Ραδιοφωνική Εκπομπή στον 105fm

Αντιστάσεις στα Κέντρα Κράτησης και Κρατική Καταστολή

Ενημερώσεις για τις δικαστικές υποθέσεις διωκόμενων μεταναστών από τα κέντρα κράτησης της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη



Political Call for Solidarity with the 35 Persecuted Migrants from Moria

[vsw id=”261538942″ source=”vimeo” width=”600″ height=”420″ autoplay=”no”]

The Political Call in PDF

After the completion of the preliminary investigation, the court date for the 35 migrants that are being accused of having participated in the revolt that took place in the Moria detention centre on July 18 in 2017, has been set for April 20 in the Mixed Jury Court of Chios.

A few words on the incidents of that day

Since months, refugees have been organizing for their rights due to the large delays in the processing of their asylum applications and due to the wretched conditions under which they are forced to live in the Moria detention centre. On July 17, a group of migrants, mainly of African origin, had announced that they would go on repeated protests.    An additional reason for the protests are the wretched conditions they have to endure in the detention centre of Moria. The announced protest is the climactic result of various smaller and more impulsive protests, which took place in the detention centre as well as in the town of Mytilene. During that time, several of the migrants, who were organising to resist the state’s repressive policies, had been threatened by the police that they would soon find out “who the boss in the detention centre is”, whereupon NGO workers urged them to quit the protests.

On Tuesday, July 18, during a sit-in protest outside the European Asylum Support Offices (EASO) that lead its employees to leave their offices, the authorities pointed out that the protesting migrants are themselves to blame for the delayed processing of the asylum applications, causing another group of migrants to turn against them. Subsequently, the protesting migrants left the camp to block the main street outside. While shouting slogans outside the camp, police forces from inside as well as outside the detention centre attacked them with stones, teargas and stun grenades.The migrants responded by throwing rocks back at the police and starting small fires.

After the conflict, the interior of the detention centre had returned to “normality”, yet police forces started a purge inside Moria. The migrants had to face the menace of the riot police, who stormed house-containers, beating anyone indiscriminately until finally arresting 35 people at random. Their sole criterion was skin colour, since they were targeting people of African descent. The arrestees were brought to the Central Police Department of Lesvos, where they were held without any medical help despite having suffered severe beatings. Only one of the arrestees was taken with an ambulance to the hospital directly from the detention centre, due to loss of consciousness, after having suffered a murderous strike at his nape. During the following month, rumours about complementary arrests were going round, terrorising the entrapped migrants even more, which lead many of them to leave their tents and containers for fear of being targeted. The insecure situation created an atmosphere of powerlessness, passivity and a feeling of defeatism.

The judicial data

Severely beaten and terrified, the 35 accused were presented to an investigator, facing serious charges, among which most notably “life-threatening arson”. This accusation may result in many years of imprisonment and simultaneously exclude the convicted from the asylum process. More specifically, the in total four accusations are as follows:

  1. Arson by intent from which a hazard may arise for a person, jointly.
  2. Dangerous physical harm, attempted as well as executed to the detriment of police and fire brigade officers, jointly and repeatedly.
  3. Damage in form of arson of foreign ownership and of an object that serves a common benefit, jointly and repeatedly.
  4. Resistance performed by more than one person, who had their faces covered and carried potentially dangerous objects.

The court ordered a pre-trial detention for 30 of the accused, while the remaining five (the seriously injured and four other migrants, who had not been provided with an interpreter for the period of a month and a half) saw restrictive orders of residence on the island and had to make an appearance at the police department twice a month.

Out of the 30 detainees, 10 are in prison on Chios Island, 13 in Korydallos (Athens), six in the juvenile detention facilities in Avlona (Attica) and one was transferred from Avlona to Malandrino prison (Central Greece). Serious issues resulted from their separation, since they were imprisoned far away from their lawyers and friends, greatly aggravating their isolation and uncertainty, while posing significant obstacles to their preparation for the upcoming trial. This practice has been applied to political prisoners in the past, for instance in a similar case concerning eight persecuted migrants from Petrou Ralli.

Initially, their defence had been assumed by lawyers active in NGOs on the island and as the case started to trigger public attention, more NGOs appeared willing to adopt some of the court cases. However, only days before the trial date was set, the NGOs Solidarity Now, Metadrasi and Synyparxis Lesbos announced their withdrawal from the process. Accordingly, the already problematic situation was severely aggravated, since the defendants had to find new lawyers. As a result, nine of the migrants on trial will be represented by lawyers from solidarity groups.

