(Ελληνικά) Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Ci spiace, ma questo articolo è disponibile soltanto in Greco e Inglese Americano. Per ragioni di convenienza del visitatore, il contenuto è mostrato sotto nella lingua principale di questo sito. Puoi cliccare su uno dei links per cambiare la lingua del sito in un’altra lingua disponibile.

Το κείμενο που μοιράζεται στις δράσεις αλληλεγγύης από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας:

Την Τρίτη 18 Ιουλίου 2017, μετά από επίθεση της αστυνομίας με δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης σε ειρηνική διαμαρτυρία που πραγματοποιούταν στο κολαστήριο της Μόριας, μέρος των διαμαρτυρόμενων μεταναστών αντιστέκεται και επιστρέφει κομμάτι της βίας που βιώνουν καθημερινά. Πολύ ώρα αργότερα, ενώ τα επεισόδια έχουν λήξει και ο περισσότερος κόσμος έχει επιστρέψει στο εσωτερικό του κέντρου, πραγματοποιείται επιχείρηση σκούπα των δυνάμεων των ΜΑΤ μαζί με ασφαλίτες όπου και αρχίζουν να ξυλοκοπούν όποιον βρίσκουν μπροστά τους συλλαμβάνοντας στο σωρό συνολικά 35 άτομα. Πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να δέχονται χτυπήματα ώρες μετά τη σύλληψή τους, χωρίς να τους επιτραπεί να δεχθούν καμία ιατρική βοήθεια. Σε αυτή την κατάσταση οδηγούνται στον ανακριτή των δικαστηρίων Μυτιλήνης, όπου τους απαγγέλει πανομοιότυπες κατηγορίες που μπορούν να τους επιφέρουν πολυετή φυλάκιση και διατάσσοντας την προφυλάκιση για 30 από αυτούς. Την Παρασκευή 20 Απριλίου οι 35 κατηγορούμενοι θα δικαστούν στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου. Όλοι τους αρνούνται τη συμμετοχή τους στα γεγονότα και παρουσιάζουν αποδείξεις για αυτό.

Ο «πόλεμος ενάντια στους μετανάστες» εντείνεται με θύματα πάντα «από κάτω». Η πολιτική κατασκευής χώρων εξαίρεσης στα ευρωπαϊκά σύνορα, όπου όσοι-ες μετανάστες-ριες δεν πεθάνουν στα θαλάσσια και χερσαία περάσματά θα στοιβάζονται και θα υποτιμούνται βίαια επεκτείνεται και στο εσωτερικό της Ευρώπης-Φρούριο. Την ίδια στιγμή και μέσω μίας μιλιταριστικής ρατσιστικής ρητορικής ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης έρχεται να εκμαιεύσει την απαραίτητη εθνική συνοχή και συναίνεση για τη συνέχιση και εντατικοποίηση των πολιτικών υποτίμησης των «από κάτω» της κοινωνίας. Μόνες ρωγμές οι συνεχιζόμενες αντιστάσεις που ορθώνονται μέσα από τους πολύμορφους, οριζόντιους και αδιαμεσολάβητους αγώνες.

Δεν στεκόμαστε στο πλευρό των 35 διωκόμενων μεταναστών απλώς πιστεύοντας στην αθωότητά τους, αλλά γιατί αντιλαμβανόμαστε πως η δίωξή τους είναι ένα ακόμα εργαλείο της κρατικής-καπιταλιστικής καταστολής ενάντια σε όλους τους αγώνες αυτούς. Που στοχοποιεί τους πλέον αδύναμους, προς γνώση και συμμόρφωση όλων των άλλων που θα επιλέξουν να αντισταθούν στην υποτίμηση της ζωής τους. Μία αντιεξεγερτική πρακτική που επιφέρει την βίαιη αστυνομική και δικαστική καταστολή για όσες αρνήσεις ξεφύγουν από τους φορείς διαμεσολάβησης των ΜΚΟ, των οργανισμών και των κομμάτων. Καταστολή που ευρύνεται και αναβαθμίζεται, όπως βλέπουμε με το νέο σωφρονιστικό κώδικα απέναντι στους κρατούμενους των ελληνικών φυλακών, με τα εξοντωτικά πρόστιμα που επιβάλλονται στους ολικούς αρνητές στράτευσης, τις ποινικές κατηγορίες για συνδικαλιστικές δράσεις, τις κατηγορίες «σύστασης εγκληματικής οργάνωσης» για ολόκληρα χωριά όταν αυτά αντιστέκονται στην λεηλασία του τόπου τους.

Για αυτούς και για όλους τους λόγους του κόσμου, στεκόμαστε δίπλα με τους διωκόμενους μετανάστες και δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι αυτός ο αγώνας δεν είναι παρά ακόμα ένας σημαντικός αγώνας της τάξης μας. Και για αυτό ακριβώς το λόγο θα μείνουμε στο πλευρό τους μέχρι τέλους. Μέχρι την τελική αθώωσή τους.

Για ένα κόσμο ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης

 

Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

#freethemoria35

(Ελληνικά) Αλληλεγγύη με τους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Ci spiace, ma questo articolo è disponibile soltanto in Greco. Per ragioni di convenienza del visitatore, il contenuto è mostrato sotto nella lingua alternativa. Puoi cliccare sul link per cambiare la lingua attiva.

[vsw id=”261538942″ source=”vimeo” width=”648″ height=”420″ autoplay=”no”]

(Ελληνικά) Εκδήλωση-κάλεσμα σε δράσεις για τους διωκόμενους μετανάστες της Πέτρου Ράλλη & Μόριας

Ci spiace, ma questo articolo è disponibile soltanto in Greco. Per ragioni di convenienza del visitatore, il contenuto è mostrato sotto nella lingua alternativa. Puoi cliccare sul link per cambiare la lingua attiva.