The role judicial authorities play in counter-insurgency practices becomes clear in the location of the chosen court. The transfer of the trial to Chios stands in contradiction with the court’s own decision of imposing restriction orders on five defendants. Despite the judges being aware of the defendants’ precarious financial situation, the trial will take place on Chios and is expected to last for several days, which creates enormous costs of residence in addition to travel expenses. Furthermore, the location of the trial creates serious limitations to the presence of witnesses in their defence. As the events took part in the detention center of Moria, many of the eyewitnesses are migrants put under administrative restrictions, who do not have the option to leave Lesvos. The same can be said for many local witnesses. Due to limited transport between the two islands, day-to-day presence is rendered impossible, wherefore witnesses would have to put their jobs on hold for an indefinite period of time and at whatever cost. The removal of essential testimonies resulting from the choice of location serves as a convenient pretext for the vengeful and premeditated attitude of the judiciary authorities towards the persecuted migrants.

Anti-migration policies          

While global geopolitical contestations continue, showing no sign of decrease, economic expansionism flourishes and various authoritarian and fundamentalist regimes keep appearing in every corner of the world, Fortress Europe intensifies its military-police management of the migration flow. Perhaps better organised than ever, the decision for the creation of spaces of exception at the European borders takes shape; spaces where all those who have not lost their lives during their passages, will be detained and suffer severe devaluation and violence. By means of a system of continuous human degradation, migrants will be categorised as “wanted” or “unwanted”. Those wanted will serve as the necessary new labor force of Europe, while at the same time providing an alibi for the anti-migration death policies. The rest will inevitably be criminalised, since their only feasible option is to travel further without documents, whereupon they will be exploited as cheap labor forces, which is fundamental to the reproduction of power structures manifested in local and global capital. Their only other option is deportation to their countries of origin or to third countries.

Additionally, migrant populations have become the new “internal enemy”. The media aid in the construction of a reality under threat so as to justify the existence of totalitarianism  as “socially necessary”. Migrants are portrayed as biologically and culturally inferior or as contagious disease carriers, while being placed in camps lacking sanitary facilities. The use of a militaristic rhetoric aids in migrants being represented as invaders, justifying Greek and European army forces taking position at the borders but also expanding their operations in the interior of Fortress Europe. A “state of emergency” is being introduced in an increasing number of areas in Europe. A doctrine that comes out of, while simultaneously evoking the necessary national cohesion and consensus needed for a continuation of intensified policies of devaluation of the “bottom” of society.

Nevertheless, “war against migrants” means money. The industry that developed due to the governance of migration populations should not be overlooked. Capital continues to be reproduced either through military equipment serving the protection and surveillance of the borders or through human capital, as a consequence of the widespread doctrine of military humanitarianism.

Given the context, Lesvos was chosen, for the second time in its recent history, as the main area for the application of the anti-migration border policies at the beginning of the so-called “Eastern Mediterranean Route”. As a result, new military-police forces and different types of detention centres have emerged in addition to the encouragement of  a crucial social detachment in order to generate consent for the death-politics that are unfolding. Policies that led to dozens of dead people being washed ashore plus the deaths of 14 people inside the detention centres. Totalitarianism casts a cloud over life on the island with few cracks opened up by the resistance of the migrants, but also by parts of a widespread, international counter-movement, which has shown numerous and continuous actions. These moments of resistance that provide short-lived autonomy, cause migrants being subjected to even more terror and violence in order to isolate them from the ones who stand by them in solidarity.

Solidarity for every reason in the world

The decision to stand by the 35 persecuted migrants has nothing to do with any innocence criterion, nor does it signify an one-dimensional anti-racist struggle. Their persecution can only be understood as yet another side of the counter-insurgent policies that have been established by previous governments and are now put into practice by the leftist government SYRIZA. The evident decline of social and class movements in recent times allows for attacks on those at the bottom to assume a more permanent and final character. A plethora of oppressive tools, of a policing, judicial, administrative and economic nature, are being used against those who choose continuous and unmediated resistance.

The ever-increasing militarisation of police forces. Creation of spaces of exception, like the migrant concentration camps.  The new reformation of the correctional code and the attacks against resisting prisoners. Use of fines as blackmail, as in the case of total army objectors. The adoption of explicit criminal offences for those resisting residence auctioning. Criminal persecution of unionist struggles. Environmental degradation and persecution of those resisting it. All these are aspects of the same state-capitalist attack against those at the bottom.

Attacks that go beyond traditional borders of nation-states. Through the reformulation of legal frameworks, the attempt of transnational cooperation in order to curb resistances, is becoming more and more intense. The establishment of European military and police security forces, transnational judicial cooperation, and the development of common European policies on population management constitute the new reality. But answers will be given at all levels. Against the nationalism of any nation, the state barbarity of any state, the exploitation of capital, the resisting parts of society develop their own struggles (i.e. Hamburg G20, Thessaloniki’s Balkan Antinational Demo, No Border Movement). Struggles beyond borders, states, nations, and nationalisms.

The trial of the 35 migrants can only be viewed as a trial against all of society that resist the continued devaluation and repression of their lives.

This trial aims to be carried out in a black hole of space and time, limiting any opportunity for solidarity. For this reason, more urgently than ever, highlighting yet another instance of state arbitrariness directed towards one of the most oppressed social groups, is essential.

We call upon individuals, groups and organisations to stand in solidarity and organise initiatives. To work against the decision of the judicial authorities to try and erase the trial by transferring it to Chios, comrades throughout Greece and beyond need to bring the issue to attention.

The twitter account @freethemoria35 and #freethemoria35 has been set up for the purposes of the solidarity campaign, while the self-organised media will be used for more precise information and updates.

Solidarity Assembly for the 35 Persecuted Migrants of Moria



Statement by 5 of the Persecuted Migrants of the Moria 35

On the 20 April, we are scheduled to attend trial in Chios after waiting nine months, trapped on Lesvos, while 30 of our brothers unjustly have waited in prison for this same time period.  Our humanity has been denied since we stepped foot in Europe, the supposed cradle of democracy and human rights.  Since we arrived we have been forced to live in horrible conditions, our asylum cases are not taken seriously, and most Africans are denied residency in Europe and face deportation.  We are treated like criminals, simply for crossing a border that Europeans can freely cross.

Now 35 of us have been accused of rioting, destroying property, and violence, however, it was actually the police who have attacked us in a violent and racist raid on the African section of Moria Detention Centre on the 18 July 2017, the day we were arrested. On the 18 July, a group of migrants of many different nationalities and races gathered to protest that we are being kept prisoners on Lesvos island in inhumane conditions. To break up the protest, the police shot tear gas canisters into the group of migrants who were protesting outside the main gate of Moria Detention Centre. It was the police in full riot gear who attacked unarmed migrants with stones, batons, and tear gas. More than an hour after the clashes ended the police surrounded only the African section of Moria Detention Centre. It was the police who damaged property by braking the windows and doors of the containers where we were living. Without concern for people who were inside they threw tear gas into the closed containers. They dragged people by their hair out of the containers. They beat anyone they found with batons, their boots, their fists, including a pregnant woman. It seems we were targeted only because of our skin colour – because we are black. It was in this violent and racist attack that we were also beaten and arrested. The police continued to beat us inside the police station, while we were in handcuffs, and they denied us medical attention for days afterwards.

The week after we were violently arrested, the police returned and again raided Moria Detention Centre, arresting many Africans who were notified that their appeals had been rejected, and who were then deported to Turkey. We believe that this raid was in order to continue to terrorize migrants and silence any resistance. With coordination of UNHCR and the Greek Asylum Service, the pregnant woman who had been beaten was transferred to Athens in the days after the police attack on our community. We believe that her transfer to Athens and the deportation of several Africans was also in order to get rid of any witnesses to the police´s attack against us.

However, the authorities can not stop the truth from coming out about how Greece and Europe treat migrants in Lesvos. It is the violent attack by the police against African migrants which must be investigated. It is the police who must be brought to justice. We and our 30 brothers in prison must be freed.  We do not trust that the authorities who have treated us as less than human will treat us fairly in this case and we know that we will only achieve justice in this case through solidarity from Greeks, Europeans and other people who see us as their equals.