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ

 

-Την Τετάρτη  31 Μαΐου 2017, στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής, τη γνωστή Πέτρου Ράλλη, 8 μετανάστες συλλαμβάνονται ύστερα από επίθεση που δέχτηκαν από τους μπάτσους μέσα στα κελιά τους. Η αφορμή για την επίθεση ήταν ότι οι μετανάστες ζητούσαν να επικοινωνήσουν με τον διευθυντή ώστε να ενημερωθούν για την εξέλιξη της κράτησης τους, όντας ήδη 8 έως 10 μήνες κρατούμενοι σε διοικητική κράτηση. Η απάντηση των μπάτσων στο απλό αυτό αίτημα ήταν να τους ξυλοφορτώσουν άγρια, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν και οι οχτώ στο νοσοκομείο βαριά χτυπημένοι. Στη συνέχεια, για τη συγκάλυψη του ξυλοδαρμού, οι μπάτσοι αμέσως έστησαν δικογραφία εναντίον τους.

-Την Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017 στο κέντρο κράτησης της Μόριας ξεκινούν διαμαρτυρίες από μερίδα μεταναστών/ριών, κυρίως αφρικανικής καταγωγής που αφορούσαν τις συνθήκες διαβίωσης τους και τις καθυστερήσεις στις αιτήσεις ασύλου τους. Γίνεται συμβολικός αποκλεισμός των γραφείων της ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου (EASO). Στις 18 Ιουλίου δέχονται επίθεση από τα ΜΑΤ που προσπαθούν να τους/τις απομακρύνουν κυνηγώντας τους/τις στο εσωτερικό του κέντρου. Από μέρους τους, οι μετανάστες/ριες απαντούν στην επίθεση που δέχονται. Μια ώρα μετά το τέλος των συγκρούσεων οι αστυνομικές δυνάμεις συλλαμβάνουν εν τέλει 35 τυχαία άτομα εκ των οποίων τα 30 προφυλακίζονται.

Τα δικαστήρια για τις δύο αυτές υποθέσεις έχουν προγραμματιστεί αντίστοιχα για τις 27/4/2018 (Αθήνα) και 20/4/2018 (Χίος).

Μέσα στην  στημένη δικογραφία εναντίον των 8 μεταναστών της Πέτρου Ράλλη περιέχεται πως υπήρξε «κλιμάκωση της έντασης», πως οι κρατούμενοι «προσπάθησαν να αποδράσουν χτυπώντας συντονισμένα την κεντρική πόρτα της πτέρυγας για να τη σπάσουν» και ότι δήθεν, στην προσπάθεια τους να τραπούν σε φυγή «γλίστρησαν και χτύπησαν μόνοι τους». Στην πραγματικότητα οι μπάτσοι απρόκλητα εισέβαλαν στα κελιά και ξυλοκόπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους όταν οι ίδιοι χτυπούσαν την πόρτα της πτέρυγας ζητώντας να δούνε τον διευθυντή και να ενημερωθούν για τον χρόνο της κράτησης τους.

Αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει βίντεο, που καταδεικνύει τον τρόπο «διαχείρισης» των μεταναστών με τη χρήση βίας οι ανθρωποφύλακες έχουν το θράσος να υποστηρίζουν το ακριβώς αντίθετο και η εισαγγελική αρχή να υιοθετεί αυτά τα ψέματα. Το γεγονός αυτό δεν μας εκπλήσσει, απλά επιβεβαιώνει ότι οι κάμερες, όπως και όλα τα μέσα παρακολούθησης, εξυπηρετούν μονάχα τους σκοπούς αυτών που τα χειρίζονται, της εξουσίας και των παρατρεχάμενών της.

Στη συνέχεια, για να ολοκληρωθεί η παραδειγματική τιμωρία των έγκλειστων μεταναστών που τόλμησαν να απαιτήσουν το ελάχιστο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης τους διασκόρπισε σε όλη την επικράτεια (Φυλακές νέων Βόλου, Νιγρίτας Σερρών, Δομοκού, Μαλανδρίνου, Ναυπλίου, Χανίων) απομονώνοντάς τους και στερώντας τους τη δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με δικηγόρο.

 Στην περίπτωση των 35 από την Μόρια, τα ΜΑΤ μπήκαν στον καταυλισμό κάνοντας επιχείρηση «σκούπα», με χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου λάμψης.  Ξυλοκόπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους, αρχικά στον διάδρομο και ύστερα -ακόμα και όταν η εξέγερση είχε πια τελειώσει- μέσα στα κοντέινερς. Χωρίς καμία διάκριση, σπάζουν  κεφάλια, χέρια και πόδια. Για να ολοκληρώσουν το ρεσιτάλ παραδειγματικής τιμωρίας, οι μπάτσοι μάζεψαν 35 άτομα στο σωρό με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματός τους -βάσει της πληροφορίας ότι η εξέγερση ξεκίνησε από Αφρικανούς- και τα συνέλαβαν φορτώνοντάς τους ένα βαρύτατο κατηγορητήριο. Μετά, κατά το σύνηθες, φρόντισαν να διασκορπίσουν τους προφυλακισμένους σε 4 διαφορετικές φυλακές ανά τη χώρα για να σιγουρέψουν οτι θα παραμείνουν όσο πιο απομονωμένοι γίνεται.

Μέσα στα πλαίσια της προσπάθειάς του κράτους για όσο πιο άδικη μεταχείριση γίνεται σχετικά με την υπεράσπιση τους, η δίκη τους ορίστηκε στο Μικρό ορκωτό δικαστήριο της Χίου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι 5 από τους 35 κατηγορούμενους που συνεχίζουν να ζουν στη Μόρια με περιοριστικούς όρους πρέπει να καλύψουν μόνοι τους τα έξοδα της μετακίνησής τους και της επιβίωσής τους εκεί. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με αυτή την απόφαση αποκλείουν ουσιαστικά οποιαδήποτε κατάθεση υπέρ των κατηγορουμένων στο δικαστήριο μιας και οι αυτόπτες μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκονται σε γεωγραφικό περιορισμό στο νησί της Λέσβου μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία εξέτασης του αιτήματος τους για Άσυλο. Κάτι εξαιρετικά «βολικό» για την έκβαση της δίκης… Η εκδικητική και τιμωρητική στάση του κράτους απέναντι σε κάθε μορφή εξέγερσης έχει ως σκοπό κυρίως τον εκφοβισμό. Δεν είναι τυχαίο που η άγρια καταστολή και η απαγγελία κατηγοριών στους 35 μετανάστες έγινε μια βδομάδα μετά από μια άλλη εξέγερση στη Μόρια στην οποία μετανάστες αφρικανικής και πάλι καταγωγής προσπάθησαν να αποσπάσουν συγκρατούμενό τους από τους μπάτσους (όταν οι πρώτοι θέλησαν να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στο προαναχωρησιακό κέντρο προς απέλαση). Είναι σαφές πως οι συγκεκριμένες συλλήψεις και οι απαγγελίες κατηγοριών στοχεύουν κυρίως σε μετανάστες αφρικανικής καταγωγής που «τολμούν» να εξεγερθούν, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.

Για τον σχεδιασμό του υπουργείου μεταναστευτικής πολιτικής η Π. Ράλλη, τα κέντρα κράτησης στα νησιά και οι συνθήκες εγκλεισμού που επικρατούν εκεί είναι το πρότυπο για την διαχείριση των μεταναστών/ριών.  Αποτελούν κομβικό σημείο στο σχεδιασμό και στην εφαρμογή της επίσημης μεταναστευτικής πολιτικής, που επιβάλλει την αορατοποίηση των μεταναστών/ριών. Τα παραπάνω περιστατικά δεν είναι ούτε μεμονωμένα, ούτε σπάνια, ούτε ασύνδετα μεταξύ τους. Αντιθέτως, η αντι-μεταναστευτική πολιτική μέσα στην οποία αυτός ο ωκεανός καταστολής εντάσσεται, παρότι δε σταμάτησε να υλοποιείται εδώ και δεκαετίες, εντάθηκε και εντείνεται ακόμα περισσότερο από το 2015 και μετά με τις αυξημένες αφίξεις μεταναστ(ρι)ών.

Από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην κεντρική Ευρώπη έως τις χώρες του Νότου όπου οι αντι-μεταναστευτικές πολιτικές υλοποιούνται, η στρόφιγγα  ανοίγει ή κλείνει ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της Ευρώπης για εργατικό δυναμικό. Οι μετανάστες/ριες βαφτίζονται «πρόσφυγες» ή «μετανάστες», «λαθραίοι» ή «νόμιμοι» κλπ κλπ με τους πιο άτυχους να αντιμετωπίζονται ως πλεονάζων πληθυσμός. Έτσι, ανάλογα με την περίσταση  «φιλοξενούνται» σε κλειστά ή ανοιχτά στρατόπεδα κράτησης στα νησιά ή την ενδοχώρα, σε φυλακές όπως η Πέτρου Ράλλη και η Κόρινθος ή βρίσκονται χωρίς χαρτιά στον δρόμο, σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας και μαύρης εργασίας, αντιμέτωποι ανά πάσα στιγμή με τον κίνδυνο μιας σύλληψης ή με τους φασίστες.

Πρόσφατα ο υπουργός μετανάστευσης ανακοινώσε το επόμενο βήμα μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για τις επαναπροωθήσεις. Προανήγγειλε τη δημιουργία νέων και την επέκταση των ήδη υπαρχόντων κλειστών κέντρων κράτησης στα νησιά, κάτι που από μόνο του αποτελεί ομολογία για αύξηση της καταστολής. Ως επακόλουθο, ο αριθμός των κρατουμένων μεταναστών/ριών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι/ες θα αυξάνεται, και για τη συντριπτική πλειοψηφία τους, ο μοναδικός ορίζοντας μετά από την πολύμηνη κράτησή τους θα είναι η απέλαση.

Τα camp και επίσημα πλέον στρατιωτικοποιούνται και λειτουργούν με κανόνες «φυλακής», πάντα με τη συνεργασία αστυνομίας, στρατού, δικαστικών αρχών και ΜΚΟ. Έτσι επιτυγχάνεται η καλύτερη «διαχείριση» του μεταναστευτικού πληθυσμού, με τον αυστηρότατο έλεγχο όσων είναι εντός των στρατοπέδων, αλλά και η πειθάρχηση όσων είναι “ελεύθεροι” (αν και αναγκασμένοι να παραμείνουν στην ελληνική επικράτεια) υπό την απειλή του εγκλεισμού.

Η διαχείριση των μεταναστριών-ων γίνεται με ένα ευρύ φάσμα κατασταλτικών πρακτικών. Από τη μία άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση και αορατότητα, κράτηση που κανείς δεν ξέρει το τέλος της, καθημερινοί βασανισμοί και ξυλοδαρμοί για ασήμαντη αφορμή, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Και από την άλλη η καταστολή με το φιλανθρωπικό προσωπείο των ΜΚΟ, τον πατερναλισμό, τις αόριστες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, που έχουν σαν στόχο να γίνουν οι μετανάστριες/ες πλήρως εξαρτημένες/οι από του επαγγελματίες του ανθρωπισμού, να χάσουν κάθε δυνατότητα αυτονομίας, να γίνουν τελικά παθητικές/οι δέκτες της “βοήθειας” που τους προσφέρουν, αποσυμπιέζοντας έτσι οποιαδήποτε ένταση μπορεί να δημιουργηθεί, αποτρέποντας οποιαδήποτε πιο δυναμική διεκδίκηση.

Τέλος, το κράτος, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερή του εκδοχή, δεν ξεχνά το νομικό του οπλοστάσιο. Όταν, οι έγκλειστοι/ες μετανάστες/ριες τολμούν να προβούν στην ελάχιστη διαμαρτυρία  η απάντηση είναι αμείλικτη, οργανωμένη και προμελετημένη, κάτι που, μαζί με τα παραπάνω, καθιστά σαφές πως πρόκειται για την ίδια  κεντρική πολιτική απόφαση.

Το βασικό απρόβλεπτο εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια είναι οι αντιδράσεις κυρίως από τους ίδιους τους μετανάστες-κρατούμενους, που θα θελήσουν να αντισταθούν στην αναίτια κράτηση τους. Είναι προφανές ότι οι εξεγέρσεις και οι αντιστάσεις έπονται των παραπάνω. Με την απόδοση κακουργηματικών κατηγοριών στους 8, και τους 35, το κράτος αφενός θέλει να αποδείξει την απολυτή προσήλωση στο σκοπό του, κλείνοντας το μάτι στους φασίστες, και αφετέρου να τιμωρήσει προς παραδειγματισμό, με συλλήψεις στον σωρό.

Η έκβαση αυτού το αγώνα είναι σημαντική για την συνέχιση της αντίστασης εντός και εκτός των τοιχών. Να μην αφήσουμε την δικαστική μαφία να εκβιάσει τους αγωνιζόμενους

σε μια περίοδο που η καταστολή αλλά και οι εξεγέρσεις σε στρατόπεδα όπως η Μόρια -αλλά και αλλού- εντείνονται καθημερινά. Στόχος μας είναι να σταθούμε ανάχωμα στην προσπάθεια της εξουσίας για απομόνωση των μεταναστών /ριων από το κίνημα της αλληλεγγύης και τον εκφοβισμό τους, καταδεικνύοντας πως οι μόνοι που έχουν κάτι να φοβηθούν είναι οι ίδιοι οι εξουσιαστές και όσοι τους εξυπηρετούν.

 Εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους μετανάστες και τις μετανάστριες, δημιουργώντας από κοινού κοινότητες αγώνα και προσπαθώντας να γκρεμίσουμε κάθε τοίχο, ορατό ή αόρατο, που βρίσκεται ανάμεσα μας. Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε καταστολή των μεταναστών/ριών. 

 

Γιατί απέναντι σε οποιονδήποτε εγκλεισμό, ακόμα και σε αυτόν με το πιο ανθρωπιστικό προσωπείο, η αντίσταση, από την πιο μικρή καθημερινή πράξη μέχρι την πιο βίαιη εξέγερση, δεν είναι ούτε νόμιμη ούτε παράνομη, είναι απλά δίκαιη.

Όσο μετανάστες και μετανάστριες στοιβάζονται σε κελιά και  κέντρα κράτησης, εμείς θα στεκόμαστε δίπλα τους.

Όσο άνθρωποι διαχωρίζονται με βάση τα έγγραφα που βρίσκονται στην τσέπη τους ή τη χώρα προέλευσής τους, εμείς θα φωνάζουμε ότι τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα της γης και θα παλεύουμε για να τις εξαλείψουμε.

 

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ 8 ΤΗΣ Π. ΡΑΛΛΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ 35 ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ 14/4/2018 ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ 12.00

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ:

ΧΙΟΣ 20/4/18
ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ 27/4/18

 

 

Συντονισμός Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης
http://ssaekk.espivblogs.net

(Ελληνικά) Δράσεις Αλληλεγγύης στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Ci spiace, ma questo articolo è disponibile soltanto in Greco. Per ragioni di convenienza del visitatore, il contenuto è mostrato sotto nella lingua alternativa. Puoi cliccare sul link per cambiare la lingua attiva.

Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες της Μόριας

Μικροφωνικής Αλληλεγγύης

Πέμπτη 22 Μαρτίου στις 18:00 στην Ερμου (Εθνική Τράπεζα)

Πάρτυ Οικονομικής Ενίσχυσης

Σάββατο 24 Μαρτίου μετά τις 22:00 στο Χατζηγιάννειο Κτίριο (Λαδάδικα)


#freethemoria35

(Ελληνικά) Ραδιοφωνική Εκπομπή στον 105fm

Ci spiace, ma questo articolo è disponibile soltanto in Greco. Per ragioni di convenienza del visitatore, il contenuto è mostrato sotto nella lingua alternativa. Puoi cliccare sul link per cambiare la lingua attiva.

Κυριακή 18 Μαρτιού στις 20:00

Ραδιοφωνική Εκπομπή στον 105fm

Αντιστάσεις στα Κέντρα Κράτησης και Κρατική Καταστολή

Ενημερώσεις για τις δικαστικές υποθέσεις διωκόμενων μεταναστών από τα κέντρα κράτησης της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη

#freethemoria35

 

Grecia – Appello alla solidarietà per i 35 migranti processati per le proteste nell’hotspot di Moria

[vsw id=”261538942″ source=”vimeo” width=”600″ height=”420″ autoplay=”no”]

La traduzione è stata fatta da: Hurriya

Dopo la fine delle indagini preliminari, la data d’appello per i 35 migranti, accusati di aver partecipato alla rivolta avvenuta nel centro di detenzione di Moria il 18 luglio 2017, è stata fissata al 20 aprile nel Tribunale di Chios.

Alcune parole sugli accadimenti di quei giorni
Da mesi, i migranti si stanno organizzando per i loro diritti contro i lunghi tempi d’attesa delle procedure per la richiesta d’asilo e le pessime condizioni in cui sono costretti a vivere nel centro di detenzione di Moria. Il 17 luglio, un gruppo di persone, per la maggior parte africane, aveva annunciato la sua volontà di portare avanti ripetute proteste. La protesta annunciata è l’apice di varie proteste più piccole e impulsive avvenute nella prigione così come nella città di Mitilene. In quel periodo molti dei migranti, che si stavano organizzando per resistere alle politiche repressive dello stato, erano stati minacciati dalla polizia che avrebbe presto trovato “chi era il capo del centro di detenzione”, e quindi i lavoratori delle ONG li esortarono a fermare le proteste.
Martedì 18 luglio, durante un presidio fuori dall’Ufficio Europeo di sostegno per l’Asilo (EASO), che ha indotto i dipendenti a lasciare gli uffici, le autorità hanno sottolineato che i migranti che protestano sono a loro volta responsabili dei ritardi nelle procedure delle domande di asilo, facendo sì che un altro gruppo di migranti si rivoltasse contro di loro. Successivamente, i manifestanti hanno lasciato il campo per bloccare la strada principale all’esterno. Mentre urlavano slogan fuori dal centro, le forze di polizia dall’interno e dall’esterno del centro di detenzione li hanno attaccati con pietre, gas lacrimogeni e granate stordenti. I migranti hanno risposto lanciando pietre contro la polizia e appiccando piccoli incendi.
Dopo gli scontri, l’interno del centro di detenzione era tornato alla “normalità”, ma le forze di polizia hanno iniziato una epurazione all’interno di Moria. I migranti hanno dovuto affrontare la minaccia della polizia antisommossa, che ha preso d’assalto i container, picchiando chiunque in modo indiscriminato fino ad arrestare 35 persone a caso. Il loro unico criterio era il colore della pelle, poiché si rivolgevano a persone di origine africana. Gli arrestati sono stati portati al dipartimento di polizia centrale di Lesbo, dove sono stati trattenuti senza alcun soccorso medico nonostante abbiano subito gravi percosse. Solo uno degli arrestati è stato portato con un’ambulanza all’ospedale direttamente dal centro di detenzione, a causa della perdita di coscienza, dopo aver subito un colpo mortale alla nuca. Nel corso del mese seguente, circolavano voci su ulteriori arresti che hanno terrorizzato ancora di più i migranti intrappolati, che hanno portato molti di loro a lasciare le loro tende e container per paura di essere presi di mira. La situazione insicura ha creato un’atmosfera di impotenza, passività e un sentimento di disfattismo.

I dati giudiziari
Gravemente picchiati e terrorizzati, i 35 accusati sono stati presentati a un investigatore, di fronte a gravi accuse, tra le quali in particolare “incendio doloso pericoloso per la vita”. Questa accusa può comportare molti anni di reclusione e contemporaneamente escludere i condannati dall’ottenimento dell’asilo. Più in particolare, le quattro accuse in totale sono le seguenti:1. Incendio doloso in concorso per mezzo del quale può insorgere un pericolo per una persona. 2. Pericoloso danno fisico, tentato oltre che eseguito a danno della polizia e dei vigili del fuoco, in concorso e ripetutamente.3. Danno sotto forma di incendio doloso di altrui proprietà e di un oggetto che serve un beneficio comune, in concorso e ripetutamente.4. Resistenza eseguita da più di una persona, a volto coperto e trasportando oggetti potenzialmente pericolosi.Il tribunale ha ordinato una detenzione preventiva per 30 degli accusati, mentre i restanti cinque (il ferito grave e altri quattro migranti, che non avevano avuto un interprete per il periodo di un mese e mezzo) hanno ricevuto ordini restrittivi di residenza sull’isola e sono dovuti comparire due volte al mese al dipartimento di polizia.Dei 30 detenuti, 10 sono in carcere sull’isola di Chios, 13 a Korydallos (Atene), sei nei centri di detenzione minorile di Avlona (Attica) e uno è stato trasferito da Avlona al carcere di Malandrino (Grecia centrale). I problemi seri sono derivati ​​dalla loro separazione, poiché sono stati imprigionati lontano dai loro avvocati e amici, aggravando enormemente il loro isolamento e l’incertezza, mentre venivano posti ostacoli significativi alla loro preparazione per il prossimo processo. Questa pratica è stata applicata ai prigionieri politici in passato, ad esempio in un caso analogo riguardante otto migranti perseguitati di Petrou Ralli.Inizialmente, la loro difesa era stata assunta da avvocati attivi nelle ONG dell’isola e dal momento in cui il caso ha iniziato ad attirare l’attenzione pubblica, altre ONG sembravano intenzionate ad adottare alcuni dei casi giudiziari. Tuttavia, solo pochi giorni prima della data del processo, le ONG Solidarity Now, Metadrasi e Synyparxis Lesbos hanno annunciato il loro ritiro dal processo. Di conseguenza, la situazione già problematica si è gravemente aggravata, dal momento in cui gli imputati avrebbero dovuto trovare nuovi avvocati. Di conseguenza, nove dei migranti sotto processo saranno rappresentati da avvocati appartenenti a gruppi di solidarietà.Il ruolo che le autorità giudiziarie svolgono nelle pratiche contro-insurrezionali diventa chiaro nella sede del tribunale scelto. Il trasferimento del processo a Chios è in contraddizione con la decisione della corte di imporre ordini di restrizione a cinque imputati. Nonostante i giudici siano consapevoli della precaria situazione finanziaria degli imputati, il processo si svolgerà a Chios e dovrebbe durare diversi giorni, il che comporta enormi costi di residenza oltre alle spese di viaggio. Inoltre, l’ubicazione del processo crea gravi limitazioni alla presenza di testimoni in loro difesa. Poiché gli eventi hanno preso parte nel centro di detenzione di Moria, molti dei testimoni oculari sono migranti sottoposti a restrizioni amministrative, che non hanno la possibilità di lasciare Lesbo. Lo stesso si può dire per molti testimoni locali. A causa del trasporto limitato tra le due isole, la presenza quotidiana è resa impossibile, per cui i testimoni dovrebbero lasciare i loro lavori per un periodo di tempo indefinito e a qualsiasi costo. La rimozione di testimoni essenziali, derivante dalla scelta del luogo, serve da comodo pretesto per l’atteggiamento vendicativo e premeditato delle autorità giudiziarie nei confronti dei migranti perseguitati.

Politiche anti-migrazione
Mentre le contestazioni geopolitiche globali continuano, senza alcun segno di diminuzione, l’espansionismo economico prospera e vari regimi autoritari e fondamentalisti continuano ad apparire in ogni angolo del mondo, la Fortezza Europa intensifica la gestione militare-poliziesca del flusso migratorio. Forse meglio organizzata che mai, prende forma la decisione della creazione di spazi di eccezione ai confini europei; spazi dove tutti coloro che non hanno perso la vita durante i loro passaggi, saranno detenuti e subiranno gravi perdite e violenze.Per mezzo di un sistema di continua degradazione umana, i migranti saranno categorizzati come “utili” o “indesiderati”. Quelli voluti serviranno come nuova forza lavoro necessaria in Europa, mentre allo stesso tempo forniscono un alibi per le politiche di morte contro la migrazione. Tutti gli altri verranno inevitabilmente criminalizzati, poiché la loro unica opzione possibile è di viaggiare più lontano senza documenti, dopo di che saranno sfruttati come forza lavoro a basso costo, cosa fondamentale per la riproduzione delle strutture di potere manifestate nel capitale locale e globale. La loro unica altra opzione è la deportazione nei loro paesi di origine o in paesi terzi.Inoltre, le popolazioni migranti sono diventate il nuovo “nemico interno”. I media aiutano nella costruzione di una realtà sotto minaccia in modo da giustificare l’esistenza del totalitarismo come “socialmente necessario”. I migranti sono ritratti biologicamente e culturalmente inferiori o come portatori di malattie contagiose, mentre sono collocati in campi privi di strutture sanitarie. L’uso di una retorica militarista aiuta a rappresentare i migranti come invasori, giustificando le forze armate greche ed europee che prendono posizione ai confini per difendere la Fortezza Europa. Uno “stato di emergenza” viene introdotto in un numero crescente di aree in Europa. Una dottrina che viene fuori, evocando allo stesso tempo la necessaria coesione nazionale e il consenso necessari per la continuazione delle politiche di svalutazione del “fondo” della società.Tuttavia, “guerra contro i migranti” significa denaro. L’industria sviluppata grazie alla governance delle popolazioni migratorie non dovrebbe essere trascurata. Il capitale continua a essere riprodotto sia attraverso attrezzature militari che servono alla protezione e sorveglianza dei confini o attraverso il capitale umano, come conseguenza della diffusa dottrina dell’umanitarismo militare.Dato il contesto, Lesbo è stata scelta, per la seconda volta nella sua storia recente, come l’area principale per l’applicazione delle politiche di confine anti-migrazione all’inizio della cosiddetta “rotta del Mediterraneo orientale”. Di conseguenza, sono emerse nuove forze militari di polizia e diversi tipi di centri di detenzione, oltre all’incoraggiamento di un distacco sociale cruciale al fine di generare consenso per la politica di morte che si sta attuando. Politiche che hanno portato decine di morti a riva più 14 persone morte all’interno dei centri di detenzione. Il totalitarismo getta un’ombra sulla vita dell’isola con poche crepe aperte dalla resistenza dei migranti, ma anche da un contro-movimento internazionale diffuso, che ha mostrato azioni numerose e continue. Questi momenti di resistenza che garantiscono un’autonomia di breve durata, fanno sì che i migranti siano sottoposti a ancora più terrore e violenza per isolarli da coloro che li sostengono in solidarietà.

Solidarietà per ogni ragione nel mondo
La decisione di sostenere i 35 migranti perseguitati non ha nulla a che fare con alcun criterio di innocenza, né indica una lotta antirazzista unidimensionale. La loro persecuzione può essere intesa solo come un altro aspetto delle politiche anti-insurrezionali che sono state stabilite dai precedenti governi e ora sono messe in pratica dal governo di sinistra SYRIZA. L’evidente declino dei movimenti sociali e di classe negli ultimi tempi consent
e agli attacchi a “quelli in basso” di assumere un carattere più permanente e definitivo. Una pletora di strumenti oppressivi, di natura poliziesca, giudiziaria, amministrativa ed economica, viene usata contro coloro che scelgono una resistenza continua e non mediata.La crescente militarizzazione delle forze di polizia. La creazione di spazi di eccezione, come i campi di concentramento per migranti. La nuova riforma del codice correzionale e gli attacchi contro i prigionieri resistenti. Uso di multe come ricatto, come nel caso degli obiettori dell’esercito. L’adozione di reati espliciti per coloro che resistono alla vendita all’asta delle residenze. Persecuzione criminale delle lotte unioniste. Degrado ambientale e persecuzione di chi resiste. Tutti questi sono aspetti dello stesso attacco stato-capitalista contro gli sfruttati.
Attacchi che vanno oltre i confini tradizionali degli stati-nazione. Attraverso la riformulazione dei quadri giuridici, il tentativo di cooperazione transnazionale per frenare le resistenze sta diventando sempre più intenso. L’istituzione di forze di sicurezza militari e di polizia europee, la cooperazione giudiziaria transnazionale e lo sviluppo di politiche europee comuni sulla gestione della popolazione costituiscono la nuova realtà. Ma le risposte saranno date a tutti i livelli. Contro il nazionalismo di qualsiasi nazione, la barbarie statale di qualsiasi stato, lo sfruttamento del capitale, le parti resistenti della società sviluppano le proprie lotte (ad es. Amburgo G20, Salonicco, Antinational Balkan Demo, No Border Movement). Lotte oltre frontiere, stati, nazioni e nazionalismi.Il processo ai 35 migranti può essere visto come un processo contro tutta la società che resiste alla continua svalutazione e repressione delle loro vite. Questo processo si propone di essere svolto in un buco nero dello spazio e del tempo, limitando ogni opportunità di solidarietà. Per questa ragione, più urgente che mai, è essenziale evidenziare un altro esempio di arbitrarietà dello stato diretta verso uno dei gruppi sociali più oppressi.Chiediamo a singoli, gruppi e organizzazioni di sostenere la solidarietà e organizzare iniziative. Per contrastare la decisione delle autorità giudiziarie di provare a cancellare il processo trasferendolo a Chios, i compagni di tutta la Grecia e oltre devono portare la questione all’attenzione.L’account twitter @freethemoria35 e #freethemoria35 sono stati creati per gli scopi della campagna di solidarietà, mentre i media auto-organizzati saranno utilizzati per informazioni e aggiornamenti più precisi.

Assemblea di solidarietà per i 35 migranti perseguitati di Moria

#freethemoria35

(Ελληνικά) Δήλωση των 5 από τους 35 κατηγορούμενους της Μόριας

Ci spiace, ma questo articolo è disponibile soltanto in Greco, Inglese Americano, Tedesco e Francese. Per ragioni di convenienza del visitatore, il contenuto è mostrato sotto nella lingua principale di questo sito. Puoi cliccare su uno dei links per cambiare la lingua del sito in un’altra lingua disponibile.

Η δίκη μας έχει προγραμματιστεί για τις 20 Απρίλη στη Χίο, μετά από αναμονή εννέα μηνών, εγκλωβισμένοι στη Λέσβο, ενώ 30 από τα αδέρφια μας βρίσκονται αδίκως φυλακισμένα για το ίδιο διάστημα. Μας έχουν αρνηθεί οποιαδήποτε ανθρωπιά από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στην Ευρώπη, το υποτιθέμενο λίκνο της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από όταν φτάσαμε, μας έχουν επιβληθεί φρικτές συνθήκες διαβίωσης, τα αιτήματα ασύλου που έχουμε καταθέσει δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν, και οι περισσότεροι Αφρικανοί/ές δεν καταφέρνουν να αποκτήσουν άδεια διαμονής στην Ευρώπη και έρχονται αντιμέτωποι/ες με απέλαση. Μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε εγκληματίες, μόνο και μόνο επειδή περάσαμε ένα σύνορο, το οποίο οι Ευρωπαίοι/ες μπορούν να διασχίσουν ελεύθερα.

Τώρα 35 από εμάς κατηγορούνται για εξέγερση, καταστροφή περιουσίας, και βία, ενώ στην πραγματικότητα ήταν η αστυνομία που μας επιτέθηκε κατά τη διάρκεια μιας βίαιης και ρατσιστικής επιδρομής στον αφρικανικό τομέα του κέντρου κράτησης της Μόριας στις 18 Ιουλίου 2017, την ημέρα που μας συνέλαβαν. Στις 18 Ιουλίου, μια ομάδα μεταναστών πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων και φυλών μαζεύτηκε για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στο γεγονός ότι κρατούμαστε φυλακισμένοι στη Λέσβο σε απάνθρωπες συνθήκες. Για να διαλύσουν τη διαμαρτυρία, οι αστυνομικοί εκτόξευσαν δακρυγόνα στην ομάδα μεταναστών που διαμαρτύρονταν έξω από την κεντρική είσοδο του κέντρου κράτησης. Οι αστυνομικοί ήταν αυτοί που, με πλήρη εξάρτηση, επιτέθηκαν σε άοπλους μετανάστες με πέτρες, γκλομπ και δακρυγόνα. Περισσότερο από μια ώρα αφότου είχαν σταματήσει οι συμπλοκές, η αστυνομία περικύκλωσε μόνο τον αφρικανικό τομέα του κέντρου. Οι αστυνομικοί ήταν αυτοί που κατέστρεψαν περιουσία, σπάζοντας τα παράθυρα και τις πόρτες των λυόμενων στα οποία μέναμε. Χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα, πέταξαν δακρυγόνα στα κλειστά λυόμενα. Έσερναν ανθρώπους από τα μαλλιά έξω από τα λυόμενα. Έδερναν όποιον έβρισκαν με τα γκλομπ, τις μπότες και τις γροθιές τους, συμπεριλαμβανομένης και μιας γυναίκας που ήταν έγκυος. Φαίνεται πως στοχοποιηθήκαμε αποκλειστικά από το χρώμα του δέρματος μας: επειδή είμαστε μαύροι. Κατά τη διάρκεια αυτής της βίαιης και ρατσιστικής επίθεσης μας χτύπησαν και μας συνέλαβαν. Οι αστυνομικοί συνέχισαν να μας χτυπούν στο αστυνομικό τμήμα, ενώ φορούσαμε χειροπέδες, και μας αρνήθηκαν οποιαδήποτε ιατρική βοήθεια, ακόμα και μέρες αργότερα.

Την εβδομάδα μετά τη βίαιη σύλληψή μας, η αστυνομία επέστρεψε και εισβάλοντας ξανά στο Κέντρο κράτησης της Μόρια, συλλαμβάνοντας πολλούς Αφρικανούς, οι οποίοι ενημερώθηκαν ότι τα αιτήματα ασύλου τους είχαν απορριφθεί και έπειτα απελάθηκαν στην Τουρκία. Πιστεύουμε ότι αυτή η επιδρομή είχε σκοπό να τρομοκρατήσει τους  μετανάστες και να αποσιωπήσει οποιαδήποτε αντίσταση. Τις ημέρες που ακολούθησαν την επίθεση της αστυνομίας στην κοινότητά μας, μετά από συνεργασία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και της Ελληνικής Υπηρεσίας Ασύλου, η έγκυος γυναίκα που είχε ξυλοκοπηθεί μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Πιστεύουμε ότι η μεταφορά της στην Αθήνα και η απέλαση πολλών Αφρικανών έγιναν για να απαλλαγούν από κάθε μάρτυρα της επίθεσης της αστυνομίας εναντίον μας.

Ωστόσο, οι αρχές δεν μπορούν να αποκρύψουν την αλήθεια για το πώς η Ελλάδα και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν τους μετανάστες στη Λέσβο. Αυτό που πρέπει να διερευνηθεί είναι η βίαιη επίθεση της αστυνομίας κατά των Αφρικανών μεταναστών. Είναι η αστυνομία που πρέπει να προσαχθεί στη δικαιοσύνη. Εμείς και οι 30 αδελφοί μας στη φυλακή πρέπει να απελευθερωθούμε. Δεν πιστεύουμε ότι οι αρχές που δεν μας έχουν αντιμετωπίσει ως ανθρώπους θα μας αντιμετωπίσουν δίκαια σε αυτή την περίπτωση και γνωρίζουμε ότι θα έχουμε δικαιοσύνη μόνο μέσω της αλληλεγγύης από Έλληνες, Ευρωπαίους και όποιον μας αντιμετωπίζει ως ίσους.

 

(Ελληνικά) Η δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια, δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους

Ci spiace, ma questo articolo è disponibile soltanto in Greco. Per ragioni di convenienza del visitatore, il contenuto è mostrato sotto nella lingua alternativa. Puoi cliccare sul link per cambiare la lingua attiva.

Μετά την ολοκλήρωση της προανακριτικής διαδικασίας και της έκδοσης του τελικού βουλεύματος για την υπόθεση των 35 διωκόμενων μεταναστών για τα εξεγερσιακά γεγονότα στο Κέντρο Κράτησης της Μόριας τον Ιούλιο του 2017, η δίκη ορίστηκε για τις 20 Απριλίου στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Χίου. Η σοβαρότερη κατηγορία που τους έχει απαγγελθεί είναι αυτή του «εμπρησμού με κίνδυνο προσώπου», μία κατηγορία που επισείει πολυετή φυλάκιση.

Από τη διαδικασία που ακολουθήθηκε όμως προκύπτουν σημαντικά ζητήματα. Τριάντα από τους μετανάστες παραμένουν προφυλακισμένοι σε 4 διαφορετικές φυλακές τη χώρας. Οι 11 από αυτούς μάλιστα σε καταστήματα μακριά από τους δικηγόρους ή φιλικά τους πρόσωπα, επιτείνοντας με αυτόν τον τρόπο την απομόνωσή και τα αισθήματα αβεβαιότητας που τους διακατέχουν. Συλληφθέντες στο σωρό, μετά από μία τυφλή αστυνομική επιχείρηση με βάση φυλετικά κριτήρια, σε μία χώρα που δεν γνωρίζουν τίποτα για το νομικό της σύστημα και με τη δαμόκλειο σπάθη ενός συστήματος που τους λέει ότι ακόμα και σε περίπτωση αθώωσης οι περισσότεροι θα απελαθούν άμεσα στην Τουρκία.

Σημαντικά ζητήματα όμως εγείρονται και για την απόφαση του δικαστικού συμβουλίου να επιλέξει το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χίου για τη διεξαγωγή της δίκης. Σε πέντε από τους κατηγορούμενους έχουν επιβληθεί περιοριστικοί όροι παραμονής στη Μυτιλήνη εν όψη διεξαγωγής του δικαστηρίου. Η απόφαση για την μετακίνησή τους εκτός νησιού για το δικαστήριο είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με το σκεπτικό που επιβλήθηκαν οι όροι αυτοί. Επίσης η απαίτηση να μετακινηθούν και να βρίσκονται επί πολλές ημέρες σε άλλο νησί, χωρίς οι ίδιοι να διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους όντας μετανάστες εγκλωβισμένοι στο κέντρο κράτησης της Μόριας, αποτελεί ακόμα μία έκφανση της ταξικής φύσης της δικαιοσύνης, που στέκεται κυνικά αδιάφορη μπροστά στις πραγματικές δυνατότητες των κατηγορουμένων, αποκλείοντάς ακόμα και τη φυσική τους παρουσία στη δίκη.

Ακόμα σημαντικότερο και ανυπέρβλητο όμως είναι το θέμα που προκύπτει με τους μάρτυρες υπεράσπισης. Πολλοί μάρτυρες υπεράσπισης βρίσκονται εγκλωβισμένοι-ες στο νησί λόγω των περιοριστικών όρων που τους έχουν επιβληθεί για τη διαδικασία εξέτασης των αιτημάτων ασύλου τους. Η μεταφορά της δίκης στη Χίο, αποκλείει σημαντικά στοιχεία υπεράσπισης, όπως αυτά των μαρτυρικών τους καταθέσεων, δείχνοντας την αδιαφορία του δικαστικού συστήματος για τη διεξαγωγή μίας δίκαιης δίκης.

Γίνεται ξεκάθαρο στον καθένα, ότι η απόφαση αυτή έχει σκοπό την απομόνωση των διωκόμενων μεταναστών από τον κόσμο που έχει σταθεί στο πλευρό τους όλο αυτό το διάστημα και την μεταφορά της δίκης μακριά από τον τόπο όπου έλαβαν μέρος τα γεγονότα του Ιουλίου και τις αιτίες που τα δημιούργησαν. Ως αλληλέγγυοι-ες θα βρεθούμε στο πλάι τους όπου και να διεξαχθεί τελικά το δικαστήριο, γιατί η υπεράσπιση και αθώωσή τους δεν αφορά μόνο αυτούς και δεν αφορά μόνο τη Λέσβο. Η επίθεση κράτους και αφεντικών λαμβάνει μέρος σε κάθε τόπο απέναντι σε οποιονδήποτε ορθώνει το ανάστημά του.

Διεξαγωγή της δίκης στα Δικαστήρια Μυτιλήνης

Αλληλεγγύη στους 35 Διωκόμενους Μετανάστες

#freethemoria35