(Ελληνικά) Η δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια, δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους

Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Μετά την ολοκλήρωση της προανακριτικής διαδικασίας και της έκδοσης του τελικού βουλεύματος για την υπόθεση των 35 διωκόμενων μεταναστών για τα εξεγερσιακά γεγονότα στο Κέντρο Κράτησης της Μόριας τον Ιούλιο του 2017, η δίκη ορίστηκε για τις 20 Απριλίου στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Χίου. Η σοβαρότερη κατηγορία που τους έχει απαγγελθεί είναι αυτή του «εμπρησμού με κίνδυνο προσώπου», μία κατηγορία που επισείει πολυετή φυλάκιση.

Από τη διαδικασία που ακολουθήθηκε όμως προκύπτουν σημαντικά ζητήματα. Τριάντα από τους μετανάστες παραμένουν προφυλακισμένοι σε 4 διαφορετικές φυλακές τη χώρας. Οι 11 από αυτούς μάλιστα σε καταστήματα μακριά από τους δικηγόρους ή φιλικά τους πρόσωπα, επιτείνοντας με αυτόν τον τρόπο την απομόνωσή και τα αισθήματα αβεβαιότητας που τους διακατέχουν. Συλληφθέντες στο σωρό, μετά από μία τυφλή αστυνομική επιχείρηση με βάση φυλετικά κριτήρια, σε μία χώρα που δεν γνωρίζουν τίποτα για το νομικό της σύστημα και με τη δαμόκλειο σπάθη ενός συστήματος που τους λέει ότι ακόμα και σε περίπτωση αθώωσης οι περισσότεροι θα απελαθούν άμεσα στην Τουρκία.

Σημαντικά ζητήματα όμως εγείρονται και για την απόφαση του δικαστικού συμβουλίου να επιλέξει το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου για τη διεξαγωγή της δίκης. Σε πέντε από τους κατηγορούμενους έχουν επιβληθεί περιοριστικοί όροι παραμονής στη Μυτιλήνη εν όψη διεξαγωγής του δικαστηρίου. Η απόφαση για την μετακίνησή τους εκτός νησιού για το δικαστήριο είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με το σκεπτικό που επιβλήθηκαν οι όροι αυτοί. Επίσης η απαίτηση να μετακινηθούν και να βρίσκονται επί πολλές ημέρες σε άλλο νησί, χωρίς οι ίδιοι να διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους όντας μετανάστες εγκλωβισμένοι στο κέντρο κράτησης της Μόριας, αποτελεί ακόμα μία έκφανση της ταξικής φύσης της δικαιοσύνης, που στέκεται κυνικά αδιάφορη μπροστά στις πραγματικές δυνατότητες των κατηγορουμένων, αποκλείοντάς ακόμα και τη φυσική τους παρουσία στη δίκη.

Ακόμα σημαντικότερο και ανυπέρβλητο όμως είναι το θέμα που προκύπτει με τους μάρτυρες υπεράσπισης. Πολλοί μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στο νησί λόγω των περιοριστικών όρων που τους έχουν επιβληθεί για τη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου τους. Η μεταφορά της δίκης στη Χίο, αποκλείει σημαντικά στοιχεία υπεράσπισης, όπως αυτά των μαρτυρικών τους καταθέσεων, δείχνοντας την αδιαφορία του δικαστικού συστήματος για τη διεξαγωγή μίας δίκαιης δίκης.

Γίνεται ξεκάθαρο στον καθένα, ότι η απόφαση αυτή έχει σκοπό την απομόνωση των διωκόμενων μεταναστών από τον κόσμο που έχει σταθεί στο πλευρό τους όλο αυτό το διάστημα και την μεταφορά της δίκης μακριά από τον τόπο όπου έλαβαν μέρος τα γεγονότα του Ιουλίου και τις αιτίες που τα δημιούργησαν. Ως αλληλέγγυοι-ες θα βρεθούμε στο πλάι τους όπου και να διεξαχθεί τελικά το δικαστήριο, γιατί η υπεράσπιση και αθώωσή τους δεν αφορά μόνο αυτούς και δεν αφορά μόνο τη Λέσβο. Η επίθεση κράτους και αφεντικών λαμβάνει μέρος σε κάθε τόπο απέναντι σε οποιονδήποτε ορθώνει το ανάστημά του.

Διεξαγωγή της δίκης στα Δικαστήρια Μυτιλήνης

Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες